Mercurial > hg > Aquinas
view summa/latin/sth2055.html @ 59:03759e5c1080
fix multi-para s.c.
| author | ht |
|---|---|
| date | Sat, 02 Jan 2010 16:46:15 +0000 |
| parents | d777cc3962f2 |
| children | 500614f45701 |
line wrap: on
line source
<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "file:///c:/cygwin/usr/local/share/lib/xml/xhtml1-transitional.dtd"> <html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml" lang="LA" xml:lang="LA"> <head> <meta name="generator" content="HTML Tidy for Windows (vers 1st February 2005), see www.w3.org"/> <meta http-equiv="Content-Type" content="text/html; charset=us-ascii"/> <meta http-equiv="Content-Style-Type" content="text/css"/> <meta http-equiv="Content-Script-Type" content="text/javascript"/> <meta name="keywords" content="Thomas de Aquino, Summa Theologiae, Corpus Thomisticum"/> <meta name="language" content="Latin"/> <meta name="security" content="public"/> <meta name="owner" content="ealarcon@unav.es"/> <meta name="author" content="Enrique Alarcón"/> <meta name="abstract" content=""/> <link rel="stylesheet" media="screen" href="vscreen.css" type="text/css"/> <link rel="stylesheet" media="print" href="vprint.css" type="text/css"/> <title>Thomas de Aquino, Summa Theologiae, Iª-IIae q. 55-70</title> </head> <body><a href="http://www.corpusthomisticum.org/"/><div class="tres">CORPUS THOMISTICUM</div><div class="uno">Sancti Thomae de Aquino</div><div class="uno">Summa Theologiae</div><div class="dos">prima pars secundae partis a quaestione LV ad quaestionem LXX</div><div class="centro"> <table align="center" summary="Imago"> <tr> <th><img src="icons/fugit190.jpg" width="275" height="190" border="0" alt="Thomas de Aquino a Filippino Lippi depictus (Cappella Carafa, S. Maria sopra Minerva, Roma)" align="middle"/></th> </tr> </table> <br/> <span class="tres">Textum Leoninum Romae 1891 editum<br/> ac automato translatum a Roberto Busa SJ in taenias magneticas<br/> denuo recognovit Enrique Alarcón atque instruxit<br/> <br/></span><br/> <hr/> <br/> <p><a href="sth2049.html"><img src="icons/ageretro.gif" width="19" height="19" align="middle" border="0" alt="age retro"/></a> <a href="sth2071.html"><img src="icons/ageultra.gif" width="19" height="19" align="middle" border="0" alt="age ultra"/></a></p> <script language="JavaScript" type="text/javascript"> // <!-- // original code by Bill Trefzger 12/12/96; revised by Enrique Alarcon 12/9/2000 function go(){if(document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value !="none"){location=document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value}} document.write('<FORM NAME="selecter"><SELECT NAME="select1">'); document.write('<OPTION VALUE="none">INDEX'); document.write('<OPTION VALUE="none">------------------------------------------------'); document.write('<OPTION VALUE="index.html">Corpus Thomisticum'); document.write('<OPTION VALUE="iopera.html">Opera omnia'); document.write('<OPTION VALUE="zbiblia.html">Bibliographia Thomistica'); document.write('<OPTION VALUE="none">------------------------------------------------'); document.write('<OPTION VALUE="#35787">I&ordf;-IIae q. 55 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#35788">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35789">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35790">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35791">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#35792">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#35793">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35794">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35795">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35796">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35797">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35798">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#35799">I&ordf;-IIae q. 55 a. 1 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#35800">I&ordf;-IIae q. 55 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35801">I&ordf;-IIae q. 55 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35802">I&ordf;-IIae q. 55 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35803">I&ordf;-IIae q. 55 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35804">I&ordf;-IIae q. 55 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35805">I&ordf;-IIae q. 55 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35806">I&ordf;-IIae q. 55 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35807">I&ordf;-IIae q. 55 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35808">I&ordf;-IIae q. 55 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35809">I&ordf;-IIae q. 55 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35810">I&ordf;-IIae q. 55 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35811">I&ordf;-IIae q. 55 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35812">I&ordf;-IIae q. 55 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35813">I&ordf;-IIae q. 55 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35814">I&ordf;-IIae q. 55 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35815">I&ordf;-IIae q. 55 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35816">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35817">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35818">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35819">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#35820">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#35821">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 arg. 6'); document.write('<OPTION VALUE="#35822">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35823">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35824">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35825">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35826">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35827">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#35828">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#35829">I&ordf;-IIae q. 55 a. 4 ad 6'); document.write('<OPTION VALUE="#35830">I&ordf;-IIae q. 56 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#35831">I&ordf;-IIae q. 56 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35832">I&ordf;-IIae q. 56 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35833">I&ordf;-IIae q. 56 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35834">I&ordf;-IIae q. 56 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35835">I&ordf;-IIae q. 56 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35836">I&ordf;-IIae q. 56 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35837">I&ordf;-IIae q. 56 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35838">I&ordf;-IIae q. 56 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35839">I&ordf;-IIae q. 56 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35840">I&ordf;-IIae q. 56 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35841">I&ordf;-IIae q. 56 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35842">I&ordf;-IIae q. 56 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35843">I&ordf;-IIae q. 56 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35844">I&ordf;-IIae q. 56 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35845">I&ordf;-IIae q. 56 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35846">I&ordf;-IIae q. 56 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35847">I&ordf;-IIae q. 56 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35848">I&ordf;-IIae q. 56 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35849">I&ordf;-IIae q. 56 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35850">I&ordf;-IIae q. 56 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35851">I&ordf;-IIae q. 56 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35852">I&ordf;-IIae q. 56 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35853">I&ordf;-IIae q. 56 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35854">I&ordf;-IIae q. 56 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35855">I&ordf;-IIae q. 56 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35856">I&ordf;-IIae q. 56 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35857">I&ordf;-IIae q. 56 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35858">I&ordf;-IIae q. 56 a. 4 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#35859">I&ordf;-IIae q. 56 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35860">I&ordf;-IIae q. 56 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35861">I&ordf;-IIae q. 56 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35862">I&ordf;-IIae q. 56 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35863">I&ordf;-IIae q. 56 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35864">I&ordf;-IIae q. 56 a. 4 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#35865">I&ordf;-IIae q. 56 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35866">I&ordf;-IIae q. 56 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35867">I&ordf;-IIae q. 56 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35868">I&ordf;-IIae q. 56 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35869">I&ordf;-IIae q. 56 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35870">I&ordf;-IIae q. 56 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35871">I&ordf;-IIae q. 56 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35872">I&ordf;-IIae q. 56 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35873">I&ordf;-IIae q. 56 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35874">I&ordf;-IIae q. 56 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35875">I&ordf;-IIae q. 56 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35876">I&ordf;-IIae q. 56 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35877">I&ordf;-IIae q. 56 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35878">I&ordf;-IIae q. 56 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35879">I&ordf;-IIae q. 56 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35880">I&ordf;-IIae q. 56 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35881">I&ordf;-IIae q. 57 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#35882">I&ordf;-IIae q. 57 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35883">I&ordf;-IIae q. 57 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35884">I&ordf;-IIae q. 57 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35885">I&ordf;-IIae q. 57 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35886">I&ordf;-IIae q. 57 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35887">I&ordf;-IIae q. 57 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35888">I&ordf;-IIae q. 57 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35889">I&ordf;-IIae q. 57 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35890">I&ordf;-IIae q. 57 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35891">I&ordf;-IIae q. 57 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35892">I&ordf;-IIae q. 57 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35893">I&ordf;-IIae q. 57 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35894">I&ordf;-IIae q. 57 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35895">I&ordf;-IIae q. 57 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35896">I&ordf;-IIae q. 57 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35897">I&ordf;-IIae q. 57 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35898">I&ordf;-IIae q. 57 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35899">I&ordf;-IIae q. 57 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35900">I&ordf;-IIae q. 57 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35901">I&ordf;-IIae q. 57 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35902">I&ordf;-IIae q. 57 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35903">I&ordf;-IIae q. 57 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35904">I&ordf;-IIae q. 57 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35905">I&ordf;-IIae q. 57 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35906">I&ordf;-IIae q. 57 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35907">I&ordf;-IIae q. 57 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35908">I&ordf;-IIae q. 57 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35909">I&ordf;-IIae q. 57 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35910">I&ordf;-IIae q. 57 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35911">I&ordf;-IIae q. 57 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35912">I&ordf;-IIae q. 57 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35913">I&ordf;-IIae q. 57 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35914">I&ordf;-IIae q. 57 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35915">I&ordf;-IIae q. 57 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35916">I&ordf;-IIae q. 57 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35917">I&ordf;-IIae q. 57 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35918">I&ordf;-IIae q. 57 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35919">I&ordf;-IIae q. 57 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35920">I&ordf;-IIae q. 57 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35921">I&ordf;-IIae q. 57 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35922">I&ordf;-IIae q. 57 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35923">I&ordf;-IIae q. 57 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35924">I&ordf;-IIae q. 57 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35925">I&ordf;-IIae q. 57 a. 6 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#35926">I&ordf;-IIae q. 57 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35927">I&ordf;-IIae q. 57 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35928">I&ordf;-IIae q. 57 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35929">I&ordf;-IIae q. 57 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35930">I&ordf;-IIae q. 57 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35931">I&ordf;-IIae q. 57 a. 6 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#35932">I&ordf;-IIae q. 58 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#35933">I&ordf;-IIae q. 58 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35934">I&ordf;-IIae q. 58 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35935">I&ordf;-IIae q. 58 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35936">I&ordf;-IIae q. 58 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35937">I&ordf;-IIae q. 58 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35938">I&ordf;-IIae q. 58 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35939">I&ordf;-IIae q. 58 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35940">I&ordf;-IIae q. 58 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35941">I&ordf;-IIae q. 58 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35942">I&ordf;-IIae q. 58 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35943">I&ordf;-IIae q. 58 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35944">I&ordf;-IIae q. 58 a. 2 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#35945">I&ordf;-IIae q. 58 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35946">I&ordf;-IIae q. 58 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35947">I&ordf;-IIae q. 58 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35948">I&ordf;-IIae q. 58 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35949">I&ordf;-IIae q. 58 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35950">I&ordf;-IIae q. 58 a. 2 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#35951">I&ordf;-IIae q. 58 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35952">I&ordf;-IIae q. 58 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35953">I&ordf;-IIae q. 58 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35954">I&ordf;-IIae q. 58 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35955">I&ordf;-IIae q. 58 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35956">I&ordf;-IIae q. 58 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35957">I&ordf;-IIae q. 58 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35958">I&ordf;-IIae q. 58 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35959">I&ordf;-IIae q. 58 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35960">I&ordf;-IIae q. 58 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35961">I&ordf;-IIae q. 58 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35962">I&ordf;-IIae q. 58 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35963">I&ordf;-IIae q. 58 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35964">I&ordf;-IIae q. 58 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35965">I&ordf;-IIae q. 58 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35966">I&ordf;-IIae q. 58 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35967">I&ordf;-IIae q. 58 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35968">I&ordf;-IIae q. 58 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35969">I&ordf;-IIae q. 58 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35970">I&ordf;-IIae q. 58 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35971">I&ordf;-IIae q. 58 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35972">I&ordf;-IIae q. 58 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35973">I&ordf;-IIae q. 58 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35974">I&ordf;-IIae q. 58 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35975">I&ordf;-IIae q. 59 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#35976">I&ordf;-IIae q. 59 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35977">I&ordf;-IIae q. 59 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35978">I&ordf;-IIae q. 59 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35979">I&ordf;-IIae q. 59 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35980">I&ordf;-IIae q. 59 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35981">I&ordf;-IIae q. 59 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35982">I&ordf;-IIae q. 59 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35983">I&ordf;-IIae q. 59 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35984">I&ordf;-IIae q. 59 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35985">I&ordf;-IIae q. 59 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35986">I&ordf;-IIae q. 59 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35987">I&ordf;-IIae q. 59 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35988">I&ordf;-IIae q. 59 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35989">I&ordf;-IIae q. 59 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35990">I&ordf;-IIae q. 59 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35991">I&ordf;-IIae q. 59 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35992">I&ordf;-IIae q. 59 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35993">I&ordf;-IIae q. 59 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35994">I&ordf;-IIae q. 59 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#35995">I&ordf;-IIae q. 59 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#35996">I&ordf;-IIae q. 59 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#35997">I&ordf;-IIae q. 59 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#35998">I&ordf;-IIae q. 59 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#35999">I&ordf;-IIae q. 59 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36000">I&ordf;-IIae q. 59 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36001">I&ordf;-IIae q. 59 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36002">I&ordf;-IIae q. 59 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36003">I&ordf;-IIae q. 59 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36004">I&ordf;-IIae q. 59 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36005">I&ordf;-IIae q. 59 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36006">I&ordf;-IIae q. 59 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36007">I&ordf;-IIae q. 59 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36008">I&ordf;-IIae q. 59 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36009">I&ordf;-IIae q. 59 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36010">I&ordf;-IIae q. 59 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36011">I&ordf;-IIae q. 59 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36012">I&ordf;-IIae q. 59 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36013">I&ordf;-IIae q. 59 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36014">I&ordf;-IIae q. 59 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36015">I&ordf;-IIae q. 59 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36016">I&ordf;-IIae q. 60 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#36017">I&ordf;-IIae q. 60 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36018">I&ordf;-IIae q. 60 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36019">I&ordf;-IIae q. 60 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36020">I&ordf;-IIae q. 60 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36021">I&ordf;-IIae q. 60 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36022">I&ordf;-IIae q. 60 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36023">I&ordf;-IIae q. 60 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36024">I&ordf;-IIae q. 60 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36025">I&ordf;-IIae q. 60 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36026">I&ordf;-IIae q. 60 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36027">I&ordf;-IIae q. 60 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36028">I&ordf;-IIae q. 60 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36029">I&ordf;-IIae q. 60 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36030">I&ordf;-IIae q. 60 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36031">I&ordf;-IIae q. 60 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36032">I&ordf;-IIae q. 60 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36033">I&ordf;-IIae q. 60 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36034">I&ordf;-IIae q. 60 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36035">I&ordf;-IIae q. 60 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36036">I&ordf;-IIae q. 60 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36037">I&ordf;-IIae q. 60 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36038">I&ordf;-IIae q. 60 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36039">I&ordf;-IIae q. 60 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36040">I&ordf;-IIae q. 60 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36041">I&ordf;-IIae q. 60 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36042">I&ordf;-IIae q. 60 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36043">I&ordf;-IIae q. 60 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36044">I&ordf;-IIae q. 60 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36045">I&ordf;-IIae q. 60 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36046">I&ordf;-IIae q. 60 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36047">I&ordf;-IIae q. 60 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36048">I&ordf;-IIae q. 60 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36049">I&ordf;-IIae q. 60 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36050">I&ordf;-IIae q. 60 a. 5 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36051">I&ordf;-IIae q. 60 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36052">I&ordf;-IIae q. 60 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36053">I&ordf;-IIae q. 60 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36054">I&ordf;-IIae q. 60 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36055">I&ordf;-IIae q. 60 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36056">I&ordf;-IIae q. 60 a. 5 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36057">I&ordf;-IIae q. 61 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#36058">I&ordf;-IIae q. 61 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36059">I&ordf;-IIae q. 61 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36060">I&ordf;-IIae q. 61 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36061">I&ordf;-IIae q. 61 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36062">I&ordf;-IIae q. 61 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36063">I&ordf;-IIae q. 61 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36064">I&ordf;-IIae q. 61 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36065">I&ordf;-IIae q. 61 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36066">I&ordf;-IIae q. 61 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36067">I&ordf;-IIae q. 61 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36068">I&ordf;-IIae q. 61 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36069">I&ordf;-IIae q. 61 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36070">I&ordf;-IIae q. 61 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36071">I&ordf;-IIae q. 61 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36072">I&ordf;-IIae q. 61 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36073">I&ordf;-IIae q. 61 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36074">I&ordf;-IIae q. 61 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36075">I&ordf;-IIae q. 61 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36076">I&ordf;-IIae q. 61 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36077">I&ordf;-IIae q. 61 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36078">I&ordf;-IIae q. 61 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36079">I&ordf;-IIae q. 61 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36080">I&ordf;-IIae q. 61 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36081">I&ordf;-IIae q. 61 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36082">I&ordf;-IIae q. 61 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36083">I&ordf;-IIae q. 61 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36084">I&ordf;-IIae q. 61 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36085">I&ordf;-IIae q. 61 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36086">I&ordf;-IIae q. 61 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36087">I&ordf;-IIae q. 61 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36088">I&ordf;-IIae q. 61 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36089">I&ordf;-IIae q. 61 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36090">I&ordf;-IIae q. 61 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36091">I&ordf;-IIae q. 61 a. 5 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36092">I&ordf;-IIae q. 61 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36093">I&ordf;-IIae q. 61 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36094">I&ordf;-IIae q. 61 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36095">I&ordf;-IIae q. 61 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36096">I&ordf;-IIae q. 61 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36097">I&ordf;-IIae q. 61 a. 5 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36098">I&ordf;-IIae q. 62 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#36099">I&ordf;-IIae q. 62 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36100">I&ordf;-IIae q. 62 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36101">I&ordf;-IIae q. 62 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36102">I&ordf;-IIae q. 62 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36103">I&ordf;-IIae q. 62 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36104">I&ordf;-IIae q. 62 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36105">I&ordf;-IIae q. 62 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36106">I&ordf;-IIae q. 62 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36107">I&ordf;-IIae q. 62 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36108">I&ordf;-IIae q. 62 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36109">I&ordf;-IIae q. 62 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36110">I&ordf;-IIae q. 62 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36111">I&ordf;-IIae q. 62 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36112">I&ordf;-IIae q. 62 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36113">I&ordf;-IIae q. 62 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36114">I&ordf;-IIae q. 62 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36115">I&ordf;-IIae q. 62 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36116">I&ordf;-IIae q. 62 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36117">I&ordf;-IIae q. 62 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36118">I&ordf;-IIae q. 62 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36119">I&ordf;-IIae q. 62 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36120">I&ordf;-IIae q. 62 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36121">I&ordf;-IIae q. 62 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36122">I&ordf;-IIae q. 62 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36123">I&ordf;-IIae q. 62 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36124">I&ordf;-IIae q. 62 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36125">I&ordf;-IIae q. 62 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36126">I&ordf;-IIae q. 62 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36127">I&ordf;-IIae q. 62 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36128">I&ordf;-IIae q. 62 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36129">I&ordf;-IIae q. 62 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36130">I&ordf;-IIae q. 62 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36131">I&ordf;-IIae q. 63 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#36132">I&ordf;-IIae q. 63 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36133">I&ordf;-IIae q. 63 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36134">I&ordf;-IIae q. 63 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36135">I&ordf;-IIae q. 63 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36136">I&ordf;-IIae q. 63 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36137">I&ordf;-IIae q. 63 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36138">I&ordf;-IIae q. 63 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36139">I&ordf;-IIae q. 63 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36140">I&ordf;-IIae q. 63 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36141">I&ordf;-IIae q. 63 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36142">I&ordf;-IIae q. 63 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36143">I&ordf;-IIae q. 63 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36144">I&ordf;-IIae q. 63 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36145">I&ordf;-IIae q. 63 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36146">I&ordf;-IIae q. 63 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36147">I&ordf;-IIae q. 63 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36148">I&ordf;-IIae q. 63 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36149">I&ordf;-IIae q. 63 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36150">I&ordf;-IIae q. 63 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36151">I&ordf;-IIae q. 63 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36152">I&ordf;-IIae q. 63 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36153">I&ordf;-IIae q. 63 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36154">I&ordf;-IIae q. 63 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36155">I&ordf;-IIae q. 63 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36156">I&ordf;-IIae q. 63 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36157">I&ordf;-IIae q. 63 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36158">I&ordf;-IIae q. 63 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36159">I&ordf;-IIae q. 63 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36160">I&ordf;-IIae q. 63 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36161">I&ordf;-IIae q. 63 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36162">I&ordf;-IIae q. 64 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#36163">I&ordf;-IIae q. 64 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36164">I&ordf;-IIae q. 64 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36165">I&ordf;-IIae q. 64 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36166">I&ordf;-IIae q. 64 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36167">I&ordf;-IIae q. 64 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36168">I&ordf;-IIae q. 64 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36169">I&ordf;-IIae q. 64 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36170">I&ordf;-IIae q. 64 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36171">I&ordf;-IIae q. 64 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36172">I&ordf;-IIae q. 64 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36173">I&ordf;-IIae q. 64 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36174">I&ordf;-IIae q. 64 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36175">I&ordf;-IIae q. 64 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36176">I&ordf;-IIae q. 64 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36177">I&ordf;-IIae q. 64 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36178">I&ordf;-IIae q. 64 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36179">I&ordf;-IIae q. 64 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36180">I&ordf;-IIae q. 64 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36181">I&ordf;-IIae q. 64 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36182">I&ordf;-IIae q. 64 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36183">I&ordf;-IIae q. 64 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36184">I&ordf;-IIae q. 64 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36185">I&ordf;-IIae q. 64 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36186">I&ordf;-IIae q. 64 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36187">I&ordf;-IIae q. 64 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36188">I&ordf;-IIae q. 64 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36189">I&ordf;-IIae q. 64 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36190">I&ordf;-IIae q. 64 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36191">I&ordf;-IIae q. 64 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36192">I&ordf;-IIae q. 64 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36193">I&ordf;-IIae q. 65 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#36194">I&ordf;-IIae q. 65 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36195">I&ordf;-IIae q. 65 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36196">I&ordf;-IIae q. 65 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36197">I&ordf;-IIae q. 65 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36198">I&ordf;-IIae q. 65 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36199">I&ordf;-IIae q. 65 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36200">I&ordf;-IIae q. 65 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36201">I&ordf;-IIae q. 65 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36202">I&ordf;-IIae q. 65 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36203">I&ordf;-IIae q. 65 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36204">I&ordf;-IIae q. 65 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36205">I&ordf;-IIae q. 65 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36206">I&ordf;-IIae q. 65 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36207">I&ordf;-IIae q. 65 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36208">I&ordf;-IIae q. 65 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36209">I&ordf;-IIae q. 65 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36210">I&ordf;-IIae q. 65 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36211">I&ordf;-IIae q. 65 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36212">I&ordf;-IIae q. 65 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36213">I&ordf;-IIae q. 65 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36214">I&ordf;-IIae q. 65 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36215">I&ordf;-IIae q. 65 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36216">I&ordf;-IIae q. 65 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36217">I&ordf;-IIae q. 65 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36218">I&ordf;-IIae q. 65 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36219">I&ordf;-IIae q. 65 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36220">I&ordf;-IIae q. 65 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36221">I&ordf;-IIae q. 65 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36222">I&ordf;-IIae q. 65 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36223">I&ordf;-IIae q. 65 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36224">I&ordf;-IIae q. 65 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36225">I&ordf;-IIae q. 65 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36226">I&ordf;-IIae q. 65 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36227">I&ordf;-IIae q. 65 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36228">I&ordf;-IIae q. 65 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36229">I&ordf;-IIae q. 65 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36230">I&ordf;-IIae q. 65 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36231">I&ordf;-IIae q. 65 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36232">I&ordf;-IIae q. 65 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36233">I&ordf;-IIae q. 65 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36234">I&ordf;-IIae q. 65 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36235">I&ordf;-IIae q. 65 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36236">I&ordf;-IIae q. 66 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#36237">I&ordf;-IIae q. 66 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36238">I&ordf;-IIae q. 66 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36239">I&ordf;-IIae q. 66 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36240">I&ordf;-IIae q. 66 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36241">I&ordf;-IIae q. 66 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36242">I&ordf;-IIae q. 66 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36243">I&ordf;-IIae q. 66 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36244">I&ordf;-IIae q. 66 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36245">I&ordf;-IIae q. 66 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36246">I&ordf;-IIae q. 66 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36247">I&ordf;-IIae q. 66 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36248">I&ordf;-IIae q. 66 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36249">I&ordf;-IIae q. 66 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36250">I&ordf;-IIae q. 66 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36251">I&ordf;-IIae q. 66 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36252">I&ordf;-IIae q. 66 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36253">I&ordf;-IIae q. 66 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36254">I&ordf;-IIae q. 66 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36255">I&ordf;-IIae q. 66 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36256">I&ordf;-IIae q. 66 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36257">I&ordf;-IIae q. 66 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36258">I&ordf;-IIae q. 66 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36259">I&ordf;-IIae q. 66 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36260">I&ordf;-IIae q. 66 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36261">I&ordf;-IIae q. 66 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36262">I&ordf;-IIae q. 66 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36263">I&ordf;-IIae q. 66 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36264">I&ordf;-IIae q. 66 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36265">I&ordf;-IIae q. 66 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36266">I&ordf;-IIae q. 66 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36267">I&ordf;-IIae q. 66 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36268">I&ordf;-IIae q. 66 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36269">I&ordf;-IIae q. 66 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36270">I&ordf;-IIae q. 66 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36271">I&ordf;-IIae q. 66 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36272">I&ordf;-IIae q. 66 a. 5 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36273">I&ordf;-IIae q. 66 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36274">I&ordf;-IIae q. 66 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36275">I&ordf;-IIae q. 66 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36276">I&ordf;-IIae q. 66 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36277">I&ordf;-IIae q. 66 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36278">I&ordf;-IIae q. 66 a. 5 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36279">I&ordf;-IIae q. 66 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36280">I&ordf;-IIae q. 66 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36281">I&ordf;-IIae q. 66 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36282">I&ordf;-IIae q. 66 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36283">I&ordf;-IIae q. 66 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36284">I&ordf;-IIae q. 66 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36285">I&ordf;-IIae q. 66 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36286">I&ordf;-IIae q. 66 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36287">I&ordf;-IIae q. 67 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#36288">I&ordf;-IIae q. 67 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36289">I&ordf;-IIae q. 67 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36290">I&ordf;-IIae q. 67 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36291">I&ordf;-IIae q. 67 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36292">I&ordf;-IIae q. 67 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36293">I&ordf;-IIae q. 67 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36294">I&ordf;-IIae q. 67 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36295">I&ordf;-IIae q. 67 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36296">I&ordf;-IIae q. 67 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36297">I&ordf;-IIae q. 67 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36298">I&ordf;-IIae q. 67 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36299">I&ordf;-IIae q. 67 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36300">I&ordf;-IIae q. 67 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36301">I&ordf;-IIae q. 67 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36302">I&ordf;-IIae q. 67 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36303">I&ordf;-IIae q. 67 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36304">I&ordf;-IIae q. 67 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36305">I&ordf;-IIae q. 67 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36306">I&ordf;-IIae q. 67 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36307">I&ordf;-IIae q. 67 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36308">I&ordf;-IIae q. 67 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36309">I&ordf;-IIae q. 67 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36310">I&ordf;-IIae q. 67 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36311">I&ordf;-IIae q. 67 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36312">I&ordf;-IIae q. 67 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36313">I&ordf;-IIae q. 67 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36314">I&ordf;-IIae q. 67 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36315">I&ordf;-IIae q. 67 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36316">I&ordf;-IIae q. 67 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36317">I&ordf;-IIae q. 67 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36318">I&ordf;-IIae q. 67 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36319">I&ordf;-IIae q. 67 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36320">I&ordf;-IIae q. 67 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36321">I&ordf;-IIae q. 67 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36322">I&ordf;-IIae q. 67 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36323">I&ordf;-IIae q. 67 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36324">I&ordf;-IIae q. 67 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36325">I&ordf;-IIae q. 67 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36326">I&ordf;-IIae q. 67 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36327">I&ordf;-IIae q. 67 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36328">I&ordf;-IIae q. 67 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36329">I&ordf;-IIae q. 67 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36330">I&ordf;-IIae q. 67 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36331">I&ordf;-IIae q. 67 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36332">I&ordf;-IIae q. 67 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36333">I&ordf;-IIae q. 67 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36334">I&ordf;-IIae q. 67 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36335">I&ordf;-IIae q. 67 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36336">I&ordf;-IIae q. 68 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#36337">I&ordf;-IIae q. 68 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36338">I&ordf;-IIae q. 68 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36339">I&ordf;-IIae q. 68 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36340">I&ordf;-IIae q. 68 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36341">I&ordf;-IIae q. 68 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36342">I&ordf;-IIae q. 68 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36343">I&ordf;-IIae q. 68 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36344">I&ordf;-IIae q. 68 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36345">I&ordf;-IIae q. 68 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36346">I&ordf;-IIae q. 68 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36347">I&ordf;-IIae q. 68 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36348">I&ordf;-IIae q. 68 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36349">I&ordf;-IIae q. 68 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36350">I&ordf;-IIae q. 68 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36351">I&ordf;-IIae q. 68 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36352">I&ordf;-IIae q. 68 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36353">I&ordf;-IIae q. 68 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36354">I&ordf;-IIae q. 68 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36355">I&ordf;-IIae q. 68 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36356">I&ordf;-IIae q. 68 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36357">I&ordf;-IIae q. 68 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36358">I&ordf;-IIae q. 68 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36359">I&ordf;-IIae q. 68 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36360">I&ordf;-IIae q. 68 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36361">I&ordf;-IIae q. 68 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36362">I&ordf;-IIae q. 68 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36363">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36364">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36365">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36366">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36367">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#36368">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36369">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36370">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36371">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36372">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36373">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36374">I&ordf;-IIae q. 68 a. 4 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#36375">I&ordf;-IIae q. 68 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36376">I&ordf;-IIae q. 68 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36377">I&ordf;-IIae q. 68 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36378">I&ordf;-IIae q. 68 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36379">I&ordf;-IIae q. 68 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36380">I&ordf;-IIae q. 68 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36381">I&ordf;-IIae q. 68 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36382">I&ordf;-IIae q. 68 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36383">I&ordf;-IIae q. 68 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36384">I&ordf;-IIae q. 68 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36385">I&ordf;-IIae q. 68 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36386">I&ordf;-IIae q. 68 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36387">I&ordf;-IIae q. 68 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36388">I&ordf;-IIae q. 68 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36389">I&ordf;-IIae q. 68 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36390">I&ordf;-IIae q. 68 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36391">I&ordf;-IIae q. 68 a. 7 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36392">I&ordf;-IIae q. 68 a. 7 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36393">I&ordf;-IIae q. 68 a. 7 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36394">I&ordf;-IIae q. 68 a. 7 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36395">I&ordf;-IIae q. 68 a. 7 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36396">I&ordf;-IIae q. 68 a. 7 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36397">I&ordf;-IIae q. 68 a. 7 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36398">I&ordf;-IIae q. 68 a. 7 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36399">I&ordf;-IIae q. 68 a. 7 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36400">I&ordf;-IIae q. 68 a. 7 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36401">I&ordf;-IIae q. 68 a. 8 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36402">I&ordf;-IIae q. 68 a. 8 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36403">I&ordf;-IIae q. 68 a. 8 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36404">I&ordf;-IIae q. 68 a. 8 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36405">I&ordf;-IIae q. 68 a. 8 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36406">I&ordf;-IIae q. 68 a. 8 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36407">I&ordf;-IIae q. 68 a. 8 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36408">I&ordf;-IIae q. 68 a. 8 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36409">I&ordf;-IIae q. 69 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#36410">I&ordf;-IIae q. 69 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36411">I&ordf;-IIae q. 69 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36412">I&ordf;-IIae q. 69 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36413">I&ordf;-IIae q. 69 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36414">I&ordf;-IIae q. 69 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36415">I&ordf;-IIae q. 69 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36416">I&ordf;-IIae q. 69 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36417">I&ordf;-IIae q. 69 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36418">I&ordf;-IIae q. 69 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36419">I&ordf;-IIae q. 69 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36420">I&ordf;-IIae q. 69 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36421">I&ordf;-IIae q. 69 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36422">I&ordf;-IIae q. 69 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36423">I&ordf;-IIae q. 69 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36424">I&ordf;-IIae q. 69 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36425">I&ordf;-IIae q. 69 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36426">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36427">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36428">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36429">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36430">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 s. c. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36431">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 s. c. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36432">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36433">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36434">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36435">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36436">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36437">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#36438">I&ordf;-IIae q. 69 a. 3 ad 6'); document.write('<OPTION VALUE="#36439">I&ordf;-IIae q. 69 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36440">I&ordf;-IIae q. 69 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36441">I&ordf;-IIae q. 69 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36442">I&ordf;-IIae q. 69 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36443">I&ordf;-IIae q. 69 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36444">I&ordf;-IIae q. 69 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36445">I&ordf;-IIae q. 69 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36446">I&ordf;-IIae q. 69 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36447">I&ordf;-IIae q. 70 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#36448">I&ordf;-IIae q. 70 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36449">I&ordf;-IIae q. 70 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36450">I&ordf;-IIae q. 70 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36451">I&ordf;-IIae q. 70 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36452">I&ordf;-IIae q. 70 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36453">I&ordf;-IIae q. 70 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36454">I&ordf;-IIae q. 70 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36455">I&ordf;-IIae q. 70 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36456">I&ordf;-IIae q. 70 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36457">I&ordf;-IIae q. 70 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36458">I&ordf;-IIae q. 70 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36459">I&ordf;-IIae q. 70 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36460">I&ordf;-IIae q. 70 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36461">I&ordf;-IIae q. 70 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36462">I&ordf;-IIae q. 70 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36463">I&ordf;-IIae q. 70 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36464">I&ordf;-IIae q. 70 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36465">I&ordf;-IIae q. 70 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36466">I&ordf;-IIae q. 70 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36467">I&ordf;-IIae q. 70 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36468">I&ordf;-IIae q. 70 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36469">I&ordf;-IIae q. 70 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36470">I&ordf;-IIae q. 70 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36471">I&ordf;-IIae q. 70 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36472">I&ordf;-IIae q. 70 a. 3 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#36473">I&ordf;-IIae q. 70 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36474">I&ordf;-IIae q. 70 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36475">I&ordf;-IIae q. 70 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#36476">I&ordf;-IIae q. 70 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#36477">I&ordf;-IIae q. 70 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#36478">I&ordf;-IIae q. 70 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#36479">I&ordf;-IIae q. 70 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#36480">I&ordf;-IIae q. 70 a. 4 ad 3'); document.write('<\/SELECT>'); document.write('<BR><BR>'); document.write('<INPUT TYPE="button" VALUE="Agedum" ONCLICK="go()">'); document.write('<\/FORM>'); // --> // </script><br/> <hr/> <br/></div><div id="q55" class="q"><h2>Quaestio 55</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 55 pr."><a name="35787"><span class="ref">[35787] Iª-IIae q. 55 pr.</span></a> Consequenter considerandum est de habitibus in speciali. Et quia habitus, ut dictum est, distinguuntur per bonum et malum, primo dicendum est de habitibus bonis, qui sunt virtutes et alia eis adiuncta, scilicet dona, beatitudines et fructus; secundo, de habitibus malis, scilicet de vitiis et peccatis. Circa virtutes autem quinque consideranda sunt, primo, de essentia virtutis; secundo, de subiecto eius; tertio, de divisione virtutum; quarto, de causa virtutis; quinto, de quibusdam proprietatibus virtutis. Circa primum quaeruntur quatuor. Primo, utrum virtus humana sit habitus. Secundo, utrum sit habitus operativus. Tertio, utrum sit habitus bonus. Quarto, de definitione virtutis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 55 a. 1 arg. 1"><a name="35788"><span class="ref">[35788] Iª-IIae q. 55 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod virtus humana non sit habitus. Virtus enim est <i>ultimum potentiae</i>, ut dicitur in I de caelo. Sed ultimum uniuscuiusque reducitur ad genus illud cuius est ultimum, sicut punctum ad genus lineae. Ergo virtus reducitur ad genus potentiae, et non ad genus habitus.</p><p title="I-II q. 55 a. 1 arg. 2"><a name="35789"><span class="ref">[35789] Iª-IIae q. 55 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, Augustinus dicit, in II de libero Arbit., quod <i>virtus est bonus usus liberi arbitrii</i>. Sed usus liberi arbitrii est actus. Ergo virtus non est habitus, sed actus.</p><p title="I-II q. 55 a. 1 arg. 3"><a name="35790"><span class="ref">[35790] Iª-IIae q. 55 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, habitibus non meremur, sed actibus, alioquin homo mereretur continue, etiam dormiendo. Sed virtutibus meremur. Ergo virtutes non sunt habitus, sed actus.</p><p title="I-II q. 55 a. 1 arg. 4"><a name="35791"><span class="ref">[35791] Iª-IIae q. 55 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, Augustinus dicit, in libro de moribus Eccles., quod <i>virtus est ordo amoris</i>. Et in libro octoginta trium quaest., dicit quod <i>ordinatio quae virtus vocatur, est fruendis frui, et utendis uti</i>. Ordo autem, seu ordinatio, nominat vel actum, vel relationem. Ergo virtus non est habitus, sed actus vel relatio.</p><p title="I-II q. 55 a. 1 arg. 5"><a name="35792"><span class="ref">[35792] Iª-IIae q. 55 a. 1 arg. 5</span></a> Praeterea, sicut inveniuntur virtutes humanae, ita et virtutes naturales. Sed virtutes naturales non sunt habitus, sed potentiae quaedam. Ergo etiam neque virtutes humanae.</p><p title="I-II q. 55 a. 1 s. c."><a name="35793"><span class="ref">[35793] Iª-IIae q. 55 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus, in libro Praedicament., scientiam et virtutem ponit esse habitus.</p><p title="I-II q. 55 a. 1 co."><a name="35794"><span class="ref">[35794] Iª-IIae q. 55 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod virtus nominat quandam potentiae perfectionem. Uniuscuiusque autem perfectio praecipue consideratur in ordine ad suum finem. Finis autem potentiae actus est. Unde potentia dicitur esse perfecta, secundum quod determinatur ad suum actum. Sunt autem quaedam potentiae quae secundum seipsas sunt determinatae ad suos actus; sicut potentiae naturales activae. Et ideo huiusmodi potentiae naturales secundum seipsas dicuntur virtutes. Potentiae autem rationales, quae sunt propriae hominis, non sunt determinatae ad unum, sed se habent indeterminate ad multa, determinantur autem ad actus per habitus, sicut ex supradictis patet. Et ideo virtutes humanae habitus sunt.</p><p title="I-II q. 55 a. 1 ad 1"><a name="35795"><span class="ref">[35795] Iª-IIae q. 55 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod quandoque virtus dicitur id ad quod est virtus, scilicet vel obiectum virtutis, vel actus eius, sicut fides dicitur quandoque id quod creditur, quandoque vero ipsum credere, quandoque autem ipse habitus quo creditur. Unde quando dicitur quod virtus est ultimum potentiae, sumitur virtus pro obiecto virtutis. Id enim in quod ultimo potentia potest, est id ad quod dicitur virtus rei, sicut si aliquis potest ferre centum libras et non plus, virtus eius consideratur secundum centum libras, non autem secundum sexaginta. Obiectio autem procedebat ac si essentialiter virtus esset ultimum potentiae.</p><p title="I-II q. 55 a. 1 ad 2"><a name="35796"><span class="ref">[35796] Iª-IIae q. 55 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod bonus usus liberi arbitrii dicitur esse virtus, secundum eandem rationem, quia scilicet est id ad quod ordinatur virtus sicut ad proprium actum. Nihil est enim aliud actus virtutis quam bonus usus liberi arbitrii.</p><p title="I-II q. 55 a. 1 ad 3"><a name="35797"><span class="ref">[35797] Iª-IIae q. 55 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod aliquo dicimur mereri dupliciter. Uno modo, sicut ipso merito, eo modo quo dicimur currere cursu, et hoc modo meremur actibus. Alio modo dicimur mereri aliquo sicut principio merendi, sicut dicimur currere potentia motiva, et sic dicimur mereri virtutibus et habitibus.</p><p title="I-II q. 55 a. 1 ad 4"><a name="35798"><span class="ref">[35798] Iª-IIae q. 55 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod virtus dicitur ordo vel ordinatio amoris, sicut id ad quod est virtus, per virtutem enim ordinatur amor in nobis.</p><p title="I-II q. 55 a. 1 ad 5"><a name="35799"><span class="ref">[35799] Iª-IIae q. 55 a. 1 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod potentiae naturales sunt de se determinatae ad unum, non autem potentiae rationales. Et ideo non est simile, ut dictum est.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 55 a. 2 arg. 1"><a name="35800"><span class="ref">[35800] Iª-IIae q. 55 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod non sit de ratione virtutis humanae quod sit habitus operativus. Dicit enim Tullius, in IV de Tuscul. quaest., quod sicut est sanitas et pulchritudo corporis, ita est virtus animae. Sed sanitas et pulchritudo non sunt habitus operativi. Ergo neque etiam virtus.</p><p title="I-II q. 55 a. 2 arg. 2"><a name="35801"><span class="ref">[35801] Iª-IIae q. 55 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, in rebus naturalibus invenitur virtus non solum ad agere, sed etiam ad esse, ut patet per philosophum, in I de caelo, quod quaedam habent virtutem ut sint semper, quaedam vero non ad hoc quod sint semper, sed aliquo tempore determinato. Sed sicut se habet virtus naturalis in rebus naturalibus, ita se habet virtus humana in rationalibus. Ergo etiam virtus humana non solum est ad agere, sed etiam ad esse.</p><p title="I-II q. 55 a. 2 arg. 3"><a name="35802"><span class="ref">[35802] Iª-IIae q. 55 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in VII Physic., quod virtus est dispositio perfecti ad optimum. Optimum autem ad quod hominem oportet disponi per virtutem, est ipse Deus, ut probat Augustinus in libro II de moribus Eccles.; ad quem disponitur anima per assimilationem ad ipsum. Ergo videtur quod virtus dicatur qualitas quaedam animae in ordine ad Deum, tanquam assimilativa ad ipsum, non autem in ordine ad operationem. Non igitur est habitus operativus.</p><p title="I-II q. 55 a. 2 s. c."><a name="35803"><span class="ref">[35803] Iª-IIae q. 55 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus dicit, in II Ethic., quod <i>virtus uniuscuiusque rei est quae opus eius bonum reddit</i>.</p><p title="I-II q. 55 a. 2 co."><a name="35804"><span class="ref">[35804] Iª-IIae q. 55 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod virtus, ex ipsa ratione nominis, importat quandam perfectionem potentiae, ut supra dictum est. Unde, cum duplex sit potentia, scilicet potentia ad esse et potentia ad agere, utriusque potentiae perfectio virtus vocatur. Sed potentia ad esse se tenet ex parte materiae, quae est ens in potentia, potentia autem ad agere se tenet ex parte formae, quae est principium agendi, eo quod unumquodque agit inquantum est actu. In constitutione autem hominis, corpus se habet sicut materia, anima vero sicut forma. Et quantum quidem ad corpus, homo communicat cum aliis animalibus; et similiter quantum ad vires quae sunt animae et corpori communes; solae autem illae vires quae sunt propriae animae, scilicet rationales, sunt hominis tantum. Et ideo virtus humana, de qua loquimur, non potest pertinere ad corpus; sed pertinet tantum ad id quod est proprium animae. Unde virtus humana non importat ordinem ad esse, sed magis ad agere. Et ideo de ratione virtutis humanae est quod sit habitus operativus.</p><p title="I-II q. 55 a. 2 ad 1"><a name="35805"><span class="ref">[35805] Iª-IIae q. 55 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod modus actionis sequitur dispositionem agentis, unumquodque enim quale est, talia operatur. Et ideo, cum virtus sit principium aliqualis operationis, oportet quod in operante praeexistat secundum virtutem aliqua conformis dispositio. Facit autem virtus operationem ordinatam. Et ideo ipsa virtus est quaedam dispositio ordinata in anima, secundum scilicet quod potentiae animae ordinantur aliqualiter ad invicem, et ad id quod est extra. Et ideo virtus, inquantum est conveniens dispositio animae, assimilatur sanitati et pulchritudini, quae sunt debitae dispositiones corporis. Sed per hoc non excluditur quin virtus etiam sit operationis principium.</p><p title="I-II q. 55 a. 2 ad 2"><a name="35806"><span class="ref">[35806] Iª-IIae q. 55 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod virtus quae est ad esse, non est propria hominis, sed solum virtus quae est ad opera rationis, quae sunt propria hominis.</p><p title="I-II q. 55 a. 2 ad 3"><a name="35807"><span class="ref">[35807] Iª-IIae q. 55 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, cum Dei substantia sit eius actio, summa assimilatio hominis ad Deum est secundum aliquam operationem. Unde, sicut supra dictum est, felicitas sive beatitudo, per quam homo maxime Deo conformatur, quae est finis humanae vitae, in operatione consistit.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 55 a. 3 arg. 1"><a name="35808"><span class="ref">[35808] Iª-IIae q. 55 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod non sit de ratione virtutis quod sit habitus bonus. Peccatum enim in malo semper sumitur. Sed etiam peccati est aliqua virtus; secundum illud I ad Cor. XV, <i>virtus peccati lex</i>. Ergo virtus non semper est habitus bonus.</p><p title="I-II q. 55 a. 3 arg. 2"><a name="35809"><span class="ref">[35809] Iª-IIae q. 55 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, virtus potentiae respondet. Sed potentia non solum se habet ad bonum, sed etiam ad malum; secundum illud Isaiae V, <i>vae, qui potentes estis ad bibendum vinum, et viri fortes ad miscendam ebrietatem</i>. Ergo etiam virtus se habet et ad bonum et ad malum.</p><p title="I-II q. 55 a. 3 arg. 3"><a name="35810"><span class="ref">[35810] Iª-IIae q. 55 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, secundum apostolum, II ad Cor. XII, virtus in infirmitate perficitur. Sed infirmitas est quoddam malum. Ergo virtus non solum se habet ad bonum, sed etiam ad malum.</p><p title="I-II q. 55 a. 3 s. c."><a name="35811"><span class="ref">[35811] Iª-IIae q. 55 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in libro de moribus Eccles., <i>nemo autem dubitaverit quod virtus animam facit optimam</i>. Et philosophus dicit, in II Ethic., quod <i>virtus est quae bonum facit habentem, et opus eius bonum reddit</i>.</p><p title="I-II q. 55 a. 3 co."><a name="35812"><span class="ref">[35812] Iª-IIae q. 55 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, virtus importat perfectionem potentiae, unde virtus cuiuslibet rei determinatur ad ultimum in quod res potest, ut dicitur in I de caelo. Ultimum autem in quod unaquaeque potentia potest, oportet quod sit bonum, nam omne malum defectum quendam importat; unde Dionysius dicit, in IV cap. de Div. Nom., quod omne malum est infirmum. Et propter hoc oportet quod virtus cuiuslibet rei dicatur in ordine ad bonum. Unde virtus humana, quae est habitus operativus, est bonus habitus, et boni operativus.</p><p title="I-II q. 55 a. 3 ad 1"><a name="35813"><span class="ref">[35813] Iª-IIae q. 55 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod sicut perfectum, ita et bonum dicitur metaphorice in malis, dicitur enim et perfectus fur sive latro, et bonus fur sive latro; ut patet per philosophum, in V Metaphys. Secundum hoc ergo, etiam virtus metaphorice in malis dicitur. Et sic virtus peccati dicitur lex, inquantum scilicet per legem occasionaliter est peccatum augmentatum, et quasi ad maximum suum posse pervenit.</p><p title="I-II q. 55 a. 3 ad 2"><a name="35814"><span class="ref">[35814] Iª-IIae q. 55 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod malum ebrietatis et nimiae potationis, consistit in defectu ordinis rationis. Contingit autem, cum defectu rationis, esse aliquam potentiam inferiorem perfectam ad id quod est sui generis, etiam cum repugnantia vel cum defectu rationis. Perfectio autem talis potentiae, cum sit cum defectu rationis, non posset dici virtus humana.</p><p title="I-II q. 55 a. 3 ad 3"><a name="35815"><span class="ref">[35815] Iª-IIae q. 55 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod tanto ratio perfectior esse ostenditur, quanto infirmitates corporis et inferiorum partium magis potest vincere seu tolerare. Et ideo virtus humana, quae rationi attribuitur, in infirmitate perfici dicitur, non quidem rationis, sed in infirmitate corporis et inferiorum partium.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 55 a. 4 arg. 1"><a name="35816"><span class="ref">[35816] Iª-IIae q. 55 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod non sit conveniens definitio virtutis quae solet assignari, scilicet, virtus est bona qualitas mentis, qua recte vivitur, qua nullus male utitur, quam Deus in nobis sine nobis operatur. Virtus enim est bonitas hominis, ipsa enim est quae bonum facit habentem. Sed bonitas non videtur esse bona, sicut nec albedo est alba. Igitur inconvenienter dicitur quod virtus est bona qualitas.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 arg. 2"><a name="35817"><span class="ref">[35817] Iª-IIae q. 55 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, nulla differentia est communior suo genere, cum sit generis divisiva. Sed bonum est communius quam qualitas, convertitur enim cum ente. Ergo bonum non debet poni in definitione virtutis, ut differentia qualitatis.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 arg. 3"><a name="35818"><span class="ref">[35818] Iª-IIae q. 55 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut Augustinus dicit, in XII de Trin., <i>ubi primo occurrit aliquid quod non sit nobis pecoribusque commune, illud ad mentem pertinet</i>. Sed quaedam virtutes sunt etiam irrationabilium partium; ut philosophus dicit, in III Ethic. Non ergo omnis virtus est bona qualitas mentis.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 arg. 4"><a name="35819"><span class="ref">[35819] Iª-IIae q. 55 a. 4 arg. 4</span></a> Praeterea, rectitudo videtur ad iustitiam pertinere, unde idem dicuntur recti, et iusti. Sed iustitia est species virtutis. Inconvenienter ergo ponitur rectum in definitione virtutis, cum dicitur, qua recte vivitur.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 arg. 5"><a name="35820"><span class="ref">[35820] Iª-IIae q. 55 a. 4 arg. 5</span></a> Praeterea, quicumque superbit de aliquo, male utitur eo. Sed multi superbiunt de virtute, dicit enim Augustinus, in regula, <i>quod superbia etiam bonis operibus insidiatur, ut pereant</i>. Falsum est ergo quod nemo virtute male utatur.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 arg. 6"><a name="35821"><span class="ref">[35821] Iª-IIae q. 55 a. 4 arg. 6</span></a> Praeterea, homo per virtutem iustificatur. Sed Augustinus dicit, super illud Ioan., <i>maiora horum faciet, qui creavit te sine te, non iustificabit te sine te</i>. Inconvenienter ergo dicitur quod virtutem Deus in nobis sine nobis operatur.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 s. c."><a name="35822"><span class="ref">[35822] Iª-IIae q. 55 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est auctoritas Augustini, ex cuius verbis praedicta definitio colligitur, et praecipue in II de libero arbitrio.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 co."><a name="35823"><span class="ref">[35823] Iª-IIae q. 55 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod ista definitio perfecte complectitur totam rationem virtutis. Perfecta enim ratio uniuscuiusque rei colligitur ex omnibus causis eius. Comprehendit autem praedicta definitio omnes causas virtutis. Causa namque formalis virtutis, sicut et cuiuslibet rei, accipitur ex eius genere et differentia, cum dicitur qualitas bona, genus enim virtutis qualitas est, differentia autem bonum. Esset tamen convenientior definitio, si loco qualitatis habitus poneretur, qui est genus propinquum. Virtus autem non habet materiam ex qua, sicut nec alia accidentia, sed habet materiam circa quam; et materiam in qua, scilicet subiectum. Materia autem circa quam est obiectum virtutis; quod non potuit in praedicta definitione poni, eo quod per obiectum determinatur virtus ad speciem; hic autem assignatur definitio virtutis in communi. Unde ponitur subiectum loco causae materialis, cum dicitur quod est bona qualitas mentis. Finis autem virtutis, cum sit habitus operativus, est ipsa operatio. Sed notandum quod habituum operativorum aliqui sunt semper ad malum, sicut habitus vitiosi; aliqui vero quandoque ad bonum, et quandoque ad malum, sicut opinio se habet ad verum et ad falsum; virtus autem est habitus semper se habens ad bonum. Et ideo, ut discernatur virtus ab his quae semper se habent ad malum, dicitur, qua recte vivitur, ut autem discernatur ab his quae se habent quandoque ad bonum, quandoque ad malum, dicitur, qua nullus male utitur. Causa autem efficiens virtutis infusae, de qua definitio datur, Deus est. Propter quod dicitur, quam Deus in nobis sine nobis operatur. Quae quidem particula si auferatur, reliquum definitionis erit commune omnibus virtutibus, et acquisitis et infusis.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 ad 1"><a name="35824"><span class="ref">[35824] Iª-IIae q. 55 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod id quod primo cadit in intellectu, est ens, unde unicuique apprehenso a nobis attribuimus quod sit ens; et per consequens quod sit unum et bonum, quae convertuntur cum ente. Unde dicimus quod essentia est ens et una et bona; et quod unitas est ens et una et bona; et similiter de bonitate. Non autem hoc habet locum in specialibus formis, sicut est albedo et sanitas, non enim omne quod apprehendimus, sub ratione albi et sani apprehendimus. Sed tamen considerandum quod sicut accidentia et formae non subsistentes dicuntur entia, non quia ipsa habeant esse, sed quia eis aliquid est; ita etiam dicuntur bona vel una, non quidem aliqua alia bonitate vel unitate, sed quia eis est aliquid bonum vel unum. Sic igitur et virtus dicitur bona, quia ea aliquid est bonum.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 ad 2"><a name="35825"><span class="ref">[35825] Iª-IIae q. 55 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod bonum quod ponitur in definitione virtutis, non est bonum commune, quod convertitur cum ente, et est in plus quam qualitas, sed est bonum rationis, secundum quod Dionysius dicit, in IV cap. de Div. Nom., <i>quod bonum animae est secundum rationem esse</i>.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 ad 3"><a name="35826"><span class="ref">[35826] Iª-IIae q. 55 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod virtus non potest esse in irrationali parte animae, nisi inquantum participat rationem, ut dicitur in I Ethic. Et ideo ratio, sive mens, est proprium subiectum virtutis humanae.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 ad 4"><a name="35827"><span class="ref">[35827] Iª-IIae q. 55 a. 4 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod iustitiae est propria rectitudo quae constituitur circa res exteriores quae in usum hominis veniunt, quae sunt propria materia iustitiae, ut infra patebit. Sed rectitudo quae importat ordinem ad finem debitum et ad legem divinam, quae est regula voluntatis humanae, ut supra dictum est, communis est omni virtuti.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 ad 5"><a name="35828"><span class="ref">[35828] Iª-IIae q. 55 a. 4 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod virtute potest aliquis male uti tanquam obiecto, puta cum male sentit de virtute, cum odit eam, vel superbit de ea, non autem tanquam principio usus, ita scilicet quod malus sit actus virtutis.</p><p title="I-II q. 55 a. 4 ad 6"><a name="35829"><span class="ref">[35829] Iª-IIae q. 55 a. 4 ad 6</span></a> Ad sextum dicendum quod virtus infusa causatur in nobis a Deo sine nobis agentibus, non tamen sine nobis consentientibus. Et sic est intelligendum quod dicitur, quam Deus in nobis sine nobis operatur. Quae vero per nos aguntur, Deus in nobis causat non sine nobis agentibus, ipse enim operatur in omni voluntate et natura.</p></div></div><div id="q56" class="q"><h2>Quaestio 56</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 56 pr."><a name="35830"><span class="ref">[35830] Iª-IIae q. 56 pr.</span></a> Deinde considerandum est de subiecto virtutis. Et circa hoc quaeruntur sex. Primo, utrum virtus sit in potentia animae sicut in subiecto. Secundo, utrum una virtus possit esse in pluribus potentiis. Tertio, utrum intellectus possit esse subiectum virtutis. Quarto, utrum irascibilis et concupiscibilis. Quinto, utrum vires apprehensivae sensitivae. Sexto, utrum voluntas.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 56 a. 1 arg. 1"><a name="35831"><span class="ref">[35831] Iª-IIae q. 56 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod virtus non sit in potentia animae sicut in subiecto. Dicit enim Augustinus, in II de Lib. Arbit., quod virtus est qua recte vivitur. Vivere autem non est per potentiam animae, sed per eius essentiam. Ergo virtus non est in potentia animae, sed in eius essentia.</p><p title="I-II q. 56 a. 1 arg. 2"><a name="35832"><span class="ref">[35832] Iª-IIae q. 56 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in II Ethic., <i>virtus est quae bonum facit habentem, et opus eius bonum reddit</i>. Sed sicut opus constituitur per potentiam, ita habens virtutem constituitur per essentiam animae. Ergo virtus non magis pertinet ad potentiam animae, quam ad eius essentiam.</p><p title="I-II q. 56 a. 1 arg. 3"><a name="35833"><span class="ref">[35833] Iª-IIae q. 56 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, potentia est in secunda specie qualitatis. Virtus autem est quaedam qualitas, ut supra dictum est. Qualitatis autem non est qualitas. Ergo virtus non est in potentia animae sicut in subiecto.</p><p title="I-II q. 56 a. 1 s. c."><a name="35834"><span class="ref">[35834] Iª-IIae q. 56 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra, virtus est ultimum potentiae, ut dicitur in I de caelo. Sed ultimum est in eo cuius est ultimum. Ergo virtus est in potentia animae.</p><p title="I-II q. 56 a. 1 co."><a name="35835"><span class="ref">[35835] Iª-IIae q. 56 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod virtutem pertinere ad potentiam animae, ex tribus potest esse manifestum. Primo quidem, ex ipsa ratione virtutis, quae importat perfectionem potentiae, perfectio autem est in eo cuius est perfectio. Secundo, ex hoc quod est habitus operativus, ut supra dictum est, omnis autem operatio est ab anima per aliquam potentiam. Tertio, ex hoc quod disponit ad optimum, optimum autem est finis, qui vel est operatio rei, vel aliquid consecutum per operationem a potentia egredientem. Unde virtus humana est in potentia animae sicut in subiecto.</p><p title="I-II q. 56 a. 1 ad 1"><a name="35836"><span class="ref">[35836] Iª-IIae q. 56 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod vivere dupliciter sumitur. Quandoque enim dicitur vivere ipsum esse viventis, et sic pertinet ad essentiam animae, quae est viventi essendi principium. Alio modo vivere dicitur operatio viventis, et sic virtute recte vivitur, inquantum per eam aliquis recte operatur.</p><p title="I-II q. 56 a. 1 ad 2"><a name="35837"><span class="ref">[35837] Iª-IIae q. 56 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod bonum vel est finis, vel in ordine ad finem dicitur. Et ideo, cum bonum operantis consistat in operatione, hoc etiam ipsum quod virtus facit operantem bonum, refertur ad operationem, et per consequens ad potentiam.</p><p title="I-II q. 56 a. 1 ad 3"><a name="35838"><span class="ref">[35838] Iª-IIae q. 56 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod unum accidens dicitur esse in alio sicut in subiecto, non quia accidens per seipsum possit sustentare aliud accidens, sed quia unum accidens inhaeret substantiae mediante alio accidente, ut color corpori mediante superficie; unde superficies dicitur esse subiectum coloris. Et eo modo potentia animae dicitur esse subiectum virtutis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 56 a. 2 arg. 1"><a name="35839"><span class="ref">[35839] Iª-IIae q. 56 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod una virtus possit esse in duabus potentiis. Habitus enim cognoscuntur per actus. Sed unus actus progreditur diversimode a diversis potentiis, sicut ambulatio procedit a ratione ut a dirigente, a voluntate sicut a movente, et a potentia motiva sicut ab exequente. Ergo etiam unus habitus virtutis potest esse in pluribus potentiis.</p><p title="I-II q. 56 a. 2 arg. 2"><a name="35840"><span class="ref">[35840] Iª-IIae q. 56 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in II Ethic., quod ad virtutem tria requiruntur, scilicet scire, velle et immobiliter operari. Sed scire pertinet ad intellectum, velle ad voluntatem. Ergo virtus potest esse in pluribus potentiis.</p><p title="I-II q. 56 a. 2 arg. 3"><a name="35841"><span class="ref">[35841] Iª-IIae q. 56 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, prudentia est in ratione, cum sit recta ratio agibilium, ut dicitur in VI Ethic. Est etiam in voluntate, quia non potest esse cum voluntate perversa, ut in eodem libro dicitur. Ergo una virtus potest esse in duabus potentiis.</p><p title="I-II q. 56 a. 2 s. c."><a name="35842"><span class="ref">[35842] Iª-IIae q. 56 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra, virtus est in potentia animae sicut in subiecto. Sed idem accidens non potest esse in pluribus subiectis. Ergo una virtus non potest esse in pluribus potentiis animae.</p><p title="I-II q. 56 a. 2 co."><a name="35843"><span class="ref">[35843] Iª-IIae q. 56 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod aliquid esse in duobus, contingit dupliciter. Uno modo, sic quod ex aequo sit in utroque. Et sic impossibile est unam virtutem esse in duabus potentiis, quia diversitas potentiarum attenditur secundum generales conditiones obiectorum, diversitas autem habituum secundum speciales; unde ubicumque est diversitas potentiarum, est diversitas habituum, sed non convertitur. Alio modo potest esse aliquid in duobus vel pluribus, non ex aequo, sed ordine quodam. Et sic una virtus pertinere potest ad plures potentias; ita quod in una sit principaliter, et se extendat ad alias per modum diffusionis, vel per modum dispositionis; secundum quod una potentia movetur ab alia, et secundum quod una potentia accipit ab alia.</p><p title="I-II q. 56 a. 2 ad 1"><a name="35844"><span class="ref">[35844] Iª-IIae q. 56 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod idem actus non potest aequaliter, et eodem ordine, pertinere ad diversas potentias, sed secundum diversas rationes, et diverso ordine.</p><p title="I-II q. 56 a. 2 ad 2"><a name="35845"><span class="ref">[35845] Iª-IIae q. 56 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod scire praeexigitur ad virtutem moralem, inquantum virtus moralis operatur secundum rationem rectam. Sed essentialiter in appetendo virtus moralis consistit.</p><p title="I-II q. 56 a. 2 ad 3"><a name="35846"><span class="ref">[35846] Iª-IIae q. 56 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod prudentia realiter est in ratione sicut in subiecto, sed praesupponit rectitudinem voluntatis sicut principium, ut infra dicetur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 56 a. 3 arg. 1"><a name="35847"><span class="ref">[35847] Iª-IIae q. 56 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod intellectus non sit subiectum virtutis. Dicit enim Augustinus, in libro de moribus Eccles., quod omnis virtus est amor. Subiectum autem amoris non est intellectus, sed solum vis appetitiva. Ergo nulla virtus est in intellectu.</p><p title="I-II q. 56 a. 3 arg. 2"><a name="35848"><span class="ref">[35848] Iª-IIae q. 56 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, virtus ordinatur ad bonum, sicut ex supradictis patet. Bonum autem non est obiectum intellectus, sed appetitivae virtutis. Ergo subiectum virtutis non est intellectus, sed appetitiva virtus.</p><p title="I-II q. 56 a. 3 arg. 3"><a name="35849"><span class="ref">[35849] Iª-IIae q. 56 a. 3 arg. 3</span></a> <i>Praeterea, virtus est quae bonum facit habentem</i>, ut philosophus dicit. Sed habitus perficiens intellectum non facit bonum habentem, non enim propter scientiam vel artem dicitur homo bonus. Ergo intellectus non est subiectum virtutis.</p><p title="I-II q. 56 a. 3 s. c."><a name="35850"><span class="ref">[35850] Iª-IIae q. 56 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod mens maxime dicitur intellectus. Subiectum autem virtutis est mens; ut patet ex definitione virtutis supra inducta. Ergo intellectus est subiectum virtutis.</p><p title="I-II q. 56 a. 3 co."><a name="35851"><span class="ref">[35851] Iª-IIae q. 56 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, virtus est habitus quo quis bene operatur. Dupliciter autem habitus aliquis ordinatur ad bonum actum. Uno modo, inquantum per huiusmodi habitum acquiritur homini facultas ad bonum actum, sicut per habitum grammaticae habet homo facultatem recte loquendi. Non tamen grammatica facit ut homo semper recte loquatur, potest enim grammaticus barbarizare aut soloecismum facere. Et eadem ratio est in aliis scientiis et artibus. Alio modo, aliquis habitus non solum facit facultatem agendi, sed etiam facit quod aliquis recte facultate utatur, sicut iustitia non solum facit quod homo sit promptae voluntatis ad iusta operandum, sed etiam facit ut iuste operetur. Et quia bonum, sicut et ens, non dicitur simpliciter aliquid secundum id quod est in potentia, sed secundum id quod est in actu; ideo ab huiusmodi habitibus simpliciter dicitur homo bonum operari, et esse bonus, puta quia est iustus vel temperatus; et eadem ratio est de similibus. Et quia virtus est quae bonum facit habentem, et opus eius bonum reddit, huiusmodi habitus simpliciter dicuntur virtutes, quia reddunt bonum opus in actu, et simpliciter faciunt bonum habentem. Primi vero habitus non simpliciter dicuntur virtutes, quia non reddunt bonum opus nisi in quadam facultate, nec simpliciter faciunt bonum habentem. Non enim dicitur simpliciter aliquis homo bonus, ex hoc quod est sciens vel artifex, sed dicitur bonus solum secundum quid, puta bonus grammaticus, aut bonus faber. Et propter hoc, plerumque scientia et ars contra virtutem dividitur, quandoque autem virtutes dicuntur, ut patet in VI Ethic. Subiectum igitur habitus qui secundum quid dicitur virtus, potest esse intellectus, non solum practicus, sed etiam intellectus speculativus, absque omni ordine ad voluntatem, sic enim philosophus, in VI Ethic., scientiam, sapientiam et intellectum, et etiam artem, ponit esse intellectuales virtutes. Subiectum vero habitus qui simpliciter dicitur virtus, non potest esse nisi voluntas; vel aliqua potentia secundum quod est mota a voluntate. Cuius ratio est, quia voluntas movet omnes alias potentias quae aliqualiter sunt rationales, ad suos actus, ut supra habitum est, et ideo quod homo actu bene agat, contingit ex hoc quod homo habet bonam voluntatem. Unde virtus quae facit bene agere in actu, non solum in facultate, oportet quod vel sit in ipsa voluntate; vel in aliqua potentia secundum quod est a voluntate mota. Contingit autem intellectum a voluntate moveri, sicut et alias potentias, considerat enim aliquis aliquid actu, eo quod vult. Et ideo intellectus, secundum quod habet ordinem ad voluntatem, potest esse subiectum virtutis simpliciter dictae. Et hoc modo intellectus speculativus, vel ratio, est subiectum fidei, movetur enim intellectus ad assentiendum his quae sunt fidei, ex imperio voluntatis; nullus enim credit nisi volens. Intellectus vero practicus est subiectum prudentiae. Cum enim prudentia sit recta ratio agibilium, requiritur ad prudentiam quod homo se bene habeat ad principia huius rationis agendorum, quae sunt fines; ad quos bene se habet homo per rectitudinem voluntatis, sicut ad principia speculabilium per naturale lumen intellectus agentis. Et ideo sicut subiectum scientiae, quae est ratio recta speculabilium, est intellectus speculativus in ordine ad intellectum agentem; ita subiectum prudentiae est intellectus practicus in ordine ad voluntatem rectam.</p><p title="I-II q. 56 a. 3 ad 1"><a name="35852"><span class="ref">[35852] Iª-IIae q. 56 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod verbum Augustini intelligendum est de virtute simpliciter dicta non quod omnis talis virtus sit simpliciter amor; sed quia dependet aliqualiter ab amore, inquantum dependet a voluntate, cuius prima affectio est amor, ut supra dictum est.</p><p title="I-II q. 56 a. 3 ad 2"><a name="35853"><span class="ref">[35853] Iª-IIae q. 56 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod bonum uniuscuiusque est finis eius, et ideo, cum verum sit finis intellectus, cognoscere verum est bonus actus intellectus. Unde habitus perficiens intellectum ad verum cognoscendum, vel in speculativis vel in practicis, dicitur virtus.</p><p title="I-II q. 56 a. 3 ad 3"><a name="35854"><span class="ref">[35854] Iª-IIae q. 56 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ratio illa procedit de virtute simpliciter dicta.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 56 a. 4 arg. 1"><a name="35855"><span class="ref">[35855] Iª-IIae q. 56 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod irascibilis et concupiscibilis non possint esse subiectum virtutis. Huiusmodi enim vires sunt communes nobis et brutis. Sed nunc loquimur de virtute secundum quod est propria homini, sic enim dicitur virtus humana. Non igitur humanae virtutis potest esse subiectum irascibilis et concupiscibilis, quae sunt partes appetitus sensitivi, ut in primo dictum est.</p><p title="I-II q. 56 a. 4 arg. 2"><a name="35856"><span class="ref">[35856] Iª-IIae q. 56 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, appetitus sensitivus est vis utens organo corporali. Sed bonum virtutis non potest esse in corpore hominis, dicit enim apostolus, Rom. VII, <i>scio quod non habitat in carne mea bonum</i>. Ergo appetitus sensitivus non potest esse subiectum virtutis.</p><p title="I-II q. 56 a. 4 arg. 3"><a name="35857"><span class="ref">[35857] Iª-IIae q. 56 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, Augustinus probat, in libro de moribus Eccles., quod virtus non est in corpore, sed in anima, eo quod per animam corpus regitur, unde quod aliquis corpore bene utatur, totum refertur ad animam; <i>sicut si mihi auriga obtemperans, equos quibus praeest, recte regit, hoc totum mihi debetur</i>. Sed sicut anima regit corpus, ita etiam ratio regit appetitum sensitivum. Ergo totum rationali parti debetur, quod irascibilis et concupiscibilis recte regantur. Sed virtus est qua recte vivitur, ut supra dictum est. Virtus igitur non est in irascibili et concupiscibili, sed solum in parte rationali.</p><p title="I-II q. 56 a. 4 arg. 4"><a name="35858"><span class="ref">[35858] Iª-IIae q. 56 a. 4 arg. 4</span></a> Praeterea, principalis actus virtutis moralis est electio, ut dicitur in VIII Ethic. Sed electio non est actus irascibilis et concupiscibilis, sed rationis, ut supra dictum est. Ergo virtus moralis non est in irascibili et concupiscibili, sed in ratione.</p><p title="I-II q. 56 a. 4 s. c."><a name="35859"><span class="ref">[35859] Iª-IIae q. 56 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod fortitudo ponitur esse in irascibili, temperantia autem in concupiscibili. Unde philosophus dicit, in III Ethic., quod <i>hae virtutes sunt irrationabilium partium</i>.</p><p title="I-II q. 56 a. 4 co."><a name="35860"><span class="ref">[35860] Iª-IIae q. 56 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod irascibilis et concupiscibilis dupliciter considerari possunt. Uno modo secundum se, inquantum sunt partes appetitus sensitivi. Et hoc modo, non competit eis quod sint subiectum virtutis. Alio modo possunt considerari inquantum participant rationem, per hoc quod natae sunt rationi obedire. Et sic irascibilis vel concupiscibilis potest esse subiectum virtutis humanae, sic enim est principium humani actus, inquantum participat rationem. Et in his potentiis necesse est ponere virtutes. Quod enim in irascibili et concupiscibili sint aliquae virtutes, patet. Actus enim qui progreditur ab una potentia secundum quod est ab alia mota, non potest esse perfectus, nisi utraque potentia sit bene disposita ad actum, sicut actus artificis non potest esse congruus, nisi et artifex sit bene dispositus ad agendum, et etiam ipsum instrumentum. In his igitur circa quae operatur irascibilis et concupiscibilis secundum quod sunt a ratione motae, necesse est ut aliquis habitus perficiens ad bene agendum sit non solum in ratione, sed etiam in irascibili et concupiscibili. Et quia bona dispositio potentiae moventis motae, attenditur secundum conformitatem ad potentiam moventem; ideo virtus quae est in irascibili et concupiscibili, nihil aliud est quam quaedam habitualis conformitas istarum potentiarum ad rationem.</p><p title="I-II q. 56 a. 4 ad 1"><a name="35861"><span class="ref">[35861] Iª-IIae q. 56 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod irascibilis et concupiscibilis secundum se consideratae, prout sunt partes appetitus sensitivi, communes sunt nobis et brutis. Sed secundum quod sunt rationales per participationem, ut obedientes rationi, sic sunt propriae hominis. Et hoc modo possunt esse subiectum virtutis humanae.</p><p title="I-II q. 56 a. 4 ad 2"><a name="35862"><span class="ref">[35862] Iª-IIae q. 56 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, sicut caro hominis ex se quidem non habet bonum virtutis, fit tamen instrumentum virtuosi actus, inquantum, movente ratione, membra nostra exhibemus ad serviendum iustitiae, ita etiam irascibilis et concupiscibilis ex se quidem non habent bonum virtutis sed magis infectionem fomitis; inquantum vero conformantur rationi, sic in eis adgeneratur bonum virtutis moralis.</p><p title="I-II q. 56 a. 4 ad 3"><a name="35863"><span class="ref">[35863] Iª-IIae q. 56 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod alia ratione regitur corpus ab anima, et irascibilis et concupiscibilis a ratione. Corpus enim ad nutum obedit animae absque contradictione, in his in quibus natum est ab anima moveri, unde philosophus dicit, in I Polit., quod anima regit corpus despotico principatu, idest sicut dominus servum. Et ideo totus motus corporis refertur ad animam. Et propter hoc in corpore non est virtus, sed solum in anima. Sed irascibilis et concupiscibilis non ad nutum obediunt rationi, sed habent proprios motus suos, quibus interdum rationi repugnant, unde in eodem libro philosophus dicit quod ratio regit irascibilem et concupiscibilem principatu politico, quo scilicet reguntur liberi, qui habent in aliquibus propriam voluntatem. Et propter hoc etiam oportet in irascibili et concupiscibili esse aliquas virtutes, quibus bene disponantur ad actum.</p><p title="I-II q. 56 a. 4 ad 4"><a name="35864"><span class="ref">[35864] Iª-IIae q. 56 a. 4 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod in electione duo sunt, scilicet intentio finis, quae pertinet ad virtutem moralem; et praeacceptio eius quod est ad finem, quod pertinet ad prudentiam; ut dicitur in VI Ethic. Quod autem habeat rectam intentionem finis circa passiones animae, hoc contingit ex bona dispositione irascibilis et concupiscibilis. Et ideo virtutes morales circa passiones, sunt in irascibili et concupiscibili, sed prudentia est in ratione.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="I-II q. 56 a. 5 arg. 1"><a name="35865"><span class="ref">[35865] Iª-IIae q. 56 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod in viribus sensitivis apprehensivis interius, possit esse aliqua virtus. Appetitus enim sensitivus potest esse subiectum virtutis, inquantum obedit rationi. Sed vires sensitivae apprehensivae interius, rationi obediunt, ad imperium enim rationis operatur et imaginativa et cogitativa et memorativa. Ergo in his viribus potest esse virtus.</p><p title="I-II q. 56 a. 5 arg. 2"><a name="35866"><span class="ref">[35866] Iª-IIae q. 56 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, sicut appetitus rationalis, qui est voluntas, in suo actu potest impediri, vel etiam adiuvari, per appetitum sensitivum; ita etiam intellectus vel ratio potest impediri, vel etiam iuvari, per vires praedictas. Sicut ergo in viribus sensitivis appetitivis potest esse virtus, ita etiam in apprehensivis.</p><p title="I-II q. 56 a. 5 arg. 3"><a name="35867"><span class="ref">[35867] Iª-IIae q. 56 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, prudentia est quaedam virtus, cuius partem ponit Tullius memoriam, in sua rhetorica. Ergo etiam in vi memorativa potest esse aliqua virtus. Et eadem ratione, in aliis interioribus apprehensivis viribus.</p><p title="I-II q. 56 a. 5 s. c."><a name="35868"><span class="ref">[35868] Iª-IIae q. 56 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod omnes virtutes vel sunt intellectuales, vel morales, ut dicitur in II Ethic. Morales autem virtutes omnes sunt in parte appetitiva, intellectuales autem in intellectu vel ratione, sicut patet in VI Ethic. Nulla ergo virtus est in viribus sensitivis apprehensivis interius.</p><p title="I-II q. 56 a. 5 co."><a name="35869"><span class="ref">[35869] Iª-IIae q. 56 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod in viribus sensitivis apprehensivis interius, ponuntur aliqui habitus. Quod patet ex hoc praecipue quod philosophus dicit, in libro de memoria, <i>quod in memorando unum post aliud, operatur consuetudo, quae est quasi quaedam natura</i>, nihil autem est aliud habitus consuetudinalis quam habitudo acquisita per consuetudinem, quae est in modum naturae. Unde de virtute dicit Tullius, in sua rhetorica, quod est <i>habitus in modum naturae, rationi consentaneus</i>. In homine tamen id quod ex consuetudine acquiritur in memoria, et in aliis viribus sensitivis apprehensivis, non est habitus per se; sed aliquid annexum habitibus intellectivae partis, ut supra dictum est. Sed tamen si qui sunt habitus in talibus viribus, virtutes dici non possunt. Virtus enim est habitus perfectus, quo non contingit nisi bonum operari, unde oportet quod virtus sit in illa potentia quae est consummativa boni operis. Cognitio autem veri non consummatur in viribus sensitivis apprehensivis; sed huiusmodi vires sunt quasi praeparatoriae ad cognitionem intellectivam. Et ideo in huiusmodi viribus non sunt virtutes, quibus cognoscitur verum; sed magis in intellectu vel ratione.</p><p title="I-II q. 56 a. 5 ad 1"><a name="35870"><span class="ref">[35870] Iª-IIae q. 56 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod appetitus sensitivus se habet ad voluntatem, quae est appetitus rationis, sicut motus ab eo. Et ideo opus appetitivae virtutis consummatur in appetitu sensitivo. Et propter hoc, appetitus sensitivus est subiectum virtutis. Virtutes autem sensitivae apprehensivae magis se habent ut moventes respectu intellectus, eo quod phantasmata se habent ad animam intellectivam, sicut colores ad visum, ut dicitur in III de anima. Et ideo opus cognitionis in intellectu terminatur. Et propter hoc, virtutes cognoscitivae sunt in ipso intellectu vel ratione.</p><p title="I-II q. 56 a. 5 ad 2"><a name="35871"><span class="ref">[35871] Iª-IIae q. 56 a. 5 ad 2</span></a> Et per hoc patet solutio ad secundum.</p><p title="I-II q. 56 a. 5 ad 3"><a name="35872"><span class="ref">[35872] Iª-IIae q. 56 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod memoria non ponitur pars prudentiae, sicut species est pars generis, quasi ipsa memoria sit quaedam virtus per se, sed quia unum eorum quae requiruntur ad prudentiam, est bonitas memoriae; ut sic quodammodo se habeat per modum partis integralis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="I-II q. 56 a. 6 arg. 1"><a name="35873"><span class="ref">[35873] Iª-IIae q. 56 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod voluntas non sit subiectum alicuius virtutis. Ad id enim quod convenit potentiae ex ipsa ratione potentiae, non requiritur aliquis habitus. Sed de ipsa ratione voluntatis, cum sit in ratione, secundum philosophum in III de anima, est quod tendat in id quod est bonum secundum rationem, ad quod ordinatur omnis virtus, quia unumquodque naturaliter appetit proprium bonum, <i>virtus enim est habitus per modum naturae, consentaneus rationi</i>, ut Tullius dicit in sua rhetorica. Ergo voluntas non est subiectum virtutis.</p><p title="I-II q. 56 a. 6 arg. 2"><a name="35874"><span class="ref">[35874] Iª-IIae q. 56 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, omnis virtus aut est intellectualis, aut moralis, ut dicitur in I et II Ethic. Sed virtus intellectualis est, sicut in subiecto, in intellectu et ratione, non autem in voluntate, virtus autem moralis est, sicut in subiecto, in irascibili et concupiscibili, quae sunt rationales per participationem. Ergo nulla virtus est in voluntate sicut in subiecto.</p><p title="I-II q. 56 a. 6 arg. 3"><a name="35875"><span class="ref">[35875] Iª-IIae q. 56 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, omnes actus humani, ad quos virtutes ordinantur, sunt voluntarii. Si igitur respectu aliquorum humanorum actuum sit aliqua virtus in voluntate, pari ratione respectu omnium actuum humanorum erit virtus in voluntate. Aut ergo in nulla alia potentia erit aliqua virtus, aut ad eundem actum ordinabuntur duae virtutes, quod videtur inconveniens. Voluntas ergo non potest esse subiectum virtutis.</p><p title="I-II q. 56 a. 6 s. c."><a name="35876"><span class="ref">[35876] Iª-IIae q. 56 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod maior perfectio requiritur in movente quam in moto. Sed voluntas movet irascibilem et concupiscibilem. Multo ergo magis debet esse virtus in voluntate, quam in irascibili et concupiscibili.</p><p title="I-II q. 56 a. 6 co."><a name="35877"><span class="ref">[35877] Iª-IIae q. 56 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, cum per habitum perficiatur potentia ad agendum, ibi indiget potentia habitu perficiente ad bene agendum, qui quidem habitus est virtus, ubi ad hoc non sufficit propria ratio potentiae. Omnis autem potentiae propria ratio attenditur in ordine ad obiectum. Unde cum, sicut dictum est, obiectum voluntati sit bonum rationis voluntati proportionatum, quantum ad hoc non indiget voluntas virtute perficiente. Sed si quod bonum immineat homini volendum, quod excedat proportionem volentis; sive quantum ad totam speciem humanam, sicut bonum divinum, quod transcendit limites humanae naturae, sive quantum ad individuum, sicut bonum proximi; ibi voluntas indiget virtute. Et ideo huiusmodi virtutes quae ordinant affectum hominis in Deum vel in proximum, sunt in voluntate sicut in subiecto; ut caritas, iustitia et huiusmodi.</p><p title="I-II q. 56 a. 6 ad 1"><a name="35878"><span class="ref">[35878] Iª-IIae q. 56 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ratio illa habet locum de virtute quae ordinat ad bonum proprium ipsius volentis, sicut temperantia et fortitudo, quae sunt circa passiones humanas et alia huiusmodi, ut ex dictis patet.</p><p title="I-II q. 56 a. 6 ad 2"><a name="35879"><span class="ref">[35879] Iª-IIae q. 56 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod rationale per participationem non solum est irascibilis et concupiscibilis; sed omnino, idest universaliter, appetitivum, ut dicitur in I Ethic. Sub appetitivo autem comprehenditur voluntas. Et ideo, si qua virtus est in voluntate, erit moralis, nisi sit theologica, ut infra patebit.</p><p title="I-II q. 56 a. 6 ad 3"><a name="35880"><span class="ref">[35880] Iª-IIae q. 56 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod quaedam virtutes ordinantur ad bonum passionis moderatae, quod est proprium huius vel illius hominis, et in talibus non est necessarium quod sit aliqua virtus in voluntate, cum ad hoc sufficiat natura potentiae, ut dictum est. Sed hoc solum necessarium est in illis virtutibus quae ordinantur ad aliquod bonum extrinsecum.</p></div></div><div id="q57" class="q"><h2>Quaestio 57</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 57 pr."><a name="35881"><span class="ref">[35881] Iª-IIae q. 57 pr.</span></a> Deinde considerandum est de distinctione virtutum. Et primo, quantum ad virtutes intellectuales; secundo, quantum ad morales; tertio, quantum ad theologicas. Circa primum quaeruntur sex. Primo, utrum habitus intellectuales speculativi sint virtutes. Secundo, utrum sint tres, scilicet sapientia, scientia et intellectus. Tertio, utrum habitus intellectualis qui est ars, sit virtus. Quarto, utrum prudentia sit virtus distincta ab arte. Quinto, utrum prudentia sit virtus necessaria homini. Sexto, utrum eubulia, synesis et gnome sint virtutes adiunctae prudentiae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 57 a. 1 arg. 1"><a name="35882"><span class="ref">[35882] Iª-IIae q. 57 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod habitus intellectuales speculativi non sint virtutes. Virtus enim est habitus operativus, ut supra dictum est. Sed habitus speculativi non sunt operativi, distinguitur enim speculativum a practico, idest operativo. Ergo habitus intellectuales speculativi non sunt virtutes.</p><p title="I-II q. 57 a. 1 arg. 2"><a name="35883"><span class="ref">[35883] Iª-IIae q. 57 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, virtus est eorum per quae fit homo felix sive beatus, eo quod felicitas est virtutis praemium, ut dicitur in I Ethic. Sed habitus intellectuales non considerant actus humanos, aut alia bona humana, per quae homo beatitudinem adipiscitur, sed magis res naturales et divinas. Ergo huiusmodi habitus virtutes dici non possunt.</p><p title="I-II q. 57 a. 1 arg. 3"><a name="35884"><span class="ref">[35884] Iª-IIae q. 57 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, scientia est habitus speculativus. Sed scientia et virtus distinguuntur sicut diversa genera non subalternatim posita; ut patet per philosophum, in IV Topic. Ergo habitus speculativi non sunt virtutes.</p><p title="I-II q. 57 a. 1 s. c."><a name="35885"><span class="ref">[35885] Iª-IIae q. 57 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra, soli habitus speculativi considerant necessaria quae impossibile est aliter se habere. Sed philosophus ponit, in VI Ethic., quasdam virtutes intellectuales in parte animae quae considerat necessaria quae non possunt aliter se habere. Ergo habitus intellectuales speculativi sunt virtutes.</p><p title="I-II q. 57 a. 1 co."><a name="35886"><span class="ref">[35886] Iª-IIae q. 57 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, cum omnis virtus dicatur in ordine ad bonum, sicut supra dictum est, duplici ratione aliquis habitus dicitur virtus, ut supra dictum est, uno modo, quia facit facultatem bene operandi; alio modo, quia cum facultate, facit etiam usum bonum. Et hoc, sicut supra dictum est, pertinet solum ad illos habitus qui respiciunt partem appetitivam, eo quod vis appetitiva animae est quae facit uti omnibus potentiis et habitibus. Cum igitur habitus intellectuales speculativi non perficiant partem appetitivam, nec aliquo modo ipsam respiciant, sed solam intellectivam; possunt quidem dici virtutes inquantum faciunt facultatem bonae operationis, quae est consideratio veri (hoc enim est bonum opus intellectus), non tamen dicuntur virtutes secundo modo, quasi facientes bene uti potentia seu habitu. Ex hoc enim quod aliquis habet habitum scientiae speculativae, non inclinatur ad utendum, sed fit potens speculari verum in his quorum habet scientiam, sed quod utatur scientia habita, hoc est movente voluntate. Et ideo virtus quae perficit voluntatem, ut caritas vel iustitia, facit etiam bene uti huiusmodi speculativis habitibus. Et secundum hoc etiam, in actibus horum habituum potest esse meritum, si ex caritate fiant, sicut Gregorius dicit, in VI Moral., quod <i>contemplativa est maioris meriti quam activa</i>.</p><p title="I-II q. 57 a. 1 ad 1"><a name="35887"><span class="ref">[35887] Iª-IIae q. 57 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod duplex est opus, scilicet exterius, et interius. Practicum ergo, vel operativum, quod dividitur contra speculativum, sumitur ab opere exteriori, ad quod non habet ordinem habitus speculativus. Sed tamen habet ordinem ad interius opus intellectus, quod est speculari verum. Et secundum hoc est habitus operativus.</p><p title="I-II q. 57 a. 1 ad 2"><a name="35888"><span class="ref">[35888] Iª-IIae q. 57 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod virtus est aliquorum dupliciter. Uno modo, sicut obiectorum. Et sic huiusmodi virtutes speculativae non sunt eorum per quae homo fit beatus; nisi forte secundum quod ly per dicit causam efficientem vel obiectum completae beatitudinis, quod est Deus, quod est summum speculabile. Alio modo dicitur virtus esse aliquorum sicut actuum. Et hoc modo virtutes intellectuales sunt eorum per quae homo fit beatus. Tum quia actus harum virtutum possunt esse meritorii, sicut dictum est. Tum etiam quia sunt quaedam inchoatio perfectae beatitudinis, quae in contemplatione veri consistit, sicut supra dictum est.</p><p title="I-II q. 57 a. 1 ad 3"><a name="35889"><span class="ref">[35889] Iª-IIae q. 57 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod scientia dividitur contra virtutem secundo modo dictam, quae pertinet ad vim appetitivam.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 57 a. 2 arg. 1"><a name="35890"><span class="ref">[35890] Iª-IIae q. 57 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod inconvenienter distinguantur tres virtutes intellectuales speculativae, scilicet sapientia, scientia et intellectus. Species enim non debet condividi generi. Sed sapientia est quaedam scientia, ut dicitur in VI Ethic. Ergo sapientia non debet condividi scientiae, in numero virtutum intellectualium.</p><p title="I-II q. 57 a. 2 arg. 2"><a name="35891"><span class="ref">[35891] Iª-IIae q. 57 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, in distinctione potentiarum, habituum et actuum, quae attenditur secundum obiecta, attenditur principaliter distinctio quae est secundum rationem formalem obiectorum, ut ex supradictis patet. Non ergo diversi habitus debent distingui secundum materiale obiectum; sed secundum rationem formalem illius obiecti. Sed principium demonstrationis est ratio sciendi conclusiones. Non ergo intellectus principiorum debet poni habitus alius, aut alia virtus, a scientia conclusionum.</p><p title="I-II q. 57 a. 2 arg. 3"><a name="35892"><span class="ref">[35892] Iª-IIae q. 57 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, virtus intellectualis dicitur quae est in ipso rationali per essentiam. Sed ratio, etiam speculativa, sicut ratiocinatur syllogizando demonstrative; ita etiam ratiocinatur syllogizando dialectice. Ergo sicut scientia, quae causatur ex syllogismo demonstrativo, ponitur virtus intellectualis speculativa; ita etiam et opinio.</p><p title="I-II q. 57 a. 2 s. c."><a name="35893"><span class="ref">[35893] Iª-IIae q. 57 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus, VI Ethic., ponit has solum tres virtutes intellectuales speculativas, scilicet sapientiam, scientiam et intellectum.</p><p title="I-II q. 57 a. 2 co."><a name="35894"><span class="ref">[35894] Iª-IIae q. 57 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut iam dictum est, virtus intellectualis speculativa est per quam intellectus speculativus perficitur ad considerandum verum, hoc enim est bonum opus eius. Verum autem est dupliciter considerabile, uno modo, sicut per se notum; alio modo, sicut per aliud notum. Quod autem est per se notum, se habet ut principium; et percipitur statim ab intellectu. Et ideo habitus perficiens intellectum ad huiusmodi veri considerationem, vocatur intellectus, qui est habitus principiorum. Verum autem quod est per aliud notum, non statim percipitur ab intellectu, sed per inquisitionem rationis, et se habet in ratione termini. Quod quidem potest esse dupliciter, uno modo, ut sit ultimum in aliquo genere; alio modo, ut sit ultimum respectu totius cognitionis humanae. <i>Et quia ea quae sunt posterius nota quoad nos, sunt priora et magis nota secundum naturam</i>, ut dicitur in I Physic.; ideo id quod est ultimum respectu totius cognitionis humanae, est id quod est primum et maxime cognoscibile secundum naturam. Et circa huiusmodi est sapientia, quae considerat altissimas causas, ut dicitur in I Metaphys. Unde convenienter iudicat et ordinat de omnibus, quia iudicium perfectum et universale haberi non potest nisi per resolutionem ad primas causas. Ad id vero quod est ultimum in hoc vel in illo genere cognoscibilium, perficit intellectum scientia. Et ideo secundum diversa genera scibilium, sunt diversi habitus scientiarum, cum tamen sapientia non sit nisi una.</p><p title="I-II q. 57 a. 2 ad 1"><a name="35895"><span class="ref">[35895] Iª-IIae q. 57 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod sapientia est quaedam scientia, inquantum habet id quod est commune omnibus scientiis, ut scilicet ex principiis conclusiones demonstret. Sed quia habet aliquid proprium supra alias scientias, inquantum scilicet de omnibus iudicat; et non solum quantum ad conclusiones, sed etiam quantum ad prima principia, ideo habet rationem perfectioris virtutis quam scientia.</p><p title="I-II q. 57 a. 2 ad 2"><a name="35896"><span class="ref">[35896] Iª-IIae q. 57 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod quando ratio obiecti sub uno actu refertur ad potentiam vel habitum, tunc non distinguuntur habitus vel potentiae penes rationem obiecti et obiectum materiale, sicut ad eandem potentiam visivam pertinet videre colorem, et lumen, quod est ratio videndi colorem et simul cum ipso videtur. Principia vero demonstrationis possunt seorsum considerari, absque hoc quod considerentur conclusiones. Possunt etiam considerari simul cum conclusionibus, prout principia in conclusiones deducuntur. Considerare ergo hoc secundo modo principia, pertinet ad scientiam, quae considerat etiam conclusiones, sed considerare principia secundum seipsa, pertinet ad intellectum. Unde, si quis recte consideret, istae tres virtutes non ex aequo distinguuntur ab invicem, sed ordine quodam; sicut accidit in totis potentialibus, quorum una pars est perfectior altera, sicut anima rationalis est perfectior quam sensibilis, et sensibilis quam vegetabilis. Hoc enim modo, scientia dependet ab intellectu sicut a principaliori. Et utrumque dependet a sapientia sicut a principalissimo, quae sub se continet et intellectum et scientiam, ut de conclusionibus scientiarum diiudicans, et de principiis earundem.</p><p title="I-II q. 57 a. 2 ad 3"><a name="35897"><span class="ref">[35897] Iª-IIae q. 57 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut supra dictum est, habitus virtutis determinate se habet ad bonum, nullo autem modo ad malum. Bonum autem intellectus est verum, malum autem eius est falsum. Unde soli illi habitus virtutes intellectuales dicuntur, quibus semper dicitur verum, et nunquam falsum. Opinio vero et suspicio possunt esse veri et falsi. Et ideo non sunt intellectuales virtutes, ut dicitur in VI Ethic.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 57 a. 3 arg. 1"><a name="35898"><span class="ref">[35898] Iª-IIae q. 57 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod ars non sit virtus intellectualis. Dicit enim Augustinus, in libro de libero arbitrio, quod virtute nullus male utitur. Sed arte aliquis male utitur, potest enim aliquis artifex, secundum scientiam artis suae, male operari. Ergo ars non est virtus.</p><p title="I-II q. 57 a. 3 arg. 2"><a name="35899"><span class="ref">[35899] Iª-IIae q. 57 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, virtutis non est virtus. Artis autem est aliqua virtus, ut dicitur in VI Ethic. Ergo ars non est virtus.</p><p title="I-II q. 57 a. 3 arg. 3"><a name="35900"><span class="ref">[35900] Iª-IIae q. 57 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, artes liberales sunt excellentiores quam artes mechanicae. Sed sicut artes mechanicae sunt practicae, ita artes liberales sunt speculativae. Ergo si ars esset virtus intellectualis, deberet virtutibus speculativis annumerari.</p><p title="I-II q. 57 a. 3 s. c."><a name="35901"><span class="ref">[35901] Iª-IIae q. 57 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus, in VI Ethic., ponit artem esse virtutem; nec tamen connumerat eam virtutibus speculativis, quarum subiectum ponit scientificam partem animae.</p><p title="I-II q. 57 a. 3 co."><a name="35902"><span class="ref">[35902] Iª-IIae q. 57 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod ars nihil aliud est quam ratio recta aliquorum operum faciendorum. Quorum tamen bonum non consistit in eo quod appetitus humanus aliquo modo se habet, sed in eo quod ipsum opus quod fit, in se bonum est. Non enim pertinet ad laudem artificis, inquantum artifex est, qua voluntate opus faciat; sed quale sit opus quod facit. Sic igitur ars, proprie loquendo, habitus operativus est. Et tamen in aliquo convenit cum habitibus speculativis, quia etiam ad ipsos habitus speculativos pertinet qualiter se habeat res quam considerant, non autem qualiter se habeat appetitus humanus ad illas. Dummodo enim verum geometra demonstret, non refert qualiter se habeat secundum appetitivam partem, utrum sit laetus vel iratus, sicut nec in artifice refert, ut dictum est. Et ideo eo modo ars habet rationem virtutis, sicut et habitus speculativi, inquantum scilicet nec ars, nec habitus speculativus, faciunt bonum opus quantum ad usum, quod est proprium virtutis perficientis appetitum; sed solum quantum ad facultatem bene agendi.</p><p title="I-II q. 57 a. 3 ad 1"><a name="35903"><span class="ref">[35903] Iª-IIae q. 57 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, cum aliquis habens artem operatur malum artificium, hoc non est opus artis, immo est contra artem, sicut etiam cum aliquis sciens verum mentitur, hoc quod dicit non est secundum scientiam, sed contra scientiam. Unde sicut scientia se habet semper ad bonum, ut dictum est, ita et ars, et secundum hoc dicitur virtus. In hoc tamen deficit a perfecta ratione virtutis, quia non facit ipsum bonum usum, sed ad hoc aliquid aliud requiritur, quamvis bonus usus sine arte esse non possit.</p><p title="I-II q. 57 a. 3 ad 2"><a name="35904"><span class="ref">[35904] Iª-IIae q. 57 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, quia ad hoc ut homo bene utatur arte quam habet, requiritur bona voluntas, quae perficitur per virtutem moralem; ideo philosophus dicit quod artis est virtus, scilicet moralis, inquantum ad bonum usum eius aliqua virtus moralis requiritur. Manifestum est enim quod artifex per iustitiam, quae facit voluntatem rectam, inclinatur ut opus fidele faciat.</p><p title="I-II q. 57 a. 3 ad 3"><a name="35905"><span class="ref">[35905] Iª-IIae q. 57 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod etiam in ipsis speculabilibus est aliquid per modum cuiusdam operis, puta constructio syllogismi aut orationis congruae aut opus numerandi vel mensurandi. Et ideo quicumque ad huiusmodi opera rationis habitus speculativi ordinantur, dicuntur per quandam similitudinem artes, sed liberales; ad differentiam illarum artium quae ordinantur ad opera per corpus exercita, quae sunt quodammodo serviles, inquantum corpus serviliter subditur animae, et homo secundum animam est liber. Illae vero scientiae quae ad nullum huiusmodi opus ordinantur, simpliciter scientiae dicuntur, non autem artes. Nec oportet, si liberales artes sunt nobiliores, quod magis eis conveniat ratio artis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 57 a. 4 arg. 1"><a name="35906"><span class="ref">[35906] Iª-IIae q. 57 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod prudentia non sit alia virtus ab arte. Ars enim est ratio recta aliquorum operum. Sed diversa genera operum non faciunt ut aliquid amittat rationem artis, sunt enim diversae artes circa opera valde diversa. Cum igitur etiam prudentia sit quaedam ratio recta operum, videtur quod etiam ipsa debeat dici ars.</p><p title="I-II q. 57 a. 4 arg. 2"><a name="35907"><span class="ref">[35907] Iª-IIae q. 57 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, prudentia magis convenit cum arte quam habitus speculativi, utrumque enim eorum est circa contingens aliter se habere, ut dicitur in VI Ethic. Sed quidam habitus speculativi dicuntur artes. Ergo multo magis prudentia debet dici ars.</p><p title="I-II q. 57 a. 4 arg. 3"><a name="35908"><span class="ref">[35908] Iª-IIae q. 57 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, ad prudentiam pertinet bene consiliari, ut dicitur in VI Ethic. Sed etiam in quibusdam artibus consiliari contingit, ut dicitur in III Ethic., sicut in arte militari, et gubernativa, et medicinali. Ergo prudentia ab arte non distinguitur.</p><p title="I-II q. 57 a. 4 s. c."><a name="35909"><span class="ref">[35909] Iª-IIae q. 57 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus distinguit prudentiam ab arte, in VI Ethic.</p><p title="I-II q. 57 a. 4 co."><a name="35910"><span class="ref">[35910] Iª-IIae q. 57 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod ubi invenitur diversa ratio virtutis, ibi oportet virtutes distingui. Dictum est autem supra quod aliquis habitus habet rationem virtutis ex hoc solum quod facit facultatem boni operis, aliquis autem ex hoc quod facit non solum facultatem boni operis, sed etiam usum. Ars autem facit solum facultatem boni operis, quia non respicit appetitum. Prudentia autem non solum facit boni operis facultatem, sed etiam usum, respicit enim appetitum, tanquam praesupponens rectitudinem appetitus. Cuius differentiae ratio est, quia ars est recta ratio factibilium; prudentia vero est recta ratio agibilium. Differt autem facere et agere quia, ut dicitur in IX Metaphys., factio est actus transiens in exteriorem materiam, sicut aedificare, secare, et huiusmodi; agere autem est actus permanens in ipso agente, sicut videre, velle, et huiusmodi. Sic igitur hoc modo se habet prudentia ad huiusmodi actus humanos, qui sunt usus potentiarum et habituum, sicut se habet ars ad exteriores factiones, quia utraque est perfecta ratio respectu illorum ad quae comparatur. Perfectio autem et rectitudo rationis in speculativis, dependet ex principiis, ex quibus ratio syllogizat, sicut dictum est quod scientia dependet ab intellectu, qui est habitus principiorum, et praesupponit ipsum. In humanis autem actibus se habent fines sicut principia in speculativis, ut dicitur in VII Ethic. Et ideo ad prudentiam, quae est recta ratio agibilium, requiritur quod homo sit bene dispositus circa fines, quod quidem est per appetitum rectum. Et ideo ad prudentiam requiritur moralis virtus, per quam fit appetitus rectus. Bonum autem artificialium non est bonum appetitus humani, sed bonum ipsorum operum artificialium, et ideo ars non praesupponit appetitum rectum. Et inde est quod magis laudatur artifex qui volens peccat, quam qui peccat nolens; magis autem contra prudentiam est quod aliquis peccet volens, quam nolens, quia rectitudo voluntatis est de ratione prudentiae, non autem de ratione artis. Sic igitur patet quod prudentia est virtus distincta ab arte.</p><p title="I-II q. 57 a. 4 ad 1"><a name="35911"><span class="ref">[35911] Iª-IIae q. 57 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod diversa genera artificialium omnia sunt extra hominem, et ideo non diversificatur ratio virtutis. Sed prudentia est recta ratio ipsorum actuum humanorum, unde diversificatur ratio virtutis, ut dictum est.</p><p title="I-II q. 57 a. 4 ad 2"><a name="35912"><span class="ref">[35912] Iª-IIae q. 57 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod prudentia magis convenit cum arte quam habitus speculativi, quantum ad subiectum et materiam, utrumque enim est in opinativa parte animae, et circa contingens aliter se habere. Sed ars magis convenit cum habitibus speculativis in ratione virtutis, quam cum prudentia, ut ex dictis patet.</p><p title="I-II q. 57 a. 4 ad 3"><a name="35913"><span class="ref">[35913] Iª-IIae q. 57 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod prudentia est bene consiliativa de his quae pertinent ad totam vitam hominis, et ad ultimum finem vitae humanae. Sed in artibus aliquibus est consilium de his quae pertinent ad fines proprios illarum artium. Unde aliqui, inquantum sunt bene consiliativi in rebus bellicis vel nauticis, dicuntur prudentes duces vel gubernatores, non autem prudentes simpliciter, sed illi solum qui bene consiliantur de his quae conferunt ad totam vitam.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="I-II q. 57 a. 5 arg. 1"><a name="35914"><span class="ref">[35914] Iª-IIae q. 57 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod prudentia non sit virtus necessaria ad bene vivendum. Sicut enim se habet ars ad factibilia, quorum est ratio recta; ita se habet prudentia ad agibilia, secundum quae vita hominis consideratur, est enim eorum recta ratio prudentia, ut dicitur in VI Ethic. Sed ars non est necessaria in rebus factibilibus nisi ad hoc quod fiant, non autem postquam sunt factae. Ergo nec prudentia est necessaria homini ad bene vivendum, postquam est virtuosus, sed forte solum quantum ad hoc quod virtuosus fiat.</p><p title="I-II q. 57 a. 5 arg. 2"><a name="35915"><span class="ref">[35915] Iª-IIae q. 57 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, prudentia est per quam recte consiliamur, ut dicitur in VI Ethic. Sed homo potest ex bono consilio agere non solum proprio, sed etiam alieno. Ergo non est necessarium ad bene vivendum quod ipse homo habeat prudentiam; sed sufficit quod prudentum consilia sequatur.</p><p title="I-II q. 57 a. 5 arg. 3"><a name="35916"><span class="ref">[35916] Iª-IIae q. 57 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, virtus intellectualis est secundum quam contingit semper dicere verum, et nunquam falsum. Sed hoc non videtur contingere secundum prudentiam, non enim est humanum quod in consiliando de agendis nunquam erretur; cum humana agibilia sint contingentia aliter se habere. Unde dicitur Sap. IX, <i>cogitationes mortalium timidae, et incertae providentiae nostrae</i>. Ergo videtur quod prudentia non debeat poni intellectualis virtus.</p><p title="I-II q. 57 a. 5 s. c."><a name="35917"><span class="ref">[35917] Iª-IIae q. 57 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod Sap. VIII, connumeratur aliis virtutibus necessariis ad vitam humanam, cum dicitur de divina sapientia, <i>sobrietatem et prudentiam docet, iustitiam et virtutem, quibus utilius nihil est in vita hominibus</i>.</p><p title="I-II q. 57 a. 5 co."><a name="35918"><span class="ref">[35918] Iª-IIae q. 57 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod prudentia est virtus maxime necessaria ad vitam humanam. Bene enim vivere consistit in bene operari. Ad hoc autem quod aliquis bene operetur, non solum requiritur quid faciat, sed etiam quomodo faciat; ut scilicet secundum electionem rectam operetur, non solum ex impetu aut passione. Cum autem electio sit eorum quae sunt ad finem, rectitudo electionis duo requirit, scilicet debitum finem; et id quod convenienter ordinatur ad debitum finem. Ad debitum autem finem homo convenienter disponitur per virtutem quae perficit partem animae appetitivam, cuius obiectum est bonum et finis. Ad id autem quod convenienter in finem debitum ordinatur, oportet quod homo directe disponatur per habitum rationis, quia consiliari et eligere, quae sunt eorum quae sunt ad finem, sunt actus rationis. Et ideo necesse est in ratione esse aliquam virtutem intellectualem, per quam perficiatur ratio ad hoc quod convenienter se habeat ad ea quae sunt ad finem. Et haec virtus est prudentia. Unde prudentia est virtus necessaria ad bene vivendum.</p><p title="I-II q. 57 a. 5 ad 1"><a name="35919"><span class="ref">[35919] Iª-IIae q. 57 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod bonum artis consideratur non in ipso artifice, sed magis in ipso artificiato, cum ars sit ratio recta factibilium, factio enim, in exteriorem materiam transiens, non est perfectio facientis, sed facti, sicut motus est actus mobilis; ars autem circa factibilia est. Sed prudentiae bonum attenditur in ipso agente, cuius perfectio est ipsum agere, est enim prudentia recta ratio agibilium, ut dictum est. Et ideo ad artem non requiritur quod artifex bene operetur, sed quod bonum opus faciat. Requireretur autem magis quod ipsum artificiatum bene operaretur, sicut quod cultellus bene incideret, vel serra bene secaret; si proprie horum esset agere, et non magis agi, quia non habent dominium sui actus. Et ideo ars non est necessaria ad bene vivendum ipsi artificis; sed solum ad faciendum artificiatum bonum, et ad conservandum ipsum. Prudentia autem est necessaria homini ad bene vivendum, non solum ad hoc quod fiat bonus.</p><p title="I-II q. 57 a. 5 ad 2"><a name="35920"><span class="ref">[35920] Iª-IIae q. 57 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, cum homo bonum operatur non secundum propriam rationem, sed motus ex consilio alterius; nondum est omnino perfecta operatio ipsius, quantum ad rationem dirigentem, et quantum ad appetitum moventem. Unde si bonum operetur, non tamen simpliciter bene; quod est bene vivere.</p><p title="I-II q. 57 a. 5 ad 3"><a name="35921"><span class="ref">[35921] Iª-IIae q. 57 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod verum intellectus practici aliter accipitur quam verum intellectus speculativi, ut dicitur in VI Ethic. Nam verum intellectus speculativi accipitur per conformitatem intellectus ad rem. Et quia intellectus non potest infallibiliter conformari rebus in contingentibus, sed solum in necessariis; ideo nullus habitus speculativus contingentium est intellectualis virtus, sed solum est circa necessaria. Verum autem intellectus practici accipitur per conformitatem ad appetitum rectum. Quae quidem conformitas in necessariis locum non habet, quae voluntate humana non fiunt, sed solum in contingentibus quae possunt a nobis fieri, sive sint agibilia interiora, sive factibilia exteriora. Et ideo circa sola contingentia ponitur virtus intellectus practici, circa factibilia quidem, ars; circa agibilia vero prudentia.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="I-II q. 57 a. 6 arg. 1"><a name="35922"><span class="ref">[35922] Iª-IIae q. 57 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod inconvenienter adiungantur prudentiae eubulia, synesis et gnome. Eubulia enim est habitus quo bene consiliamur, ut dicitur in VI Ethic. Sed bene consiliari pertinet ad prudentiam, ut in eodem libro dicitur. Ergo eubulia non est virtus adiuncta prudentiae, sed magis est ipsa prudentia.</p><p title="I-II q. 57 a. 6 arg. 2"><a name="35923"><span class="ref">[35923] Iª-IIae q. 57 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, ad superiorem pertinet de inferioribus iudicare. Illa ergo virtus videtur suprema, cuius est actus iudicium. Sed synesis est bene iudicativa. Ergo synesis non est virtus adiuncta prudentiae, sed magis ipsa est principalis.</p><p title="I-II q. 57 a. 6 arg. 3"><a name="35924"><span class="ref">[35924] Iª-IIae q. 57 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut diversa sunt ea de quibus est iudicandum, ita etiam diversa sunt ea de quibus est consiliandum. Sed circa omnia consiliabilia ponitur una virtus, scilicet eubulia. Ergo ad bene iudicandum de agendis, non oportet ponere, praeter synesim, aliam virtutem, scilicet gnomen.</p><p title="I-II q. 57 a. 6 arg. 4"><a name="35925"><span class="ref">[35925] Iª-IIae q. 57 a. 6 arg. 4</span></a> Praeterea, Tullius ponit, in sua rhetorica, tres alias partes prudentiae, scilicet memoriam praeteritorum, intelligentiam praesentium, et providentiam futurorum. Macrobius etiam ponit, super somnium Scipionis, quasdam alias partes prudentiae, scilicet cautionem, docilitatem, et alia huiusmodi. Non videntur igitur solae huiusmodi virtutes prudentiae adiungi.</p><p title="I-II q. 57 a. 6 s. c."><a name="35926"><span class="ref">[35926] Iª-IIae q. 57 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est auctoritas philosophi, in VI Ethic., qui has tres virtutes ponit prudentiae adiunctas.</p><p title="I-II q. 57 a. 6 co."><a name="35927"><span class="ref">[35927] Iª-IIae q. 57 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod in omnibus potentiis ordinatis illa est principalior, quae ad principaliorem actum ordinatur. Circa agibilia autem humana tres actus rationis inveniuntur, quorum primus est consiliari, secundus iudicare, tertius est praecipere. Primi autem duo respondent actibus intellectus speculativi qui sunt inquirere et iudicare, nam consilium inquisitio quaedam est. Sed tertius actus proprius est practici intellectus, inquantum est operativus, non enim ratio habet praecipere ea quae per hominem fieri non possunt. Manifestum est autem quod in his quae per hominem fiunt, principalis actus est praecipere, ad quem alii ordinantur. Et ideo virtuti quae est bene praeceptiva, scilicet prudentiae, tanquam principaliori, adiunguntur tanquam secundariae, eubulia, quae est bene consiliativa, et synesis et gnome, quae sunt partes iudicativae; de quarum distinctione dicetur.</p><p title="I-II q. 57 a. 6 ad 1"><a name="35928"><span class="ref">[35928] Iª-IIae q. 57 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod prudentia est bene consiliativa, non quasi bene consiliari sit immediate actus eius, sed quia hunc actum perficit mediante virtute sibi subiecta, quae est eubulia.</p><p title="I-II q. 57 a. 6 ad 2"><a name="35929"><span class="ref">[35929] Iª-IIae q. 57 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod iudicium in agendis ad aliquid ulterius ordinatur, contingit enim aliquem bene iudicare de aliquo agendo, et tamen non recte exequi. Sed ultimum complementum est, quando ratio iam bene praecipit de agendis.</p><p title="I-II q. 57 a. 6 ad 3"><a name="35930"><span class="ref">[35930] Iª-IIae q. 57 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod iudicium de unaquaque re fit per propria principia eius. Inquisitio autem nondum est per propria principia, quia his habitis, non esset opus inquisitione, sed iam res esset inventa. Et ideo una sola virtus ordinatur ad bene consiliandum, duae autem virtutes ad bene iudicandum, quia distinctio non est in communibus principiis, sed in propriis. Unde et in speculativis una est dialectica inquisitiva de omnibus, scientiae autem demonstrativae, quae sunt iudicativae, sunt diversae de diversis. Distinguuntur autem synesis et gnome secundum diversas regulas quibus iudicatur, nam synesis est iudicativa de agendis secundum communem legem; gnome autem secundum ipsam rationem naturalem, in his in quibus deficit lex communis; sicut plenius infra patebit.</p><p title="I-II q. 57 a. 6 ad 4"><a name="35931"><span class="ref">[35931] Iª-IIae q. 57 a. 6 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod memoria, intelligentia et providentia, similiter etiam cautio et docilitas, et alia huiusmodi, non sunt virtutes diversae a prudentia, sed quodammodo comparantur ad ipsam sicut partes integrales, inquantum omnia ista requiruntur ad perfectionem prudentiae. Sunt etiam et quaedam partes subiectivae, seu species prudentiae, sicut oeconomica, regnativa, et huiusmodi. Sed praedicta tria sunt quasi partes potentiales prudentiae, quia ordinantur sicut secundarium ad principale. Et de his infra dicetur.</p></div></div><div id="q58" class="q"><h2>Quaestio 58</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 58 pr."><a name="35932"><span class="ref">[35932] Iª-IIae q. 58 pr.</span></a> Deinde considerandum est de virtutibus moralibus. Et primo, de distinctione earum a virtutibus intellectualibus; secundo, de distinctione earum ab invicem, secundum propriam materiam; tertio, de distinctione principalium, vel cardinalium, ab aliis. Circa primum quaeruntur quinque. Primo, utrum omnis virtus sit virtus moralis. Secundo, utrum virtus moralis distinguatur ab intellectuali. Tertio, utrum sufficienter dividatur virtus per intellectualem et moralem. Quarto, utrum moralis virtus possit esse sine intellectuali. Quinto, utrum e converso, intellectualis virtus possit esse sine morali.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 58 a. 1 arg. 1"><a name="35933"><span class="ref">[35933] Iª-IIae q. 58 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod omnis virtus sit moralis. Virtus enim moralis dicitur a more, idest consuetudine. Sed omnium virtutum actus consuescere possumus. Ergo omnis virtus est moralis.</p><p title="I-II q. 58 a. 1 arg. 2"><a name="35934"><span class="ref">[35934] Iª-IIae q. 58 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in II Ethic., quod <i>virtus moralis est habitus electivus in medietate rationis consistens</i>. Sed omnis virtus videtur esse habitus electivus, quia actus cuiuslibet virtutis possumus ex electione facere. Omnis etiam virtus aliqualiter in medio rationis consistit, ut infra patebit. Ergo omnis virtus est moralis.</p><p title="I-II q. 58 a. 1 arg. 3"><a name="35935"><span class="ref">[35935] Iª-IIae q. 58 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, Tullius dicit, in sua rhetorica, quod <i>virtus est habitus in modum naturae, rationi consentaneus</i>. Sed cum omnis virtus humana ordinetur ad bonum hominis, oportet quod sit consentanea rationi, cum bonum hominis sit secundum rationem esse, ut Dionysius dicit. Ergo omnis virtus est moralis.</p><p title="I-II q. 58 a. 1 s. c."><a name="35936"><span class="ref">[35936] Iª-IIae q. 58 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus dicit, in I Ethic., <i>dicentes de moribus, non dicimus quoniam sapiens vel intelligens; sed quoniam mitis vel sobrius</i>. Sic igitur sapientia et intellectus non sunt morales. Quae tamen sunt virtutes, sicut supra dictum est. Non ergo omnis virtus est moralis.</p><p title="I-II q. 58 a. 1 co."><a name="35937"><span class="ref">[35937] Iª-IIae q. 58 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod ad huius evidentiam, considerare oportet quid sit mos, sic enim scire poterimus quid sit moralis virtus. Mos autem duo significat. Quandoque enim significat consuetudinem, sicut dicitur Act. XV, <i>nisi circumcidamini secundum morem Moysi, non poteritis salvi fieri</i>. Quandoque vero significat inclinationem quandam naturalem, vel quasi naturalem, ad aliquid agendum, unde etiam et brutorum animalium dicuntur aliqui mores; unde dicitur II Machab. XI, quod <i>leonum more irruentes in hostes, prostraverunt eos</i>. Et sic accipitur mos in Psalmo LXVII, ubi dicitur, <i>qui habitare facit unius moris in domo</i>. Et hae quidem duae significationes in nullo distinguuntur, apud Latinos, quantum ad vocem. In Graeco autem distinguuntur, nam ethos, quod apud nos morem significat, quandoque habet primam longam, et scribitur per eta, Graecam litteram; quandoque habet primam correptam, et scribitur per epsilon. Dicitur autem virtus moralis a more, secundum quod mos significat quandam inclinationem naturalem, vel quasi naturalem, ad aliquid agendum. Et huic significationi moris propinqua est alia significatio, qua significat consuetudinem, nam consuetudo quodammodo vertitur in naturam, et facit inclinationem similem naturali. Manifestum est autem quod inclinatio ad actum proprie convenit appetitivae virtuti, cuius est movere omnes potentias ad agendum, ut ex supradictis patet. Et ideo non omnis virtus dicitur moralis, sed solum illa quae est in vi appetitiva.</p><p title="I-II q. 58 a. 1 ad 1"><a name="35938"><span class="ref">[35938] Iª-IIae q. 58 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod obiectio illa procedit de more, secundum quod significat consuetudinem.</p><p title="I-II q. 58 a. 1 ad 2"><a name="35939"><span class="ref">[35939] Iª-IIae q. 58 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod omnis actus virtutis potest ex electione agi, sed electionem rectam agit sola virtus quae est in appetitiva parte animae, dictum est enim supra quod eligere est actus appetitivae partis. Unde habitus electivus, qui scilicet est electionis principium, est solum ille qui perficit vim appetitivam, quamvis etiam aliorum habituum actus sub electione cadere possint.</p><p title="I-II q. 58 a. 1 ad 3"><a name="35940"><span class="ref">[35940] Iª-IIae q. 58 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod natura est principium motus, sicut dicitur in II Physic. Movere autem ad agendum proprium est appetitivae partis. Et ideo assimilari naturae in consentiendo rationi, est proprium virtutum quae sunt in vi appetitiva.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 58 a. 2 arg. 1"><a name="35941"><span class="ref">[35941] Iª-IIae q. 58 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod virtus moralis ab intellectuali non distinguatur. Dicit enim Augustinus, in libro de Civ. Dei, quod <i>virtus est ars recte vivendi</i>. Sed ars est virtus intellectualis. Ergo virtus moralis ab intellectuali non differt.</p><p title="I-II q. 58 a. 2 arg. 2"><a name="35942"><span class="ref">[35942] Iª-IIae q. 58 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, plerique in definitione virtutum moralium ponunt scientiam, sicut quidam definiunt quod perseverantia est scientia vel habitus eorum quibus est immanendum vel non immanendum; et sanctitas est scientia faciens fideles et servantes quae ad Deum iusta. Scientia autem est virtus intellectualis. Ergo virtus moralis non debet distingui ab intellectuali.</p><p title="I-II q. 58 a. 2 arg. 3"><a name="35943"><span class="ref">[35943] Iª-IIae q. 58 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, Augustinus dicit, in I Soliloq., quod <i>virtus est recta et perfecta ratio</i>. Sed hoc pertinet ad virtutem intellectualem, ut patet in VI Ethic. ergo virtus moralis non est distincta ab intellectuali.</p><p title="I-II q. 58 a. 2 arg. 4"><a name="35944"><span class="ref">[35944] Iª-IIae q. 58 a. 2 arg. 4</span></a> Praeterea, nihil distinguitur ab eo quod in eius definitione ponitur. Sed virtus intellectualis ponitur in definitione virtutis moralis, dicit enim philosophus, in II Ethic., quod <i>virtus moralis est habitus electivus existens in medietate determinata ratione, prout sapiens determinabit</i>. Huiusmodi autem recta ratio determinans medium virtutis moralis, pertinet ad virtutem intellectualem, ut dicitur in VI Ethic. Ergo virtus moralis non distinguitur ab intellectuali.</p><p title="I-II q. 58 a. 2 s. c."><a name="35945"><span class="ref">[35945] Iª-IIae q. 58 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur in I Ethic., <i>determinatur virtus secundum differentiam hanc, dicimus enim harum has quidem intellectuales, has vero morales</i>.</p><p title="I-II q. 58 a. 2 co."><a name="35946"><span class="ref">[35946] Iª-IIae q. 58 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod omnium humanorum operum principium primum ratio est, et quaecumque alia principia humanorum operum inveniantur, quodammodo rationi obediunt; diversimode tamen. Nam quaedam rationi obediunt omnino ad nutum, absque omni contradictione, sicut corporis membra, si fuerint in sua natura consistentia; statim enim ad imperium rationis, manus aut pes movetur ad opus. Unde philosophus dicit, in I Polit., quod anima regit corpus despotico principatu, idest sicut dominus servum, qui ius contradicendi non habet. Posuerunt igitur quidam quod omnia principia activa quae sunt in homine, hoc modo se habent ad rationem. Quod quidem si verum esset, sufficeret quod ratio esset perfecta, ad bene agendum. Unde, cum virtus sit habitus quo perficimur ad bene agendum, sequeretur quod in sola ratione esset, et sic nulla virtus esset nisi intellectualis. Et haec fuit opinio Socratis, qui dixit omnes virtutes esse prudentias, ut dicitur in VI Ethic. Unde ponebat quod homo, scientia in eo existente, peccare non poterat; sed quicumque peccabat, peccabat propter ignorantiam. Hoc autem procedit ex suppositione falsi. Pars enim appetitiva obedit rationi non omnino ad nutum, sed cum aliqua contradictione, unde philosophus dicit, in I Polit., quod ratio imperat appetitivae principatu politico, quo scilicet aliquis praeest liberis, qui habent ius in aliquo contradicendi. Unde Augustinus dicit, super Psalm., quod <i>interdum praecedit intellectus, et sequitur tardus aut nullus affectus</i>, intantum quod quandoque passionibus vel habitibus appetitivae partis hoc agitur, ut usus rationis in particulari impediatur. Et secundum hoc, aliqualiter verum est quod Socrates dixit, quod scientia praesente, non peccatur, si tamen hoc extendatur usque ad usum rationis in particulari eligibili. Sic igitur ad hoc quod homo bene agat, requiritur quod non solum ratio sit bene disposita per habitum virtutis intellectualis; sed etiam quod vis appetitiva sit bene disposita per habitum virtutis moralis. Sicut igitur appetitus distinguitur a ratione, ita virtus moralis distinguitur ab intellectuali. Unde sicut appetitus est principium humani actus secundum quod participat aliqualiter rationem, ita habitus moralis habet rationem virtutis humanae, inquantum rationi conformatur.</p><p title="I-II q. 58 a. 2 ad 1"><a name="35947"><span class="ref">[35947] Iª-IIae q. 58 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Augustinus communiter accipit artem, pro qualibet recta ratione. Et sic sub arte includitur etiam prudentia, quae ita est recta ratio agibilium, sicut ars est recta ratio factibilium. Et secundum hoc, quod dicit quod virtus est ars recte vivendi, essentialiter convenit prudentiae, participative autem aliis virtutibus, prout secundum prudentiam diriguntur.</p><p title="I-II q. 58 a. 2 ad 2"><a name="35948"><span class="ref">[35948] Iª-IIae q. 58 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod tales definitiones, a quibuscumque inveniantur datae, processerunt ex opinione Socratica, et sunt exponendae eo modo quo de arte praedictum est.</p><p title="I-II q. 58 a. 2 ad 3"><a name="35949"><span class="ref">[35949] Iª-IIae q. 58 a. 2 ad 3</span></a> Et similiter dicendum est ad tertium.</p><p title="I-II q. 58 a. 2 ad 4"><a name="35950"><span class="ref">[35950] Iª-IIae q. 58 a. 2 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod recta ratio, quae est secundum prudentiam, ponitur in definitione virtutis moralis, non tanquam pars essentiae eius, sed sicut quiddam participatum in omnibus virtutibus moralibus, inquantum prudentia dirigit omnes virtutes morales.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 58 a. 3 arg. 1"><a name="35951"><span class="ref">[35951] Iª-IIae q. 58 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod virtus humana non sufficienter dividatur per virtutem moralem et intellectualem. Prudentia enim videtur esse aliquid medium inter virtutem moralem et intellectualem, connumeratur enim virtutibus intellectualibus in VI Ethic.; et etiam ab omnibus communiter connumeratur inter quatuor virtutes cardinales, quae sunt morales, ut infra patebit. Non ergo sufficienter dividitur virtus per intellectualem et moralem, sicut per immediata.</p><p title="I-II q. 58 a. 3 arg. 2"><a name="35952"><span class="ref">[35952] Iª-IIae q. 58 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, continentia et perseverantia, et etiam patientia, non computantur inter virtutes intellectuales. Nec etiam sunt virtutes morales, quia non tenent medium in passionibus, sed abundant in eis passiones. Non ergo sufficienter dividitur virtus per intellectuales et morales.</p><p title="I-II q. 58 a. 3 arg. 3"><a name="35953"><span class="ref">[35953] Iª-IIae q. 58 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, fides, spes et caritas quaedam virtutes sunt. Non tamen sunt virtutes intellectuales, hae enim solum sunt quinque, scilicet scientia, sapientia, intellectus, prudentia et ars, ut dictum est. Nec etiam sunt virtutes morales, quia non sunt circa passiones, circa quas maxime est moralis virtus. Ergo virtus non sufficienter dividitur per intellectuales et morales.</p><p title="I-II q. 58 a. 3 s. c."><a name="35954"><span class="ref">[35954] Iª-IIae q. 58 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus dicit, in II Ethic., <i>duplicem esse virtutem, hanc quidem intellectualem, illam autem moralem</i>.</p><p title="I-II q. 58 a. 3 co."><a name="35955"><span class="ref">[35955] Iª-IIae q. 58 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod virtus humana est quidam habitus perficiens hominem ad bene operandum. Principium autem humanorum actuum in homine non est nisi duplex, scilicet intellectus sive ratio, et appetitus, haec enim sunt duo moventia in homine, ut dicitur in III de anima. Unde omnis virtus humana oportet quod sit perfectiva alicuius istorum principiorum. Si quidem igitur sit perfectiva intellectus speculativi vel practici ad bonum hominis actum, erit virtus intellectualis, si autem sit perfectiva appetitivae partis, erit virtus moralis. Unde relinquitur quod omnis virtus humana vel est intellectualis vel moralis.</p><p title="I-II q. 58 a. 3 ad 1"><a name="35956"><span class="ref">[35956] Iª-IIae q. 58 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod prudentia, secundum essentiam suam, est intellectualis virtus. Sed secundum materiam, convenit cum virtutibus moralibus, est enim recta ratio agibilium, ut supra dictum est. Et secundum hoc, virtutibus moralibus connumeratur.</p><p title="I-II q. 58 a. 3 ad 2"><a name="35957"><span class="ref">[35957] Iª-IIae q. 58 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod continentia et perseverantia non sunt perfectiones appetitivae virtutis sensitivae. Quod ex hoc patet, quod in continente et perseverante superabundant inordinatae passiones, quod non esset, si appetitus sensitivus esset perfectus aliquo habitu conformante ipsum rationi. Est autem continentia, seu perseverantia, perfectio rationalis partis, quae se tenet contra passiones ne deducatur. Deficit tamen a ratione virtutis, quia virtus intellectiva quae facit rationem se bene habere circa moralia, praesupponit appetitum rectum finis, ut recte se habeat circa principia, idest fines, ex quibus ratiocinatur; quod continenti et perseveranti deest. Neque etiam potest esse perfecta operatio quae a duabus potentiis procedit, nisi utraque potentia perficiatur per debitum habitum, sicut non sequitur perfecta actio alicuius agentis per instrumentum, si instrumentum non sit bene dispositum, quantumcumque principale agens sit perfectum. Unde si appetitus sensitivus, quem movet rationalis pars, non sit perfectus; quantumcumque rationalis pars sit perfecta, actio consequens non erit perfecta. Unde nec principium actionis erit virtus. Et propter hoc, continentia a delectationibus, et perseverantia a tristitiis, non sunt virtutes, sed aliquid minus virtute, ut philosophus dicit, in VII Ethic.</p><p title="I-II q. 58 a. 3 ad 3"><a name="35958"><span class="ref">[35958] Iª-IIae q. 58 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod fides, spes et caritas sunt supra virtutes humanas, sunt enim virtutes hominis prout est factus particeps divinae gratiae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 58 a. 4 arg. 1"><a name="35959"><span class="ref">[35959] Iª-IIae q. 58 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod virtus moralis possit esse sine intellectuali. <i>Virtus enim moralis</i>, ut dicit Tullius, <i>est habitus in modum naturae, rationi consentaneus</i>. Sed natura etsi consentiat alicui superiori rationi moventi, non tamen oportet quod illa ratio naturae coniungatur in eodem, sicut patet in rebus naturalibus cognitione carentibus. Ergo potest esse in homine virtus moralis in modum naturae, inclinans ad consentiendum rationi, quamvis illius hominis ratio non sit perfecta per virtutem intellectualem.</p><p title="I-II q. 58 a. 4 arg. 2"><a name="35960"><span class="ref">[35960] Iª-IIae q. 58 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, per virtutem intellectualem homo consequitur rationis usum perfectum. Sed quandoque contingit quod aliqui in quibus non multum viget usus rationis, sunt virtuosi et Deo accepti. Ergo videtur quod virtus moralis possit esse sine virtute intellectuali.</p><p title="I-II q. 58 a. 4 arg. 3"><a name="35961"><span class="ref">[35961] Iª-IIae q. 58 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, virtus moralis facit inclinationem ad bene operandum. Sed quidam habent naturalem inclinationem ad bene operandum, etiam absque rationis iudicio. Ergo virtutes morales possunt esse sine intellectuali.</p><p title="I-II q. 58 a. 4 s. c."><a name="35962"><span class="ref">[35962] Iª-IIae q. 58 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Gregorius dicit, in XXII Moral., quod <i>ceterae virtutes, nisi ea quae appetunt, prudenter agant, virtutes esse nequaquam possunt</i>. Sed prudentia est virtus intellectualis, ut supra dictum est. Ergo virtutes morales non possunt esse sine intellectualibus.</p><p title="I-II q. 58 a. 4 co."><a name="35963"><span class="ref">[35963] Iª-IIae q. 58 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod virtus moralis potest quidem esse sine quibusdam intellectualibus virtutibus, sicut sine sapientia, scientia et arte, non autem potest esse sine intellectu et prudentia. Sine prudentia quidem esse non potest moralis virtus, quia moralis virtus est habitus electivus, idest faciens bonam electionem. Ad hoc autem quod electio sit bona, duo requiruntur. Primo, ut sit debita intentio finis, et hoc fit per virtutem moralem, quae vim appetitivam inclinat ad bonum conveniens rationi, quod est finis debitus. Secundo, ut homo recte accipiat ea quae sunt ad finem, et hoc non potest esse nisi per rationem recte consiliantem, iudicantem et praecipientem; quod pertinet ad prudentiam et ad virtutes sibi annexas, ut supra dictum est. Unde virtus moralis sine prudentia esse non potest. Et per consequens nec sine intellectu. Per intellectum enim cognoscuntur principia naturaliter nota, tam in speculativis quam in operativis. Unde sicut recta ratio in speculativis, inquantum procedit ex principiis naturaliter cognitis, praesupponit intellectum principiorum; ita etiam prudentia, quae est recta ratio agibilium.</p><p title="I-II q. 58 a. 4 ad 1"><a name="35964"><span class="ref">[35964] Iª-IIae q. 58 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod inclinatio naturae in rebus carentibus ratione, est absque electione, et ideo talis inclinatio non requirit ex necessitate rationem. Sed inclinatio virtutis moralis est cum electione, et ideo ad suam perfectionem indiget quod sit ratio perfecta per virtutem intellectualem.</p><p title="I-II q. 58 a. 4 ad 2"><a name="35965"><span class="ref">[35965] Iª-IIae q. 58 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod in virtuoso non oportet quod vigeat usus rationis quantum ad omnia, sed solum quantum ad ea quae sunt agenda secundum virtutem. Et sic usus rationis viget in omnibus virtuosis. Unde etiam qui videntur simplices, eo quod carent mundana astutia, possunt esse prudentes; secundum illud Matth. X, <i>estote prudentes sicut serpentes, et simplices sicut columbae</i>.</p><p title="I-II q. 58 a. 4 ad 3"><a name="35966"><span class="ref">[35966] Iª-IIae q. 58 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod naturalis inclinatio ad bonum virtutis, est quaedam inchoatio virtutis, non autem est virtus perfecta. Huiusmodi enim inclinatio, quanto est fortior, tanto potest esse periculosior, nisi recta ratio adiungatur, per quam fiat recta electio eorum quae conveniunt ad debitum finem, sicut equus currens, si sit caecus, tanto fortius impingit et laeditur, quanto fortius currit. Et ideo, etsi virtus moralis non sit ratio recta, ut Socrates dicebat; non tamen solum est secundum rationem rectam, inquantum inclinat ad id quod est secundum rationem rectam, ut Platonici posuerunt; sed etiam oportet quod sit cum ratione recta, ut Aristoteles dicit, in VI Ethic.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="I-II q. 58 a. 5 arg. 1"><a name="35967"><span class="ref">[35967] Iª-IIae q. 58 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod virtus intellectualis possit esse sine virtute morali. Perfectio enim prioris non dependet a perfectione posterioris. Sed ratio est prior appetitu sensitivo, et movens ipsum. Ergo virtus intellectualis quae est perfectio rationis, non dependet a virtute morali, quae est perfectio appetitivae partis. Potest ergo esse sine ea.</p><p title="I-II q. 58 a. 5 arg. 2"><a name="35968"><span class="ref">[35968] Iª-IIae q. 58 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, moralia sunt materia prudentiae, sicut factibilia sunt materia artis. Sed ars potest esse sine propria materia, sicut faber sine ferro. Ergo et prudentia potest esse sine virtutibus moralibus, quae tamen inter omnes intellectuales virtutes, maxime moralibus coniuncta videtur.</p><p title="I-II q. 58 a. 5 arg. 3"><a name="35969"><span class="ref">[35969] Iª-IIae q. 58 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, prudentia est virtus bene consiliativa, ut dicitur in VI Ethic. Sed multi bene consiliantur, quibus tamen virtutes morales desunt. Ergo prudentia potest esse sine virtute morali.</p><p title="I-II q. 58 a. 5 s. c."><a name="35970"><span class="ref">[35970] Iª-IIae q. 58 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra, velle malum facere opponitur directe virtuti morali; non autem opponitur alicui quod sine virtute morali esse potest. Opponitur autem prudentiae quod volens peccet, ut dicitur in VI Ethic. Non ergo prudentia potest esse sine virtute morali.</p><p title="I-II q. 58 a. 5 co."><a name="35971"><span class="ref">[35971] Iª-IIae q. 58 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod aliae virtutes intellectuales sine virtute morali esse possunt, sed prudentia sine virtute morali esse non potest. Cuius ratio est, quia prudentia est recta ratio agibilium; non autem solum in universali, sed etiam in particulari, in quibus sunt actiones. Recta autem ratio praeexigit principia ex quibus ratio procedit. Oportet autem rationem circa particularia procedere non solum ex principiis universalibus, sed etiam ex principiis particularibus. Circa principia quidem universalia agibilium, homo recte se habet per naturalem intellectum principiorum, per quem homo cognoscit quod nullum malum est agendum; vel etiam per aliquam scientiam practicam. Sed hoc non sufficit ad recte ratiocinandum circa particularia. Contingit enim quandoque quod huiusmodi universale principium cognitum per intellectum vel scientiam, corrumpitur in particulari per aliquam passionem, sicut concupiscenti, quando concupiscentia vincit, videtur hoc esse bonum quod concupiscit, licet sit contra universale iudicium rationis. Et ideo, sicut homo disponitur ad recte se habendum circa principia universalia, per intellectum naturalem vel per habitum scientiae; ita ad hoc quod recte se habeat circa principia particularia agibilium, quae sunt fines, oportet quod perficiatur per aliquos habitus secundum quos fiat quodammodo homini connaturale recte iudicare de fine. Et hoc fit per virtutem moralem, virtuosus enim recte iudicat de fine virtutis, <i>quia qualis unusquisque est, talis finis videtur ei</i>, ut dicitur in III Ethic. Et ideo ad rectam rationem agibilium, quae est prudentia, requiritur quod homo habeat virtutem moralem.</p><p title="I-II q. 58 a. 5 ad 1"><a name="35972"><span class="ref">[35972] Iª-IIae q. 58 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ratio, secundum quod est apprehensiva finis, praecedit appetitum finis, sed appetitus finis praecedit rationem ratiocinantem ad eligendum ea quae sunt ad finem, quod pertinet ad prudentiam. Sicut etiam in speculativis, intellectus principiorum est principium rationis syllogizantis.</p><p title="I-II q. 58 a. 5 ad 2"><a name="35973"><span class="ref">[35973] Iª-IIae q. 58 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod principia artificialium non diiudicantur a nobis bene vel male secundum dispositionem appetitus nostri, sicut fines, qui sunt moralium principia, sed solum per considerationem rationis. Et ideo ars non requirit virtutem perficientem appetitum, sicut requirit prudentia.</p><p title="I-II q. 58 a. 5 ad 3"><a name="35974"><span class="ref">[35974] Iª-IIae q. 58 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod prudentia non solum est bene consiliativa, sed etiam bene iudicativa et bene praeceptiva. Quod esse non potest, nisi removeatur impedimentum passionum corrumpentium iudicium et praeceptum prudentiae; et hoc per virtutem moralem.</p></div></div><div id="q59" class="q"><h2>Quaestio 59</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 59 pr."><a name="35975"><span class="ref">[35975] Iª-IIae q. 59 pr.</span></a> Deinde considerandum est de distinctione moralium virtutum ad invicem. Et quia virtutes morales quae sunt circa passiones, distinguuntur secundum diversitatem passionum, oportet primo considerare comparationem virtutis ad passionem; secundo, distinctionem moralium virtutum secundum passiones. Circa primum quaeruntur quinque. Primo, utrum virtus moralis sit passio. Secundo, utrum virtus moralis possit esse cum passione. Tertio, utrum possit esse cum tristitia. Quarto, utrum omnis virtus moralis sit circa passionem. Quinto, utrum aliqua virtus moralis possit esse sine passione.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 59 a. 1 arg. 1"><a name="35976"><span class="ref">[35976] Iª-IIae q. 59 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod virtus moralis sit passio. Medium enim est eiusdem generis cum extremis. Sed virtus moralis est medium inter passiones. Ergo virtus moralis est passio.</p><p title="I-II q. 59 a. 1 arg. 2"><a name="35977"><span class="ref">[35977] Iª-IIae q. 59 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, virtus et vitium, cum sint contraria, sunt in eodem genere. Sed quaedam passiones vitia esse dicuntur, ut invidia et ira. Ergo etiam quaedam passiones sunt virtutes.</p><p title="I-II q. 59 a. 1 arg. 3"><a name="35978"><span class="ref">[35978] Iª-IIae q. 59 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, misericordia quaedam passio est, est enim tristitia de alienis malis, ut supra dictum est. <i>Hanc autem Cicero, locutor egregius, non dubitavit appellare virtutem</i>; ut Augustinus dicit, in IX de Civ. Dei. Ergo passio potest esse virtus moralis.</p><p title="I-II q. 59 a. 1 s. c."><a name="35979"><span class="ref">[35979] Iª-IIae q. 59 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur in II Ethic., quod <i>passiones neque virtutes sunt neque malitiae</i>.</p><p title="I-II q. 59 a. 1 co."><a name="35980"><span class="ref">[35980] Iª-IIae q. 59 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod virtus moralis non potest esse passio. Et hoc patet triplici ratione. Primo quidem, quia passio est motus quidam appetitus sensitivi, ut supra dictum est. Virtus autem moralis non est motus aliquis, sed magis principium appetitivi motus, habitus quidam existens. Secundo quia passiones ex seipsis non habent rationem boni vel mali. Bonum enim vel malum hominis est secundum rationem, unde passiones, secundum se consideratae, se habent et ad bonum et ad malum, secundum quod possunt convenire rationi vel non convenire. Nihil autem tale potest esse virtus, cum virtus solum ad bonum se habeat, ut supra dictum est. Tertio quia, dato quod aliqua passio se habeat solum ad bonum, vel solum ad malum, secundum aliquem modum; tamen motus passionis, inquantum passio est, principium habet in ipso appetitu, et terminum in ratione, in cuius conformitatem appetitus tendit. Motus autem virtutis est e converso, principium habens in ratione et terminum in appetitu, secundum quod a ratione movetur. Unde in definitione virtutis moralis dicitur, in II Ethic., <i>quod est habitus electivus in medietate consistens determinata ratione, prout sapiens determinabit</i>.</p><p title="I-II q. 59 a. 1 ad 1"><a name="35981"><span class="ref">[35981] Iª-IIae q. 59 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod virtus, secundum suam essentiam, non est medium inter passiones, sed secundum suum effectum, quia scilicet inter passiones medium constituit.</p><p title="I-II q. 59 a. 1 ad 2"><a name="35982"><span class="ref">[35982] Iª-IIae q. 59 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, si vitium dicatur habitus secundum quem quis male operatur, manifestum est quod nulla passio est vitium. Si vero dicatur vitium peccatum, quod est actus vitiosus, sic nihil prohibet passionem esse vitium, et e contrario concurrere ad actum virtutis; secundum quod passio vel contrariatur rationi, vel sequitur actum rationis.</p><p title="I-II q. 59 a. 1 ad 3"><a name="35983"><span class="ref">[35983] Iª-IIae q. 59 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod misericordia dicitur esse virtus, idest virtutis actus, secundum quod <i>motus ille animi rationi servit, quando scilicet ita praebetur misericordia, ut iustitia conservetur, sive cum indigenti tribuitur, sive cum ignoscitur poenitenti</i>, ut Augustinus dicit ibidem. Si tamen misericordia dicatur aliquis habitus quo homo perficitur ad rationabiliter miserendum, nihil prohibet misericordiam sic dictam esse virtutem. Et eadem est ratio de similibus passionibus.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 59 a. 2 arg. 1"><a name="35984"><span class="ref">[35984] Iª-IIae q. 59 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod virtus moralis cum passione esse non possit. Dicit enim philosophus, in IV Topic., quod <i>mitis est qui non patitur, patiens autem qui patitur et non deducitur</i>. Et eadem ratio est de omnibus virtutibus moralibus. Ergo omnis virtus moralis est sine passione.</p><p title="I-II q. 59 a. 2 arg. 2"><a name="35985"><span class="ref">[35985] Iª-IIae q. 59 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, virtus est quaedam recta habitudo animae, sicut sanitas corporis, ut dicitur in VII Physic., unde virtus quaedam sanitas animae esse videtur, ut Tullius dicit, in IV de Tuscul. quaest. Passiones autem animae dicuntur morbi quidam animae, ut in eodem libro Tullius dicit. Sanitas autem non compatitur secum morbum. Ergo neque virtus compatitur animae passionem.</p><p title="I-II q. 59 a. 2 arg. 3"><a name="35986"><span class="ref">[35986] Iª-IIae q. 59 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, virtus moralis requirit perfectum usum rationis etiam in particularibus. Sed hoc impeditur per passiones, dicit enim philosophus, in VI Ethic., quod <i>delectationes corrumpunt existimationem prudentiae</i>; et Sallustius dicit, in Catilinario, quod non facile verum perspicit animus, ubi illa officiunt, scilicet animi passiones. Virtus ergo moralis non potest esse cum passione.</p><p title="I-II q. 59 a. 2 s. c."><a name="35987"><span class="ref">[35987] Iª-IIae q. 59 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in XIV de Civ. Dei, <i>si perversa est voluntas, perversos habebit hos motus</i>, scilicet passionum, si autem recta est, <i>non solum inculpabiles, verum etiam laudabiles erunt</i>. Sed nullum laudabile excluditur per virtutem moralem. Virtus ergo moralis non excludit passiones, sed potest esse cum ipsis.</p><p title="I-II q. 59 a. 2 co."><a name="35988"><span class="ref">[35988] Iª-IIae q. 59 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod circa hoc fuit discordia inter Stoicos et Peripateticos, sicut Augustinus dicit, IX de Civ. Dei. Stoici enim posuerunt quod passiones animae non possunt esse in sapiente, sive virtuoso, Peripatetici vero, quorum sectam Aristoteles instituit, ut Augustinus dicit in IX de Civ. Dei, posuerunt quod passiones simul cum virtute morali esse possunt, sed ad medium reductae. Haec autem diversitas, sicut Augustinus ibidem dicit, magis erat secundum verba, quam secundum eorum sententias. Quia enim Stoici non distinguebant inter appetitum intellectivum, qui est voluntas, et inter appetitum sensitivum, qui per irascibilem et concupiscibilem dividitur; non distinguebant in hoc passiones animae ab aliis affectionibus humanis, quod passiones animae sint motus appetitus sensitivi, aliae vero affectiones, quae non sunt passiones animae, sunt motus appetitus intellectivi, qui dicitur voluntas, sicut Peripatetici distinxerunt, sed solum quantum ad hoc quod passiones esse dicebant quascumque affectiones rationi repugnantes. Quae si ex deliberatione oriantur, in sapiente, seu in virtuoso, esse non possunt. Si autem subito oriantur, hoc in virtuoso potest accidere, <i>eo quod animi visa quae appellant phantasias, non est in potestate nostra utrum aliquando incidant animo; et cum veniunt ex terribilibus rebus, necesse est ut sapientis animum moveant, ita ut paulisper vel pavescat metu, vel tristitia contrahatur, tanquam his passionibus praevenientibus rationis officium; nec tamen approbant ista, eisque consentiunt</i>; ut Augustinus narrat in IX de Civ. Dei, ab Agellio dictum. Sic igitur, si passiones dicantur inordinatae affectiones, non possunt esse in virtuoso, ita quod post deliberationem eis consentiatur; ut Stoici posuerunt. Si vero passiones dicantur quicumque motus appetitus sensitivi, sic possunt esse in virtuoso, secundum quod sunt a ratione ordinati. Unde Aristoteles dicit, in II Ethic., quod <i>non bene quidam determinant virtutes impassibilitates quasdam et quietes, quoniam simpliciter dicunt</i>, sed deberent dicere quod sunt quietes a passionibus quae sunt ut non oportet, et quando non oportet.</p><p title="I-II q. 59 a. 2 ad 1"><a name="35989"><span class="ref">[35989] Iª-IIae q. 59 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod philosophus exemplum illud inducit, sicut et multa alia in libris logicalibus, non secundum opinionem propriam, sed secundum opinionem aliorum. Haec autem fuit opinio Stoicorum, quod virtutes essent sine passionibus animae. Quam opinionem philosophus excludit in II Ethic., dicens virtutes non esse impassibilitates. Potest tamen dici quod, cum dicitur quod mitis non patitur, intelligendum est secundum passionem inordinatam.</p><p title="I-II q. 59 a. 2 ad 2"><a name="35990"><span class="ref">[35990] Iª-IIae q. 59 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ratio illa, et omnes similes quas Tullius ad hoc inducit in IV libro de Tuscul. quaest., procedit de passionibus secundum quod significant inordinatas affectiones.</p><p title="I-II q. 59 a. 2 ad 3"><a name="35991"><span class="ref">[35991] Iª-IIae q. 59 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod passio praeveniens iudicium rationis, si in animo praevaleat ut ei consentiatur, impedit consilium et iudicium rationis. Si vero sequatur, quasi ex ratione imperata, adiuvat ad exequendum imperium rationis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 59 a. 3 arg. 1"><a name="35992"><span class="ref">[35992] Iª-IIae q. 59 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod virtus cum tristitia esse non possit. Virtutes enim sunt sapientiae effectus, secundum illud Sap. VIII, sobrietatem et iustitiam docet, scilicet divina sapientia, prudentiam et virtutem. Sed sapientiae convictus non habet amaritudinem, ut postea subditur. Ergo nec virtutes cum tristitia esse possunt.</p><p title="I-II q. 59 a. 3 arg. 2"><a name="35993"><span class="ref">[35993] Iª-IIae q. 59 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, tristitia est impedimentum operationis; ut patet per philosophum, in VII et X Ethic. Sed impedimentum bonae operationis repugnat virtuti. Ergo tristitia repugnat virtuti.</p><p title="I-II q. 59 a. 3 arg. 3"><a name="35994"><span class="ref">[35994] Iª-IIae q. 59 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, tristitia est quaedam animi aegritudo; ut Tullius eam vocat, in III de Tuscul. quaest. Sed aegritudo animae contrariatur virtuti, quae est bona animae habitudo. Ergo tristitia contrariatur virtuti, nec potest simul esse cum ea.</p><p title="I-II q. 59 a. 3 s. c."><a name="35995"><span class="ref">[35995] Iª-IIae q. 59 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Christus fuit perfectus virtute. Sed in eo fuit tristitia, dicit enim, ut habetur Matth. XXVI, <i>tristis est anima mea usque ad mortem</i>. Ergo tristitia potest esse cum virtute.</p><p title="I-II q. 59 a. 3 co."><a name="35996"><span class="ref">[35996] Iª-IIae q. 59 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod sicut dicit Augustinus, XIV de Civ. Dei, <i>Stoici voluerunt, pro tribus perturbationibus, in animo sapientis esse tres eupathias, idest tres bonas passiones, pro cupiditate scilicet voluntatem; pro laetitia, gaudium; pro metu, cautionem</i>. Pro tristitia vero, negaverunt posse aliquid esse in animo sapientis, duplici ratione. Primo quidem, quia tristitia est de malo quod iam accidit. Nullum autem malum aestimant posse accidere sapienti, crediderunt enim quod, sicut solum hominis bonum est virtus, bona autem corporalia nulla bona hominis sunt; ita solum inhonestum est hominis malum, quod in virtuoso esse non potest. Sed hoc irrationabiliter dicitur. Cum enim homo sit ex anima et corpore compositus, id quod confert ad vitam corporis conservandam, aliquod bonum hominis est, non tamen maximum, quia eo potest homo male uti. Unde et malum huic bono contrarium in sapiente esse potest, et tristitiam moderatam inducere. Praeterea, etsi virtuosus sine gravi peccato esse possit, nullus tamen invenitur qui absque levibus peccatis vitam ducat, secundum illud I Ioan. I, <i>si dixerimus quia peccatum non habemus, nos ipsos seducimus</i>. Tertio, quia virtuosus, etsi peccatum non habeat, forte quandoque habuit. Et de hoc laudabiliter dolet; secundum illud II ad Cor. VII, <i>quae secundum Deum est tristitia, poenitentiam in salutem stabilem operatur</i>. Quarto, quia potest etiam dolere laudabiliter de peccato alterius. Unde eo modo quo virtus moralis compatitur alias passiones ratione moderatas, compatitur etiam tristitiam. Secundo, movebantur ex hoc, quod tristitia est de praesenti malo, timor autem de malo futuro, sicut delectatio de bono praesenti, desiderium vero de bono futuro. Potest autem hoc ad virtutem pertinere, quod aliquis bono habito fruatur, vel non habitum habere desideret, vel quod etiam malum futurum caveat. Sed quod malo praesenti animus hominis substernatur, quod fit per tristitiam, omnino videtur contrarium rationi, unde cum virtute esse non potest. Sed hoc irrationabiliter dicitur. Est enim aliquod malum quod potest esse virtuoso praesens, ut dictum est. Quod quidem malum ratio detestatur. Unde appetitus sensitivus in hoc sequitur detestationem rationis, quod de huiusmodi malo tristatur, moderate tamen, secundum rationis iudicium. Hoc autem pertinet ad virtutem, ut appetitus sensitivus rationi conformetur, ut dictum est. Unde ad virtutem pertinet quod tristetur moderate in quibus tristandum est, sicut etiam philosophus dicit in II Ethic. Et hoc etiam utile est ad fugiendum mala. Sicut enim bona propter delectationem promptius quaeruntur, ita mala propter tristitiam fortius fugiuntur. Sic igitur dicendum est quod tristitia de his quae conveniunt virtuti, non potest simul esse cum virtute, quia virtus in propriis delectatur. Sed de his quae quocumque modo repugnant virtuti, virtus moderate tristatur.</p><p title="I-II q. 59 a. 3 ad 1"><a name="35997"><span class="ref">[35997] Iª-IIae q. 59 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ex illa auctoritate habetur quod de sapientia sapiens non tristetur. Tristatur tamen de his quae sunt impeditiva sapientiae. Et ideo in beatis, in quibus nullum impedimentum sapientiae esse potest, tristitia locum non habet.</p><p title="I-II q. 59 a. 3 ad 2"><a name="35998"><span class="ref">[35998] Iª-IIae q. 59 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod tristitia impedit operationem de qua tristamur, sed adiuvat ad ea promptius exequenda per quae tristitia fugitur.</p><p title="I-II q. 59 a. 3 ad 3"><a name="35999"><span class="ref">[35999] Iª-IIae q. 59 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod tristitia immoderata est animae aegritudo, tristitia autem moderata ad bonam habitudinem animae pertinet, secundum statum praesentis vitae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 59 a. 4 arg. 1"><a name="36000"><span class="ref">[36000] Iª-IIae q. 59 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod omnis virtus moralis sit circa passiones. Dicit enim philosophus, in II Ethic., quod <i>circa voluptates et tristitias est moralis virtus</i>. Sed delectatio et tristitia sunt passiones, ut supra dictum est. Ergo omnis virtus moralis est circa passiones.</p><p title="I-II q. 59 a. 4 arg. 2"><a name="36001"><span class="ref">[36001] Iª-IIae q. 59 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, rationale per participationem est subiectum moralium virtutum, ut dicitur in I Ethic. Sed huiusmodi pars animae est in qua sunt passiones, ut supra dictum est. Ergo omnis virtus moralis est circa passiones.</p><p title="I-II q. 59 a. 4 arg. 3"><a name="36002"><span class="ref">[36002] Iª-IIae q. 59 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, in omni virtute morali est invenire aliquam passionem. Aut ergo omnes sunt circa passiones, aut nulla. Sed aliquae sunt circa passiones, ut fortitudo et temperantia, ut dicitur in III Ethic. Ergo omnes virtutes morales sunt circa passiones.</p><p title="I-II q. 59 a. 4 s. c."><a name="36003"><span class="ref">[36003] Iª-IIae q. 59 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod iustitia, quae est virtus moralis, non est circa passiones, ut dicitur in V Ethic.</p><p title="I-II q. 59 a. 4 co."><a name="36004"><span class="ref">[36004] Iª-IIae q. 59 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod virtus moralis perficit appetitivam partem animae ordinando ipsam in bonum rationis. Est autem rationis bonum id quod est secundum rationem moderatum seu ordinatum. Unde circa omne id quod contingit ratione ordinari et moderari, contingit esse virtutem moralem. Ratio autem ordinat non solum passiones appetitus sensitivi; sed etiam ordinat operationes appetitus intellectivi, qui est voluntas, quae non est subiectum passionis, ut supra dictum est. Et ideo non omnis virtus moralis est circa passiones; sed quaedam circa passiones, quaedam circa operationes.</p><p title="I-II q. 59 a. 4 ad 1"><a name="36005"><span class="ref">[36005] Iª-IIae q. 59 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod non omnis virtus moralis est circa delectationes et tristitias sicut circa propriam materiam, sed sicut circa aliquid consequens proprium actum. Omnis enim virtuosus delectatur in actu virtutis, et tristatur in contrario. Unde philosophus post praemissa verba subdit quod, <i>si virtutes sunt circa actus et passiones; omni autem passioni et omni actui sequitur delectatio et tristitia; propter hoc virtus erit circa delectationes et tristitias</i>, scilicet sicut circa aliquid consequens.</p><p title="I-II q. 59 a. 4 ad 2"><a name="36006"><span class="ref">[36006] Iª-IIae q. 59 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod rationale per participationem non solum est appetitus sensitivus, qui est subiectum passionum; sed etiam voluntas, in qua non sunt passiones, ut dictum est.</p><p title="I-II q. 59 a. 4 ad 3"><a name="36007"><span class="ref">[36007] Iª-IIae q. 59 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod in quibusdam virtutibus sunt passiones sicut propria materia, in quibusdam autem non. Unde non est eadem ratio de omnibus, ut infra ostendetur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="I-II q. 59 a. 5 arg. 1"><a name="36008"><span class="ref">[36008] Iª-IIae q. 59 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod virtus moralis possit esse absque passione. Quanto enim virtus moralis est perfectior, tanto magis superat passiones. Ergo in suo perfectissimo esse, est omnino absque passionibus.</p><p title="I-II q. 59 a. 5 arg. 2"><a name="36009"><span class="ref">[36009] Iª-IIae q. 59 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, tunc unumquodque est perfectum, quando est remotum a suo contrario, et ab his quae ad contrarium inclinant. Sed passiones inclinant ad peccatum, quod virtuti contrariatur, unde Rom. VII, nominantur passiones peccatorum. Ergo perfecta virtus est omnino absque passione.</p><p title="I-II q. 59 a. 5 arg. 3"><a name="36010"><span class="ref">[36010] Iª-IIae q. 59 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, secundum virtutem Deo conformamur; ut patet per Augustinum, in libro de moribus Eccles. Sed Deus omnia operatur sine passione. Ergo virtus perfectissima est absque omni passione.</p><p title="I-II q. 59 a. 5 s. c."><a name="36011"><span class="ref">[36011] Iª-IIae q. 59 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod nullus iustus est qui non gaudet iusta operatione, ut dicitur in I Ethic. Sed gaudium est passio. Ergo iustitia non potest esse sine passione. Et multo minus aliae virtutes.</p><p title="I-II q. 59 a. 5 co."><a name="36012"><span class="ref">[36012] Iª-IIae q. 59 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, si passiones dicamus inordinatas affectiones, sicut Stoici posuerunt; sic manifestum est quod virtus perfecta est sine passionibus. Si vero passiones dicamus omnes motus appetitus sensitivi, sic planum est quod virtutes morales quae sunt circa passiones sicut circa propriam materiam, sine passionibus esse non possunt. Cuius ratio est, quia secundum hoc, sequeretur quod virtus moralis faceret appetitum sensitivum omnino otiosum. Non autem ad virtutem pertinet quod ea quae sunt subiecta rationi, a propriis actibus vacent, sed quod exequantur imperium rationis, proprios actus agendo. Unde sicut virtus membra corporis ordinat ad actus exteriores debitos, ita appetitum sensitivum ad motus proprios ordinatos. Virtutes vero morales quae non sunt circa passiones, sed circa operationes, possunt esse sine passionibus (et huiusmodi virtus est iustitia), quia per eas applicatur voluntas ad proprium actum, qui non est passio. Sed tamen ad actum iustitiae sequitur gaudium, ad minus in voluntate, quod non est passio. Et si hoc gaudium multiplicetur per iustitiae perfectionem, fiet gaudii redundantia usque ad appetitum sensitivum; secundum quod vires inferiores sequuntur motum superiorum, ut supra dictum est. Et sic per redundantiam huiusmodi, quanto virtus fuerit perfectior, tanto magis passionem causat.</p><p title="I-II q. 59 a. 5 ad 1"><a name="36013"><span class="ref">[36013] Iª-IIae q. 59 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod virtus passiones inordinatas superat, moderatas autem producit.</p><p title="I-II q. 59 a. 5 ad 2"><a name="36014"><span class="ref">[36014] Iª-IIae q. 59 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod passiones inordinatae inducunt ad peccandum, non autem si sunt moderatae.</p><p title="I-II q. 59 a. 5 ad 3"><a name="36015"><span class="ref">[36015] Iª-IIae q. 59 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod bonum in unoquoque consideratur secundum conditionem suae naturae. In Deo autem et Angelis non est appetitus sensitivus, sicut est in homine. Et ideo bona operatio Dei et Angeli est omnino sine passione, sicut et sine corpore, bona autem operatio hominis est cum passione, sicut et cum corporis ministerio.</p></div></div><div id="q60" class="q"><h2>Quaestio 60</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 60 pr."><a name="36016"><span class="ref">[36016] Iª-IIae q. 60 pr.</span></a> Deinde considerandum est de distinctione virtutum moralium ad invicem. Et circa hoc quaeruntur quinque. Primo, utrum sit tantum una virtus moralis. Secundo, utrum distinguantur virtutes morales quae sunt circa operationes, ab his quae sunt circa passiones. Tertio, utrum circa operationes sit una tantum moralis virtus. Quarto, utrum circa diversas passiones sint diversae morales virtutes. Quinto, utrum virtutes morales distinguantur secundum diversa obiecta passionum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 60 a. 1 arg. 1"><a name="36017"><span class="ref">[36017] Iª-IIae q. 60 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod sit una tantum moralis virtus. Sicut enim in actibus moralibus directio pertinet ad rationem, quae est subiectum intellectualium virtutum; ita inclinatio pertinet ad vim appetitivam, quae est subiectum moralium virtutum. Sed una est intellectualis virtus dirigens in omnibus moralibus actibus, scilicet prudentia. Ergo etiam una tantum est moralis virtus inclinans in omnibus moralibus actibus.</p><p title="I-II q. 60 a. 1 arg. 2"><a name="36018"><span class="ref">[36018] Iª-IIae q. 60 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, habitus non distinguuntur secundum materialia obiecta, sed secundum formales rationes obiectorum. Formalis autem ratio boni ad quod ordinatur virtus moralis, est unum, scilicet modus rationis. Ergo videtur quod sit una tantum moralis virtus.</p><p title="I-II q. 60 a. 1 arg. 3"><a name="36019"><span class="ref">[36019] Iª-IIae q. 60 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, moralia recipiunt speciem a fine, ut supra dictum est. Sed finis omnium virtutum moralium communis est unus, scilicet felicitas; proprii autem et propinqui sunt infiniti. Non sunt autem infinitae virtutes morales. Ergo videtur quod sit una tantum.</p><p title="I-II q. 60 a. 1 s. c."><a name="36020"><span class="ref">[36020] Iª-IIae q. 60 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod unus habitus non potest esse in diversis potentiis, ut supra dictum est. Sed subiectum virtutum moralium est pars appetitiva animae, quae per diversas potentias distinguitur, ut in primo dictum est. Ergo non potest esse una tantum virtus moralis.</p><p title="I-II q. 60 a. 1 co."><a name="36021"><span class="ref">[36021] Iª-IIae q. 60 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, virtutes morales sunt habitus quidam appetitivae partis. Habitus autem specie differunt secundum speciales differentias obiectorum, ut supra dictum est. Species autem obiecti appetibilis, sicut et cuiuslibet rei, attenditur secundum formam specificam, quae est ab agente. Est autem considerandum quod materia patientis se habet ad agens dupliciter. Quandoque enim recipit formam agentis secundum eandem rationem, prout est in agente, sicut est in omnibus agentibus univocis. Et sic necesse est quod, si agens est unum specie, quod materia recipiat formam unius speciei, sicut ab igne non generatur univoce nisi aliquid existens in specie ignis. Aliquando vero materia recipit formam ab agente non secundum eandem rationem, prout est in agente, sicut patet in generantibus non univocis, ut animal generatur a sole. Et tunc formae receptae in materia ab eodem agente, non sunt unius speciei sed diversificantur secundum diversam proportionem materiae ad recipiendum influxum agentis, sicut videmus quod ab una actione solis generantur per putrefactionem animalia diversarum specierum secundum diversam proportionem materiae. Manifestum est autem quod in moralibus ratio est sicut imperans et movens; vis autem appetitiva est sicut imperata et mota. Non autem appetitus recipit impressionem rationis quasi univoce, quia non fit rationale per essentiam, sed per participationem, ut dicitur in I Ethic. Unde appetibilia secundum motionem rationis constituuntur in diversis speciebus, secundum quod diversimode se habent ad rationem. Et ita sequitur quod virtutes morales sint diversae secundum speciem, et non una tantum.</p><p title="I-II q. 60 a. 1 ad 1"><a name="36022"><span class="ref">[36022] Iª-IIae q. 60 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod obiectum rationis est verum. Est autem eadem ratio veri in omnibus moralibus, quae sunt contingentia agibilia. Unde est una sola virtus in eis dirigens, scilicet prudentia. Obiectum autem appetitivae virtutis est bonum appetibile. Cuius est diversa ratio, secundum diversam habitudinem ad rationem dirigentem.</p><p title="I-II q. 60 a. 1 ad 2"><a name="36023"><span class="ref">[36023] Iª-IIae q. 60 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod illud formale est unum genere, propter unitatem agentis. Sed diversificatur specie, propter diversas habitudines recipientium, ut supra dictum est.</p><p title="I-II q. 60 a. 1 ad 3"><a name="36024"><span class="ref">[36024] Iª-IIae q. 60 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod moralia non habent speciem a fine ultimo sed a finibus proximis, qui quidem, etsi infiniti sint numero, non tamen infiniti sunt specie.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 60 a. 2 arg. 1"><a name="36025"><span class="ref">[36025] Iª-IIae q. 60 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod virtutes morales non distinguantur ab invicem per hoc quod quaedam sunt circa operationes, quaedam circa passiones. Dicit enim philosophus, in II Ethic., quod virtus moralis est circa delectationes et tristitias optimorum operativa. Sed voluptates et tristitiae sunt passiones quaedam, ut supra dictum est. Ergo eadem virtus quae est circa passiones, est etiam circa operationes, utpote operativa existens.</p><p title="I-II q. 60 a. 2 arg. 2"><a name="36026"><span class="ref">[36026] Iª-IIae q. 60 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, passiones sunt principia exteriorum operationum. Si ergo aliquae virtutes rectificant passiones, oportet quod etiam per consequens rectificent operationes. Eaedem ergo virtutes morales sunt circa passiones et operationes.</p><p title="I-II q. 60 a. 2 arg. 3"><a name="36027"><span class="ref">[36027] Iª-IIae q. 60 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, ad omnem operationem exteriorem movetur appetitus sensitivus bene vel male. Sed motus appetitus sensitivi sunt passiones. Ergo eaedem virtutes quae sunt circa operationes, sunt circa passiones.</p><p title="I-II q. 60 a. 2 s. c."><a name="36028"><span class="ref">[36028] Iª-IIae q. 60 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus ponit iustitiam circa operationes; temperantiam autem et fortitudinem et mansuetudinem, circa passiones quasdam.</p><p title="I-II q. 60 a. 2 co."><a name="36029"><span class="ref">[36029] Iª-IIae q. 60 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod operatio et passio dupliciter potest comparari ad virtutem. Uno modo, sicut effectus. Et hoc modo, omnis moralis virtus habet aliquas operationes bonas, quarum est productiva; et delectationem aliquam vel tristitiam, quae sunt passiones, ut supra dictum est. Alio modo potest comparari operatio ad virtutem moralem, sicut materia circa quam est. Et secundum hoc, oportet alias esse virtutes morales circa operationes, et alias circa passiones. Cuius ratio est, quia bonum et malum in quibusdam operationibus attenditur secundum seipsas, qualitercumque homo afficiatur ad eas, inquantum scilicet bonum in eis et malum accipitur secundum rationem commensurationis ad alterum. Et in talibus oportet quod sit aliqua virtus directiva operationum secundum seipsas, sicut sunt emptio et venditio, et omnes huiusmodi operationes in quibus attenditur ratio debiti vel indebiti ad alterum. Et propter hoc, iustitia et partes eius proprie sunt circa operationes sicut circa propriam materiam. In quibusdam vero operationibus bonum et malum attenditur solum secundum commensurationem ad operantem. Et ideo oportet in his bonum et malum considerari, secundum quod homo bene vel male afficitur circa huiusmodi. Et propter hoc, oportet quod virtutes in talibus sint principaliter circa interiores affectiones, quae dicuntur animae passiones, sicut patet de temperantia, fortitudine et aliis huiusmodi. Contingit autem quod in operationibus quae sunt ad alterum, praetermittatur bonum virtutis propter inordinatam animi passionem. Et tunc, inquantum corrumpitur commensuratio exterioris operationis, est corruptio iustitiae, inquantum autem corrumpitur commensuratio interiorum passionum, est corruptio alicuius alterius virtutis. Sicut cum propter iram aliquis alium percutit, in ipsa percussione indebita corrumpitur iustitia, in immoderantia vero irae corrumpitur mansuetudo. Et idem patet in aliis.</p><p title="I-II q. 60 a. 2 ad 1"><a name="36030"><span class="ref">[36030] Iª-IIae q. 60 a. 2 ad 1</span></a> Et per hoc patet responsio ad obiecta. Nam prima ratio procedit de operatione, secundum quod est effectus virtutis. Aliae vero duae rationes procedunt ex hoc, quod ad idem concurrunt operatio et passio. Sed in quibusdam virtus est principaliter circa operationem, in quibusdam circa passionem, ratione praedicta.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 60 a. 3 arg. 1"><a name="36031"><span class="ref">[36031] Iª-IIae q. 60 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod sit una tantum virtus moralis circa operationes. Rectitudo enim omnium operationum exteriorum videtur ad iustitiam pertinere. Sed iustitia est una virtus. Ergo una sola virtus est circa operationes.</p><p title="I-II q. 60 a. 3 arg. 2"><a name="36032"><span class="ref">[36032] Iª-IIae q. 60 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, operationes maxime differentes esse videntur quae ordinantur ad bonum unius, et quae ordinantur ad bonum multitudinis. Sed ista diversitas non diversificat virtutes morales, dicit enim philosophus, in V Ethic., quod iustitia legalis, quae ordinat actus hominum ad commune bonum, non est aliud a virtute quae ordinat actus hominis ad unum tantum, nisi secundum rationem. Ergo diversitas operationum non causat diversitatem virtutum moralium.</p><p title="I-II q. 60 a. 3 arg. 3"><a name="36033"><span class="ref">[36033] Iª-IIae q. 60 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, si sunt diversae virtutes morales circa diversas operationes, oporteret quod secundum diversitatem operationum, esset diversitas virtutum moralium. Sed hoc patet esse falsum, nam ad iustitiam pertinet in diversis generibus commutationum rectitudinem statuere, et etiam in distributionibus, ut patet in V Ethic. Non ergo diversae virtutes sunt diversarum operationum.</p><p title="I-II q. 60 a. 3 s. c."><a name="36034"><span class="ref">[36034] Iª-IIae q. 60 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod religio est alia virtus a pietate, quarum tamen utraque est circa operationes quasdam.</p><p title="I-II q. 60 a. 3 co."><a name="36035"><span class="ref">[36035] Iª-IIae q. 60 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod omnes virtutes morales quae sunt circa operationes, conveniunt in quadam generali ratione iustitiae, quae attenditur secundum debitum ad alterum, distinguuntur autem secundum diversas speciales rationes. Cuius ratio est quia in operationibus exterioribus ordo rationis instituitur sicut dictum est, non secundum proportionem ad affectionem hominis, sed secundum ipsam convenientiam rei in seipsa; secundum quam convenientiam accipitur ratio debiti, ex quo constituitur ratio iustitiae, ad iustitiam enim pertinere videtur ut quis debitum reddat. Unde omnes huiusmodi virtutes quae sunt circa operationes, habent aliquo modo rationem iustitiae. Sed debitum non est unius rationis in omnibus, aliter enim debetur aliquid aequali, aliter superiori, aliter minori; et aliter ex pacto, vel ex promisso, vel ex beneficio suscepto. Et secundum has diversas rationes debiti, sumuntur diversae virtutes, puta religio est per quam redditur debitum Deo; pietas est per quam redditur debitum parentibus vel patriae; gratia est per quam redditur debitum benefactoribus; et sic de aliis.</p><p title="I-II q. 60 a. 3 ad 1"><a name="36036"><span class="ref">[36036] Iª-IIae q. 60 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod iustitia proprie dicta est una specialis virtus, quae attendit perfectam rationem debiti, quod secundum aequivalentiam potest restitui. Dicitur tamen et ampliato nomine iustitia, secundum quamcumque debiti redditionem. Et sic non est una specialis virtus.</p><p title="I-II q. 60 a. 3 ad 2"><a name="36037"><span class="ref">[36037] Iª-IIae q. 60 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod iustitia quae intendit bonum commune, est alia virtus a iustitia quae ordinatur ad bonum privatum alicuius, unde et ius commune distinguitur a iure privato; et Tullius ponit unam specialem virtutem, pietatem, quae ordinat ad bonum patriae. Sed iustitia ordinans hominem ad bonum commune, est generalis per imperium, quia omnes actus virtutum ordinat ad finem suum, scilicet ad bonum commune. Virtus autem secundum quod a tali iustitia imperatur, etiam iustitiae nomen accipit. Et sic virtus a iustitia legali non differt nisi ratione, sicut sola ratione differt virtus operans secundum seipsam, et virtus operans ad imperium alterius.</p><p title="I-II q. 60 a. 3 ad 3"><a name="36038"><span class="ref">[36038] Iª-IIae q. 60 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod in omnibus operationibus ad iustitiam specialem pertinentibus, est eadem ratio debiti. Et ideo est eadem virtus iustitiae, praecipue quantum ad commutationes. Forte enim distributiva est alterius speciei a commutativa, sed de hoc infra quaeretur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 60 a. 4 arg. 1"><a name="36039"><span class="ref">[36039] Iª-IIae q. 60 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod circa diversas passiones non sint diversae virtutes morales. Eorum enim quae conveniunt in principio et fine, unus est habitus, sicut patet maxime in scientiis. Sed omnium passionum unum est principium, scilicet amor; et omnes ad eundem finem terminantur, scilicet ad delectationem vel tristitiam; ut supra habitum est. Ergo circa omnes passiones est una tantum moralis virtus.</p><p title="I-II q. 60 a. 4 arg. 2"><a name="36040"><span class="ref">[36040] Iª-IIae q. 60 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, si circa diversas passiones essent diversae virtutes morales, sequeretur quod tot essent virtutes morales quot passiones. Sed hoc patet esse falsum, quia circa oppositas passiones est una et eadem virtus moralis, sicut fortitudo circa timores et audacias, temperantia circa delectationes et tristitias. Non ergo oportet quod circa diversas passiones sint diversae virtutes morales.</p><p title="I-II q. 60 a. 4 arg. 3"><a name="36041"><span class="ref">[36041] Iª-IIae q. 60 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, amor, concupiscentia et delectatio sunt passiones specie differentes, ut supra habitum est. Sed circa omnes has est una virtus, scilicet temperantia. Ergo virtutes morales non sunt diversae circa diversas passiones.</p><p title="I-II q. 60 a. 4 s. c."><a name="36042"><span class="ref">[36042] Iª-IIae q. 60 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod fortitudo est circa timores et audacias; temperantia circa concupiscentias; mansuetudo circa iras; ut dicitur in III et IV Ethic.</p><p title="I-II q. 60 a. 4 co."><a name="36043"><span class="ref">[36043] Iª-IIae q. 60 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod non potest dici quod circa omnes passiones sit una sola virtus moralis, sunt enim quaedam passiones ad diversas potentias pertinentes; aliae namque pertinent ad irascibilem, aliae ad concupiscibilem, ut supra dictum est. Nec tamen oportet quod omnis diversitas passionum sufficiat ad virtutes morales diversificandas. Primo quidem, quia quaedam passiones sunt quae sibi opponuntur secundum contrarietatem, sicut gaudium et tristitia, timor et audacia, et alia huiusmodi. Et circa huiusmodi passiones sic oppositas, oportet esse unam et eandem virtutem. Cum enim virtus moralis in quadam medietate consistat, medium in contrariis passionibus secundum eandem rationem instituitur, sicut et in naturalibus idem est medium inter contraria, ut inter album et nigrum. Secundo, quia diversae passiones inveniuntur secundum eundem modum rationi repugnantes, puta secundum impulsum ad id quod est contra rationem; vel secundum retractionem ab eo quod est secundum rationem. Et ideo diversae passiones concupiscibilis non pertinent ad diversas virtutes morales, quia earum motus secundum quendam ordinem se invicem consequuntur, utpote ad idem ordinati, scilicet ad consequendum bonum, vel ad fugiendum malum; sicut ex amore procedit concupiscentia, et ex concupiscentia pervenitur ad delectationem. Et eadem ratio est de oppositis, quia ex odio sequitur fuga vel abominatio, quae perducit ad tristitiam. Sed passiones irascibilis non sunt unius ordinis, sed ad diversa ordinantur, nam audacia et timor ordinantur ad aliquod magnum periculum; spes et desperatio ad aliquod bonum arduum; ira autem ad superandum aliquod contrarium quod nocumentum intulit. Et ideo circa has passiones diversae virtutes ordinantur, utpote temperantia circa passiones concupiscibilis; fortitudo circa timores et audacias; magnanimitas circa spem et desperationem; mansuetudo circa iras.</p><p title="I-II q. 60 a. 4 ad 1"><a name="36044"><span class="ref">[36044] Iª-IIae q. 60 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod omnes passiones conveniunt in uno principio et fine communi, non autem in uno proprio principio seu fine. Unde hoc non sufficit ad unitatem virtutis moralis.</p><p title="I-II q. 60 a. 4 ad 2"><a name="36045"><span class="ref">[36045] Iª-IIae q. 60 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, sicut in naturalibus idem est principium quo receditur ab uno principio, et acceditur ad aliud; et in rationalibus est eadem ratio contrariorum, ita etiam virtus moralis, quae in modum naturae rationi consentit, est eadem contrariarum passionum.</p><p title="I-II q. 60 a. 4 ad 3"><a name="36046"><span class="ref">[36046] Iª-IIae q. 60 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod illae tres passiones ad idem obiectum ordinantur secundum quendam ordinem, ut dictum est. Et ideo ad eandem virtutem moralem pertinent.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="I-II q. 60 a. 5 arg. 1"><a name="36047"><span class="ref">[36047] Iª-IIae q. 60 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod virtutes morales non distinguantur secundum obiecta passionum. Sicut enim sunt obiecta passionum, ita sunt obiecta operationum. Sed virtutes morales quae sunt circa operationes, non distinguuntur secundum obiecta operationum, ad eandem enim virtutem iustitiae pertinet emere vel vendere domum, et equum. Ergo etiam nec virtutes morales quae sunt circa passiones, diversificantur per obiecta passionum.</p><p title="I-II q. 60 a. 5 arg. 2"><a name="36048"><span class="ref">[36048] Iª-IIae q. 60 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, passiones sunt quidam actus vel motus appetitus sensitivi. Sed maior diversitas requiritur ad diversitatem habituum, quam ad diversitatem actuum. Diversa igitur obiecta quae non diversificant speciem passionis, non diversificabunt speciem virtutis moralis. Ita scilicet quod de omnibus delectabilibus erit una virtus moralis, et similiter est de aliis.</p><p title="I-II q. 60 a. 5 arg. 3"><a name="36049"><span class="ref">[36049] Iª-IIae q. 60 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, magis et minus non diversificant speciem. Sed diversa delectabilia non differunt nisi secundum magis et minus. Ergo omnia delectabilia pertinent ad unam speciem virtutis. Et eadem ratione, omnia terribilia, et similiter de aliis. Non ergo virtus moralis distinguitur secundum obiecta passionum.</p><p title="I-II q. 60 a. 5 arg. 4"><a name="36050"><span class="ref">[36050] Iª-IIae q. 60 a. 5 arg. 4</span></a> Praeterea, sicut virtus est operativa boni, ita est impeditiva mali. Sed circa concupiscentias bonorum sunt diversae virtutes, sicut temperantia circa concupiscentias delectationum tactus, et eutrapelia circa delectationes ludi. Ergo etiam circa timores malorum debent esse diversae virtutes.</p><p title="I-II q. 60 a. 5 s. c."><a name="36051"><span class="ref">[36051] Iª-IIae q. 60 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod castitas est circa delectabilia venereorum; abstinentia vero est circa delectabilia ciborum; et eutrapelia circa delectabilia ludorum.</p><p title="I-II q. 60 a. 5 co."><a name="36052"><span class="ref">[36052] Iª-IIae q. 60 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod perfectio virtutis ex ratione dependet, perfectio autem passionis, ex ipso appetitu sensitivo. Unde oportet quod virtutes diversificentur secundum ordinem ad rationem, passiones autem, secundum ordinem ad appetitum. Obiecta igitur passionum, secundum quod diversimode comparantur ad appetitum sensitivum, causant diversas passionum species, secundum vero quod comparantur ad rationem, causant diversas species virtutum. Non est autem idem motus rationis, et appetitus sensitivi. Unde nihil prohibet aliquam differentiam obiectorum causare diversitatem passionum, quae non causat diversitatem virtutum, sicut quando una virtus est circa multas passiones, ut dictum est, et aliquam etiam differentiam obiectorum causare diversitatem virtutum, quae non causat diversitatem passionum, cum circa unam passionem, puta delectationem, diversae virtutes ordinentur. Et quia diversae passiones ad diversas potentias pertinentes, semper pertinent ad diversas virtutes, ut dictum est; ideo diversitas obiectorum quae respicit diversitatem potentiarum, semper diversificat species virtutum; puta quod aliquid sit bonum absolute, et aliquid bonum cum aliqua arduitate. Et quia ordine quodam ratio inferiores hominis partes regit, et etiam se ad exteriora extendit; ideo etiam secundum quod unum obiectum passionis apprehenditur sensu vel imaginatione, aut etiam ratione; et secundum etiam quod pertinet ad animam, corpus, vel exteriores res; diversam habitudinem habet ad rationem; et per consequens natum est diversificare virtutes. Bonum igitur hominis, quod est obiectum amoris, concupiscentiae et delectationis, potest accipi vel ad sensum corporis pertinens; vel ad interiorem animae apprehensionem. Et hoc, sive ordinetur ad bonum hominis in seipso, vel quantum ad corpus vel quantum ad animam; sive ordinetur ad bonum hominis in ordine ad alios. Et omnis talis diversitas, propter diversum ordinem ad rationem, diversificat virtutem. Sic igitur si consideretur aliquod bonum, si quidem sit per sensum tactus apprehensum, et ad consistentiam humanae vitae pertinens in individuo vel in specie, sicut sunt delectabilia ciborum et venereorum; erit pertinens ad virtutem temperantiae. Delectationes autem aliorum sensuum, cum non sint vehementes, non praestant aliquam difficultatem rationi, et ideo circa eas non ponitur aliqua virtus, quae est circa difficile, sicut et ars, ut dicitur in II Ethic. Bonum autem non sensu, sed interiori virtute apprehensum, ad ipsum hominem pertinens secundum seipsum, est sicut pecunia et honor; quorum pecunia ordinabilis est de se ad bonum corporis; honor autem consistit in apprehensione animae. Et haec quidem bona considerari possunt vel absolute, secundum quod pertinent ad concupiscibilem; vel cum arduitate quadam, secundum quod pertinent ad irascibilem. Quae quidem distinctio non habet locum in bonis quae delectant tactum, quia huiusmodi sunt quaedam infima, et competunt homini secundum quod convenit cum brutis. Circa bonum igitur pecuniae absolute sumptum, secundum quod est obiectum concupiscentiae vel delectationis aut amoris, est liberalitas. Circa bonum autem huiusmodi cum arduitate sumptum, secundum quod est obiectum spei, est magnificentia. Circa bonum vero quod est honor, si quidem sit absolute sumptum, secundum quod est obiectum amoris, sic est quaedam virtus quae vocatur philotimia, idest amor honoris. Si vero cum arduitate consideretur, secundum quod est obiectum spei, sic est magnanimitas. Unde liberalitas et philotimia videntur esse in concupiscibili, magnificentia vero et magnanimitas in irascibili. Bonum vero hominis in ordine ad alium, non videtur arduitatem habere, sed accipitur ut absolute sumptum, prout est obiectum passionum concupiscibilis. Quod quidem bonum potest esse alicui delectabile secundum quod praebet se alteri vel in his quae serio fiunt, idest in actionibus per rationem ordinatis ad debitum finem; vel in his quae fiunt ludo, idest in actionibus ordinatis ad delectationem tantum, quae non eodem modo se habent ad rationem sicut prima. In seriis autem se exhibet aliquis alteri dupliciter. Uno modo, ut delectabilem decentibus verbis et factis, et hoc pertinet ad quandam virtutem quam Aristoteles nominat amicitiam; et potest dici affabilitas. Alio modo praebet se aliquis alteri ut manifestum, per dicta et facta, et hoc pertinet ad aliam virtutem, quam nominat veritatem. Manifestatio enim propinquius accedit ad rationem quam delectatio; et seria quam iocosa. Unde et circa delectationes ludorum est alia virtus, quam philosophus eutrapeliam nominat. Sic igitur patet quod, secundum Aristotelem, sunt decem virtutes morales circa passiones, scilicet fortitudo, temperantia, liberalitas, magnificentia, magnanimitas, philotimia, mansuetudo, amicitia, veritas et eutrapelia. Et distinguuntur secundum diversas materias vel secundum diversas passiones; vel secundum diversa obiecta. Si igitur addatur iustitia, quae est circa operationes, erunt omnes undecim.</p><p title="I-II q. 60 a. 5 ad 1"><a name="36053"><span class="ref">[36053] Iª-IIae q. 60 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod omnia obiecta eiusdem operationis secundum speciem, eandem habitudinem habent ad rationem; non autem omnia obiecta eiusdem passionis secundum speciem, quia operationes non repugnant rationi, sicut passiones.</p><p title="I-II q. 60 a. 5 ad 2"><a name="36054"><span class="ref">[36054] Iª-IIae q. 60 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod alia ratione diversificantur passiones, et alia virtutes, sicut dictum est.</p><p title="I-II q. 60 a. 5 ad 3"><a name="36055"><span class="ref">[36055] Iª-IIae q. 60 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod magis et minus non diversificant speciem, nisi propter diversam habitudinem ad rationem.</p><p title="I-II q. 60 a. 5 ad 4"><a name="36056"><span class="ref">[36056] Iª-IIae q. 60 a. 5 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod bonum fortius est ad movendum quam malum quia malum non agit nisi virtute boni, ut Dionysius dicit, IV cap. de Div. Nom. Unde malum non facit difficultatem rationi quae requirat virtutem, nisi sit excellens, quod videtur esse unum in uno genere passionis. Unde circa iras non ponitur nisi una virtus, scilicet mansuetudo, et similiter circa audacias una sola, scilicet fortitudo. Sed bonum ingerit difficultatem, quae requirit virtutem, etiam si non sit excellens in genere talis passionis. Et ideo circa concupiscentias ponuntur diversae virtutes morales, ut dictum est.</p></div></div><div id="q61" class="q"><h2>Quaestio 61</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 61 pr."><a name="36057"><span class="ref">[36057] Iª-IIae q. 61 pr.</span></a> Deinde considerandum est de virtutibus cardinalibus. Et circa hoc quaeruntur quinque. Primo, utrum virtutes morales debeant dici cardinales, vel principales. Secundo, de numero earum. Tertio, quae sint. Quarto, utrum differant ab invicem. Quinto, utrum dividantur convenienter in virtutes politicas, et purgatorias, et purgati animi, et exemplares.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 61 a. 1 arg. 1"><a name="36058"><span class="ref">[36058] Iª-IIae q. 61 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod virtutes morales non debeant dici cardinales, seu principales. Quae enim ex opposito dividuntur, sunt simul natura, ut dicitur in praedicamentis, et sic unum non est altero principalius. Sed omnes virtutes ex opposito dividunt genus virtutis. Ergo nullae earum debent dici principales.</p><p title="I-II q. 61 a. 1 arg. 2"><a name="36059"><span class="ref">[36059] Iª-IIae q. 61 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, finis principalior est his quae sunt ad finem. Sed virtutes theologicae sunt circa finem, virtutes autem morales circa ea quae sunt ad finem. Ergo virtutes morales non debent dici principales, seu cardinales; sed magis theologicae.</p><p title="I-II q. 61 a. 1 arg. 3"><a name="36060"><span class="ref">[36060] Iª-IIae q. 61 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, principalius est quod est per essentiam, quam quod est per participationem. Sed virtutes intellectuales pertinent ad rationale per essentiam, virtutes autem morales ad rationale per participationem, ut supra dictum est. Ergo virtutes morales non sunt principales, sed magis virtutes intellectuales.</p><p title="I-II q. 61 a. 1 s. c."><a name="36061"><span class="ref">[36061] Iª-IIae q. 61 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ambrosius dicit, super Lucam, exponens illud, <i>beati pauperes spiritu, scimus virtutes esse quatuor cardinales, scilicet temperantiam, iustitiam, prudentiam, fortitudinem</i>. Hae autem sunt virtutes morales. Ergo virtutes morales sunt cardinales.</p><p title="I-II q. 61 a. 1 co."><a name="36062"><span class="ref">[36062] Iª-IIae q. 61 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, cum simpliciter de virtute loquimur, intelligimur loqui de virtute humana. Virtus autem humana, ut supra dictum est, secundum perfectam rationem virtutis dicitur, quae requirit rectitudinem appetitus, huiusmodi enim virtus non solum facit facultatem bene agendi, sed ipsum etiam usum boni operis causat. Sed secundum imperfectam rationem virtutis dicitur virtus quae non requirit rectitudinem appetitus, quia solum facit facultatem bene agendi, non autem causat boni operis usum. Constat autem quod perfectum est principalius imperfecto. Et ideo virtutes quae continent rectitudinem appetitus, dicuntur principales. Huiusmodi autem sunt virtutes morales; et inter intellectuales, sola prudentia, quae etiam quodammodo moralis est, secundum materiam, ut ex supradictis patet, unde convenienter inter virtutes morales ponuntur illae quae dicuntur principales, seu cardinales.</p><p title="I-II q. 61 a. 1 ad 1"><a name="36063"><span class="ref">[36063] Iª-IIae q. 61 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, quando genus univocum dividitur in suas species, tunc partes divisionis ex aequo se habent secundum rationem generis; licet secundum naturam rei, una species sit principalior et perfectior alia, sicut homo aliis animalibus. Sed quando est divisio alicuius analogi, quod dicitur de pluribus secundum prius et posterius; tunc nihil prohibet unum esse principalius altero, etiam secundum communem rationem; sicut substantia principalius dicitur ens quam accidens. Et talis est divisio virtutum in diversa genera virtutum, eo quod bonum rationis non secundum eundem ordinem invenitur in omnibus.</p><p title="I-II q. 61 a. 1 ad 2"><a name="36064"><span class="ref">[36064] Iª-IIae q. 61 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod virtutes theologicae sunt supra hominem, ut supra dictum est. Unde non proprie dicuntur virtutes humanae, sed superhumanae, vel divinae.</p><p title="I-II q. 61 a. 1 ad 3"><a name="36065"><span class="ref">[36065] Iª-IIae q. 61 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum, quod aliae virtutes intellectuales a prudentia, etsi sint principaliores quam morales quantum ad subiectum; non tamen sunt principaliores quantum ad rationem virtutis, quae respicit bonum, quod est obiectum appetitus.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 61 a. 2 arg. 1"><a name="36066"><span class="ref">[36066] Iª-IIae q. 61 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod non sint quatuor virtutes cardinales. Prudentia enim est directiva aliarum virtutum moralium, ut ex supradictis patet. Sed id quod est directivum aliorum, principalius est. Ergo prudentia sola est virtus principalis.</p><p title="I-II q. 61 a. 2 arg. 2"><a name="36067"><span class="ref">[36067] Iª-IIae q. 61 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, virtutes principales sunt aliquo modo morales. Sed ad operationes morales ordinamur per rationem practicam, et appetitum rectum, ut dicitur in VI Ethic. Ergo solae duae virtutes cardinales sunt.</p><p title="I-II q. 61 a. 2 arg. 3"><a name="36068"><span class="ref">[36068] Iª-IIae q. 61 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, inter alias etiam virtutes una est principalior altera. Sed ad hoc quod virtus dicatur principalis, non requiritur quod sit principalis respectu omnium, sed respectu quarundam. Ergo videtur quod sint multo plures principales virtutes.</p><p title="I-II q. 61 a. 2 s. c."><a name="36069"><span class="ref">[36069] Iª-IIae q. 61 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Gregorius dicit, in II Moral., <i>in quatuor virtutibus tota boni operis structura consurgit</i>.</p><p title="I-II q. 61 a. 2 co."><a name="36070"><span class="ref">[36070] Iª-IIae q. 61 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod numerus aliquorum accipi potest aut secundum principia formalia aut secundum subiecta, et utroque modo inveniuntur quatuor cardinales virtutes. Principium enim formale virtutis de qua nunc loquimur, est rationis bonum. Quod quidem dupliciter potest considerari. Uno modo, secundum quod in ipsa consideratione rationis consistit. Et sic erit una virtus principalis, quae dicitur prudentia. Alio modo, secundum quod circa aliquid ponitur rationis ordo. Et hoc vel circa operationes, et sic est iustitia, vel circa passiones, et sic necesse est esse duas virtutes. Ordinem enim rationis necesse est ponere circa passiones, considerata repugnantia ipsarum ad rationem. Quae quidem potest esse dupliciter. Uno modo secundum quod passio impellit ad aliquid contrarium rationi, et sic necesse est quod passio reprimatur, et ab hoc denominatur temperantia. Alio modo, secundum quod passio retrahit ab eo quod ratio dictat, sicut timor periculorum vel laborum, et sic necesse est quod homo firmetur in eo quod est rationis, ne recedat; et ab hoc denominatur fortitudo. Similiter secundum subiecta, idem numerus invenitur. Quadruplex enim invenitur subiectum huius virtutis de qua nunc loquimur, scilicet rationale per essentiam, quod prudentia perficit; et rationale per participationem, quod dividitur in tria; idest in voluntatem, quae est subiectum iustitiae; et in concupiscibilem, quae est subiectum temperantiae; et in irascibilem, quae est subiectum fortitudinis.</p><p title="I-II q. 61 a. 2 ad 1"><a name="36071"><span class="ref">[36071] Iª-IIae q. 61 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod prudentia est simpliciter principalior omnibus. Sed aliae ponuntur principales unaquaeque in suo genere.</p><p title="I-II q. 61 a. 2 ad 2"><a name="36072"><span class="ref">[36072] Iª-IIae q. 61 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod rationale per participationem dividitur in tria, ut dictum est.</p><p title="I-II q. 61 a. 2 ad 3"><a name="36073"><span class="ref">[36073] Iª-IIae q. 61 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod omnes aliae virtutes, quarum una est principalior alia, reducuntur ad praedictas quatuor, et quantum ad subiectum, et quantum ad rationes formales.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 61 a. 3 arg. 1"><a name="36074"><span class="ref">[36074] Iª-IIae q. 61 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod aliae virtutes debeant dici magis principales quam istae. Id enim quod est maximum in unoquoque genere, videtur esse principalius. Sed magnanimitas operatur magnum in omnibus virtutibus, ut dicitur in IV Ethic. Ergo magnanimitas maxime debet dici principalis virtus.</p><p title="I-II q. 61 a. 3 arg. 2"><a name="36075"><span class="ref">[36075] Iª-IIae q. 61 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, illud per quod aliae virtutes firmantur, videtur esse maxime principalis virtus. Sed humilitas est huiusmodi, dicit enim Gregorius quod <i>qui ceteras virtutes sine humilitate congregat, quasi paleas in ventum portat</i>. Ergo humilitas videtur esse maxime principalis.</p><p title="I-II q. 61 a. 3 arg. 3"><a name="36076"><span class="ref">[36076] Iª-IIae q. 61 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, illud videtur esse principale, quod est perfectissimum. Sed hoc pertinet ad patientiam; secundum illud Iacobi I, <i>patientia opus perfectum habet</i>. Ergo patientia debet poni principalis.</p><p title="I-II q. 61 a. 3 s. c."><a name="36077"><span class="ref">[36077] Iª-IIae q. 61 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Tullius, in sua rhetorica, ad has quatuor omnes alias reducit.</p><p title="I-II q. 61 a. 3 co."><a name="36078"><span class="ref">[36078] Iª-IIae q. 61 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod sicut supra dictum est, huiusmodi quatuor virtutes cardinales accipiuntur secundum quatuor formales rationes virtutis de qua loquimur. Quae quidem in aliquibus actibus vel passionibus principaliter inveniuntur. Sicut bonum consistens in consideratione rationis, principaliter invenitur in ipso rationis imperio; non autem in consilio, neque in iudicio, ut supra dictum est. Similiter autem bonum rationis prout ponitur in operationibus secundum rationem recti et debiti, principaliter invenitur in commutationibus vel distributionibus quae sunt ad alterum cum aequalitate. Bonum autem refraenandi passiones principaliter invenitur in passionibus quas maxime difficile est reprimere, scilicet in delectationibus tactus. Bonum autem firmitatis ad standum in bono rationis contra impetum passionum, praecipue invenitur in periculis mortis, contra quae difficillimum est stare. Sic igitur praedictas quatuor virtutes dupliciter considerare possumus. Uno modo, secundum communes rationes formales. Et secundum hoc, dicuntur principales, quasi generales ad omnes virtutes, utputa quod omnis virtus quae facit bonum in consideratione rationis, dicatur prudentia; et quod omnis virtus quae facit bonum debiti et recti in operationibus, dicatur iustitia; et omnis virtus quae cohibet passiones et deprimit, dicatur temperantia; et omnis virtus quae facit firmitatem animi contra quascumque passiones, dicatur fortitudo. Et sic multi loquuntur de istis virtutibus, tam sacri doctores quam etiam philosophi. Et sic aliae virtutes sub ipsis continentur unde cessant omnes obiectiones. Alio vero modo possunt accipi, secundum quod istae virtutes denominantur ab eo quod est praecipuum in unaquaque materia. Et sic sunt speciales virtutes, contra alias divisae. Dicuntur tamen principales respectu aliarum, propter principalitatem materiae, puta quod prudentia dicatur quae praeceptiva est; iustitia, quae est circa actiones debitas inter aequales; temperantia, quae reprimit concupiscentias delectationum tactus; fortitudo, quae firmat contra pericula mortis.</p><p title="I-II q. 61 a. 3 ad 1"><a name="36079"><span class="ref">[36079] Iª-IIae q. 61 a. 3 ad 1</span></a> Et sic etiam cessant obiectiones, quia aliae virtutes possunt habere aliquas alias principalitates, sed istae dicuntur principales ratione materiae, ut supra dictum est.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 61 a. 4 arg. 1"><a name="36080"><span class="ref">[36080] Iª-IIae q. 61 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod quatuor praedictae virtutes non sint diversae virtutes, et ab invicem distinctae. Dicit enim Gregorius, in XXII Moral., <i>prudentia vera non est, quae iusta, temperans et fortis non est; nec perfecta temperantia, quae fortis, iusta et prudens non est; nec fortitudo integra, quae prudens, temperans et iusta non est; nec vera iustitia, quae prudens, fortis et temperans non est</i>. Hoc autem non contingeret, si praedictae quatuor virtutes essent ab invicem distinctae, diversae enim species eiusdem generis non denominant se invicem. Ergo praedictae virtutes non sunt ab invicem distinctae.</p><p title="I-II q. 61 a. 4 arg. 2"><a name="36081"><span class="ref">[36081] Iª-IIae q. 61 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, eorum quae ab invicem sunt distincta, quod est unius, non attribuitur alteri. Sed illud quod est temperantiae, attribuitur fortitudini, dicit enim Ambrosius, in I libro de Offic., <i>iure ea fortitudo vocatur, quando unusquisque seipsum vincit, nullis illecebris emollitur atque inflectitur</i>. De temperantia etiam dicit quod modum vel ordinem servat <i>omnium quae vel agenda vel dicenda arbitramur</i>. Ergo videtur quod huiusmodi virtutes non sunt ab invicem distinctae.</p><p title="I-II q. 61 a. 4 arg. 3"><a name="36082"><span class="ref">[36082] Iª-IIae q. 61 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in II Ethic., quod ad virtutem haec requiruntur, <i>primum quidem, si sciens; deinde, si eligens, et eligens propter hoc; tertium autem, si firme et immobiliter habeat et operetur</i>. Sed horum primum videtur ad prudentiam pertinere, quae est recta ratio agibilium; secundum, scilicet eligere, ad temperantiam, ut aliquis non ex passione, sed ex electione agat, passionibus refraenatis; tertium, ut aliquis propter debitum finem operetur, rectitudinem quandam continet, quae videtur ad iustitiam pertinere aliud, scilicet firmitas et immobilitas, pertinet ad fortitudinem. Ergo quaelibet harum virtutum est generalis ad omnes virtutes. Ergo non distinguuntur ad invicem.</p><p title="I-II q. 61 a. 4 s. c."><a name="36083"><span class="ref">[36083] Iª-IIae q. 61 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in libro de moribus Eccles., quod <i>quadripartita dicitur virtus, ex ipsius amoris vario affectu</i>, et subiungit de praedictis quatuor virtutibus. Praedictae ergo quatuor virtutes sunt ab invicem distinctae.</p><p title="I-II q. 61 a. 4 co."><a name="36084"><span class="ref">[36084] Iª-IIae q. 61 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, praedictae quatuor virtutes dupliciter a diversis accipiuntur. Quidam enim accipiunt eas, prout significant quasdam generales conditiones humani animi, quae inveniuntur in omnibus virtutibus, ita scilicet quod prudentia nihil sit aliud quam quaedam rectitudo discretionis in quibuscumque actibus vel materiis; iustitia vero sit quaedam rectitudo animi, per quam homo operatur quod debet in quacumque materia; temperantia vero sit quaedam dispositio animi quae modum quibuscumque passionibus vel operationibus imponit, ne ultra debitum efferantur; fortitudo vero sit quaedam dispositio animae per quam firmetur in eo quod est secundum rationem, contra quoscumque impetus passionum vel operationum labores. Haec autem quatuor sic distincta, non important diversitatem habituum virtuosorum quantum ad iustitiam, temperantiam et fortitudinem. Cuilibet enim virtuti morali, ex hoc quod est habitus, convenit quaedam firmitas, ut a contrario non moveatur, quod dictum est ad fortitudinem pertinere. Ex hoc vero quod est virtus, habet quod ordinetur ad bonum, in quo importatur ratio recti vel debiti, quod dicebatur ad iustitiam pertinere. In hoc vero quod est virtus moralis rationem participans, habet quod modum rationis in omnibus servet, et ultra se non extendat, quod dicebatur pertinere ad temperantiam. Solum autem hoc quod est discretionem habere, quod attribuebatur prudentiae, videtur distingui ab aliis tribus, inquantum hoc est ipsius rationis per essentiam; alia vero tria important quandam participationem rationis, per modum applicationis cuiusdam ad passiones vel operationes. Sic igitur, secundum praedicta, prudentia quidem esset virtus distincta ab aliis tribus, sed aliae tres non essent virtutes distinctae ab invicem; manifestum est enim quod una et eadem virtus et est habitus, et est virtus, et est moralis. Alii vero, et melius, accipiunt has quatuor virtutes secundum quod determinantur ad materias speciales; unaquaeque quidem illarum ad unam materiam, in qua principaliter laudatur illa generalis conditio a qua nomen virtutis accipitur, ut supra dictum est. Et secundum hoc, manifestum est quod praedictae virtutes sunt diversi habitus, secundum diversitatem obiectorum distincti.</p><p title="I-II q. 61 a. 4 ad 1"><a name="36085"><span class="ref">[36085] Iª-IIae q. 61 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Gregorius loquitur de praedictis quatuor virtutibus secundum primam acceptionem. Vel potest dici quod istae quatuor virtutes denominantur ab invicem per redundantiam quandam. Id enim quod est prudentiae, redundat in alias virtutes, inquantum a prudentia diriguntur. Unaquaeque vero aliarum redundat in alias ea ratione, quod qui potest quod est difficilius, potest et id quod minus est difficile. Unde qui potest refraenare concupiscentias delectabilium secundum tactum, ne modum excedant, quod est difficillimum; ex hoc ipso redditur habilior ut refraenet audaciam in periculis mortis, ne ultra modum procedat, quod est longe facilius; et secundum hoc, fortitudo dicitur temperata. Temperantia etiam dicitur fortis, ex redundantia fortitudinis in temperantiam, inquantum scilicet ille qui per fortitudinem habet animum firmum contra pericula mortis, quod est difficillimum, est habilior ut retineat animi firmitatem contra impetus delectationum; quia, ut dicit Tullius in I de Offic., <i>non est consentaneum ut qui metu non frangitur, cupiditate frangatur; nec qui invictum se a labore praestiterit, vinci a voluptate</i>.</p><p title="I-II q. 61 a. 4 ad 2"><a name="36086"><span class="ref">[36086] Iª-IIae q. 61 a. 4 ad 2</span></a> Et per hoc etiam patet responsio ad secundum. Sic enim temperantia in omnibus modum servat, et fortitudo contra illecebras voluptatum animum servat inflexum, vel inquantum istae virtutes denominant quasdam generales conditiones virtutum; vel per redundantiam praedictam.</p><p title="I-II q. 61 a. 4 ad 3"><a name="36087"><span class="ref">[36087] Iª-IIae q. 61 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod illae quatuor generales virtutum conditiones quas ponit philosophus, non sunt propriae praedictis virtutibus. Sed possunt eis appropriari, secundum modum iam dictum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="I-II q. 61 a. 5 arg. 1"><a name="36088"><span class="ref">[36088] Iª-IIae q. 61 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod inconvenienter huiusmodi quatuor virtutes dividantur in virtutes exemplares, purgati animi, purgatorias, et politicas. Ut enim Macrobius dicit, in I super somnium Scipionis, <i>virtutes exemplares sunt quae in ipsa divina mente consistunt</i>. Sed philosophus, in X Ethic., dicit quod <i>ridiculum est Deo iustitiam, fortitudinem, temperantiam et prudentiam attribuere</i>. Ergo virtutes huiusmodi non possunt esse exemplares.</p><p title="I-II q. 61 a. 5 arg. 2"><a name="36089"><span class="ref">[36089] Iª-IIae q. 61 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, virtutes purgati animi dicuntur quae sunt absque passionibus, dicit enim ibidem Macrobius quod <i>temperantiae purgati animi est terrenas cupiditates non reprimere, sed penitus oblivisci; fortitudinis autem passiones ignorare, non vincere</i>. Dictum est autem supra quod huiusmodi virtutes sine passionibus esse non possunt. Ergo huiusmodi virtutes purgati animi esse non possunt.</p><p title="I-II q. 61 a. 5 arg. 3"><a name="36090"><span class="ref">[36090] Iª-IIae q. 61 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, virtutes purgatorias dicit esse eorum <i>qui quadam humanorum fuga solis se inserunt divinis</i>. Sed hoc videtur esse vitiosum, dicit enim Tullius, in I de Offic., <i>quod qui despicere se dicunt ea quae plerique mirantur imperia et magistratus, his non modo non laudi, verum etiam vitio dandum puto</i>. Ergo non sunt aliquae virtutes purgatoriae.</p><p title="I-II q. 61 a. 5 arg. 4"><a name="36091"><span class="ref">[36091] Iª-IIae q. 61 a. 5 arg. 4</span></a> Praeterea, virtutes politicas esse dicit <i>quibus boni viri reipublicae consulunt, urbesque tuentur</i>. Sed ad bonum commune sola iustitia legalis ordinatur; ut philosophus dicit, in V Ethic. Ergo aliae virtutes non debent dici politicae.</p><p title="I-II q. 61 a. 5 s. c."><a name="36092"><span class="ref">[36092] Iª-IIae q. 61 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod Macrobius ibidem dicit, <i>Plotinus, inter philosophiae professores cum Platone princeps, quatuor sunt, inquit, quaternarum genera virtutum. Ex his primae politicae vocantur; secundae, purgatoriae; tertiae autem, iam purgati animi; quartae, exemplares</i>.</p><p title="I-II q. 61 a. 5 co."><a name="36093"><span class="ref">[36093] Iª-IIae q. 61 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut Augustinus dicit in libro de moribus Eccles., <i>oportet quod anima aliquid sequatur, ad hoc quod ei possit virtus innasci, et hoc Deus est, quem si sequimur, bene vivimus</i>. Oportet igitur quod exemplar humanae virtutis in Deo praeexistat, sicut et in eo praeexistunt omnium rerum rationes. Sic igitur virtus potest considerari vel prout est exemplariter in Deo, et sic dicuntur virtutes exemplares. Ita scilicet quod ipsa divina mens in Deo dicatur prudentia; temperantia vero, conversio divinae intentionis ad seipsum, sicut in nobis temperantia dicitur per hoc quod concupiscibilis conformatur rationi; fortitudo autem Dei est eius immutabilitas; iustitia vero Dei est observatio legis aeternae in suis operibus, sicut Plotinus dixit. Et quia homo secundum suam naturam est animal politicum, virtutes huiusmodi, prout in homine existunt secundum conditionem suae naturae, politicae vocantur, prout scilicet homo secundum has virtutes recte se habet in rebus humanis gerendis. Secundum quem modum hactenus de his virtutibus locuti sumus. Sed quia ad hominem pertinet ut etiam ad divina se trahat quantum potest, ut etiam philosophus dicit, in X Ethic.; et hoc nobis in sacra Scriptura multipliciter commendatur, ut est illud Matth. V, <i>estote perfecti, sicut et pater vester caelestis perfectus est</i>, necesse est ponere quasdam virtutes medias inter politicas, quae sunt virtutes humanae, et exemplares, quae sunt virtutes divinae. Quae quidem virtutes distinguuntur secundum diversitatem motus et termini. Ita scilicet quod quaedam sunt virtutes transeuntium et in divinam similitudinem tendentium, et hae vocantur virtutes purgatoriae. Ita scilicet quod prudentia omnia mundana divinorum contemplatione despiciat, omnemque animae cogitationem in divina sola dirigat; temperantia vero relinquat, inquantum natura patitur, quae corporis usus requirit; fortitudinis autem est ut anima non terreatur propter excessum a corpore, et accessum ad superna; iustitia vero est ut tota anima consentiat ad huius propositi viam. Quaedam vero sunt virtutes iam assequentium divinam similitudinem, quae vocantur virtutes iam purgati animi. Ita scilicet quod prudentia sola divina intueatur; temperantia terrenas cupiditates nesciat; fortitudo passiones ignoret; iustitia cum divina mente perpetuo foedere societur, eam scilicet imitando. Quas quidem virtutes dicimus esse beatorum, vel aliquorum in hac vita perfectissimorum.</p><p title="I-II q. 61 a. 5 ad 1"><a name="36094"><span class="ref">[36094] Iª-IIae q. 61 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod philosophus loquitur de his virtutibus secundum quod sunt circa res humanas, puta iustitia circa emptiones et venditiones, fortitudo circa timores, temperantia circa concupiscentias. Sic enim ridiculum est eas Deo attribuere.</p><p title="I-II q. 61 a. 5 ad 2"><a name="36095"><span class="ref">[36095] Iª-IIae q. 61 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod virtutes humanae sunt circa passiones, scilicet virtutes hominum in hoc mundo conversantium. Sed virtutes eorum qui plenam beatitudinem assequuntur, sunt absque passionibus. Unde Plotinus dicit quod passiones politicae virtutes molliunt, idest ad medium reducunt; secundae, scilicet purgatoriae, auferunt; tertiae, quae sunt purgati animi, obliviscuntur; in quartis, scilicet exemplaribus, nefas est nominari. Quamvis dici possit quod loquitur hic de passionibus secundum quod significant aliquos inordinatos motus.</p><p title="I-II q. 61 a. 5 ad 3"><a name="36096"><span class="ref">[36096] Iª-IIae q. 61 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod deserere res humanas ubi necessitas imponitur, vitiosum est, alias est virtuosum. Unde parum supra Tullius praemittit, <i>his forsitan concedendum est rempublicam non capessentibus, qui excellenti ingenio doctrinae se dederunt; et his qui aut valetudinis imbecillitate, aut aliqua graviori causa impediti, a republica recesserunt; cum eius administrandae potestatem aliis laudemque concederent</i>. Quod consonat ei quod Augustinus dicit, XIX de Civ. Dei, <i>otium sanctum quaerit caritas veritatis; negotium iustum suscipit necessitas caritatis. Quam sarcinam si nullus imponit, percipiendae atque intuendae vacandum est veritati, si autem imponitur, suscipienda est, propter caritatis necessitatem</i>.</p><p title="I-II q. 61 a. 5 ad 4"><a name="36097"><span class="ref">[36097] Iª-IIae q. 61 a. 5 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod sola iustitia legalis directe respicit bonum commune, sed per imperium omnes alias virtutes ad bonum commune trahit, ut in V Ethic. dicit philosophus. Est enim considerandum quod ad politicas virtutes, secundum quod hic dicuntur, pertinet non solum bene operari ad commune, sed etiam bene operari ad partes communis, scilicet ad domum, vel aliquam singularem personam.</p></div></div><div id="q62" class="q"><h2>Quaestio 62</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 62 pr."><a name="36098"><span class="ref">[36098] Iª-IIae q. 62 pr.</span></a> Deinde considerandum est de virtutibus theologicis. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum sint aliquae virtutes theologicae. Secundo, utrum virtutes theologicae distinguantur ab intellectualibus et moralibus. Tertio, quot, et quae sint. Quarto, de ordine earum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 62 a. 1 arg. 1"><a name="36099"><span class="ref">[36099] Iª-IIae q. 62 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod non sint aliquae virtutes theologicae. Ut enim dicitur in VII Physic., <i>virtus est dispositio perfecti ad optimum, dico autem perfectum, quod est dispositum secundum naturam</i>. Sed id quod est divinum, est supra naturam hominis. Ergo virtutes theologicae non sunt virtutes hominis.</p><p title="I-II q. 62 a. 1 arg. 2"><a name="36100"><span class="ref">[36100] Iª-IIae q. 62 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, virtutes theologicae dicuntur quasi virtutes divinae. Sed virtutes divinae sunt exemplares, ut dictum est, quae quidem non sunt in nobis, sed in Deo. Ergo virtutes theologicae non sunt virtutes hominis.</p><p title="I-II q. 62 a. 1 arg. 3"><a name="36101"><span class="ref">[36101] Iª-IIae q. 62 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, virtutes theologicae dicuntur quibus ordinamur in Deum, qui est primum principium et ultimus finis rerum. Sed homo ex ipsa natura rationis et voluntatis, habet ordinem ad primum principium et ultimum finem. Non ergo requiruntur aliqui habitus virtutum theologicarum, quibus ratio et voluntas ordinetur in Deum.</p><p title="I-II q. 62 a. 1 s. c."><a name="36102"><span class="ref">[36102] Iª-IIae q. 62 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod praecepta legis sunt de actibus virtutum. Sed de actibus fidei, spei et caritatis dantur praecepta in lege divina, dicitur enim Eccli. II, qui timetis Deum, credite illi; item, sperate in illum; item, diligite illum. Ergo fides, spes et caritas sunt virtutes in Deum ordinantes. Sunt ergo theologicae.</p><p title="I-II q. 62 a. 1 co."><a name="36103"><span class="ref">[36103] Iª-IIae q. 62 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod per virtutem perficitur homo ad actus quibus in beatitudinem ordinatur, ut ex supradictis patet. Est autem duplex hominis beatitudo sive felicitas, ut supra dictum est. Una quidem proportionata humanae naturae, ad quam scilicet homo pervenire potest per principia suae naturae. Alia autem est beatitudo naturam hominis excedens, ad quam homo sola divina virtute pervenire potest, secundum quandam divinitatis participationem; secundum quod dicitur II Petr. I, quod per Christum facti sumus consortes divinae naturae. Et quia huiusmodi beatitudo proportionem humanae naturae excedit, principia naturalia hominis, ex quibus procedit ad bene agendum secundum suam proportionem, non sufficiunt ad ordinandum hominem in beatitudinem praedictam. Unde oportet quod superaddantur homini divinitus aliqua principia, per quae ita ordinetur ad beatitudinem supernaturalem, sicut per principia naturalia ordinatur ad finem connaturalem, non tamen absque adiutorio divino. Et huiusmodi principia virtutes dicuntur theologicae, tum quia habent Deum pro obiecto, inquantum per eas recte ordinamur in Deum; tum quia a solo Deo nobis infunduntur; tum quia sola divina revelatione, in sacra Scriptura, huiusmodi virtutes traduntur.</p><p title="I-II q. 62 a. 1 ad 1"><a name="36104"><span class="ref">[36104] Iª-IIae q. 62 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod aliqua natura potest attribui alicui rei dupliciter. Uno modo, essentialiter, et sic huiusmodi virtutes theologicae excedunt hominis naturam. Alio modo, participative, sicut lignum ignitum participat naturam ignis, et sic quodammodo fit homo particeps divinae naturae, ut dictum est. Et sic istae virtutes conveniunt homini secundum naturam participatam.</p><p title="I-II q. 62 a. 1 ad 2"><a name="36105"><span class="ref">[36105] Iª-IIae q. 62 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod istae virtutes non dicuntur divinae, sicut quibus Deus sit virtuosus, sed sicut quibus nos efficimur virtuosi a Deo, et in ordine ad Deum. Unde non sunt exemplares, sed exemplatae.</p><p title="I-II q. 62 a. 1 ad 3"><a name="36106"><span class="ref">[36106] Iª-IIae q. 62 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ad Deum naturaliter ratio et voluntas ordinatur prout est naturae principium et finis, secundum tamen proportionem naturae. Sed ad ipsum secundum quod est obiectum beatitudinis supernaturalis, ratio et voluntas secundum suam naturam non ordinantur sufficienter.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 62 a. 2 arg. 1"><a name="36107"><span class="ref">[36107] Iª-IIae q. 62 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod virtutes theologicae non distinguantur a moralibus et intellectualibus. Virtutes enim theologicae, si sunt in anima humana, oportet quod perficiant ipsam vel secundum partem intellectivam vel secundum partem appetitivam. Sed virtutes quae perficiunt partem intellectivam, dicuntur intellectuales, virtutes autem quae perficiunt partem appetitivam, sunt morales. Ergo virtutes theologicae non distinguuntur a virtutibus moralibus et intellectualibus.</p><p title="I-II q. 62 a. 2 arg. 2"><a name="36108"><span class="ref">[36108] Iª-IIae q. 62 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, virtutes theologicae dicuntur quae ordinant nos ad Deum. Sed inter intellectuales virtutes est aliqua quae ordinat nos ad Deum, scilicet sapientia, quae est de divinis, utpote causam altissimam considerans. Ergo virtutes theologicae ab intellectualibus virtutibus non distinguuntur.</p><p title="I-II q. 62 a. 2 arg. 3"><a name="36109"><span class="ref">[36109] Iª-IIae q. 62 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, Augustinus, in libro de moribus Eccles., manifestat in quatuor virtutibus cardinalibus quod sunt ordo amoris. Sed amor est caritas, quae ponitur virtus theologica. Ergo virtutes morales non distinguuntur a theologicis.</p><p title="I-II q. 62 a. 2 s. c."><a name="36110"><span class="ref">[36110] Iª-IIae q. 62 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra, id quod est supra naturam hominis, distinguitur ab eo quod est secundum naturam hominis. Sed virtutes theologicae sunt super naturam hominis, cui secundum naturam conveniunt virtutes intellectuales et morales, ut ex supradictis patet. Ergo distinguuntur ab invicem.</p><p title="I-II q. 62 a. 2 co."><a name="36111"><span class="ref">[36111] Iª-IIae q. 62 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, habitus specie distinguuntur secundum formalem differentiam obiectorum. Obiectum autem theologicarum virtutum est ipse Deus, qui est ultimus rerum finis, prout nostrae rationis cognitionem excedit. Obiectum autem virtutum intellectualium et moralium est aliquid quod humana ratione comprehendi potest. Unde virtutes theologicae specie distinguuntur a moralibus et intellectualibus.</p><p title="I-II q. 62 a. 2 ad 1"><a name="36112"><span class="ref">[36112] Iª-IIae q. 62 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod virtutes intellectuales et morales perficiunt intellectum et appetitum hominis secundum proportionem naturae humanae, sed theologicae supernaturaliter.</p><p title="I-II q. 62 a. 2 ad 2"><a name="36113"><span class="ref">[36113] Iª-IIae q. 62 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod sapientia quae a philosopho ponitur intellectualis virtus, considerat divina secundum quod sunt investigabilia ratione humana. Sed theologica virtus est circa ea secundum quod rationem humanam excedunt.</p><p title="I-II q. 62 a. 2 ad 3"><a name="36114"><span class="ref">[36114] Iª-IIae q. 62 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, licet caritas sit amor, non tamen omnis amor est caritas. Cum ergo dicitur quod omnis virtus est ordo amoris, potest intelligi vel de amore communiter dicto; vel de amore caritatis. Si de amore communiter dicto, sic dicitur quaelibet virtus esse ordo amoris, inquantum ad quamlibet cardinalium virtutum requiritur ordinata affectio, omnis autem affectionis radix et principium est amor, ut supra dictum est. Si autem intelligatur de amore caritatis, non datur per hoc intelligi quod quaelibet alia virtus essentialiter sit caritas, sed quod omnes aliae virtutes aliqualiter a caritate dependeant, ut infra patebit.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 62 a. 3 arg. 1"><a name="36115"><span class="ref">[36115] Iª-IIae q. 62 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod inconvenienter ponantur tres virtutes theologicae, fides, spes et caritas. Virtutes enim theologicae se habent in ordine ad beatitudinem divinam, sicut inclinatio naturae ad finem connaturalem. Sed inter virtutes ordinatas ad finem connaturalem, ponitur una sola virtus naturalis, scilicet intellectus principiorum. Ergo debet poni una sola virtus theologica.</p><p title="I-II q. 62 a. 3 arg. 2"><a name="36116"><span class="ref">[36116] Iª-IIae q. 62 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, theologicae virtutes sunt perfectiores virtutibus intellectualibus et moralibus. Sed inter intellectuales virtutes fides non ponitur, sed est aliquid minus virtute, cum sit cognitio imperfecta. Similiter etiam inter virtutes morales non ponitur spes, sed est aliquid minus virtute, cum sit passio. Ergo multo minus debent poni virtutes theologicae.</p><p title="I-II q. 62 a. 3 arg. 3"><a name="36117"><span class="ref">[36117] Iª-IIae q. 62 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, virtutes theologicae ordinant animam hominis ad Deum. Sed ad Deum non potest anima hominis ordinari nisi per intellectivam partem, in qua est intellectus et voluntas. Ergo non debent esse nisi duae virtutes theologicae, una quae perficiat intellectum, alia quae perficiat voluntatem.</p><p title="I-II q. 62 a. 3 s. c."><a name="36118"><span class="ref">[36118] Iª-IIae q. 62 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, I ad Cor. XIII, <i>nunc autem manent fides, spes, caritas, tria haec</i>.</p><p title="I-II q. 62 a. 3 co."><a name="36119"><span class="ref">[36119] Iª-IIae q. 62 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, virtutes theologicae hoc modo ordinant hominem ad beatitudinem supernaturalem, sicut per naturalem inclinationem ordinatur homo in finem sibi connaturalem. Hoc autem contingit secundum duo. Primo quidem, secundum rationem vel intellectum, inquantum continet prima principia universalia cognita nobis per naturale lumen intellectus, ex quibus procedit ratio tam in speculandis quam in agendis. Secundo, per rectitudinem voluntatis naturaliter tendentis in bonum rationis. Sed haec duo deficiunt ab ordine beatitudinis supernaturalis; secundum illud I ad Cor. II, <i>oculus non vidit, et auris non audivit, et in cor hominis non ascendit, quae praeparavit Deus diligentibus se</i>. Unde oportuit quod quantum ad utrumque, aliquid homini supernaturaliter adderetur, ad ordinandum ipsum in finem supernaturalem. Et primo quidem, quantum ad intellectum, adduntur homini quaedam principia supernaturalia, quae divino lumine capiuntur, et haec sunt credibilia, de quibus est fides. Secundo vero, voluntas ordinatur in illum finem et quantum ad motum intentionis, in ipsum tendentem sicut in id quod est possibile consequi, quod pertinet ad spem, et quantum ad unionem quandam spiritualem, per quam quodammodo transformatur in illum finem, quod fit per caritatem. Appetitus enim uniuscuiusque rei naturaliter movetur et tendit in finem sibi connaturalem, et iste motus provenit ex quadam conformitate rei ad suum finem.</p><p title="I-II q. 62 a. 3 ad 1"><a name="36120"><span class="ref">[36120] Iª-IIae q. 62 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod intellectus indiget speciebus intelligibilibus, per quas intelligat, et ideo oportet quod in eo ponatur aliquis habitus naturalis superadditus potentiae. Sed ipsa natura voluntatis sufficit ad naturalem ordinem in finem, sive quantum ad intentionem finis, sive quantum ad conformitatem ad ipsum. Sed in ordine ad ea quae supra naturam sunt, ad nihil horum sufficit natura potentiae. Et ideo oportet fieri superadditionem habitus supernaturalis quantum ad utrumque.</p><p title="I-II q. 62 a. 3 ad 2"><a name="36121"><span class="ref">[36121] Iª-IIae q. 62 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod fides et spes imperfectionem quandam important, quia fides est de his quae non videntur, et spes de his quae non habentur. Unde habere fidem et spem de his quae subduntur humanae potestati, deficit a ratione virtutis. Sed habere fidem et spem de his quae sunt supra facultatem naturae humanae, excedit omnem virtutem homini proportionatam; secundum illud I ad Cor. I, <i>quod infirmum est Dei, fortius est hominibus</i>.</p><p title="I-II q. 62 a. 3 ad 3"><a name="36122"><span class="ref">[36122] Iª-IIae q. 62 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ad appetitum duo pertinent, scilicet motus in finem; et conformatio ad finem per amorem. Et sic oportet quod in appetitu humano duae virtutes theologicae ponantur, scilicet spes et caritas.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 62 a. 4 arg. 1"><a name="36123"><span class="ref">[36123] Iª-IIae q. 62 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod non sit hic ordo theologicarum virtutum, quod fides sit prior spe, et spes prior caritate. Radix enim est prior eo quod est ex radice. Sed caritas est radix omnium virtutum; secundum illud ad Ephes. III, <i>in caritate radicati et fundati</i>. Ergo caritas est prior aliis.</p><p title="I-II q. 62 a. 4 arg. 2"><a name="36124"><span class="ref">[36124] Iª-IIae q. 62 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, Augustinus dicit, in I de Doct. Christ., <i>non potest aliquis diligere quod esse non crediderit. Porro si credit et diligit, bene agendo efficit ut etiam speret</i>. Ergo videtur quod fides praecedat caritatem, et caritas spem.</p><p title="I-II q. 62 a. 4 arg. 3"><a name="36125"><span class="ref">[36125] Iª-IIae q. 62 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, amor est principium omnis affectionis, ut supra dictum est. Sed spes nominat quandam affectionem; est enim quaedam passio, ut supra dictum est. Ergo caritas, quae est amor, est prior spe.</p><p title="I-II q. 62 a. 4 s. c."><a name="36126"><span class="ref">[36126] Iª-IIae q. 62 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est ordo quo apostolus ista enumerat, dicens, <i>nunc autem manent fides, spes, caritas</i>.</p><p title="I-II q. 62 a. 4 co."><a name="36127"><span class="ref">[36127] Iª-IIae q. 62 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod duplex est ordo, scilicet generationis, et perfectionis. Ordine quidem generationis, quo materia est prior forma, et imperfectum perfecto, in uno et eodem; fides praecedit spem, et spes caritatem, secundum actus (nam habitus simul infunduntur). Non enim potest in aliquid motus appetitivus tendere vel sperando vel amando, nisi quod est apprehensum sensu aut intellectu. Per fidem autem apprehendit intellectus ea quae sperat et amat. Unde oportet quod, ordine generationis, fides praecedat spem et caritatem. Similiter autem ex hoc homo aliquid amat, quod apprehendit illud ut bonum suum. Per hoc autem quod homo ab aliquo sperat se bonum consequi posse, reputat ipsum in quo spem habet, quoddam bonum suum. Unde ex hoc ipso quod homo sperat de aliquo, procedit ad amandum ipsum. Et sic, ordine generationis, secundum actus, spes praecedit caritatem. Ordine vero perfectionis, caritas praecedit fidem et spem, eo quod tam fides quam spes per caritatem formatur, et perfectionem virtutis acquirit. Sic enim caritas est mater omnium virtutum et radix, inquantum est omnium virtutum forma, ut infra dicetur.</p><p title="I-II q. 62 a. 4 ad 1"><a name="36128"><span class="ref">[36128] Iª-IIae q. 62 a. 4 ad 1</span></a> Et per hoc patet responsio ad primum.</p><p title="I-II q. 62 a. 4 ad 2"><a name="36129"><span class="ref">[36129] Iª-IIae q. 62 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Augustinus loquitur de spe qua quis sperat ex meritis iam habitis se ad beatitudinem perventurum, quod est spei formatae, quae sequitur caritatem. Potest autem aliquis sperare antequam habeat caritatem, non ex meritis quae iam habet, sed quae sperat se habiturum.</p><p title="I-II q. 62 a. 4 ad 3"><a name="36130"><span class="ref">[36130] Iª-IIae q. 62 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut supra dictum est, cum de passionibus ageretur, spes respicit duo. Unum quidem sicut principale obiectum, scilicet bonum quod speratur. Et respectu huius, semper amor praecedit spem, nunquam enim speratur aliquod bonum nisi desideratum et amatum. Respicit etiam spes illum a quo se sperat posse consequi bonum. Et respectu huius, primo quidem spes praecedit amorem; quamvis postea ex ipso amore spes augeatur. Per hoc enim quod aliquis reputat per aliquem se posse consequi aliquod bonum, incipit amare ipsum, et ex hoc ipso quod ipsum amat, postea fortius de eo sperat.</p></div></div><div id="q63" class="q"><h2>Quaestio 63</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 63 pr."><a name="36131"><span class="ref">[36131] Iª-IIae q. 63 pr.</span></a> Deinde considerandum est de causa virtutum. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum virtus sit in nobis a natura. Secundo, utrum aliqua virtus causetur in nobis ex assuetudine operum. Tertio, utrum aliquae virtutes morales sint in nobis per infusionem. Quarto, utrum virtus quam acquirimus ex assuetudine operum, sit eiusdem speciei cum virtute infusa.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 63 a. 1 arg. 1"><a name="36132"><span class="ref">[36132] Iª-IIae q. 63 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod virtus sit in nobis a natura. Dicit enim Damascenus, in III libro, <i>naturales sunt virtutes, et aequaliter insunt omnibus</i>. Et Antonius dicit, in sermone ad monachos, <i>si naturam voluntas mutaverit, perversitas est; conditio servetur, et virtus est</i>. Et Matth. IV, super illud, <i>circuibat Iesus</i> etc., dicit Glossa, <i>docet naturales iustitias, scilicet castitatem, iustitiam, humilitatem, quas naturaliter habet homo</i>.</p><p title="I-II q. 63 a. 1 arg. 2"><a name="36133"><span class="ref">[36133] Iª-IIae q. 63 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, bonum virtutis est secundum rationem esse, ut ex dictis patet. Sed id quod est secundum rationem, est homini naturale, cum ratio sit hominis natura. Ergo virtus inest homini a natura.</p><p title="I-II q. 63 a. 1 arg. 3"><a name="36134"><span class="ref">[36134] Iª-IIae q. 63 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, illud dicitur esse nobis naturale, quod nobis a nativitate inest. Sed virtutes quibusdam a nativitate insunt, dicitur enim Iob XXXI, <i>ab infantia crevit mecum miseratio, et de utero egressa est mecum</i>. Ergo virtus inest homini a natura.</p><p title="I-II q. 63 a. 1 s. c."><a name="36135"><span class="ref">[36135] Iª-IIae q. 63 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra, id quod inest homini a natura, est omnibus hominibus commune, et non tollitur per peccatum, quia etiam in Daemonibus bona naturalia manent, ut Dionysius dicit, in IV cap. de Div. Nom. Sed virtus non inest omnibus hominibus; et abiicitur per peccatum. Ergo non inest homini a natura.</p><p title="I-II q. 63 a. 1 co."><a name="36136"><span class="ref">[36136] Iª-IIae q. 63 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod circa formas corporales, aliqui dixerunt quod sunt totaliter ab intrinseco, sicut ponentes latitationem formarum. Aliqui vero, quod totaliter sint ab extrinseco, sicut ponentes formas corporales esse ab aliqua causa separata. Aliqui vero, quod partim sint ab intrinseco, inquantum scilicet praeexistunt in materia in potentia; et partim ab extrinseco, inquantum scilicet reducuntur ad actum per agens. Ita etiam circa scientias et virtutes, aliqui quidem posuerunt eas totaliter esse ab intrinseco, ita scilicet quod omnes virtutes et scientiae naturaliter praeexistunt in anima; sed per disciplinam et exercitium impedimenta scientiae et virtutis tolluntur, quae adveniunt animae ex corporis gravitate; sicut cum ferrum clarificatur per limationem. Et haec fuit opinio Platonicorum. Alii vero dixerunt quod sunt totaliter ab extrinseco, idest ex influentia intelligentiae agentis, ut ponit Avicenna. Alii vero dixerunt quod secundum aptitudinem scientiae et virtutes sunt in nobis a natura, non autem secundum perfectionem, ut philosophus dicit, in II Ethic. Et hoc verius est. Ad cuius manifestationem, oportet considerare quod aliquid dicitur alicui homini naturale dupliciter, uno modo, ex natura speciei; alio modo, ex natura individui. Et quia unumquodque habet speciem secundum suam formam, individuatur vero secundum materiam; forma vero hominis est anima rationalis, materia vero corpus, id quod convenit homini secundum animam rationalem, est ei naturale secundum rationem speciei; id vero quod est ei naturale secundum determinatam corporis complexionem, est ei naturale secundum naturam individui. Quod enim est naturale homini ex parte corporis secundum speciem, quodammodo refertur ad animam, inquantum scilicet tale corpus est tali animae proportionatum. Utroque autem modo virtus est homini naturalis secundum quandam inchoationem. Secundum quidem naturam speciei, inquantum in ratione homini insunt naturaliter quaedam principia naturaliter cognita tam scibilium quam agendorum, quae sunt quaedam seminalia intellectualium virtutum et moralium; et inquantum in voluntate inest quidam naturalis appetitus boni quod est secundum rationem. Secundum vero naturam individui, inquantum ex corporis dispositione aliqui sunt dispositi vel melius vel peius ad quasdam virtutes, prout scilicet vires quaedam sensitivae actus sunt quarundam partium corporis, ex quarum dispositione adiuvantur vel impediuntur huiusmodi vires in suis actibus, et per consequens vires rationales, quibus huiusmodi sensitivae vires deserviunt. Et secundum hoc, unus homo habet naturalem aptitudinem ad scientiam, alius ad fortitudinem, alius ad temperantiam. Et his modis tam virtutes intellectuales quam morales, secundum quandam aptitudinis inchoationem, sunt in nobis a natura. Non autem consummatio earum. Quia natura determinatur ad unum, consummatio autem huiusmodi virtutum non est secundum unum modum actionis, sed diversimode, secundum diversas materias in quibus virtutes operantur, et secundum diversas circumstantias. Sic ergo patet quod virtutes in nobis sunt a natura secundum aptitudinem et inchoationem, non autem secundum perfectionem, praeter virtutes theologicas, quae sunt totaliter ab extrinseco.</p><p title="I-II q. 63 a. 1 ad 1"><a name="36137"><span class="ref">[36137] Iª-IIae q. 63 a. 1 ad 1</span></a> Et per hoc patet responsio ad obiecta. Nam primae duae rationes procedunt secundum quod seminalia virtutum insunt nobis a natura, inquantum rationales sumus. Tertia vero ratio procedit secundum quod ex naturali dispositione corporis, quam habet ex nativitate, unus habet aptitudinem ad miserendum, alius ad temperate vivendum, alius ad aliam virtutem.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 63 a. 2 arg. 1"><a name="36138"><span class="ref">[36138] Iª-IIae q. 63 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod virtutes in nobis causari non possint ex assuetudine operum. Quia super illud Rom. XIV, <i>omne quod non est ex fide, peccatum est</i>, dicit Glossa Augustini, <i>omnis infidelium vita peccatum est; et nihil est bonum sine summo bono. Ubi deest cognitio veritatis, falsa est virtus etiam in optimis moribus</i>. Sed fides non potest acquiri ex operibus, sed causatur in nobis a Deo; secundum illud Ephes. II, <i>gratia estis salvati per fidem</i>. Ergo nulla virtus potest in nobis acquiri ex assuetudine operum.</p><p title="I-II q. 63 a. 2 arg. 2"><a name="36139"><span class="ref">[36139] Iª-IIae q. 63 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, peccatum, cum contrarietur virtuti, non compatitur secum virtutem. Sed homo non potest vitare peccatum nisi per gratiam Dei; secundum illud Sap. VIII, <i>didici quod non possum esse aliter continens, nisi Deus det</i>. Ergo nec virtutes aliquae possunt in nobis causari ex assuetudine operum; sed solum dono Dei.</p><p title="I-II q. 63 a. 2 arg. 3"><a name="36140"><span class="ref">[36140] Iª-IIae q. 63 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, actus qui sunt in virtutem, deficiunt a perfectione virtutis. Sed effectus non potest esse perfectior causa. Ergo virtus non potest causari ex actibus praecedentibus virtutem.</p><p title="I-II q. 63 a. 2 s. c."><a name="36141"><span class="ref">[36141] Iª-IIae q. 63 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Dionysius dicit, IV cap. de Div. Nom., quod bonum est virtuosius quam malum. Sed ex malis actibus causantur habitus vitiorum. Ergo multo magis ex bonis actibus possunt causari habitus virtutum.</p><p title="I-II q. 63 a. 2 co."><a name="36142"><span class="ref">[36142] Iª-IIae q. 63 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod de generatione habituum ex actibus, supra in generali dictum est. Nunc autem specialiter quantum ad virtutem, considerandum est quod sicut supra dictum est, virtus hominis perficit ipsum ad bonum. Cum autem ratio boni consistat in modo, specie et ordine, ut Augustinus dicit in libro de natura boni; sive in numero, pondere et mensura, ut dicitur Sap. XI, oportet quod bonum hominis secundum aliquam regulam consideretur. Quae quidem est duplex, ut supra dictum est, scilicet ratio humana, et lex divina. Et quia lex divina est superior regula, ideo ad plura se extendit, ita quod quidquid regulatur ratione humana, regulatur etiam lege divina, sed non convertitur. Virtus igitur hominis ordinata ad bonum quod modificatur secundum regulam rationis humanae, potest ex actibus humanis causari, inquantum huiusmodi actus procedunt a ratione, sub cuius potestate et regula tale bonum consistit. Virtus vero ordinans hominem ad bonum secundum quod modificatur per legem divinam, et non per rationem humanam, non potest causari per actus humanos, quorum principium est ratio, sed causatur solum in nobis per operationem divinam. Et ideo, huiusmodi virtutem definiens, Augustinus posuit in definitione virtutis, quam Deus in nobis sine nobis operatur.</p><p title="I-II q. 63 a. 2 ad 1"><a name="36143"><span class="ref">[36143] Iª-IIae q. 63 a. 2 ad 1</span></a> Et de huiusmodi etiam virtutibus prima ratio procedit.</p><p title="I-II q. 63 a. 2 ad 2"><a name="36144"><span class="ref">[36144] Iª-IIae q. 63 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod virtus divinitus infusa, maxime si in sua perfectione consideretur, non compatitur secum aliquod peccatum mortale. Sed virtus humanitus acquisita potest secum compati aliquem actum peccati, etiam mortalis, quia usus habitus in nobis est nostrae voluntati subiectus, ut supra dictum est; non autem per unum actum peccati corrumpitur habitus virtutis acquisitae; habitui enim non contrariatur directe actus, sed habitus. Et ideo, licet sine gratia homo non possit peccatum mortale vitare, ita quod nunquam peccet mortaliter; non tamen impeditur quin possit habitum virtutis acquirere, per quam a malis operibus abstineat ut in pluribus, et praecipue ab his quae sunt valde rationi contraria. Sunt etiam quaedam peccata mortalia quae homo sine gratia nullo modo potest vitare, quae scilicet directe opponuntur virtutibus theologicis, quae ex dono gratiae sunt in nobis. Hoc tamen infra manifestius fiet.</p><p title="I-II q. 63 a. 2 ad 3"><a name="36145"><span class="ref">[36145] Iª-IIae q. 63 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut dictum est, virtutum acquisitarum praeexistunt in nobis quaedam semina sive principia, secundum naturam. Quae quidem principia sunt nobiliora virtutibus eorum virtute acquisitis, sicut intellectus principiorum speculabilium est nobilior scientia conclusionum; et naturalis rectitudo rationis est nobilior rectificatione appetitus quae fit per participationem rationis, quae quidem rectificatio pertinet ad virtutem moralem. Sic igitur actus humani, inquantum procedunt ex altioribus principiis, possunt causare virtutes acquisitas humanas.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 63 a. 3 arg. 1"><a name="36146"><span class="ref">[36146] Iª-IIae q. 63 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod praeter virtutes theologicas, non sint aliae virtutes nobis infusae a Deo. Ea enim quae possunt fieri a causis secundis, non fiunt immediate a Deo, nisi forte aliquando miraculose, quia, ut Dionysius dicit, lex divinitatis est ultima per media adducere. Sed virtutes intellectuales et morales possunt in nobis causari per nostros actus, ut dictum est. Non ergo convenienter causantur in nobis per infusionem.</p><p title="I-II q. 63 a. 3 arg. 2"><a name="36147"><span class="ref">[36147] Iª-IIae q. 63 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, in operibus Dei multo minus est aliquid superfluum quam in operibus naturae. Sed ad ordinandum nos in bonum supernaturale, sufficiunt virtutes theologicae. Ergo non sunt aliae virtutes supernaturales, quas oporteat in nobis causari a Deo.</p><p title="I-II q. 63 a. 3 arg. 3"><a name="36148"><span class="ref">[36148] Iª-IIae q. 63 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, natura non facit per duo, quod potest facere per unum, et multo minus Deus. Sed Deus inseruit animae nostrae semina virtutum, ut dicit Glossa Heb. I. Ergo non oportet quod alias virtutes in nobis per infusionem causet.</p><p title="I-II q. 63 a. 3 s. c."><a name="36149"><span class="ref">[36149] Iª-IIae q. 63 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Sap. VIII, <i>sobrietatem et iustitiam docet, prudentiam et virtutem</i>.</p><p title="I-II q. 63 a. 3 co."><a name="36150"><span class="ref">[36150] Iª-IIae q. 63 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod oportet effectus esse suis causis et principiis proportionatos. Omnes autem virtutes tam intellectuales quam morales, quae ex nostris actibus acquiruntur, procedunt ex quibusdam naturalibus principiis in nobis praeexistentibus, ut supra dictum est. Loco quorum naturalium principiorum, conferuntur nobis a Deo virtutes theologicae, quibus ordinamur ad finem supernaturalem, sicut supra dictum est. Unde oportet quod his etiam virtutibus theologicis proportionaliter respondeant alii habitus divinitus causati in nobis, qui sic se habeant ad virtutes theologicas sicut se habent virtutes morales et intellectuales ad principia naturalia virtutum.</p><p title="I-II q. 63 a. 3 ad 1"><a name="36151"><span class="ref">[36151] Iª-IIae q. 63 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod aliquae quidem virtutes morales et intellectuales possunt causari in nobis ex nostris actibus, tamen illae non sunt proportionatae virtutibus theologicis. Et ideo oportet alias, eis proportionatas, immediate a Deo causari.</p><p title="I-II q. 63 a. 3 ad 2"><a name="36152"><span class="ref">[36152] Iª-IIae q. 63 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod virtutes theologicae sufficienter nos ordinant in finem supernaturalem, secundum quandam inchoationem, quantum scilicet ad ipsum Deum immediate. Sed oportet quod per alias virtutes infusas perficiatur anima circa alias res, in ordine tamen ad Deum.</p><p title="I-II q. 63 a. 3 ad 3"><a name="36153"><span class="ref">[36153] Iª-IIae q. 63 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod virtus illorum principiorum naturaliter inditorum, non se extendit ultra proportionem naturae. Et ideo in ordine ad finem supernaturalem, indiget homo perfici per alia principia superaddita.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 63 a. 4 arg. 1"><a name="36154"><span class="ref">[36154] Iª-IIae q. 63 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod virtutes infusae non sint alterius speciei a virtutibus acquisitis. Virtus enim acquisita et virtus infusa, secundum praedicta, non videntur differre nisi secundum ordinem ad ultimum finem. Sed habitus et actus humani non recipiunt speciem ab ultimo fine, sed a proximo. Non ergo virtutes morales vel intellectuales infusae differunt specie ab acquisitis.</p><p title="I-II q. 63 a. 4 arg. 2"><a name="36155"><span class="ref">[36155] Iª-IIae q. 63 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, habitus per actus cognoscuntur. Sed idem est actus temperantiae infusae, et acquisitae, scilicet moderari concupiscentias tactus. Ergo non differunt specie.</p><p title="I-II q. 63 a. 4 arg. 3"><a name="36156"><span class="ref">[36156] Iª-IIae q. 63 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, virtus acquisita et infusa differunt secundum illud quod est immediate a Deo factum, et a creatura. Sed idem est specie homo quem Deus formavit, et quem generat natura; et oculus quem caeco nato dedit, et quem virtus formativa causat. Ergo videtur quod est eadem specie virtus acquisita, et infusa.</p><p title="I-II q. 63 a. 4 s. c."><a name="36157"><span class="ref">[36157] Iª-IIae q. 63 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra, quaelibet differentia in definitione posita, mutata diversificat speciem. Sed in definitione virtutis infusae ponitur, quam Deus in nobis sine nobis operatur, ut supra dictum est. Ergo virtus acquisita, cui hoc non convenit, non est eiusdem speciei cum infusa.</p><p title="I-II q. 63 a. 4 co."><a name="36158"><span class="ref">[36158] Iª-IIae q. 63 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod dupliciter habitus distinguuntur specie. Uno modo, sicut praedictum est, secundum speciales et formales rationes obiectorum. Obiectum autem virtutis cuiuslibet est bonum consideratum in materia propria, sicut temperantiae obiectum est bonum delectabilium in concupiscentiis tactus. Cuius quidem obiecti formalis ratio est a ratione, quae instituit modum in his concupiscentiis, materiale autem est id quod est ex parte concupiscentiarum. Manifestum est autem quod alterius rationis est modus qui imponitur in huiusmodi concupiscentiis secundum regulam rationis humanae, et secundum regulam divinam. Puta in sumptione ciborum, ratione humana modus statuitur ut non noceat valetudini corporis, nec impediat rationis actum, secundum autem regulam legis divinae, requiritur quod homo castiget corpus suum, et in servitutem redigat, per abstinentiam cibi et potus, et aliorum huiusmodi. Unde manifestum est quod temperantia infusa et acquisita differunt specie, et eadem ratio est de aliis virtutibus. Alio modo habitus distinguuntur specie secundum ea ad quae ordinantur, non enim est eadem specie sanitas hominis et equi, propter diversas naturas ad quas ordinantur. Et eodem modo dicit philosophus, in III Polit., quod diversae sunt virtutes civium, secundum quod bene se habent ad diversas politias. Et per hunc etiam modum differunt specie virtutes morales infusae, per quas homines bene se habent in ordine ad hoc quod sint cives sanctorum et domestici Dei; et aliae virtutes acquisitae, secundum quas homo se bene habet in ordine ad res humanas.</p><p title="I-II q. 63 a. 4 ad 1"><a name="36159"><span class="ref">[36159] Iª-IIae q. 63 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod virtus infusa et acquisita non solum differunt secundum ordinem ad ultimum finem; sed etiam secundum ordinem ad propria obiecta, ut dictum est.</p><p title="I-II q. 63 a. 4 ad 2"><a name="36160"><span class="ref">[36160] Iª-IIae q. 63 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod alia ratione modificat concupiscentias delectabilium tactus temperantia acquisita, et temperantia infusa, ut dictum est. Unde non habent eundem actum.</p><p title="I-II q. 63 a. 4 ad 3"><a name="36161"><span class="ref">[36161] Iª-IIae q. 63 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod oculum caeci nati Deus fecit ad eundem actum ad quem formantur alii oculi secundum naturam, et ideo fuit eiusdem speciei. Et eadem ratio esset, si Deus vellet miraculose causare in homine virtutes quales acquiruntur ex actibus. Sed ita non est in proposito, ut dictum est.</p></div></div><div id="q64" class="q"><h2>Quaestio 64</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 64 pr."><a name="36162"><span class="ref">[36162] Iª-IIae q. 64 pr.</span></a> Deinde considerandum est de proprietatibus virtutum. Et primo quidem, de medio virtutum; secundo, de connexione virtutum; tertio, de aequalitate earum; quarto, de ipsarum duratione. Circa primum quaeruntur quatuor. Primo, utrum virtutes morales sint in medio. Secundo, utrum medium virtutis moralis sit medium rei, vel rationis. Tertio, utrum intellectuales virtutes consistant in medio. Quarto, utrum virtutes theologicae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 64 a. 1 arg. 1"><a name="36163"><span class="ref">[36163] Iª-IIae q. 64 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod virtus moralis non consistat in medio. Ultimum enim repugnat rationi medii. Sed de ratione virtutis est ultimum, dicitur enim in I de caelo, quod virtus est ultimum potentiae. Ergo virtus moralis non consistit in medio.</p><p title="I-II q. 64 a. 1 arg. 2"><a name="36164"><span class="ref">[36164] Iª-IIae q. 64 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, illud quod est maximum, non est medium. Sed quaedam virtutes morales tendunt in aliquod maximum, sicut magnanimitas est circa maximos honores, et magnificentia circa maximos sumptus, ut dicitur in IV Ethic. Ergo non omnis virtus moralis est in medio.</p><p title="I-II q. 64 a. 1 arg. 3"><a name="36165"><span class="ref">[36165] Iª-IIae q. 64 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, si de ratione virtutis moralis sit in medio esse, oportet quod virtus moralis non perficiatur, sed magis corrumpatur, per hoc quod tendit ad extremum. Sed quaedam virtutes morales perficiuntur per hoc quod tendunt ad extremum, sicut virginitas, quae abstinet ab omni delectabili venereo, et sic tenet extremum, et est perfectissima castitas. Et dare omnia pauperibus est perfectissima misericordia vel liberalitas. Ergo videtur quod non sit de ratione virtutis moralis esse in medio.</p><p title="I-II q. 64 a. 1 s. c."><a name="36166"><span class="ref">[36166] Iª-IIae q. 64 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus dicit, in II Ethic., quod <i>virtus moralis est habitus electivus in medietate existens</i>.</p><p title="I-II q. 64 a. 1 co."><a name="36167"><span class="ref">[36167] Iª-IIae q. 64 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut ex supradictis patet, virtus de sui ratione ordinat hominem ad bonum. Moralis autem virtus proprie est perfectiva appetitivae partis animae circa aliquam determinatam materiam. Mensura autem et regula appetitivi motus circa appetibilia, est ipsa ratio. Bonum autem cuiuslibet mensurati et regulati consistit in hoc quod conformetur suae regulae, sicut bonum in artificiatis est ut consequantur regulam artis. Malum autem per consequens in huiusmodi est per hoc quod aliquid discordat a sua regula vel mensura. Quod quidem contingit vel per hoc quod superexcedit mensuram, vel per hoc quod deficit ab ea, sicut manifeste apparet in omnibus regulatis et mensuratis. Et ideo patet quod bonum virtutis moralis consistit in adaequatione ad mensuram rationis. Manifestum est autem quod inter excessum et defectum medium est aequalitas sive conformitas. Unde manifeste apparet quod virtus moralis in medio consistit.</p><p title="I-II q. 64 a. 1 ad 1"><a name="36168"><span class="ref">[36168] Iª-IIae q. 64 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod virtus moralis bonitatem habet ex regula rationis, pro materia autem habet passiones vel operationes. Si ergo comparetur virtus moralis ad rationem, sic, secundum id quod rationis est, habet rationem extremi unius, quod est conformitas, excessus vero et defectus habet rationem alterius extremi, quod est difformitas. Si vero consideretur virtus moralis secundum suam materiam, sic habet rationem medii, inquantum passionem reducit ad regulam rationis. Unde philosophus dicit, in II Ethic., quod virtus secundum substantiam medietas est, inquantum regula virtutis ponitur circa propriam materiam, secundum optimum autem et bene, est extremitas, scilicet secundum conformitatem rationis.</p><p title="I-II q. 64 a. 1 ad 2"><a name="36169"><span class="ref">[36169] Iª-IIae q. 64 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod medium et extrema considerantur in actionibus et passionibus secundum diversas circumstantias, unde nihil prohibet in aliqua virtute esse extremum secundum unam circumstantiam, quod tamen est medium secundum alias circumstantias, per conformitatem ad rationem. Et sic est in magnificentia et magnanimitate. Nam si consideretur quantitas absoluta eius in quod tendit magnificus et magnanimus, dicetur extremum et maximum, sed si consideretur hoc ipsum per comparationem ad alias circumstantias, sic habet rationem medii; quia in hoc tendunt huiusmodi virtutes secundum regulam rationis, idest ubi oportet, et quando oportet, et propter quod oportet. Excessus autem, si in hoc maximum tendatur quando non oportet, vel ubi non oportet, vel propter quod non oportet; defectus autem est, si non tendatur in hoc maximum ubi oportet, et quando oportet. Et hoc est quod philosophus dicit, in IV Ethic., quod <i>magnanimus est quidem magnitudine extremus; eo autem quod ut oportet, medius</i>.</p><p title="I-II q. 64 a. 1 ad 3"><a name="36170"><span class="ref">[36170] Iª-IIae q. 64 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod eadem ratio est de virginitate et paupertate, quae est de magnanimitate. Abstinet enim virginitas ab omnibus venereis, et paupertas ab omnibus divitiis, propter quod oportet, et secundum quod oportet; idest secundum mandatum Dei, et propter vitam aeternam. Si autem hoc fiat secundum quod non oportet, idest secundum aliquam superstitionem illicitam, vel etiam propter inanem gloriam; erit superfluum. Si autem non fiat quando oportet, vel secundum quod oportet, est vitium per defectum, ut patet in transgredientibus votum virginitatis vel paupertatis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 64 a. 2 arg. 1"><a name="36171"><span class="ref">[36171] Iª-IIae q. 64 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod medium virtutis moralis non sit medium rationis, sed medium rei. Bonum enim virtutis moralis consistit in hoc quod est in medio. Bonum autem, ut dicitur in VI Metaphys., est in rebus ipsis. Ergo medium virtutis moralis est medium rei.</p><p title="I-II q. 64 a. 2 arg. 2"><a name="36172"><span class="ref">[36172] Iª-IIae q. 64 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, ratio est vis apprehensiva. Sed virtus moralis non consistit in medio apprehensionum; sed magis in medio operationum et passionum. Ergo medium virtutis moralis non est medium rationis, sed medium rei.</p><p title="I-II q. 64 a. 2 arg. 3"><a name="36173"><span class="ref">[36173] Iª-IIae q. 64 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, medium quod accipitur secundum proportionem arithmeticam vel geometricam, est medium rei. Sed tale est medium iustitiae, ut dicitur in V Ethic. Ergo medium virtutis moralis non est medium rationis, sed rei.</p><p title="I-II q. 64 a. 2 s. c."><a name="36174"><span class="ref">[36174] Iª-IIae q. 64 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus dicit, in II Ethic., quod <i>virtus moralis in medio consistit quoad nos, determinata ratione</i>.</p><p title="I-II q. 64 a. 2 co."><a name="36175"><span class="ref">[36175] Iª-IIae q. 64 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod medium rationis dupliciter potest intelligi. Uno modo, secundum quod medium in ipso actu rationis existit, quasi ipse actus rationis ad medium reducatur. Et sic, quia virtus moralis non perficit actum rationis, sed actum virtutis appetitivae; medium virtutis moralis non est medium rationis. Alio modo potest dici medium rationis id quod a ratione ponitur in aliqua materia. Et sic omne medium virtutis moralis est medium rationis, quia, sicut dictum est, virtus moralis dicitur consistere in medio, per conformitatem ad rationem rectam. Sed quandoque contingit quod medium rationis est etiam medium rei, et tunc oportet quod virtutis moralis medium sit medium rei; sicut est in iustitia. Quandoque autem medium rationis non est medium rei, sed accipitur per comparationem ad nos, et sic est medium in omnibus aliis virtutibus moralibus. Cuius ratio est quia iustitia est circa operationes, quae consistunt in rebus exterioribus, in quibus rectum institui debet simpliciter et secundum se, ut supra dictum est, et ideo medium rationis in iustitia est idem cum medio rei, inquantum scilicet iustitia dat unicuique quod debet, et non plus nec minus. Aliae vero virtutes morales consistunt circa passiones interiores, in quibus non potest rectum constitui eodem modo, propter hoc quod homines diversimode se habent ad passiones, et ideo oportet quod rectitudo rationis in passionibus instituatur per respectum ad nos, qui afficimur secundum passiones.</p><p title="I-II q. 64 a. 2 ad 1"><a name="36176"><span class="ref">[36176] Iª-IIae q. 64 a. 2 ad 1</span></a> Et per hoc patet responsio ad obiecta. Nam, primae duae rationes procedunt de medio rationis quod scilicet invenitur in ipso actu rationis. Tertia vero ratio procedit de medio iustitiae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 64 a. 3 arg. 1"><a name="36177"><span class="ref">[36177] Iª-IIae q. 64 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod virtutes intellectuales non consistant in medio. Virtutes enim morales consistunt in medio, inquantum conformantur regulae rationis. Sed virtutes intellectuales sunt in ipsa ratione; et sic non videntur habere superiorem regulam. Ergo virtutes intellectuales non consistunt in medio.</p><p title="I-II q. 64 a. 3 arg. 2"><a name="36178"><span class="ref">[36178] Iª-IIae q. 64 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, medium virtutis moralis determinatur a virtute intellectuali, dicitur enim in II Ethic., quod <i>virtus consistit in medietate determinata ratione, prout sapiens determinabit</i>. Si igitur virtus intellectualis iterum consistat in medio, oportet quod determinetur sibi medium per aliquam aliam virtutem. Et sic procedetur in infinitum in virtutibus.</p><p title="I-II q. 64 a. 3 arg. 3"><a name="36179"><span class="ref">[36179] Iª-IIae q. 64 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, medium proprie est inter contraria; ut patet per philosophum, in X Metaphys. Sed in intellectu non videtur esse aliqua contrarietas, cum etiam ipsa contraria, secundum quod sunt in intellectu, non sint contraria, sed simul intelligantur, ut album et nigrum, sanum et aegrum. Ergo in intellectualibus virtutibus non est medium.</p><p title="I-II q. 64 a. 3 s. c."><a name="36180"><span class="ref">[36180] Iª-IIae q. 64 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod ars est virtus intellectualis, ut dicitur in VI Ethic.; et tamen artis est aliquod medium, ut dicitur in II Ethic. Ergo etiam virtus intellectualis consistit in medio.</p><p title="I-II q. 64 a. 3 co."><a name="36181"><span class="ref">[36181] Iª-IIae q. 64 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod bonum alicuius rei consistit in medio, secundum quod conformatur regulae vel mensurae quam contingit transcendere et ab ea deficere, sicut dictum est. Virtus autem intellectualis ordinatur ad bonum, sicut et moralis, ut supra dictum est. Unde secundum quod bonum virtutis intellectualis se habet ad mensuram, sic se habet ad rationem medii. Bonum autem virtutis intellectualis est verum, speculativae quidem virtutis, verum absolute, ut in VI Ethic. dicitur; practicae autem virtutis, verum secundum conformitatem ad appetitum rectum. Verum autem intellectus nostri absolute consideratum, est sicut mensuratum a re, res enim est mensura intellectus nostri, ut dicitur in X Metaphys.; ex eo enim quod res est vel non est, veritas est in opinione et in oratione. Sic igitur bonum virtutis intellectualis speculativae consistit in quodam medio, per conformitatem ad ipsam rem, secundum quod dicit esse quod est, vel non esse quod non est; in quo ratio veri consistit. Excessus autem est secundum affirmationem falsam, per quam dicitur esse quod non est, defectus autem accipitur secundum negationem falsam, per quam dicitur non esse quod est. Verum autem virtutis intellectualis practicae, comparatum quidem ad rem, habet rationem mensurati. Et sic eodem modo accipitur medium per conformitatem ad rem, in virtutibus intellectualibus practicis, sicut in speculativis. Sed respectu appetitus, habet rationem regulae et mensurae. Unde idem medium, quod est virtutis moralis, etiam est ipsius prudentiae, scilicet rectitudo rationis, sed prudentiae quidem est istud medium ut regulantis et mensurantis; virtutis autem moralis, ut mensuratae et regulatae. Similiter excessus et defectus accipitur diversimode utrobique.</p><p title="I-II q. 64 a. 3 ad 1"><a name="36182"><span class="ref">[36182] Iª-IIae q. 64 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod etiam virtus intellectualis habet suam mensuram, ut dictum est, et per conformitatem ad ipsam, accipitur in ipsa medium.</p><p title="I-II q. 64 a. 3 ad 2"><a name="36183"><span class="ref">[36183] Iª-IIae q. 64 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod non est necesse in infinitum procedere in virtutibus, quia mensura et regula intellectualis virtutis non est aliquod aliud genus virtutis, sed ipsa res.</p><p title="I-II q. 64 a. 3 ad 3"><a name="36184"><span class="ref">[36184] Iª-IIae q. 64 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ipsae res contrariae non habent contrarietatem in anima, quia unum est ratio cognoscendi alterum, et tamen in intellectu est contrarietas affirmationis et negationis, quae sunt contraria, ut dicitur in fine peri hermeneias. Quamvis enim esse et non esse non sint contraria, sed contradictorie opposita, si considerentur ipsa significata prout sunt in rebus, quia alterum est ens, et alterum est pure non ens, tamen si referantur ad actum animae, utrumque ponit aliquid. Unde esse et non esse sunt contradictoria, sed opinio qua opinamur quod bonum est bonum, est contraria opinioni qua opinamur quod bonum non est bonum. Et inter huiusmodi contraria medium est virtus intellectualis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 64 a. 4 arg. 1"><a name="36185"><span class="ref">[36185] Iª-IIae q. 64 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod virtus theologica consistat in medio. Bonum enim aliarum virtutum consistit in medio. Sed virtus theologica excedit in bonitate alias virtutes. Ergo virtus theologica multo magis est in medio.</p><p title="I-II q. 64 a. 4 arg. 2"><a name="36186"><span class="ref">[36186] Iª-IIae q. 64 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, medium virtutis accipitur, moralis quidem secundum quod appetitus regulatur per rationem; intellectualis vero secundum quod intellectus noster mensuratur a re. Sed virtus theologica et perficit intellectum, et appetitum, ut supra dictum est. Ergo etiam virtus theologica consistit in medio.</p><p title="I-II q. 64 a. 4 arg. 3"><a name="36187"><span class="ref">[36187] Iª-IIae q. 64 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, spes quae est virtus theologica, medium est inter desperationem et praesumptionem. Similiter etiam fides incedit media inter contrarias haereses, ut Boetius dicit, in libro de duabus naturis, quod enim confitemur in Christo unam personam et duas naturas, medium est inter haeresim Nestorii, qui dicit duas personas et duas naturas; et haeresim Eutychis, qui dicit unam personam et unam naturam. Ergo virtus theologica consistit in medio.</p><p title="I-II q. 64 a. 4 s. c."><a name="36188"><span class="ref">[36188] Iª-IIae q. 64 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra, in omnibus in quibus consistit virtus in medio, contingit peccare per excessum, sicut et per defectum. Sed circa Deum, qui est obiectum virtutis theologicae, non contingit peccare per excessum, dicitur enim Eccli. XLIII, <i>benedicentes Deum, exaltate illum quantum potestis, maior enim est omni laude</i>. Ergo virtus theologica non consistit in medio.</p><p title="I-II q. 64 a. 4 co."><a name="36189"><span class="ref">[36189] Iª-IIae q. 64 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, medium virtutis accipitur per conformitatem ad suam regulam vel mensuram, secundum quod contingit ipsam transcendere vel ab ea deficere. Virtutis autem theologicae duplex potest accipi mensura. Una quidem secundum ipsam rationem virtutis. Et sic mensura et regula virtutis theologicae est ipse Deus, fides enim nostra regulatur secundum veritatem divinam, caritas autem secundum bonitatem eius, spes autem secundum magnitudinem omnipotentiae et pietatis eius. Et ista est mensura excellens omnem humanam facultatem, unde nunquam potest homo tantum diligere Deum quantum diligi debet, nec tantum credere aut sperare in ipsum, quantum debet. Unde multo minus potest ibi esse excessus. Et sic bonum talis virtutis non consistit in medio, sed tanto est melius, quanto magis acceditur ad summum. Alia vero regula vel mensura virtutis theologicae est ex parte nostra, quia etsi non possumus ferri in Deum quantum debemus, debemus tamen ferri in ipsum credendo, sperando et amando, secundum mensuram nostrae conditionis. Unde per accidens potest in virtute theologica considerari medium et extrema, ex parte nostra.</p><p title="I-II q. 64 a. 4 ad 1"><a name="36190"><span class="ref">[36190] Iª-IIae q. 64 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod bonum virtutum intellectualium et moralium consistit in medio per conformitatem ad regulam vel mensuram quam transcendere contingit. Quod non est in virtutibus theologicis, per se loquendo, ut dictum est.</p><p title="I-II q. 64 a. 4 ad 2"><a name="36191"><span class="ref">[36191] Iª-IIae q. 64 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod virtutes morales et intellectuales perficiunt intellectum et appetitum nostrum in ordine ad mensuram et regulam creatam, virtutes autem theologicae in ordine ad mensuram et regulam increatam. Unde non est similis ratio.</p><p title="I-II q. 64 a. 4 ad 3"><a name="36192"><span class="ref">[36192] Iª-IIae q. 64 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod spes est media inter praesumptionem et desperationem, ex parte nostra, inquantum scilicet aliquis praesumere dicitur ex eo quod sperat a Deo bonum quod excedit suam conditionem; vel non sperat quod secundum suam conditionem sperare posset. Non autem potest esse superabundantia spei ex parte Dei, cuius bonitas est infinita. Similiter etiam fides est media inter contrarias haereses, non per comparationem ad obiectum, quod est Deus, cui non potest aliquis nimis credere, sed inquantum ipsa opinio humana est media inter contrarias opiniones, ut ex supradictis patet.</p></div></div><div id="q65" class="q"><h2>Quaestio 65</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 65 pr."><a name="36193"><span class="ref">[36193] Iª-IIae q. 65 pr.</span></a> Deinde considerandum est de connexione virtutum. Et circa hoc quaeruntur quinque. Primo, utrum virtutes morales sint ad invicem connexae. Secundo, utrum virtutes morales possint esse sine caritate. Tertio, utrum caritas possit esse sine eis. Quarto, utrum fides et spes possint esse sine caritate. Quinto, utrum caritas possit esse sine eis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 65 a. 1 arg. 1"><a name="36194"><span class="ref">[36194] Iª-IIae q. 65 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod virtutes morales non sint ex necessitate connexae. Virtutes enim morales quandoque causantur ex exercitio actuum, ut probatur in II Ethic. Sed homo potest exercitari in actibus alicuius virtutis sine hoc quod exercitetur in actibus alterius virtutis. Ergo una virtus moralis potest haberi sine altera.</p><p title="I-II q. 65 a. 1 arg. 2"><a name="36195"><span class="ref">[36195] Iª-IIae q. 65 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, magnificentia et magnanimitas sunt quaedam virtutes morales. Sed aliquis potest habere alias virtutes morales, sine hoc quod habeat magnificentiam et magnanimitatem, dicit enim philosophus, in IV Ethic., quod inops non potest esse magnificus, qui tamen potest habere quasdam alias virtutes; et quod <i>ille qui parvis est dignus, et his se dignificat, temperatus est, magnanimus autem non est</i>. Ergo virtutes morales non sunt connexae.</p><p title="I-II q. 65 a. 1 arg. 3"><a name="36196"><span class="ref">[36196] Iª-IIae q. 65 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut virtutes morales perficiunt partem appetitivam animae, ita virtutes intellectuales perficiunt partem intellectivam. Sed virtutes intellectuales non sunt connexae, potest enim aliquis habere unam scientiam, sine hoc quod habeat aliam. Ergo etiam neque virtutes morales sunt connexae.</p><p title="I-II q. 65 a. 1 arg. 4"><a name="36197"><span class="ref">[36197] Iª-IIae q. 65 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, si virtutes morales sint connexae, hoc non est nisi quia connectuntur in prudentia. Sed hoc non sufficit ad connexionem virtutum moralium. Videtur enim quod aliquis possit esse prudens circa agibilia quae pertinent ad unam virtutem, sine hoc quod sit prudens in his quae pertinent ad aliam, sicut etiam aliquis potest habere artem circa quaedam factibilia, sine hoc quod habeat artem circa alia. Prudentia autem est recta ratio agibilium. Ergo non est necessarium virtutes morales esse connexas.</p><p title="I-II q. 65 a. 1 s. c."><a name="36198"><span class="ref">[36198] Iª-IIae q. 65 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ambrosius dicit, super Lucam, <i>connexae sibi sunt, concatenataeque virtutes, ut qui unam habet, plures habere videatur</i>. Augustinus etiam dicit, in VI de Trin., quod <i>virtutes quae sunt in animo humano, nullo modo separantur ab invicem</i>. Et Gregorius dicit, XXII Moral., quod <i>una virtus sine aliis aut omnino nulla est, aut imperfecta</i>. Et Tullius dicit, in II de Tuscul. quaest., <i>si unam virtutem confessus es te non habere, nullam necesse est te habiturum</i>.</p><p title="I-II q. 65 a. 1 co."><a name="36199"><span class="ref">[36199] Iª-IIae q. 65 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod virtus moralis potest accipi vel perfecta vel imperfecta. Imperfecta quidem moralis virtus, ut temperantia vel fortitudo, nihil aliud est quam aliqua inclinatio in nobis existens ad opus aliquod de genere bonorum faciendum, sive talis inclinatio sit in nobis a natura, sive ex assuetudine. Et hoc modo accipiendo virtutes morales, non sunt connexae, videmus enim aliquem ex naturali complexione, vel ex aliqua consuetudine, esse promptum ad opera liberalitatis, qui tamen non est promptus ad opera castitatis. Perfecta autem virtus moralis est habitus inclinans in bonum opus bene agendum. Et sic accipiendo virtutes morales, dicendum est eas connexas esse; ut fere ab omnibus ponitur. Cuius ratio duplex assignatur, secundum quod diversimode aliqui virtutes cardinales distinguunt. Ut enim dictum est, quidam distinguunt eas secundum quasdam generales conditiones virtutum, utpote quod discretio pertineat ad prudentiam, rectitudo ad iustitiam, moderantia ad temperantiam, firmitas animi ad fortitudinem, in quacumque materia ista considerentur. Et secundum hoc, manifeste apparet ratio connexionis, non enim firmitas habet laudem virtutis, si sit sine moderatione, vel rectitudine, aut discretione; et eadem ratio est de aliis. Et hanc rationem connexionis assignat Gregorius, XXII Moral., dicens quod <i>virtutes, si sint disiunctae, non possunt esse perfectae</i>, secundum rationem virtutis, <i>quia nec prudentia vera est quae iusta, temperans et fortis non est</i>; et idem subdit de aliis virtutibus. Et similem rationem assignat Augustinus, in VI de Trin. Alii vero distinguunt praedictas virtutes secundum materias. Et secundum hoc assignatur ratio connexionis ab Aristotele, in VI Ethic. Quia sicut supra dictum est, nulla virtus moralis potest sine prudentia haberi, eo quod proprium virtutis moralis est facere electionem rectam, cum sit habitus electivus; ad rectam autem electionem non solum sufficit inclinatio in debitum finem, quod est directe per habitum virtutis moralis; sed etiam quod aliquis directe eligat ea quae sunt ad finem, quod fit per prudentiam, quae est consiliativa et iudicativa et praeceptiva eorum quae sunt ad finem. Similiter etiam prudentia non potest haberi nisi habeantur virtutes morales, cum prudentia sit recta ratio agibilium, quae, sicut ex principiis, procedit ex finibus agibilium, ad quos aliquis recte se habet per virtutes morales. Unde sicut scientia speculativa non potest haberi sine intellectu principiorum, ita nec prudentia sine virtutibus moralibus. Ex quo manifeste sequitur virtutes morales esse connexas.</p><p title="I-II q. 65 a. 1 ad 1"><a name="36200"><span class="ref">[36200] Iª-IIae q. 65 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod virtutum moralium quaedam perficiunt hominem secundum communem statum, scilicet quantum ad ea quae communiter in omni vita hominum occurrunt agenda. Unde oportet quod homo simul exercitetur circa materias omnium virtutum moralium. Et si quidem circa omnes exercitetur bene operando, acquiret habitus omnium virtutum moralium. Si autem exercitetur bene operando circa unam materiam, non autem circa aliam, puta bene se habendo circa iras, non autem circa concupiscentias; acquiret quidem habitum aliquem ad refrenandum iras, qui tamen non habebit rationem virtutis, propter defectum prudentiae, quae circa concupiscentias corrumpitur. Sicut etiam naturales inclinationes non habent perfectam rationem virtutis, si prudentia desit. Quaedam vero virtutes morales sunt quae perficiunt hominem secundum aliquem eminentem statum, sicut magnificentia, et magnanimitas. Et quia exercitium circa materias harum virtutum non occurrit unicuique communiter, potest aliquis habere alias virtutes morales, sine hoc quod habitus harum virtutum habeat actu, loquendo de virtutibus acquisitis. Sed tamen, acquisitis aliis virtutibus, habet istas virtutes in potentia propinqua. Cum enim aliquis per exercitium adeptus est liberalitatem circa mediocres donationes et sumptus, si superveniat ei abundantia pecuniarum, modico exercitio acquiret magnificentiae habitum, sicut geometer modico studio acquirit scientiam alicuius conclusionis quam nunquam consideravit. Illud autem habere dicimur, quod in promptu est ut habeamus; secundum illud philosophi, in II Physic., <i>quod parum deest, quasi nihil deesse videtur</i>.</p><p title="I-II q. 65 a. 1 ad 2"><a name="36201"><span class="ref">[36201] Iª-IIae q. 65 a. 1 ad 2</span></a> Et per hoc patet responsio ad secundum.</p><p title="I-II q. 65 a. 1 ad 3"><a name="36202"><span class="ref">[36202] Iª-IIae q. 65 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod virtutes intellectuales sunt circa diversas materias ad invicem non ordinatas, sicut patet in diversis scientiis et artibus. Et ideo non invenitur in eis connexio quae invenitur in virtutibus moralibus existentibus circa passiones et operationes, quae manifeste habent ordinem ad invicem. Nam omnes passiones, a quibusdam primis procedentes, scilicet amore et odio, ad quasdam alias terminantur, scilicet delectationem et tristitiam. Et similiter omnes operationes quae sunt virtutis moralis materia, habent ordinem ad invicem, et etiam ad passiones. Et ideo tota materia moralium virtutum sub una ratione prudentiae cadit. Habent tamen omnia intelligibilia ordinem ad prima principia. Et secundum hoc, omnes virtutes intellectuales dependent ab intellectu principiorum; sicut prudentia a virtutibus moralibus, ut dictum est. Principia autem universalia, quorum est intellectus principiorum, non dependent a conclusionibus, de quibus sunt reliquae intellectuales virtutes; sicut morales dependent a prudentia, eo quod appetitus movet quodammodo rationem, et ratio appetitum, ut supra dictum est.</p><p title="I-II q. 65 a. 1 ad 4"><a name="36203"><span class="ref">[36203] Iª-IIae q. 65 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod ea ad quae inclinant virtutes morales, se habent ad prudentiam sicut principia, non autem factibilia se habent ad artem sicut principia, sed solum sicut materia. Manifestum est autem quod, etsi ratio possit esse recta in una parte materiae, et non in alia; nullo tamen modo potest dici ratio recta, si sit defectus cuiuscumque principii. Sicut si quis erraret circa hoc principium, omne totum est maius sua parte, non posset habere scientiam geometricam, quia oporteret multum recedere a veritate in sequentibus. Et praeterea, agibilia sunt ordinata ad invicem; non autem factibilia, ut dictum est. Et ideo defectus prudentiae circa unam partem agibilium, induceret defectum etiam circa alia agibilia. Quod in factibilibus non contingit.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 65 a. 2 arg. 1"><a name="36204"><span class="ref">[36204] Iª-IIae q. 65 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod virtutes morales possint esse sine caritate. Dicitur enim in libro sententiarum prosperi, quod <i>omnis virtus praeter caritatem, potest esse communis bonis et malis</i>. Sed caritas non potest esse nisi in bonis, ut dicitur ibidem. Ergo aliae virtutes possunt haberi sine caritate.</p><p title="I-II q. 65 a. 2 arg. 2"><a name="36205"><span class="ref">[36205] Iª-IIae q. 65 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, virtutes morales possunt acquiri ex actibus humanis, ut dicitur in II Ethic. Sed caritas non habetur nisi ex infusione; secundum illud Rom. V, <i>caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per spiritum sanctum, qui datus est nobis</i>. Ergo aliae virtutes possunt haberi sine caritate.</p><p title="I-II q. 65 a. 2 arg. 3"><a name="36206"><span class="ref">[36206] Iª-IIae q. 65 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, virtutes morales connectuntur ad invicem, inquantum dependent a prudentia. Sed caritas non dependet a prudentia; immo prudentiam excedit, secundum illud Ephes. III, <i>supereminentem scientiae caritatem Christi</i>. Ergo virtutes morales non connectuntur caritati, sed sine ea esse possunt.</p><p title="I-II q. 65 a. 2 s. c."><a name="36207"><span class="ref">[36207] Iª-IIae q. 65 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur I Ioan. III, <i>qui non diligit, manet in morte</i>. Sed per virtutes perficitur vita spiritualis, ipsae enim sunt quibus recte vivitur, ut Augustinus dicit, in II de Lib. Arbit. Ergo non possunt esse sine dilectione caritatis.</p><p title="I-II q. 65 a. 2 co."><a name="36208"><span class="ref">[36208] Iª-IIae q. 65 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, virtutes morales prout sunt operativae boni in ordine ad finem qui non excedit facultatem naturalem hominis, possunt per opera humana acquiri. Et sic acquisitae sine caritate esse possunt, sicut fuerunt in multis gentilibus. Secundum autem quod sunt operativae boni in ordine ad ultimum finem supernaturalem, sic perfecte et vere habent rationem virtutis; et non possunt humanis actibus acquiri, sed infunduntur a Deo. Et huiusmodi virtutes morales sine caritate esse non possunt. Dictum est enim supra quod aliae virtutes morales non possunt esse sine prudentia; prudentia autem non potest esse sine virtutibus moralibus, inquantum virtutes morales faciunt bene se habere ad quosdam fines, ex quibus procedit ratio prudentiae. Ad rectam autem rationem prudentiae multo magis requiritur quod homo bene se habeat circa ultimum finem, quod fit per caritatem, quam circa alios fines, quod fit per virtutes morales, sicut ratio recta in speculativis maxime indiget primo principio indemonstrabili, quod est contradictoria non simul esse vera. Unde manifestum fit quod nec prudentia infusa potest esse sine caritate; nec aliae virtutes morales consequenter, quae sine prudentia esse non possunt. Patet igitur ex dictis quod solae virtutes infusae sunt perfectae, et simpliciter dicendae virtutes, quia bene ordinant hominem ad finem ultimum simpliciter. Aliae vero virtutes, scilicet acquisitae, sunt secundum quid virtutes, non autem simpliciter, ordinant enim hominem bene respectu finis ultimi in aliquo genere, non autem respectu finis ultimi simpliciter. Unde Rom. XIV super illud, <i>omne quod non est ex fide, peccatum est</i>, dicit Glossa Augustini, <i>ubi deest agnitio veritatis, falsa est virtus etiam in bonis moribus</i>.</p><p title="I-II q. 65 a. 2 ad 1"><a name="36209"><span class="ref">[36209] Iª-IIae q. 65 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod virtutes ibi accipiuntur secundum imperfectam rationem virtutis. Alioquin, si virtus moralis secundum perfectam rationem virtutis accipiatur, bonum facit habentem; et per consequens in malis esse non potest.</p><p title="I-II q. 65 a. 2 ad 2"><a name="36210"><span class="ref">[36210] Iª-IIae q. 65 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ratio illa procedit de virtutibus moralibus acquisitis.</p><p title="I-II q. 65 a. 2 ad 3"><a name="36211"><span class="ref">[36211] Iª-IIae q. 65 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, etsi caritas excedat scientiam et prudentiam, tamen prudentia dependet a caritate, ut dictum est. Et per consequens, omnes virtutes morales infusae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 65 a. 3 arg. 1"><a name="36212"><span class="ref">[36212] Iª-IIae q. 65 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod caritas sine aliis virtutibus moralibus haberi possit. Ad id enim ad quod sufficit unum, indebitum est quod plura ordinentur. Sed sola caritas sufficit ad omnia opera virtutis implenda, ut patet per id quod dicitur I ad Cor. XIII, <i>caritas patiens est, benigna est,</i> et cetera. Ergo videtur quod, habita caritate, aliae virtutes superfluerent.</p><p title="I-II q. 65 a. 3 arg. 2"><a name="36213"><span class="ref">[36213] Iª-IIae q. 65 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, qui habet habitum virtutis, de facili operatur ea quae sunt virtutis, et ei secundum se placent, unde et signum habitus est delectatio quae fit in opere, ut dicitur in II Ethic. Sed multi habent caritatem, absque peccato mortali existentes, qui tamen difficultatem in operibus virtutum patiuntur, neque eis secundum se placent, sed solum secundum quod referuntur ad caritatem. Ergo multi habent caritatem, qui non habent alias virtutes.</p><p title="I-II q. 65 a. 3 arg. 3"><a name="36214"><span class="ref">[36214] Iª-IIae q. 65 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, caritas in omnibus sanctis invenitur. Sed quidam sunt sancti qui tamen aliquibus virtutibus carent, dicit enim Beda quod sancti magis humiliantur de virtutibus quas non habent, quam de virtutibus quas habent, glorientur. Ergo non est necessarium quod qui habet caritatem, omnes virtutes morales habeat.</p><p title="I-II q. 65 a. 3 s. c."><a name="36215"><span class="ref">[36215] Iª-IIae q. 65 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod per caritatem tota lex impletur, dicitur enim Rom. XIII, <i>qui diligit proximum, legem implevit</i>. Sed tota lex impleri non potest nisi per omnes virtutes morales, quia lex praecipit de omnibus actibus virtutum, ut dicitur in V Ethic. Ergo qui habet caritatem, habet omnes virtutes morales. Augustinus etiam dicit, in quadam epistola, quod caritas includit in se omnes virtutes cardinales.</p><p title="I-II q. 65 a. 3 co."><a name="36216"><span class="ref">[36216] Iª-IIae q. 65 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod cum caritate simul infunduntur omnes virtutes morales. Cuius ratio est quia Deus non minus perfecte operatur in operibus gratiae, quam in operibus naturae. Sic autem videmus in operibus naturae, quod non invenitur principium aliquorum operum in aliqua re, quin inveniantur in ea quae sunt necessaria ad huiusmodi opera perficienda, sicut in animalibus inveniuntur organa quibus perfici possunt opera ad quae peragenda anima habet potestatem. Manifestum est autem quod caritas, inquantum ordinat hominem ad finem ultimum, est principium omnium bonorum operum quae in finem ultimum ordinari possunt. Unde oportet quod cum caritate simul infundantur omnes virtutes morales, quibus homo perficit singula genera bonorum operum. Et sic patet quod virtutes morales infusae non solum habent connexionem propter prudentiam; sed etiam propter caritatem. Et quod qui amittit caritatem per peccatum mortale, amittit omnes virtutes morales infusas.</p><p title="I-II q. 65 a. 3 ad 1"><a name="36217"><span class="ref">[36217] Iª-IIae q. 65 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ad hoc quod actus inferioris potentiae sit perfectus, requiritur quod non solum adsit perfectio in superiori potentia, sed etiam in inferiori, si enim principale agens debito modo se haberet, non sequeretur actio perfecta, si instrumentum non esset bene dispositum. Unde oportet ad hoc quod homo bene operetur in his quae sunt ad finem, quod non solum habeat virtutem qua bene se habeat circa finem, sed etiam virtutes quibus bene se habeat circa ea quae sunt ad finem, nam virtus quae est circa finem, se habet ut principalis et motiva respectu earum quae sunt ad finem. Et ideo cum caritate necesse est etiam habere alias virtutes morales.</p><p title="I-II q. 65 a. 3 ad 2"><a name="36218"><span class="ref">[36218] Iª-IIae q. 65 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod quandoque contingit quod aliquis habens habitum, patitur difficultatem in operando, et per consequens non sentit delectationem et complacentiam in actu, propter aliquod impedimentum extrinsecus superveniens, sicut ille qui habet habitum scientiae, patitur difficultatem in intelligendo, propter somnolentiam vel aliquam infirmitatem. Et similiter habitus moralium virtutum infusarum patiuntur interdum difficultatem in operando, propter aliquas dispositiones contrarias ex praecedentibus actibus relictas. Quae quidem difficultas non ita accidit in virtutibus moralibus acquisitis, quia per exercitium actuum, quo acquiruntur, tolluntur etiam contrariae dispositiones.</p><p title="I-II q. 65 a. 3 ad 3"><a name="36219"><span class="ref">[36219] Iª-IIae q. 65 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod aliqui sancti dicuntur aliquas virtutes non habere, inquantum patiuntur difficultatem in actibus earum, ratione iam dicta; quamvis habitus omnium virtutum habeant.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 65 a. 4 arg. 1"><a name="36220"><span class="ref">[36220] Iª-IIae q. 65 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod fides et spes nunquam sint sine caritate. Cum enim sint virtutes theologicae, digniores esse videntur virtutibus moralibus, etiam infusis. Sed virtutes morales infusae non possunt esse sine caritate. Ergo neque fides et spes.</p><p title="I-II q. 65 a. 4 arg. 2"><a name="36221"><span class="ref">[36221] Iª-IIae q. 65 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, nullus credit nisi volens, sed caritas est in voluntate ut Augustinus dicit, super Ioan. Sicut perfectio eius, ut supra dictum est. Ergo fides non potest esse sine caritate.</p><p title="I-II q. 65 a. 4 arg. 3"><a name="36222"><span class="ref">[36222] Iª-IIae q. 65 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, Augustinus dicit, in Enchirid., quod <i>spes sine amore esse non potest</i>. Amor autem est caritas, de hoc enim amore ibi loquitur. Ergo spes non potest esse sine caritate.</p><p title="I-II q. 65 a. 4 s. c."><a name="36223"><span class="ref">[36223] Iª-IIae q. 65 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Matth. I, dicitur in Glossa quod <i>fides generat spem, spes vero caritatem</i>. Sed generans est prius generato, et potest esse sine eo. Ergo fides potest esse sine spe; et spes sine caritate.</p><p title="I-II q. 65 a. 4 co."><a name="36224"><span class="ref">[36224] Iª-IIae q. 65 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod fides et spes, sicut et virtutes morales, dupliciter considerari possunt. Uno modo, secundum inchoationem quandam; alio modo, secundum perfectum esse virtutis. Cum enim virtus ordinetur ad bonum opus agendum, virtus quidem perfecta dicitur ex hoc quod potest in opus perfecte bonum, quod quidem est dum non solum bonum est quod fit, sed etiam bene fit. Alioquin, si bonum sit quod fit, non autem bene fiat, non erit perfecte bonum, unde nec habitus qui est talis operis principium, habebit perfecte rationem virtutis. Sicut si aliquis operetur iusta, bonum quidem facit, sed non erit opus perfectae virtutis, nisi hoc bene faciat, idest secundum electionem rectam, quod est per prudentiam, et ideo iustitia sine prudentia non potest esse virtus perfecta. Sic igitur fides et spes sine caritate possunt quidem aliqualiter esse, perfectae autem virtutis rationem sine caritate non habent. Cum enim fidei opus sit credere Deo; credere autem sit alicui propria voluntate assentire, si non debito modo velit, non erit fidei opus perfectum. Quod autem debito modo velit, hoc est per caritatem, quae perficit voluntatem, omnis enim rectus motus voluntatis ex recto amore procedit, ut Augustinus dicit, in XIV de Civ. Dei. Sic igitur fides est quidem sine caritate, sed non perfecta virtus, sicut temperantia vel fortitudo sine prudentia. Et similiter dicendum est de spe. Nam actus spei est expectare futuram beatitudinem a Deo. Qui quidem actus perfectus est, si fiat ex meritis quae quis habet, quod non potest esse sine caritate. Si autem hoc expectet ex meritis quae nondum habet, sed proponit in futurum acquirere, erit actus imperfectus, et hoc potest esse sine caritate. Et ideo fides et spes possunt esse sine caritate, sed sine caritate, proprie loquendo, virtutes non sunt; nam ad rationem virtutis pertinet ut non solum secundum ipsam aliquod bonum operemur, sed etiam bene, ut dicitur in II Ethic.</p><p title="I-II q. 65 a. 4 ad 1"><a name="36225"><span class="ref">[36225] Iª-IIae q. 65 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod virtutes morales dependent a prudentia, prudentia autem infusa nec rationem prudentiae habere potest absque caritate, utpote deficiente debita habitudine ad primum principium, quod est ultimus finis. Fides autem et spes, secundum proprias rationes, nec a prudentia nec a caritate dependent. Et ideo sine caritate esse possunt; licet non sint virtutes sine caritate, ut dictum est.</p><p title="I-II q. 65 a. 4 ad 2"><a name="36226"><span class="ref">[36226] Iª-IIae q. 65 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ratio illa procedit de fide quae habet perfectam rationem virtutis.</p><p title="I-II q. 65 a. 4 ad 3"><a name="36227"><span class="ref">[36227] Iª-IIae q. 65 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod Augustinus loquitur ibi de spe, secundum quod aliquis expectat futuram beatitudinem per merita quae iam habet, quod non est sine caritate.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="I-II q. 65 a. 5 arg. 1"><a name="36228"><span class="ref">[36228] Iª-IIae q. 65 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod caritas possit esse sine fide et spe. Caritas enim est amor Dei. Sed Deus potest a nobis amari naturaliter, etiam non praesupposita fide, vel spe futurae beatitudinis. Ergo caritas potest esse sine fide et spe.</p><p title="I-II q. 65 a. 5 arg. 2"><a name="36229"><span class="ref">[36229] Iª-IIae q. 65 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, caritas est radix omnium virtutum; secundum illud Ephes. III, <i>in caritate radicati et fundati</i>. Sed radix aliquando est sine ramis. Ergo caritas potest esse aliquando sine fide et spe et aliis virtutibus.</p><p title="I-II q. 65 a. 5 arg. 3"><a name="36230"><span class="ref">[36230] Iª-IIae q. 65 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, in Christo fuit perfecta caritas. Ipse tamen non habuit fidem et spem, quia fuit perfectus comprehensor, ut infra dicetur. Ergo caritas potest esse sine fide et spe.</p><p title="I-II q. 65 a. 5 s. c."><a name="36231"><span class="ref">[36231] Iª-IIae q. 65 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, Heb. XI, <i>sine fide impossibile est placere Deo</i>; quod maxime pertinet ad caritatem, ut patet; secundum illud Proverb. VIII, <i>ego diligentes me diligo</i>. Spes etiam est quae introducit ad caritatem, ut supra dictum est. Ergo caritas non potest haberi sine fide et spe.</p><p title="I-II q. 65 a. 5 co."><a name="36232"><span class="ref">[36232] Iª-IIae q. 65 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod caritas non solum significat amorem Dei, sed etiam amicitiam quandam ad ipsum; quae quidem super amorem addit mutuam redamationem cum quadam mutua communicatione, ut dicitur in VIII Ethic. Et quod hoc ad caritatem pertineat, patet per id quod dicitur I Ioan. IV, <i>qui manet in caritate, in Deo manet, et Deus in eo</i>. Et I ad Cor. I dicitur, <i>fidelis Deus, per quem vocati estis in societatem filii eius</i>. Haec autem societas hominis ad Deum, quae est quaedam familiaris conversatio cum ipso, inchoatur quidem hic in praesenti per gratiam, perficietur autem in futuro per gloriam, quorum utrumque fide et spe tenetur. Unde sicut aliquis non posset cum aliquo amicitiam habere, si discrederet vel desperaret se posse habere aliquam societatem vel familiarem conversationem cum ipso; ita aliquis non potest habere amicitiam ad Deum, quae est caritas, nisi fidem habeat, per quam credat huiusmodi societatem et conversationem hominis cum Deo, et speret se ad hanc societatem pertinere. Et sic caritas sine fide et spe nullo modo esse potest.</p><p title="I-II q. 65 a. 5 ad 1"><a name="36233"><span class="ref">[36233] Iª-IIae q. 65 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod caritas non est qualiscumque amor Dei, sed amor Dei quo diligitur ut beatitudinis obiectum, ad quod ordinamur per fidem et spem.</p><p title="I-II q. 65 a. 5 ad 2"><a name="36234"><span class="ref">[36234] Iª-IIae q. 65 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod caritas est radix fidei et spei, inquantum dat eis perfectionem virtutis. Sed fides et spes, secundum rationem propriam, praesupponuntur ad caritatem, ut supra dictum est. Et sic caritas sine eis esse non potest.</p><p title="I-II q. 65 a. 5 ad 3"><a name="36235"><span class="ref">[36235] Iª-IIae q. 65 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod Christo defuit fides et spes, propter id quod est imperfectionis in eis. Sed loco fidei, habuit apertam visionem; et loco spei, plenam comprehensionem. Et sic fuit perfecta caritas in eo.</p></div></div><div id="q66" class="q"><h2>Quaestio 66</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 66 pr."><a name="36236"><span class="ref">[36236] Iª-IIae q. 66 pr.</span></a> Deinde considerandum est de aequalitate virtutum. Et circa hoc quaeruntur sex. Primo, utrum virtus possit esse maior vel minor. Secundo, utrum omnes virtutes simul in eodem existentes, sint aequales. Tertio, de comparatione virtutum moralium ad intellectuales. Quarto, de comparatione virtutum moralium ad invicem. Quinto, de comparatione virtutum intellectualium ad invicem. Sexto, de comparatione virtutum theologicarum ad invicem.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 66 a. 1 arg. 1"><a name="36237"><span class="ref">[36237] Iª-IIae q. 66 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod virtus non possit esse maior vel minor. Dicitur enim in Apoc. XXI, quod latera civitatis Ierusalem sunt aequalia. Per haec autem significantur virtutes, ut Glossa dicit ibidem. Ergo omnes virtutes sunt aequales. Non ergo potest esse virtus maior virtute.</p><p title="I-II q. 66 a. 1 arg. 2"><a name="36238"><span class="ref">[36238] Iª-IIae q. 66 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, omne illud cuius ratio consistit in maximo, non potest esse maius vel minus. Sed ratio virtutis consistit in maximo, est enim virtus ultimum potentiae, ut philosophus dicit in I de caelo; et Augustinus etiam dicit, in II de Lib. Arb., quod <i>virtutes sunt maxima bona, quibus nullus potest male uti</i>. Ergo videtur quod virtus non possit esse maior neque minor.</p><p title="I-II q. 66 a. 1 arg. 3"><a name="36239"><span class="ref">[36239] Iª-IIae q. 66 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, quantitas effectus pensatur secundum virtutem agentis. Sed virtutes perfectae, quae sunt virtutes infusae, sunt a Deo, cuius virtus est uniformis et infinita. Ergo videtur quod virtus non possit esse maior virtute.</p><p title="I-II q. 66 a. 1 s. c."><a name="36240"><span class="ref">[36240] Iª-IIae q. 66 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra, ubicumque potest esse augmentum et superabundantia, potest esse inaequalitas. Sed in virtutibus invenitur superabundantia et augmentum, dicitur enim Matth. V, <i>nisi abundaverit iustitia vestra plus quam Scribarum et Pharisaeorum, non intrabitis in regnum caelorum</i>; et Proverb. XV dicitur, <i>in abundanti iustitia virtus maxima est</i>. Ergo videtur quod virtus possit esse maior vel minor.</p><p title="I-II q. 66 a. 1 co."><a name="36241"><span class="ref">[36241] Iª-IIae q. 66 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod cum quaeritur utrum virtus una possit esse maior alia, dupliciter intelligi potest quaestio. Uno modo, in virtutibus specie differentibus. Et sic manifestum est quod una virtus est alia maior. Semper enim est potior causa suo effectu, et in effectibus, tanto aliquid est potius, quanto est causae propinquius. Manifestum est autem ex dictis quod causa et radix humani boni est ratio. Et ideo prudentia, quae perficit rationem, praefertur in bonitate aliis virtutibus moralibus, perficientibus vim appetitivam inquantum participat rationem. Et in his etiam tanto est una altera melior, quanto magis ad rationem accedit. Unde et iustitia, quae est in voluntate, praefertur aliis virtutibus moralibus, et fortitudo, quae est in irascibili, praefertur temperantiae, quae est in concupiscibili, quae minus participat rationem, ut patet in VII Ethic. Alio modo potest intelligi quaestio in virtute eiusdem speciei. Et sic, secundum ea quae dicta sunt supra, cum de intensionibus habituum ageretur, virtus potest dupliciter dici maior et minor, uno modo, secundum seipsam; alio modo, ex parte participantis subiecti. Si igitur secundum seipsam consideretur, magnitudo vel parvitas eius attenditur secundum ea ad quae se extendit. Quicumque autem habet aliquam virtutem, puta temperantiam, habet ipsam quantum ad omnia ad quae se temperantia extendit. Quod de scientia et arte non contingit, non enim quicumque est grammaticus, scit omnia quae ad grammaticam pertinent. Et secundum hoc bene dixerunt Stoici, ut Simplicius dicit in commento praedicamentorum, quod virtus non recipit magis et minus, sicut scientia vel ars; eo quod ratio virtutis consistit in maximo. Si vero consideretur virtus ex parte subiecti participantis, sic contingit virtutem esse maiorem vel minorem, sive secundum diversa tempora, in eodem; sive in diversis hominibus. Quia ad attingendum medium virtutis, quod est secundum rationem rectam, unus est melius dispositus quam alius, vel propter maiorem assuetudinem, vel propter meliorem dispositionem naturae, vel propter perspicacius iudicium rationis, aut etiam propter maius gratiae donum, quod unicuique donatur secundum mensuram donationis Christi, ut dicitur ad Ephes. IV. Et in hoc deficiebant Stoici, aestimantes nullum esse virtuosum dicendum, nisi qui summe fuerit dispositus ad virtutem. Non enim exigitur ad rationem virtutis, quod attingat rectae rationis medium in indivisibili, sicut Stoici putabant, sed sufficit prope medium esse, ut in II Ethic. dicitur. Idem etiam indivisibile signum unus propinquius et promptius attingit quam alius, sicut etiam patet in sagittatoribus trahentibus ad certum signum.</p><p title="I-II q. 66 a. 1 ad 1"><a name="36242"><span class="ref">[36242] Iª-IIae q. 66 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod aequalitas illa non est secundum quantitatem absolutam, sed est secundum proportionem intelligenda, quia omnes virtutes proportionaliter crescunt in homine, ut infra dicetur.</p><p title="I-II q. 66 a. 1 ad 2"><a name="36243"><span class="ref">[36243] Iª-IIae q. 66 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod illud ultimum quod pertinet ad virtutem, potest habere rationem magis vel minus boni secundum praedictos modos, cum non sit ultimum indivisibile, ut dictum est.</p><p title="I-II q. 66 a. 1 ad 3"><a name="36244"><span class="ref">[36244] Iª-IIae q. 66 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod Deus non operatur secundum necessitatem naturae, sed secundum ordinem suae sapientiae, secundum quam diversam mensuram virtutis hominibus largitur, secundum illud ad Ephes. IV, <i>unicuique vestrum data est gratia secundum mensuram donationis Christi</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 66 a. 2 arg. 1"><a name="36245"><span class="ref">[36245] Iª-IIae q. 66 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod non omnes virtutes in uno et eodem sint aequaliter intensae. Dicit enim apostolus, I ad Cor. VII, <i>unusquisque habet proprium donum a Deo, alius quidem sic, alius autem sic</i>. Non esset autem unum donum magis proprium alicui quam aliud, si omnes virtutes dono Dei infusas quilibet aequaliter haberet. Ergo videtur quod non omnes virtutes sint aequales in uno et eodem.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 arg. 2"><a name="36246"><span class="ref">[36246] Iª-IIae q. 66 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, si omnes virtutes essent aeque intensae in uno et eodem, sequeretur quod quicumque excederet aliquem in una virtute, excederet ipsum in omnibus aliis virtutibus. Sed hoc patet esse falsum, quia diversi sancti de diversis virtutibus praecipue laudantur; sicut Abraham de fide, Moyses de mansuetudine, Iob de patientia. Unde et de quolibet confessore cantatur in Ecclesia, <i>non est inventus similis illi, qui conservaret legem excelsi</i>; eo quod quilibet habuit praerogativam alicuius virtutis. Non ergo omnes virtutes sunt aequales in uno et eodem.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 arg. 3"><a name="36247"><span class="ref">[36247] Iª-IIae q. 66 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, quanto habitus est intensior, tanto homo secundum ipsum delectabilius et promptius operatur. Sed experimento patet quod unus homo delectabilius et promptius operatur actum unius virtutis quam actum alterius. Non ergo omnes virtutes sunt aequales in uno et eodem.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 s. c."><a name="36248"><span class="ref">[36248] Iª-IIae q. 66 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in VI de Trin., quod <i>quicumque sunt aequales in fortitudine, aequales sunt in prudentia et temperantia</i>; et sic de aliis. Hoc autem non esset, nisi omnes virtutes unius hominis essent aequales. Ergo omnes virtutes unius hominis sunt aequales.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 co."><a name="36249"><span class="ref">[36249] Iª-IIae q. 66 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod quantitas virtutum, sicut ex dictis patet, potest attendi dupliciter. Uno modo, secundum rationem speciei. Et sic non est dubium quod una virtus unius hominis sit maior quam alia, sicut caritas fide et spe. Alio modo potest attendi secundum participationem subiecti, prout scilicet intenditur vel remittitur in subiecto. Et secundum hoc, omnes virtutes unius hominis sunt aequales quadam aequalitate proportionis, inquantum aequaliter crescunt in homine, sicut digiti manus sunt inaequales secundum quantitatem, sed sunt aequales secundum proportionem, cum proportionaliter augeantur. Huiusmodi autem aequalitatis oportet eodem modo rationem accipere, sicut et connexionis, aequalitas enim est quaedam connexio virtutum secundum quantitatem. Dictum est autem supra quod ratio connexionis virtutum dupliciter assignari potest. Uno modo, secundum intellectum eorum qui intelligunt per has quatuor virtutes, quatuor conditiones generales virtutum, quarum una simul invenitur cum aliis in qualibet materia. Et sic virtus in qualibet materia non potest aequalis dici, nisi habeat omnes istas conditiones aequales. Et hanc rationem aequalitatis virtutum assignat Augustinus, in VI de Trin., dicens, <i>si dixeris aequales esse istos fortitudine, sed illum praestare prudentia; sequitur quod huius fortitudo minus prudens sit. Ac per hoc, nec fortitudine aequales sunt, quando est illius fortitudo prudentior. Atque ita de ceteris virtutibus invenies, si omnes eadem consideratione percurras</i>. Alio modo assignata est ratio connexionis virtutum secundum eos qui intelligunt huiusmodi virtutes habere materias determinatas. Et secundum hoc, ratio connexionis virtutum moralium accipitur ex parte prudentiae, et ex parte caritatis quantum ad virtutes infusas, non autem ex parte inclinationis, quae est ex parte subiecti, ut supra dictum est. Sic igitur et ratio aequalitatis virtutum potest accipi ex parte prudentiae, quantum ad id quod est formale in omnibus virtutibus moralibus, existente enim ratione aequaliter perfecta in uno et eodem, oportet quod proportionaliter secundum rationem rectam medium constituatur in qualibet materia virtutum. Quantum vero ad id quod est materiale in virtutibus moralibus, scilicet inclinationem ipsam ad actum virtutis; potest esse unus homo magis promptus ad actum unius virtutis quam ad actum alterius, vel ex natura, vel ex consuetudine, vel etiam ex gratiae dono.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 ad 1"><a name="36250"><span class="ref">[36250] Iª-IIae q. 66 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod verbum apostoli potest intelligi de donis gratiae gratis datae, quae non sunt communia omnibus, nec omnia aequalia in uno et eodem. Vel potest dici quod refertur ad mensuram gratiae gratum facientis; secundum quam unus abundat in omnibus virtutibus plus quam alius, propter maiorem abundantiam prudentiae, vel etiam caritatis, in qua connectuntur omnes virtutes infusae.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 ad 2"><a name="36251"><span class="ref">[36251] Iª-IIae q. 66 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod unus sanctus laudatur praecipue de una virtute, et alius de alia, propter excellentiorem promptitudinem ad actum unius virtutis, quam ad actum alterius.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 ad 3"><a name="36252"><span class="ref">[36252] Iª-IIae q. 66 a. 2 ad 3</span></a> Et per hoc etiam patet responsio ad tertium.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 66 a. 3 arg. 1"><a name="36253"><span class="ref">[36253] Iª-IIae q. 66 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod virtutes morales praeemineant intellectualibus. Quod enim magis est necessarium, et permanentius, est melius. Sed virtutes morales sunt permanentiores etiam disciplinis, quae sunt virtutes intellectuales, et sunt etiam magis necessariae ad vitam humanam. Ergo sunt praeferendae virtutibus intellectualibus.</p><p title="I-II q. 66 a. 3 arg. 2"><a name="36254"><span class="ref">[36254] Iª-IIae q. 66 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, de ratione virtutis est quod bonum faciat habentem. Sed secundum virtutes morales dicitur homo bonus, non autem secundum virtutes intellectuales, nisi forte secundum solam prudentiam. Ergo virtus moralis est melior quam intellectualis.</p><p title="I-II q. 66 a. 3 arg. 3"><a name="36255"><span class="ref">[36255] Iª-IIae q. 66 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, finis est nobilior his quae sunt ad finem. Sed sicut dicitur in VI Ethic., <i>virtus moralis facit rectam intentionem finis; prudentia autem facit rectam electionem eorum quae sunt ad finem</i>. Ergo virtus moralis est nobilior prudentia, quae est virtus intellectualis circa moralia.</p><p title="I-II q. 66 a. 3 s. c."><a name="36256"><span class="ref">[36256] Iª-IIae q. 66 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra, virtus moralis est in rationali per participationem; virtus autem intellectualis in rationali per essentiam, sicut dicitur in I Ethic. Sed rationale per essentiam est nobilius quam rationale per participationem. Ergo virtus intellectualis est nobilior virtute morali.</p><p title="I-II q. 66 a. 3 co."><a name="36257"><span class="ref">[36257] Iª-IIae q. 66 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod aliquid potest dici maius vel minus, dupliciter, uno modo, simpliciter; alio modo, secundum quid. Nihil enim prohibet aliquid esse melius simpliciter, ut philosophari quam ditari, quod tamen non est melius secundum quid, idest necessitatem patienti. Simpliciter autem consideratur unumquodque, quando consideratur secundum propriam rationem suae speciei. Habet autem virtus speciem ex obiecto, ut ex dictis patet. Unde, simpliciter loquendo, illa virtus nobilior est quae habet nobilius obiectum. Manifestum est autem quod obiectum rationis est nobilius quam obiectum appetitus, ratio enim apprehendit aliquid in universali; sed appetitus tendit in res, quae habent esse particulare. Unde, simpliciter loquendo, virtutes intellectuales, quae perficiunt rationem, sunt nobiliores quam morales, quae perficiunt appetitum. Sed si consideretur virtus in ordine ad actum, sic virtus moralis, quae perficit appetitum, cuius est movere alias potentias ad actum, ut supra dictum est, nobilior est. Et quia virtus dicitur ex eo quod est principium alicuius actus, cum sit perfectio potentiae, sequitur etiam quod ratio virtutis magis competat virtutibus moralibus quam virtutibus intellectualibus, quamvis virtutes intellectuales sint nobiliores habitus simpliciter.</p><p title="I-II q. 66 a. 3 ad 1"><a name="36258"><span class="ref">[36258] Iª-IIae q. 66 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod virtutes morales sunt magis permanentes quam intellectuales, propter exercitium earum in his quae pertinent ad vitam communem. Sed manifestum est quod obiecta disciplinarum, quae sunt necessaria et semper eodem modo se habentia, sunt permanentiora quam obiecta virtutum moralium, quae sunt quaedam particularia agibilia. Quod autem virtutes morales sunt magis necessariae ad vitam humanam, non ostendit eas esse nobiliores simpliciter, sed quoad hoc. Quinimmo virtutes intellectuales speculativae, ex hoc ipso quod non ordinantur ad aliud sicut utile ordinatur ad finem, sunt digniores. Hoc enim contingit quia secundum eas quodammodo inchoatur in nobis beatitudo, quae consistit in cognitione veritatis, sicut supra dictum est.</p><p title="I-II q. 66 a. 3 ad 2"><a name="36259"><span class="ref">[36259] Iª-IIae q. 66 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod secundum virtutes morales dicitur homo bonus simpliciter, et non secundum intellectuales, ea ratione, quia appetitus movet alias potentias ad suum actum, ut supra dictum est. Unde per hoc etiam non probatur nisi quod virtus moralis sit melior secundum quid.</p><p title="I-II q. 66 a. 3 ad 3"><a name="36260"><span class="ref">[36260] Iª-IIae q. 66 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod prudentia non solum dirigit virtutes morales in eligendo ea quae sunt ad finem, sed etiam in praestituendo finem. Est autem finis uniuscuiusque virtutis moralis attingere medium in propria materia, quod quidem medium determinatur secundum rectam rationem prudentiae, ut dicitur in II et VI Ethic.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 66 a. 4 arg. 1"><a name="36261"><span class="ref">[36261] Iª-IIae q. 66 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod iustitia non sit praecipua inter virtutes morales. Maius enim est dare alicui de proprio, quam reddere alicui quod ei debetur. Sed primum pertinet ad liberalitatem; secundum autem ad iustitiam. Ergo videtur quod liberalitas sit maior virtus quam iustitia.</p><p title="I-II q. 66 a. 4 arg. 2"><a name="36262"><span class="ref">[36262] Iª-IIae q. 66 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, illud videtur esse maximum in unoquoque, quod est perfectissimum in ipso. Sed sicut dicitur Iac. I, <i>patientia opus perfectum habet</i>. Ergo videtur quod patientia sit maior quam iustitia.</p><p title="I-II q. 66 a. 4 arg. 3"><a name="36263"><span class="ref">[36263] Iª-IIae q. 66 a. 4 arg. 3</span></a> <i>Praeterea, magnanimitas operatur magnum, in omnibus virtutibus</i>, ut dicitur in IV Ethic. Ergo magnificat etiam ipsam iustitiam. Est igitur maior quam iustitia.</p><p title="I-II q. 66 a. 4 s. c."><a name="36264"><span class="ref">[36264] Iª-IIae q. 66 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus dicit, in V Ethic., quod <i>iustitia est praeclarissima virtutum</i>.</p><p title="I-II q. 66 a. 4 co."><a name="36265"><span class="ref">[36265] Iª-IIae q. 66 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod virtus aliqua secundum suam speciem potest dici maior vel minor, vel simpliciter, vel secundum quid. Simpliciter quidem virtus dicitur maior, secundum quod in ea maius bonum rationis relucet, ut supra dictum est. Et secundum hoc, iustitia inter omnes virtutes morales praecellit, tanquam propinquior rationi. Quod patet et ex subiecto, et ex obiecto. Ex subiecto quidem, quia est in voluntate sicut in subiecto, voluntas autem est appetitus rationalis, ut ex dictis patet. Secundum autem obiectum sive materiam, quia est circa operationes, quibus homo ordinatur non solum in seipso, sed etiam ad alterum. Unde iustitia est praeclarissima virtutum, ut dicitur in V Ethic. Inter alias autem virtutes morales, quae sunt circa passiones, tanto in unaquaque magis relucet rationis bonum, quanto circa maiora motus appetitivus subditur rationi. Maximum autem in his quae ad hominem pertinent, est vita, a qua omnia alia dependent. Et ideo fortitudo, quae appetitivum motum subdit rationi in his quae ad mortem et vitam pertinent, primum locum tenet inter virtutes morales quae sunt circa passiones, tamen ordinatur infra iustitiam. Unde philosophus dicit, in I Rhetoric., quod <i>necesse est maximas esse virtutes, quae sunt aliis honoratissimae, siquidem est virtus potentia benefactiva. Propter hoc, fortes et iustos maxime honorant, haec quidem enim in bello, scilicet fortitudo; haec autem, scilicet iustitia, et in bello et in pace utilis est</i>. Post fortitudinem autem ordinatur temperantia, quae subiicit rationi appetitum circa ea quae immediate ordinantur ad vitam, vel in eodem secundum numerum, vel in eodem secundum speciem, scilicet in cibis et venereis. Et sic istae tres virtutes, simul cum prudentia, dicuntur esse principales etiam dignitate. Secundum quid autem dicitur aliqua virtus esse maior, secundum quod adminiculum vel ornamentum praebet principali virtuti. Sicut substantia est simpliciter dignior accidente; aliquod tamen accidens est secundum quid dignius substantia, inquantum perficit substantiam in aliquo esse accidentali.</p><p title="I-II q. 66 a. 4 ad 1"><a name="36266"><span class="ref">[36266] Iª-IIae q. 66 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod actus liberalitatis oportet quod fundetur super actum iustitiae, <i>non enim esset liberalis datio, si non de proprio daret</i>, ut in II Polit. dicitur. Unde liberalitas sine iustitia esse non posset, quae secernit suum a non suo. Iustitia autem potest esse sine liberalitate. Unde iustitia simpliciter est maior liberalitate, tanquam communior, et fundamentum ipsius, liberalitas autem est secundum quid maior, cum sit quidam ornatus iustitiae, et complementum eius.</p><p title="I-II q. 66 a. 4 ad 2"><a name="36267"><span class="ref">[36267] Iª-IIae q. 66 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod patientia dicitur habere opus perfectum in tolerantia malorum, in quibus non solum excludit iniustam vindictam, quam etiam excludit iustitia; neque solum odium quod facit caritas; neque solum iram, quod facit mansuetudo; sed etiam excludit tristitiam inordinatam, quae est radix omnium praedictorum. Et ideo in hoc est perfectior et maior, quod in hac materia extirpat radicem. Non autem est simpliciter perfectior omnibus aliis virtutibus. Quia fortitudo non solum sustinet molestias absque perturbatione, quod est patientiae, sed etiam ingerit se eis, cum opus fuerit. Unde quicumque est fortis, est patiens, sed non convertitur, est enim patientia quaedam fortitudinis pars.</p><p title="I-II q. 66 a. 4 ad 3"><a name="36268"><span class="ref">[36268] Iª-IIae q. 66 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod magnanimitas non potest esse nisi aliis virtutibus praeexistentibus, ut dicitur in IV Ethic. Unde comparatur ad alias sicut ornatus earum. Et sic secundum quid est maior omnibus aliis, non tamen simpliciter.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="I-II q. 66 a. 5 arg. 1"><a name="36269"><span class="ref">[36269] Iª-IIae q. 66 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod sapientia non sit maxima inter virtutes intellectuales. Imperans enim maius est eo cui imperatur. Sed prudentia videtur imperare sapientiae, dicitur enim I Ethic., quod <i>quales disciplinarum debitum est esse in civitatibus, et quales unumquemque addiscere, et usquequo, haec praeordinat</i>, scilicet politica, quae ad prudentiam pertinet, ut dicitur in VI Ethic. Cum igitur inter disciplinas etiam sapientia contineatur, videtur quod prudentia sit maior quam sapientia.</p><p title="I-II q. 66 a. 5 arg. 2"><a name="36270"><span class="ref">[36270] Iª-IIae q. 66 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, de ratione virtutis est quod ordinet hominem ad felicitatem, est enim virtus dispositio perfecti ad optimum, ut dicitur in VII Physic. Sed prudentia est recta ratio agibilium, per quae homo ad felicitatem perducitur, sapientia autem non considerat humanos actus, quibus ad beatitudinem pervenitur. Ergo prudentia est maior virtus quam sapientia.</p><p title="I-II q. 66 a. 5 arg. 3"><a name="36271"><span class="ref">[36271] Iª-IIae q. 66 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, quanto cognitio est perfectior, tanto videtur esse maior. Sed perfectiorem cognitionem habere possumus de rebus humanis, de quibus est scientia, quam de rebus divinis, de quibus est sapientia, ut distinguit Augustinus in XII de Trin., quia divina incomprehensibilia sunt, secundum illud Iob XXXVI, <i>ecce Deus magnus, vincens scientiam nostram</i>. Ergo scientia est maior virtus quam sapientia.</p><p title="I-II q. 66 a. 5 arg. 4"><a name="36272"><span class="ref">[36272] Iª-IIae q. 66 a. 5 arg. 4</span></a> Praeterea, cognitio principiorum est dignior quam cognitio conclusionum. Sed sapientia concludit ex principiis indemonstrabilibus, quorum est intellectus; sicut et aliae scientiae. Ergo intellectus est maior virtus quam sapientia.</p><p title="I-II q. 66 a. 5 s. c."><a name="36273"><span class="ref">[36273] Iª-IIae q. 66 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus dicit, in VI Ethic., quod sapientia est sicut caput inter virtutes intellectuales.</p><p title="I-II q. 66 a. 5 co."><a name="36274"><span class="ref">[36274] Iª-IIae q. 66 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, magnitudo virtutis secundum suam speciem, consideratur ex obiecto. Obiectum autem sapientiae praecellit inter obiecta omnium virtutum intellectualium, considerat enim causam altissimam, quae Deus est, ut dicitur in principio Metaphys. Et quia per causam iudicatur de effectu, et per causam superiorem de causis inferioribus; inde est quod sapientia habet iudicium de omnibus aliis virtutibus intellectualibus; et eius est ordinare omnes; et ipsa est quasi architectonica respectu omnium.</p><p title="I-II q. 66 a. 5 ad 1"><a name="36275"><span class="ref">[36275] Iª-IIae q. 66 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, cum prudentia sit circa res humanas, sapientia vero circa causam altissimam; impossibile est quod prudentia sit maior virtus quam sapientia, <i>nisi</i>, ut dicitur in VI Ethic., <i>maximum eorum quae sunt in mundo, esset homo</i>. Unde dicendum est, sicut in eodem libro dicitur, quod prudentia non imperat ipsi sapientiae, sed potius e converso, quia <i>spiritualis iudicat omnia, et ipse a nemine iudicatur</i>, ut dicitur I ad Cor. II. Non enim prudentia habet se intromittere de altissimis, quae considerat sapientia, sed imperat de his quae ordinantur ad sapientiam, scilicet quomodo homines debeant ad sapientiam pervenire. Unde in hoc est prudentia, seu politica, ministra sapientiae, introducit enim ad eam, praeparans ei viam, sicut ostiarius ad regem.</p><p title="I-II q. 66 a. 5 ad 2"><a name="36276"><span class="ref">[36276] Iª-IIae q. 66 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod prudentia considerat ea quibus pervenitur ad felicitatem, sed sapientia considerat ipsum obiectum felicitatis, quod est altissimum intelligibile. Et si quidem esset perfecta consideratio sapientiae respectu sui obiecti, esset perfecta felicitas in actu sapientiae. Sed quia actus sapientiae in hac vita est imperfectus respectu principalis obiecti, quod est Deus; ideo actus sapientiae est quaedam inchoatio seu participatio futurae felicitatis. Et sic propinquius se habet ad felicitatem quam prudentia.</p><p title="I-II q. 66 a. 5 ad 3"><a name="36277"><span class="ref">[36277] Iª-IIae q. 66 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut philosophus dicit, in I de anima, <i>una notitia praefertur alteri aut ex eo quod est nobiliorum, aut propter certitudinem</i>. Si igitur subiecta sint aequalia in bonitate et nobilitate, illa quae est certior, erit maior virtus. Sed illa quae est minus certa de altioribus et maioribus, praefertur ei quae est magis certa de inferioribus rebus. Unde philosophus dicit, in II de caelo, quod magnum est de rebus caelestibus aliquid posse cognoscere etiam debili et topica ratione. Et in I de partibus Animal., dicit quod <i>amabile est magis parvum aliquid cognoscere de rebus nobilioribus quam multa cognoscere de rebus ignobilioribus</i>. Sapientia igitur ad quam pertinet Dei cognitio, homini, maxime in statu huius vitae, non potest perfecte advenire, ut sit quasi eius possessio; sed hoc solius Dei est, ut dicitur in I Metaphys. Sed tamen illa modica cognitio quae per sapientiam de Deo haberi potest, omni alii cognitioni praefertur.</p><p title="I-II q. 66 a. 5 ad 4"><a name="36278"><span class="ref">[36278] Iª-IIae q. 66 a. 5 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod veritas et cognitio principiorum indemonstrabilium dependet ex ratione terminorum, cognito enim quid est totum et quid pars, statim cognoscitur quod omne totum est maius sua parte. Cognoscere autem rationem entis et non entis, et totius et partis, et aliorum quae consequuntur ad ens, ex quibus sicut ex terminis constituuntur principia indemonstrabilia, pertinet ad sapientiam, quia ens commune est proprius effectus causae altissimae, scilicet Dei. Et ideo sapientia non solum utitur principiis indemonstrabilibus, quorum est intellectus, concludendo ex eis, sicut aliae scientiae; sed etiam iudicando de eis, et disputando contra negantes. Unde sequitur quod sapientia sit maior virtus quam intellectus.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="I-II q. 66 a. 6 arg. 1"><a name="36279"><span class="ref">[36279] Iª-IIae q. 66 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod caritas non sit maxima inter virtutes theologicas. Cum enim fides sit in intellectu, spes autem et caritas in vi appetitiva, ut supra dictum est; videtur quod fides comparetur ad spem et caritatem, sicut virtus intellectualis ad moralem. Sed virtus intellectualis est maior morali, ut ex dictis patet. Ergo fides est maior spe et caritate.</p><p title="I-II q. 66 a. 6 arg. 2"><a name="36280"><span class="ref">[36280] Iª-IIae q. 66 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, quod se habet ex additione ad aliud, videtur esse maius eo. Sed spes, ut videtur, se habet ex additione ad caritatem, praesupponit enim spes amorem, ut Augustinus dicit in Enchirid.; addit autem quendam motum protensionis in rem amatam. Ergo spes est maior caritate.</p><p title="I-II q. 66 a. 6 arg. 3"><a name="36281"><span class="ref">[36281] Iª-IIae q. 66 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, causa est potior effectu. Sed fides et spes sunt causa caritatis, dicitur enim Matth. I, in Glossa, quod <i>fides generat spem, et spes caritatem</i>. Ergo fides et spes sunt maiores caritate.</p><p title="I-II q. 66 a. 6 s. c."><a name="36282"><span class="ref">[36282] Iª-IIae q. 66 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, I ad Cor. XIII, <i>nunc autem manent fides, spes, caritas, tria haec; maior autem horum est caritas</i>.</p><p title="I-II q. 66 a. 6 co."><a name="36283"><span class="ref">[36283] Iª-IIae q. 66 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, magnitudo virtutis secundum suam speciem, consideratur ex obiecto. Cum autem tres virtutes theologicae respiciant Deum sicut proprium obiectum, non potest una earum dici maior altera ex hoc quod sit circa maius obiectum; sed ex eo quod una se habet propinquius ad obiectum quam alia. Et hoc modo caritas est maior aliis. Nam aliae important in sui ratione quandam distantiam ab obiecto, est enim fides de non visis, spes autem de non habitis. Sed amor caritatis est de eo quod iam habetur, est enim amatum quodammodo in amante, et etiam amans per affectum trahitur ad unionem amati; propter quod dicitur I Ioan. IV, <i>qui manet in caritate, in Deo manet, et Deus in eo</i>.</p><p title="I-II q. 66 a. 6 ad 1"><a name="36284"><span class="ref">[36284] Iª-IIae q. 66 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod non hoc modo se habent fides et spes ad caritatem, sicut prudentia ad virtutem moralem. Et hoc propter duo. Primo quidem, quia virtutes theologicae habent obiectum quod est supra animam humanam, sed prudentia et virtutes morales sunt circa ea quae sunt infra hominem. In his autem quae sunt supra hominem, nobilior est dilectio quam cognitio. Perficitur enim cognitio, secundum quod cognita sunt in cognoscente, dilectio vero, secundum quod diligens trahitur ad rem dilectam. Id autem quod est supra hominem, nobilius est in seipso quam sit in homine, quia unumquodque est in altero per modum eius in quo est. E converso autem est in his quae sunt infra hominem. Secundo, quia prudentia moderatur motus appetitivos ad morales virtutes pertinentes, sed fides non moderatur motum appetitivum tendentem in Deum, qui pertinet ad virtutes theologicas; sed solum ostendit obiectum. Motus autem appetitivus in obiectum, excedit cognitionem humanam; secundum illud ad Ephes. III, <i>supereminentem scientiae caritatem Christi</i>.</p><p title="I-II q. 66 a. 6 ad 2"><a name="36285"><span class="ref">[36285] Iª-IIae q. 66 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod spes praesupponit amorem eius quod quis adipisci se sperat, qui est amor concupiscentiae, quo quidem amore magis se amat qui concupiscit bonum, quam aliquid aliud. Caritas autem importat amorem amicitiae, ad quam pervenitur spe, ut supra dictum est.</p><p title="I-II q. 66 a. 6 ad 3"><a name="36286"><span class="ref">[36286] Iª-IIae q. 66 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod causa perficiens est potior effectu, non autem causa disponens. Sic enim calor ignis esset potior quam anima, ad quam disponit materiam, quod patet esse falsum. Sic autem fides generat spem, et spes caritatem, secundum scilicet quod una disponit ad alteram.</p></div></div><div id="q67" class="q"><h2>Quaestio 67</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 67 pr."><a name="36287"><span class="ref">[36287] Iª-IIae q. 67 pr.</span></a> Deinde considerandum est de duratione virtutum post hanc vitam. Et circa hoc quaeruntur sex. Primo, utrum virtutes morales maneant post hanc vitam. Secundo, utrum virtutes intellectuales. Tertio, utrum fides. Quarto, utrum remaneat spes. Quinto, utrum aliquid fidei maneat, vel spei. Sexto, utrum maneat caritas.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 67 a. 1 arg. 1"><a name="36288"><span class="ref">[36288] Iª-IIae q. 67 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod virtutes morales non maneant post hanc vitam. Homines enim in statu futurae gloriae erunt similes Angelis, ut dicitur Matth. XXII. Sed ridiculum est in Angelis ponere virtutes morales, ut dicitur in X Ethic. Ergo neque in hominibus, post hanc vitam, erunt virtutes morales.</p><p title="I-II q. 67 a. 1 arg. 2"><a name="36289"><span class="ref">[36289] Iª-IIae q. 67 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, virtutes morales perficiunt hominem in vita activa. Sed vita activa non manet post hanc vitam, dicit enim Gregorius, in VI Moral., <i>activae vitae opera cum corpore transeunt</i>. Ergo virtutes morales non manent post hanc vitam.</p><p title="I-II q. 67 a. 1 arg. 3"><a name="36290"><span class="ref">[36290] Iª-IIae q. 67 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, temperantia et fortitudo, quae sunt virtutes morales, sunt irrationalium partium, ut philosophus dicit, in III Ethic. Sed irrationales partes animae corrumpuntur, corrupto corpore, eo quod sunt actus organorum corporalium. Ergo videtur quod virtutes morales non maneant post hanc vitam.</p><p title="I-II q. 67 a. 1 s. c."><a name="36291"><span class="ref">[36291] Iª-IIae q. 67 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Sap. I, quod <i>iustitia perpetua est et immortalis</i>.</p><p title="I-II q. 67 a. 1 co."><a name="36292"><span class="ref">[36292] Iª-IIae q. 67 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut Augustinus dicit, in XIV de Trin., Tullius posuit post hanc vitam quatuor virtutes cardinales non esse; sed in alia vita homines esse beatos sola cognitione naturae, in qua nihil est melius aut amabilius, ut Augustinus dicit ibidem, ea natura quae creavit omnes naturas. Ipse autem postea determinat huiusmodi quatuor virtutes in futura vita existere, tamen alio modo. Ad cuius evidentiam, sciendum est quod in huiusmodi virtutibus aliquid est formale; et aliquid quasi materiale. Materiale quidem est in his virtutibus inclinatio quaedam partis appetitivae ad passiones vel operationes secundum modum aliquem. Sed quia iste modus determinatur a ratione, ideo formale in omnibus virtutibus est ipse ordo rationis. Sic igitur dicendum est quod huiusmodi virtutes morales in futura vita non manent, quantum ad id quod est materiale in eis. Non enim habebunt in futura vita locum concupiscentiae et delectationes ciborum et venereorum; neque etiam timores et audaciae circa pericula mortis; neque etiam distributiones et communicationes rerum quae veniunt in usum praesentis vitae. Sed quantum ad id quod est formale, remanebunt in beatis perfectissimae post hanc vitam, inquantum ratio uniuscuiusque rectissima erit circa ea quae ad ipsum pertinent secundum statum illum; et vis appetitiva omnino movebitur secundum ordinem rationis, in his quae ad statum illum pertinent. Unde Augustinus ibidem dicit quod <i>prudentia ibi erit sine ullo periculo erroris; fortitudo, sine molestia tolerandorum malorum; temperantia, sine repugnatione libidinum. Ut prudentiae sit nullum bonum Deo praeponere vel aequare; fortitudinis, ei firmissime cohaerere; temperantiae, nullo defectu noxio delectari</i>. De iustitia vero manifestius est quem actum ibi habebit, scilicet esse subditum Deo, quia etiam in hac vita ad iustitiam pertinet esse subditum superiori.</p><p title="I-II q. 67 a. 1 ad 1"><a name="36293"><span class="ref">[36293] Iª-IIae q. 67 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod philosophus loquitur ibi de huiusmodi virtutibus moralibus, quantum ad id quod materiale est in eis, sicut de iustitia, quantum ad commutationes et depositiones; de fortitudine, quantum ad terribilia et pericula; de temperantia, quantum ad concupiscentias pravas.</p><p title="I-II q. 67 a. 1 ad 2"><a name="36294"><span class="ref">[36294] Iª-IIae q. 67 a. 1 ad 2</span></a> Et similiter dicendum est ad secundum. Ea enim quae sunt activae vitae, materialiter se habent ad virtutes.</p><p title="I-II q. 67 a. 1 ad 3"><a name="36295"><span class="ref">[36295] Iª-IIae q. 67 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod status post hanc vitam est duplex, unus quidem ante resurrectionem, quando animae erunt a corporibus separatae; alius autem post resurrectionem, quando animae iterato corporibus suis unientur. In illo ergo resurrectionis statu, erunt vires irrationales in organis corporis, sicut et nunc sunt. Unde et poterit in irascibili esse fortitudo, et in concupiscibili temperantia, inquantum utraque vis perfecte erit disposita ad obediendum rationi. Sed in statu ante resurrectionem, partes irrationales non erunt actu in anima, sed solum radicaliter in essentia ipsius, ut in primo dictum est. Unde nec huiusmodi virtutes erunt in actu nisi in radice, scilicet in ratione et voluntate, in quibus sunt seminalia quaedam harum virtutum, ut dictum est. Sed iustitia, quae est in voluntate, etiam actu remanebit. Unde specialiter de ea dictum est quod est perpetua et immortalis, tum ratione subiecti, quia voluntas incorruptibilis est; tum etiam propter similitudinem actus, ut prius dictum est.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 67 a. 2 arg. 1"><a name="36296"><span class="ref">[36296] Iª-IIae q. 67 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod virtutes intellectuales non maneant post hanc vitam. Dicit enim apostolus, I ad Cor. XIII, quod scientia destruetur, et ratio est quia ex parte cognoscimus. Sed sicut cognitio scientiae est ex parte, idest imperfecta; ita etiam cognitio aliarum virtutum intellectualium, quandiu haec vita durat. Ergo omnes virtutes intellectuales post hanc vitam cessabunt.</p><p title="I-II q. 67 a. 2 arg. 2"><a name="36297"><span class="ref">[36297] Iª-IIae q. 67 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in praedicamentis, quod scientia, cum sit habitus, est qualitas difficile mobilis, non enim de facili amittitur, nisi ex aliqua forti transmutatione vel aegritudine. Sed nulla est tanta transmutatio corporis humani sicut per mortem. Ergo scientia et aliae virtutes intellectuales non manent post hanc vitam.</p><p title="I-II q. 67 a. 2 arg. 3"><a name="36298"><span class="ref">[36298] Iª-IIae q. 67 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, virtutes intellectuales perficiunt intellectum ad bene operandum proprium actum. Sed actus intellectus non videtur esse post hanc vitam, eo quod nihil intelligit anima sine phantasmate, ut dicitur in III de anima; phantasmata autem post hanc vitam non manent, cum non sint nisi in organis corporeis. Ergo virtutes intellectuales non manent post hanc vitam.</p><p title="I-II q. 67 a. 2 s. c."><a name="36299"><span class="ref">[36299] Iª-IIae q. 67 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod firmior est cognitio universalium et necessariorum, quam particularium et contingentium. Sed in homine remanet post hanc vitam cognitio particularium contingentium, puta eorum quae quis fecit vel passus est; secundum illud Luc. XVI, <i>recordare quia recepisti bona in vita tua, et Lazarus similiter mala</i>. Ergo multo magis remanet cognitio universalium et necessariorum, quae pertinent ad scientiam et ad alias virtutes intellectuales.</p><p title="I-II q. 67 a. 2 co."><a name="36300"><span class="ref">[36300] Iª-IIae q. 67 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut in primo dictum est, quidam posuerunt quod species intelligibiles non permanent in intellectu possibili nisi quandiu actu intelligit, nec est aliqua conservatio specierum, cessante consideratione actuali, nisi in viribus sensitivis, quae sunt actus corporalium organorum, scilicet in imaginativa et memorativa. Huiusmodi autem vires corrumpuntur, corrupto corpore. Et ideo secundum hoc, scientia nullo modo post hanc vitam remanebit, corpore corrupto; neque aliqua alia intellectualis virtus. Sed haec opinio est contra sententiam Aristotelis, qui in III de anima dicit quod <i>intellectus possibilis est in actu, cum fit singula, sicut sciens; cum tamen sit in potentia ad considerandum in actu</i>. Est etiam contra rationem, quia species intelligibiles recipiuntur in intellectu possibili immobiliter, secundum modum recipientis. Unde et intellectus possibilis dicitur locus specierum, quasi species intelligibiles conservans. Sed phantasmata, ad quae respiciendo homo intelligit in hac vita, applicando ad ipsa species intelligibiles, ut in primo dictum est, corrupto corpore corrumpuntur. Unde quantum ad ipsa phantasmata, quae sunt quasi materialia in virtutibus intellectualibus, virtutes intellectuales destruuntur, destructo corpore, sed quantum ad species intelligibiles, quae sunt in intellectu possibili, virtutes intellectuales manent. Species autem se habent in virtutibus intellectualibus sicut formales. Unde intellectuales virtutes manent post hanc vitam, quantum ad id quod est formale in eis, non autem quantum ad id quod est materiale, sicut et de moralibus dictum est.</p><p title="I-II q. 67 a. 2 ad 1"><a name="36301"><span class="ref">[36301] Iª-IIae q. 67 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod verbum apostoli est intelligendum quantum ad id quod est materiale in scientia, et quantum ad modum intelligendi, quia scilicet neque phantasmata remanebunt, destructo corpore; neque erit usus scientiae per conversionem ad phantasmata.</p><p title="I-II q. 67 a. 2 ad 2"><a name="36302"><span class="ref">[36302] Iª-IIae q. 67 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod per aegritudinem corrumpitur habitus scientiae quantum ad id quod est materiale in eo, scilicet quantum ad phantasmata, non autem quantum ad species intelligibiles, quae sunt in intellectu possibili.</p><p title="I-II q. 67 a. 2 ad 3"><a name="36303"><span class="ref">[36303] Iª-IIae q. 67 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod anima separata post mortem habet alium modum intelligendi quam per conversionem ad phantasmata, ut in primo dictum est. Et sic scientia manet, non tamen secundum eundem modum operandi, sicut et de virtutibus moralibus dictum est.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 67 a. 3 arg. 1"><a name="36304"><span class="ref">[36304] Iª-IIae q. 67 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod fides maneat post hanc vitam. Nobilior enim est fides quam scientia. Sed scientia manet post hanc vitam, ut dictum est. Ergo et fides.</p><p title="I-II q. 67 a. 3 arg. 2"><a name="36305"><span class="ref">[36305] Iª-IIae q. 67 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, I ad Cor. III, dicitur, <i>fundamentum aliud nemo potest ponere, praeter id quod positum est, quod est Christus Iesus</i>, idest fides Christi Iesu. Sed sublato fundamento, non remanet id quod superaedificatur. Ergo, si fides non remanet post hanc vitam, nulla alia virtus remaneret.</p><p title="I-II q. 67 a. 3 arg. 3"><a name="36306"><span class="ref">[36306] Iª-IIae q. 67 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, cognitio fidei et cognitio gloriae differunt secundum perfectum et imperfectum. Sed cognitio imperfecta potest esse simul cum cognitione perfecta, sicut in Angelo simul potest esse cognitio vespertina cum cognitione matutina; et aliquis homo potest simul habere de eadem conclusione scientiam per syllogismum demonstrativum, et opinionem per syllogismum dialecticum. Ergo etiam fides simul esse potest, post hanc vitam, cum cognitione gloriae.</p><p title="I-II q. 67 a. 3 s. c."><a name="36307"><span class="ref">[36307] Iª-IIae q. 67 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, II ad Cor. V, <i>quandiu sumus in corpore, peregrinamur a domino, per fidem enim ambulamus, et non per speciem</i>. Sed illi qui sunt in gloria, non peregrinantur a domino, sed sunt ei praesentes. Ergo fides non manet post hanc vitam in gloria.</p><p title="I-II q. 67 a. 3 co."><a name="36308"><span class="ref">[36308] Iª-IIae q. 67 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod oppositio est per se et propria causa quod unum excludatur ab alio, inquantum scilicet in omnibus oppositis includitur oppositio affirmationis et negationis. Invenitur autem in quibusdam oppositio secundum contrarias formas, sicut in coloribus album et nigrum. In quibusdam autem, secundum perfectum et imperfectum, unde in alterationibus magis et minus accipiuntur ut contraria, ut cum de minus calido fit magis calidum, ut dicitur in V Physic. Et quia perfectum et imperfectum opponuntur, impossibile est quod simul, secundum idem, sit perfectio et imperfectio. Est autem considerandum quod imperfectio quidem quandoque est de ratione rei, et pertinet ad speciem ipsius, sicut defectus rationis pertinet ad rationem speciei equi vel bovis. Et quia unum et idem numero manens non potest transferri de una specie in aliam, inde est quod, tali imperfectione sublata, tollitur species rei, sicut iam non esset bos vel equus, si esset rationalis. Quandoque vero imperfectio non pertinet ad rationem speciei, sed accidit individuo secundum aliquid aliud, sicut alicui homini quandoque accidit defectus rationis, inquantum impeditur in eo rationis usus, propter somnum vel ebrietatem vel aliquid huiusmodi. Patet autem quod, tali imperfectione remota, nihilominus substantia rei manet. Manifestum est autem quod imperfectio cognitionis est de ratione fidei. Ponitur enim in eius definitione, <i>fides enim est substantia sperandarum rerum, argumentum non apparentium</i>, ut dicitur ad Heb. XI. Et Augustinus dicit, <i>quid est fides? Credere quod non vides</i>. Quod autem cognitio sit sine apparitione vel visione, hoc ad imperfectionem cognitionis pertinet. Et sic imperfectio cognitionis est de ratione fidei. Unde manifestum est quod fides non potest esse perfecta cognitio, eadem numero manens. Sed ulterius considerandum est utrum simul possit esse cum cognitione perfecta, nihil enim prohibet aliquam cognitionem imperfectam simul esse aliquando cum cognitione perfecta. Est igitur considerandum quod cognitio potest esse imperfecta tripliciter, uno modo, ex parte obiecti cognoscibilis; alio modo, ex parte medii; tertio modo, ex parte subiecti. Ex parte quidem obiecti cognoscibilis, differunt secundum perfectum et imperfectum cognitio matutina et vespertina in Angelis, nam cognitio matutina est de rebus secundum quod habent esse in verbo; cognitio autem vespertina est de eis secundum quod habent esse in propria natura, quod est imperfectum respectu primi esse. Ex parte vero medii, differunt secundum perfectum et imperfectum cognitio quae est de aliqua conclusione per medium demonstrativum, et per medium probabile. Ex parte vero subiecti differunt secundum perfectum et imperfectum opinio, fides et scientia. Nam de ratione opinionis est quod accipiatur unum cum formidine alterius oppositi, unde non habet firmam inhaesionem. De ratione vero scientiae est quod habeat firmam inhaesionem cum visione intellectiva, habet enim certitudinem procedentem ex intellectu principiorum. Fides autem medio modo se habet, excedit enim opinionem, in hoc quod habet firmam inhaesionem; deficit vero a scientia, in hoc quod non habet visionem. Manifestum est autem quod perfectum et imperfectum non possunt simul esse secundum idem, sed ea quae differunt secundum perfectum et imperfectum, secundum aliquid idem possunt simul esse in aliquo alio eodem. Sic igitur cognitio perfecta et imperfecta ex parte obiecti, nullo modo possunt esse de eodem obiecto. Possunt tamen convenire in eodem medio, et in eodem subiecto, nihil enim prohibet quod unus homo simul et semel per unum et idem medium habeat cognitionem de duobus, quorum unum est perfectum et aliud imperfectum, sicut de sanitate et aegritudine, et bono et malo. Similiter etiam impossibile est quod cognitio perfecta et imperfecta ex parte medii, conveniant in uno medio. Sed nihil prohibet quin conveniant in uno obiecto, et in uno subiecto, potest enim unus homo cognoscere eandem conclusionem per medium probabile, et demonstrativum. Et est similiter impossibile quod cognitio perfecta et imperfecta ex parte subiecti, sint simul in eodem subiecto. Fides autem in sui ratione habet imperfectionem quae est ex parte subiecti, ut scilicet credens non videat id quod credit, beatitudo autem de sui ratione habet perfectionem ex parte subiecti, ut scilicet beatus videat id quo beatificatur, ut supra dictum est. Unde manifestum est quod impossibile est quod fides maneat simul cum beatitudine in eodem subiecto.</p><p title="I-II q. 67 a. 3 ad 1"><a name="36309"><span class="ref">[36309] Iª-IIae q. 67 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod fides est nobilior quam scientia, ex parte obiecti, quia eius obiectum est veritas prima. Sed scientia habet perfectiorem modum cognoscendi, qui non repugnat perfectioni beatitudinis, scilicet visioni, sicut repugnat ei modus fidei.</p><p title="I-II q. 67 a. 3 ad 2"><a name="36310"><span class="ref">[36310] Iª-IIae q. 67 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod fides est fundamentum quantum ad id quod habet de cognitione. Et ideo quando perficietur cognitio, erit perfectius fundamentum.</p><p title="I-II q. 67 a. 3 ad 3"><a name="36311"><span class="ref">[36311] Iª-IIae q. 67 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium patet solutio ex his quae dicta sunt.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 67 a. 4 arg. 1"><a name="36312"><span class="ref">[36312] Iª-IIae q. 67 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod spes maneat post mortem in statu gloriae. Spes enim nobiliori modo perficit appetitum humanum quam virtutes morales. Sed virtutes morales manent post hanc vitam, ut patet per Augustinum, in XIV de Trin. Ergo multo magis spes.</p><p title="I-II q. 67 a. 4 arg. 2"><a name="36313"><span class="ref">[36313] Iª-IIae q. 67 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, spei opponitur timor. Sed timor manet post hanc vitam, et in beatis quidem timor filialis, qui manet in saeculum; et in damnatis timor poenarum. Ergo spes, pari ratione, potest permanere.</p><p title="I-II q. 67 a. 4 arg. 3"><a name="36314"><span class="ref">[36314] Iª-IIae q. 67 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut spes est futuri boni, ita et desiderium. Sed in beatis est desiderium futuri boni, et quantum ad gloriam corporis, quam animae beatorum desiderant, ut dicit Augustinus, XII super Gen. ad Litt.; et etiam quantum ad gloriam animae, secundum illud Eccli. XXIV, <i>qui edunt me, adhuc esurient, et qui bibunt me, adhuc sitient</i>; et I Petr. I, dicitur, <i>in quem desiderant Angeli prospicere</i>. Ergo videtur quod possit esse spes post hanc vitam in beatis.</p><p title="I-II q. 67 a. 4 s. c."><a name="36315"><span class="ref">[36315] Iª-IIae q. 67 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, Rom. VIII, <i>quod videt quis, quid sperat?</i> Sed beati vident id quod est obiectum spei, scilicet Deum. Ergo non sperant.</p><p title="I-II q. 67 a. 4 co."><a name="36316"><span class="ref">[36316] Iª-IIae q. 67 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, id quod de ratione sui importat imperfectionem subiecti, non potest simul stare cum subiecto opposita perfectione perfecto. Sicut patet quod motus in ratione sui importat imperfectionem subiecti, est enim actus existentis in potentia, inquantum huiusmodi, unde quando illa potentia reducitur ad actum, iam cessat motus; non enim adhuc albatur, postquam iam aliquid factum est album. Spes autem importat motum quendam in id quod non habetur; ut patet ex his quae supra de passione spei diximus. Et ideo quando habebitur id quod speratur, scilicet divina fruitio, iam spes esse non poterit.</p><p title="I-II q. 67 a. 4 ad 1"><a name="36317"><span class="ref">[36317] Iª-IIae q. 67 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod spes est nobilior virtutibus moralibus quantum ad obiectum, quod est Deus. Sed actus virtutum moralium non repugnant perfectioni beatitudinis, sicut actus spei; nisi forte ratione materiae, secundum quam non manent. Non enim virtus moralis perficit appetitum solum in id quod nondum habetur; sed etiam circa id quod praesentialiter habetur.</p><p title="I-II q. 67 a. 4 ad 2"><a name="36318"><span class="ref">[36318] Iª-IIae q. 67 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod timor est duplex, servilis et filialis, ut infra dicetur. Servilis quidem est timor poenae, qui non poterit esse in gloria, nulla possibilitate ad poenam remanente. Timor vero filialis habet duos actus, scilicet revereri Deum, et quantum ad hunc actum manet; et timere separationem ab ipso, et quantum ad hunc actum non manet. Separari enim a Deo habet rationem mali, nullum autem malum ibi timebitur, secundum illud Proverb. I, <i>abundantia perfruetur, malorum timore sublato</i>. Timor autem opponitur spei oppositione boni et mali, ut supra dictum est, et ideo timor qui remanet in gloria, non opponitur spei. In damnatis autem magis potest esse timor poenae, quam in beatis spes gloriae. Quia in damnatis erit successio poenarum, et sic remanet ibi ratio futuri, quod est obiectum timoris, sed gloria sanctorum est absque successione, secundum quandam aeternitatis participationem, in qua non est praeteritum et futurum, sed solum praesens. Et tamen nec etiam in damnatis est proprie timor. Nam sicut supra dictum est, timor nunquam est sine aliqua spe evasionis, quae omnino in damnatis non erit. Unde nec timor; nisi communiter loquendo, secundum quod quaelibet expectatio mali futuri dicitur timor.</p><p title="I-II q. 67 a. 4 ad 3"><a name="36319"><span class="ref">[36319] Iª-IIae q. 67 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod quantum ad gloriam animae, non potest esse in beatis desiderium, secundum quod respicit futurum, ratione iam dicta. Dicitur autem ibi esse esuries et sitis, per remotionem fastidii, et eadem ratione dicitur esse desiderium in Angelis. Respectu autem gloriae corporis, in animabus sanctorum potest quidem esse desiderium, non tamen spes, proprie loquendo, neque secundum quod spes est virtus theologica, sic enim eius obiectum est Deus, non autem aliquod bonum creatum; neque secundum quod communiter sumitur. Quia obiectum spei est arduum, ut supra dictum est, bonum autem cuius iam inevitabilem causam habemus, non comparatur ad nos in ratione ardui. Unde non proprie dicitur aliquis qui habet argentum, sperare se habiturum aliquid quod statim in potestate eius est ut emat. Et similiter illi qui habent gloriam animae, non proprie dicuntur sperare gloriam corporis; sed solum desiderare.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="I-II q. 67 a. 5 arg. 1"><a name="36320"><span class="ref">[36320] Iª-IIae q. 67 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod aliquid fidei vel spei remaneat in gloria. Remoto enim eo quod est proprium, remanet id quod est commune, sicut dicitur in libro de causis, quod, <i>remoto rationali, remanet vivum; et remoto vivo, remanet ens</i>. Sed in fide est aliquid quod habet commune cum beatitudine, scilicet ipsa cognitio, aliquid autem quod est sibi proprium, scilicet aenigma; est enim fides cognitio aenigmatica. Ergo, remoto aenigmate fidei, adhuc remanet ipsa cognitio fidei.</p><p title="I-II q. 67 a. 5 arg. 2"><a name="36321"><span class="ref">[36321] Iª-IIae q. 67 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, fides est quoddam spirituale lumen animae, secundum illud Ephes. I, <i>illuminatos oculos cordis vestri in agnitionem Dei</i>; sed hoc lumen est imperfectum respectu luminis gloriae, de quo dicitur in Psalmo XXXV, <i>in lumine tuo videbimus lumen</i>. Lumen autem imperfectum remanet, superveniente lumine perfecto, non enim candela extinguitur, claritate solis superveniente. Ergo videtur quod ipsum lumen fidei maneat cum lumine gloriae.</p><p title="I-II q. 67 a. 5 arg. 3"><a name="36322"><span class="ref">[36322] Iª-IIae q. 67 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, substantia habitus non tollitur per hoc quod subtrahitur materia, potest enim homo habitum liberalitatis retinere, etiam amissa pecunia; sed actum habere non potest. Obiectum autem fidei est veritas prima non visa. Ergo, hoc remoto per hoc quod videtur veritas prima, adhuc potest remanere ipse habitus fidei.</p><p title="I-II q. 67 a. 5 s. c."><a name="36323"><span class="ref">[36323] Iª-IIae q. 67 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod fides est quidam habitus simplex. Simplex autem vel totum tollitur, vel totum manet. Cum igitur fides non totaliter maneat, sed evacuetur, ut dictum est; videtur quod totaliter tollatur.</p><p title="I-II q. 67 a. 5 co."><a name="36324"><span class="ref">[36324] Iª-IIae q. 67 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod quidam dixerunt quod spes totaliter tollitur, fides autem partim tollitur, scilicet quantum ad aenigma, et partim manet, scilicet quantum ad substantiam cognitionis. Quod quidem si sic intelligatur quod maneat non idem numero, sed idem genere, verissime dictum est, fides enim cum visione patriae convenit in genere, quod est cognitio. Spes autem non convenit cum beatitudine in genere, comparatur enim spes ad beatitudinis fruitionem, sicut motus ad quietem in termino. Si autem intelligatur quod eadem numero cognitio quae est fidei, maneat in patria; hoc est omnino impossibile. Non enim, remota differentia alicuius speciei, remanet substantia generis eadem numero, sicut, remota differentia constitutiva albedinis, non remanet eadem substantia coloris numero, ut sic idem numero color sit quandoque albedo, quandoque vero nigredo. Non enim comparatur genus ad differentiam sicut materia ad formam, ut remaneat substantia generis eadem numero, differentia remota; sicut remanet eadem numero substantia materiae, remota forma. Genus enim et differentia non sunt partes speciei, alioquin non praedicarentur de specie. Sed sicut species significat totum, idest compositum ex materia et forma in rebus materialibus, ita differentia significat totum, et similiter genus, sed genus denominat totum ab eo quod est sicut materia; differentia vero ab eo quod est sicut forma; species vero ab utroque. Sicut in homine sensitiva natura materialiter se habet ad intellectivam, animal autem dicitur quod habet naturam sensitivam; rationale quod habet intellectivam; homo vero quod habet utrumque. Et sic idem totum significatur per haec tria, sed non ab eodem. Unde patet quod, cum differentia non sit nisi designativa generis, remota differentia, non potest substantia generis eadem remanere, non enim remanet eadem animalitas, si sit alia anima constituens animal. Unde non potest esse quod eadem numero cognitio, quae prius fuit aenigmatica, postea fiat visio aperta. Et sic patet quod nihil idem numero vel specie quod est in fide, remanet in patria; sed solum idem genere.</p><p title="I-II q. 67 a. 5 ad 1"><a name="36325"><span class="ref">[36325] Iª-IIae q. 67 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, remoto rationali, non remanet vivum idem numero, sed idem genere, ut ex dictis patet.</p><p title="I-II q. 67 a. 5 ad 2"><a name="36326"><span class="ref">[36326] Iª-IIae q. 67 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod imperfectio luminis candelae non opponitur perfectioni solaris luminis, quia non respiciunt idem subiectum. Sed imperfectio fidei et perfectio gloriae opponuntur ad invicem, et respiciunt idem subiectum. Unde non possunt esse simul, sicut nec claritas aeris cum obscuritate eius.</p><p title="I-II q. 67 a. 5 ad 3"><a name="36327"><span class="ref">[36327] Iª-IIae q. 67 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ille qui amittit pecuniam, non amittit possibilitatem habendi pecuniam, et ideo convenienter remanet habitus liberalitatis. Sed in statu gloriae non solum actu tollitur obiectum fidei, quod est non visum; sed etiam secundum possibilitatem, propter beatitudinis stabilitatem. Et ideo frustra talis habitus remaneret.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="I-II q. 67 a. 6 arg. 1"><a name="36328"><span class="ref">[36328] Iª-IIae q. 67 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod caritas non maneat post hanc vitam in gloria. Quia, ut dicitur I ad Cor. XIII, <i>cum venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex parte est</i>, idest quod est imperfectum. Sed caritas viae est imperfecta. Ergo evacuabitur, adveniente perfectione gloriae.</p><p title="I-II q. 67 a. 6 arg. 2"><a name="36329"><span class="ref">[36329] Iª-IIae q. 67 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, habitus et actus distinguuntur secundum obiecta. Sed obiectum amoris est bonum apprehensum. Cum ergo alia sit apprehensio praesentis vitae, et alia apprehensio futurae vitae; videtur quod non maneat eadem caritas utrobique.</p><p title="I-II q. 67 a. 6 arg. 3"><a name="36330"><span class="ref">[36330] Iª-IIae q. 67 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, eorum quae sunt unius rationis, imperfectum potest venire ad aequalitatem perfectionis, per continuum augmentum. Sed caritas viae nunquam potest pervenire ad aequalitatem caritatis patriae, quantumcumque augeatur. Ergo videtur quod caritas viae non remaneat in patria.</p><p title="I-II q. 67 a. 6 s. c."><a name="36331"><span class="ref">[36331] Iª-IIae q. 67 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, I ad Cor. XIII, <i>caritas nunquam excidit</i>.</p><p title="I-II q. 67 a. 6 co."><a name="36332"><span class="ref">[36332] Iª-IIae q. 67 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, quando imperfectio alicuius rei non est de ratione speciei ipsius, nihil prohibet idem numero quod prius fuit imperfectum, postea perfectum esse, sicut homo per augmentum perficitur, et albedo per intensionem. Caritas autem est amor; de cuius ratione non est aliqua imperfectio, potest enim esse et habiti et non habiti, et visi et non visi. Unde caritas non evacuatur per gloriae perfectionem, sed eadem numero manet.</p><p title="I-II q. 67 a. 6 ad 1"><a name="36333"><span class="ref">[36333] Iª-IIae q. 67 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod imperfectio caritatis per accidens se habet ad ipsam, quia non est de ratione amoris imperfectio. Remoto autem eo quod est per accidens, nihilominus remanet substantia rei. Unde, evacuata imperfectione caritatis, non evacuatur ipsa caritas.</p><p title="I-II q. 67 a. 6 ad 2"><a name="36334"><span class="ref">[36334] Iª-IIae q. 67 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod caritas non habet pro obiecto ipsam cognitionem, sic enim non esset eadem in via et in patria. Sed habet pro obiecto ipsam rem cognitam, quae est eadem, scilicet ipsum Deum.</p><p title="I-II q. 67 a. 6 ad 3"><a name="36335"><span class="ref">[36335] Iª-IIae q. 67 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod caritas viae per augmentum non potest pervenire ad aequalitatem caritatis patriae, propter differentiam quae est ex parte causae, visio enim est quaedam causa amoris, ut dicitur in IX Ethic. Deus autem quanto perfectius cognoscitur, tanto perfectius amatur.</p></div></div><div id="q68" class="q"><h2>Quaestio 68</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 68 pr."><a name="36336"><span class="ref">[36336] Iª-IIae q. 68 pr.</span></a> Consequenter considerandum est de donis. Et circa hoc quaeruntur octo. Primo, utrum dona differant a virtutibus. Secundo, de necessitate donorum. Tertio, utrum dona sint habitus. Quarto, quae, et quot sint. Quinto, utrum dona sint connexa. Sexto, utrum maneant in patria. Septimo, de comparatione eorum ad invicem. Octavo, de comparatione eorum ad virtutes.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 68 a. 1 arg. 1"><a name="36337"><span class="ref">[36337] Iª-IIae q. 68 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod dona non distinguantur a virtutibus. Dicit enim Gregorius, in I Moral., exponens illud Iob, <i>nati sunt ei septem filii, septem nobis nascuntur filii, cum per conceptionem bonae cogitationis, sancti spiritus septem in nobis virtutes oriuntur</i>. Et inducit illud quod habetur Isaiae XI, requiescet super eum spiritus intellectus etc., ubi enumerantur septem spiritus sancti dona. Ergo septem dona spiritus sancti sunt virtutes.</p><p title="I-II q. 68 a. 1 arg. 2"><a name="36338"><span class="ref">[36338] Iª-IIae q. 68 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, Augustinus dicit, in libro de Quaestionib. Evang., exponens illud quod habetur Matth. XII, <i>tunc vadit, et assumit septem alios spiritus etc., septem vitia sunt contraria septem virtutibus spiritus sancti</i>, idest septem donis. Sunt autem septem vitia contraria virtutibus communiter dictis. Ergo dona non distinguuntur a virtutibus communiter dictis.</p><p title="I-II q. 68 a. 1 arg. 3"><a name="36339"><span class="ref">[36339] Iª-IIae q. 68 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, quorum est definitio eadem, ipsa quoque sunt eadem. Sed definitio virtutis convenit donis, unumquodque enim donum est bona qualitas mentis qua recte vivitur, et cetera. Similiter definitio doni convenit virtutibus infusis, est enim donum datio irreddibilis, secundum philosophum. Ergo virtutes et dona non distinguuntur.</p><p title="I-II q. 68 a. 1 arg. 4"><a name="36340"><span class="ref">[36340] Iª-IIae q. 68 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, plura eorum quae enumerantur inter dona, sunt virtutes. Nam sicut supra dictum est, sapientia et intellectus et scientia sunt virtutes intellectuales; consilium autem ad prudentiam pertinet; pietas autem species est iustitiae; fortitudo autem quaedam virtus est moralis. Ergo videtur quod virtutes non distinguantur a donis.</p><p title="I-II q. 68 a. 1 s. c."><a name="36341"><span class="ref">[36341] Iª-IIae q. 68 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod Gregorius, I Moral., distinguit septem dona, quae dicit significari per septem filios Iob, a tribus virtutibus theologicis, quas dicit significari per tres filias Iob. Et in II Moral., distinguit eadem septem dona a quatuor virtutibus cardinalibus, quae dicit significari per quatuor angulos domus.</p><p title="I-II q. 68 a. 1 co."><a name="36342"><span class="ref">[36342] Iª-IIae q. 68 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, si loquamur de dono et virtute secundum nominis rationem, sic nullam oppositionem habent ad invicem. Nam ratio virtutis sumitur secundum quod perficit hominem ad bene agendum, ut supra dictum est, ratio autem doni sumitur secundum comparationem ad causam a qua est. Nihil autem prohibet illud quod est ab alio ut donum, esse perfectivum alicuius ad bene operandum, praesertim cum supra dixerimus quod virtutes quaedam nobis sunt infusae a Deo. Unde secundum hoc, donum a virtute distingui non potest. Et ideo quidam posuerunt quod dona non essent a virtutibus distinguenda. Sed eis remanet non minor difficultas, ut scilicet rationem assignent quare quaedam virtutes dicantur dona, et non omnes; et quare aliqua computantur inter dona, quae non computantur inter virtutes, ut patet de timore. Unde alii dixerunt dona a virtutibus esse distinguenda; sed non assignaverunt convenientem distinctionis causam, quae scilicet ita communis esset virtutibus, quod nullo modo donis, aut e converso. Considerantes enim aliqui quod, inter septem dona, quatuor pertinent ad rationem, scilicet sapientia scientia, intellectus et consilium; et tria ad vim appetitivam, scilicet fortitudo, pietas et timor; posuerunt quod dona perficiebant liberum arbitrium secundum quod est facultas rationis, virtutes vero secundum quod est facultas voluntatis, quia invenerunt duas solas virtutes in ratione vel intellectu, scilicet fidem et prudentiam, alias vero in vi appetitiva vel affectiva. Oporteret autem, si haec distinctio esset conveniens, quod omnes virtutes essent in vi appetitiva, et omnia dona in ratione. Quidam vero, considerantes quod Gregorius dicit, in II Moral., quod <i>donum spiritus sancti, quod in mente sibi subiecta format temperantiam, prudentiam, iustitiam et fortitudinem; eandem mentem munit contra singula tentamenta per septem dona</i>, dixerunt quod virtutes ordinantur ad bene operandum, dona vero ad resistendum tentationibus. Sed nec ista distinctio sufficit. Quia etiam virtutes tentationibus resistunt, inducentibus ad peccata, quae contrariantur virtutibus, unumquodque enim resistit naturaliter suo contrario. Quod praecipue patet de caritate, de qua dicitur Cantic. VIII, <i>aquae multae non potuerunt extinguere caritatem</i>. Alii vero, considerantes quod ista dona traduntur in Scriptura secundum quod fuerunt in Christo, ut patet Isaiae XI; dixerunt quod virtutes ordinantur simpliciter ad bene operandum; sed dona ordinantur ad hoc ut per ea conformemur Christo, praecipue quantum ad ea quae passus est, quia in passione eius praecipue huiusmodi dona resplenduerunt. Sed hoc etiam non videtur esse sufficiens. Quia ipse dominus praecipue nos inducit ad sui conformitatem secundum humilitatem et mansuetudinem, Matth. XI, <i>discite a me, quia mitis sum et humilis corde</i>; et secundum caritatem, ut Ioan. XV, <i>diligatis invicem, sicut dilexi vos</i>. Et hae etiam virtutes praecipue in passione Christi refulserunt. Et ideo ad distinguendum dona a virtutibus, debemus sequi modum loquendi Scripturae, in qua nobis traduntur non quidem sub nomine donorum, sed magis sub nomine spirituum, sic enim dicitur Isaiae XI, <i>requiescet super eum spiritus sapientiae et intellectus,</i> et cetera. Ex quibus verbis manifeste datur intelligi quod ista septem enumerantur ibi, secundum quod sunt in nobis ab inspiratione divina. Inspiratio autem significat quandam motionem ab exteriori. Est enim considerandum quod in homine est duplex principium movens, unum quidem interius, quod est ratio; aliud autem exterius, quod est Deus, ut supra dictum est; et etiam philosophus hoc dicit, in cap. de bona fortuna. Manifestum est autem quod omne quod movetur, necesse est proportionatum esse motori, et haec est perfectio mobilis inquantum est mobile, dispositio qua disponitur ad hoc quod bene moveatur a suo motore. Quanto igitur movens est altior, tanto necesse est quod mobile perfectiori dispositione ei proportionetur, sicut videmus quod perfectius oportet esse discipulum dispositum, ad hoc quod altiorem doctrinam capiat a docente. Manifestum est autem quod virtutes humanae perficiunt hominem secundum quod homo natus est moveri per rationem in his quae interius vel exterius agit. Oportet igitur inesse homini altiores perfectiones, secundum quas sit dispositus ad hoc quod divinitus moveatur. Et istae perfectiones vocantur dona, non solum quia infunduntur a Deo; sed quia secundum ea homo disponitur ut efficiatur prompte mobilis ab inspiratione divina, sicut dicitur Isaiae l, <i>dominus aperuit mihi aurem; ego autem non contradico, retrorsum non abii</i>. Et philosophus etiam dicit, in cap. de bona fortuna, quod his qui moventur per instinctum divinum, non expedit consiliari secundum rationem humanam, sed quod sequantur interiorem instinctum, quia moventur a meliori principio quam sit ratio humana. Et hoc est quod quidam dicunt, quod dona perficiunt hominem ad altiores actus quam sint actus virtutum.</p><p title="I-II q. 68 a. 1 ad 1"><a name="36343"><span class="ref">[36343] Iª-IIae q. 68 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod huiusmodi dona nominantur quandoque virtutes, secundum communem rationem virtutis. Habent tamen aliquid supereminens rationi communi virtutis, inquantum sunt quaedam divinae virtutes, perficientes hominem inquantum est a Deo motus. Unde et philosophus, in VII Ethic., supra virtutem communem ponit quandam virtutem heroicam vel divinam, secundum quam dicuntur aliqui divini viri.</p><p title="I-II q. 68 a. 1 ad 2"><a name="36344"><span class="ref">[36344] Iª-IIae q. 68 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod vitia, inquantum sunt contra bonum rationis, contrariantur virtutibus, inquantum autem sunt contra divinum instinctum, contrariantur donis. Idem enim contrariatur Deo et rationi, cuius lumen a Deo derivatur.</p><p title="I-II q. 68 a. 1 ad 3"><a name="36345"><span class="ref">[36345] Iª-IIae q. 68 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod definitio illa datur de virtute secundum communem modum virtutis. Unde si volumus definitionem restringere ad virtutes prout distinguuntur a donis, dicemus quod hoc quod dicitur, qua recte vivitur, intelligendum est de rectitudine vitae quae accipitur secundum regulam rationis. Similiter autem donum, prout distinguitur a virtute infusa, potest dici id quod datur a Deo in ordine ad motionem ipsius; quod scilicet facit hominem bene sequentem suos instinctus.</p><p title="I-II q. 68 a. 1 ad 4"><a name="36346"><span class="ref">[36346] Iª-IIae q. 68 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod sapientia dicitur intellectualis virtus, secundum quod procedit ex iudicio rationis, dicitur autem donum, secundum quod operatur ex instinctu divino. Et similiter dicendum est de aliis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 68 a. 2 arg. 1"><a name="36347"><span class="ref">[36347] Iª-IIae q. 68 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod dona non sint necessaria homini ad salutem. Dona enim ordinantur ad quandam perfectionem ultra communem perfectionem virtutis. Non autem est homini necessarium ad salutem ut huiusmodi perfectionem consequatur, quae est ultra communem statum virtutis, quia huiusmodi perfectio non cadit sub praecepto, sed sub consilio. Ergo dona non sunt necessaria homini ad salutem.</p><p title="I-II q. 68 a. 2 arg. 2"><a name="36348"><span class="ref">[36348] Iª-IIae q. 68 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, ad salutem hominis sufficit quod homo se bene habeat et circa divina et circa humana. Sed per virtutes theologicas homo se habet bene circa divina; per virtutes autem morales, circa humana. Ergo dona non sunt homini necessaria ad salutem.</p><p title="I-II q. 68 a. 2 arg. 3"><a name="36349"><span class="ref">[36349] Iª-IIae q. 68 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, Gregorius dicit, in II Moral., quod <i>spiritus sanctus dat sapientiam contra stultitiam, intellectum contra hebetudinem, consilium contra praecipitationem, fortitudinem contra timorem, scientiam contra ignorantiam, pietatem contra duritiam, timorem contra superbiam</i>. Sed sufficiens remedium potest adhiberi ad omnia ista tollenda per virtutes. Ergo dona non sunt necessaria homini ad salutem.</p><p title="I-II q. 68 a. 2 s. c."><a name="36350"><span class="ref">[36350] Iª-IIae q. 68 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra, inter dona summum videtur esse sapientia, infimum autem timor. Utrumque autem horum necessarium est ad salutem, quia de sapientia dicitur, Sap. VII, <i>neminem diligit Deus nisi eum qui cum sapientia inhabitat</i>; et de timore dicitur, Eccli. I, <i>qui sine timore est, non poterit iustificari</i>. Ergo etiam alia dona media sunt necessaria ad salutem.</p><p title="I-II q. 68 a. 2 co."><a name="36351"><span class="ref">[36351] Iª-IIae q. 68 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, dona sunt quaedam hominis perfectiones, quibus homo disponitur ad hoc quod bene sequatur instinctum divinum. Unde in his in quibus non sufficit instinctus rationis, sed est necessarius spiritus sancti instinctus, per consequens est necessarium donum. Ratio autem hominis est perfecta dupliciter a Deo, primo quidem, naturali perfectione, scilicet secundum lumen naturale rationis; alio modo, quadam supernaturali perfectione, per virtutes theologicas, ut dictum est supra. Et quamvis haec secunda perfectio sit maior quam prima, tamen prima perfectiori modo habetur ab homine quam secunda, nam prima habetur ab homine quasi plena possessio, secunda autem habetur quasi imperfecta; imperfecte enim diligimus et cognoscimus Deum. Manifestum est autem quod unumquodque quod perfecte habet naturam vel formam aliquam aut virtutem, potest per se secundum illam operari, non tamen exclusa operatione Dei, qui in omni natura et voluntate interius operatur. Sed id quod imperfecte habet naturam aliquam vel formam aut virtutem, non potest per se operari, nisi ab altero moveatur. Sicut sol, quia est perfecte lucidus, per seipsum potest illuminare, luna autem, in qua est imperfecte natura lucis, non illuminat nisi illuminata. Medicus etiam, qui perfecte novit artem medicinae, potest per se operari, sed discipulus eius, qui nondum est plene instructus, non potest per se operari, nisi ab eo instruatur. Sic igitur quantum ad ea quae subsunt humanae rationi, in ordine scilicet ad finem connaturalem homini; homo potest operari, per iudicium rationis. Si tamen etiam in hoc homo adiuvetur a Deo per specialem instinctum, hoc erit superabundantis bonitatis, unde secundum philosophos, non quicumque habebat virtutes morales acquisitas, habebat virtutes heroicas vel divinas. Sed in ordine ad finem ultimum supernaturalem, ad quem ratio movet secundum quod est aliqualiter et imperfecte formata per virtutes theologicas; non sufficit ipsa motio rationis, nisi desuper adsit instinctus et motio spiritus sancti; secundum illud Rom. VIII, <i>qui spiritu Dei aguntur, hi filii Dei sunt; et si filii, et haeredes</i>, et in Psalmo CXLII, dicitur, <i>spiritus tuus bonus deducet me in terram rectam</i>; quia scilicet in haereditatem illius terrae beatorum nullus potest pervenire, nisi moveatur et deducatur a spiritu sancto. Et ideo ad illum finem consequendum, necessarium est homini habere donum spiritus sancti.</p><p title="I-II q. 68 a. 2 ad 1"><a name="36352"><span class="ref">[36352] Iª-IIae q. 68 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod dona excedunt communem perfectionem virtutum, non quantum ad genus operum, eo modo quo consilia excedunt praecepta, sed quantum ad modum operandi, secundum quod movetur homo ab altiori principio.</p><p title="I-II q. 68 a. 2 ad 2"><a name="36353"><span class="ref">[36353] Iª-IIae q. 68 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod per virtutes theologicas et morales non ita perficitur homo in ordine ad ultimum finem, quin semper indigeat moveri quodam superiori instinctu spiritus sancti, ratione iam dicta.</p><p title="I-II q. 68 a. 2 ad 3"><a name="36354"><span class="ref">[36354] Iª-IIae q. 68 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod rationi humanae non sunt omnia cognita, neque omnia possibilia, sive accipiatur ut perfecta perfectione naturali, sive accipiatur ut perfecta theologicis virtutibus. Unde non potest quantum ad omnia repellere stultitiam, et alia huiusmodi, de quibus ibi fit mentio. Sed Deus cuius scientiae et potestati omnia subsunt, sua motione ab omni stultitia et ignorantia et hebetudine et duritia et ceteris huiusmodi, nos tutos reddit. Et ideo dona spiritus sancti, quae faciunt nos bene sequentes instinctum ipsius, dicuntur contra huiusmodi defectus dari.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 68 a. 3 arg. 1"><a name="36355"><span class="ref">[36355] Iª-IIae q. 68 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod dona spiritus sancti non sint habitus. Habitus enim est qualitas in homine manens, est enim qualitas difficile mobilis, ut dicitur in praedicamentis. Sed proprium Christi est quod dona spiritus sancti in eo requiescant; ut dicitur Isaiae XI. Et Ioan. I, dicitur, <i>super quem videris spiritum descendentem, et manentem super eum, hic est qui baptizat</i>, quod exponens Gregorius, in II Moral., dicit, <i>in cunctis fidelibus spiritus sanctus venit; sed in solo mediatore semper singulariter permanet</i>. Ergo dona spiritus sancti non sunt habitus.</p><p title="I-II q. 68 a. 3 arg. 2"><a name="36356"><span class="ref">[36356] Iª-IIae q. 68 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, dona spiritus sancti perficiunt hominem secundum quod agitur a spiritu Dei, sicut dictum est. Sed inquantum homo agitur a spiritu Dei, se habet quodammodo ut instrumentum respectu eius. Non autem convenit ut instrumentum perficiatur per habitum, sed principale agens. Ergo dona spiritus sancti non sunt habitus.</p><p title="I-II q. 68 a. 3 arg. 3"><a name="36357"><span class="ref">[36357] Iª-IIae q. 68 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut dona spiritus sancti sunt ex inspiratione divina, ita et donum prophetiae. Sed prophetia non est habitus, non enim semper spiritus prophetiae adest prophetis, ut Gregorius dicit, in I homilia Ezechielis. Ergo neque etiam dona spiritus sancti sunt habitus.</p><p title="I-II q. 68 a. 3 s. c."><a name="36358"><span class="ref">[36358] Iª-IIae q. 68 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod dominus dicit discipulis, de spiritu sancto loquens, Ioan. XIV, <i>apud vos manebit, et in vobis erit</i>. Spiritus autem sanctus non est in hominibus absque donis eius. Ergo dona eius manent in hominibus. Ergo non solum sunt actus vel passiones, sed etiam habitus permanentes.</p><p title="I-II q. 68 a. 3 co."><a name="36359"><span class="ref">[36359] Iª-IIae q. 68 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, dona sunt quaedam perfectiones hominis, quibus disponitur ad hoc quod homo bene sequatur instinctum spiritus sancti. Manifestum est autem ex supradictis quod virtutes morales perficiunt vim appetitivam secundum quod participat aliqualiter rationem, inquantum scilicet nata est moveri per imperium rationis. Hoc igitur modo dona spiritus sancti se habent ad hominem in comparatione ad spiritum sanctum, sicut virtutes morales se habent ad vim appetitivam in comparatione ad rationem. Virtutes autem morales habitus quidam sunt, quibus vires appetitivae disponuntur ad prompte obediendum rationi. Unde et dona spiritus sancti sunt quidam habitus, quibus homo perficitur ad prompte obediendum spiritui sancto.</p><p title="I-II q. 68 a. 3 ad 1"><a name="36360"><span class="ref">[36360] Iª-IIae q. 68 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Gregorius ibidem solvit, dicens quod <i>in illis donis sine quibus ad vitam perveniri non potest, spiritus sanctus in electis omnibus semper manet, sed in aliis non semper manet</i>. Septem autem dona sunt necessaria ad salutem, ut dictum est. Unde quantum ad ea, spiritus sanctus semper manet in sanctis.</p><p title="I-II q. 68 a. 3 ad 2"><a name="36361"><span class="ref">[36361] Iª-IIae q. 68 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ratio illa procedit de instrumento cuius non est agere, sed solum agi. Tale autem instrumentum non est homo; sed sic agitur a spiritu sancto, quod etiam agit, inquantum est liberi arbitrii. Unde indiget habitu.</p><p title="I-II q. 68 a. 3 ad 3"><a name="36362"><span class="ref">[36362] Iª-IIae q. 68 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod prophetia est de donis quae sunt ad manifestationem spiritus, non autem ad necessitatem salutis. Unde non est simile.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 68 a. 4 arg. 1"><a name="36363"><span class="ref">[36363] Iª-IIae q. 68 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod inconvenienter septem dona spiritus sancti enumerentur. In illa enim enumeratione ponuntur quatuor pertinentia ad virtutes intellectuales, scilicet sapientia, intellectus, scientia et consilium, quod pertinet ad prudentiam, nihil autem ibi ponitur quod pertineat ad artem, quae est quinta virtus intellectualis. Similiter etiam ponitur aliquid pertinens ad iustitiam, scilicet pietas, et aliquid pertinens ad fortitudinem, scilicet donum fortitudinis, nihil autem ponitur ibi pertinens ad temperantiam. Ergo insufficienter enumerantur dona.</p><p title="I-II q. 68 a. 4 arg. 2"><a name="36364"><span class="ref">[36364] Iª-IIae q. 68 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, pietas est pars iustitiae. Sed circa fortitudinem non ponitur aliqua pars eius, sed ipsa fortitudo. Ergo non debuit poni pietas, sed ipsa iustitia.</p><p title="I-II q. 68 a. 4 arg. 3"><a name="36365"><span class="ref">[36365] Iª-IIae q. 68 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, virtutes theologicae maxime ordinant nos ad Deum. Cum ergo dona perficiant hominem secundum quod movetur a Deo, videtur quod debuissent poni aliqua dona pertinentia ad theologicas virtutes.</p><p title="I-II q. 68 a. 4 arg. 4"><a name="36366"><span class="ref">[36366] Iª-IIae q. 68 a. 4 arg. 4</span></a> Praeterea, sicut Deus timetur, ita etiam amatur, et in ipsum aliquis sperat, et de eo delectatur. Amor autem, spes et delectatio sunt passiones condivisae timori. Ergo, sicut timor ponitur donum, ita et alia tria debent poni dona.</p><p title="I-II q. 68 a. 4 arg. 5"><a name="36367"><span class="ref">[36367] Iª-IIae q. 68 a. 4 arg. 5</span></a> Praeterea, intellectui adiungitur sapientia quae regit ipsum; fortitudini autem consilium, pietati vero scientia. Ergo et timori debuit addi aliquod donum directivum. Inconvenienter ergo septem dona spiritus sancti enumerantur.</p><p title="I-II q. 68 a. 4 s. c."><a name="36368"><span class="ref">[36368] Iª-IIae q. 68 a. 4 s. c.</span></a> Sed in contrarium est auctoritas Scripturae, Isaiae XI.</p><p title="I-II q. 68 a. 4 co."><a name="36369"><span class="ref">[36369] Iª-IIae q. 68 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, dona sunt quidam habitus perficientes hominem ad hoc quod prompte sequatur instinctum spiritus sancti, sicut virtutes morales perficiunt vires appetitivas ad obediendum rationi. Sicut autem vires appetitivae natae sunt moveri per imperium rationis, ita omnes vires humanae natae sunt moveri per instinctum Dei, sicut a quadam superiori potentia. Et ideo in omnibus viribus hominis quae possunt esse principia humanorum actuum, sicut sunt virtutes, ita etiam sunt dona, scilicet in ratione, et in vi appetitiva. Ratio autem est speculativa et practica, et in utraque consideratur apprehensio veritatis, quae pertinet ad inventionem; et iudicium de veritate. Ad apprehensionem igitur veritatis, perficitur speculativa ratio per intellectum; practica vero per consilium. Ad recte autem iudicandum, speculativa quidem per sapientiam, practica vero per scientiam perficitur. Appetitiva autem virtus, in his quidem quae sunt ad alterum, perficitur per pietatem. In his autem quae sunt ad seipsum, perficitur per fortitudinem contra terrorem periculorum, contra concupiscentiam vero inordinatam delectabilium, per timorem, secundum illud Proverb. XV, <i>per timorem domini declinat omnis a malo</i>; et in Psalmo CXVIII, <i>confige timore tuo carnes meas, a iudiciis enim tuis timui</i>. Et sic patet quod haec dona extendunt se ad omnia ad quae se extendunt virtutes tam intellectuales quam morales.</p><p title="I-II q. 68 a. 4 ad 1"><a name="36370"><span class="ref">[36370] Iª-IIae q. 68 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod dona spiritus sancti perficiunt hominem in his quae pertinent ad bene vivendum, ad quae non ordinatur ars, sed ad exteriora factibilia; est enim ars ratio recta non agibilium, sed factibilium, ut dicitur in VI Ethic. Potest tamen dici quod, quantum ad infusionem donorum, ars pertinet ad spiritum sanctum, qui est principaliter movens; non autem ad homines, qui sunt quaedam organa eius dum ab eo moventur. Temperantiae autem respondet quodammodo donum timoris. Sicut enim ad virtutem temperantiae pertinet, secundum eius propriam rationem, ut aliquis recedat a delectationibus pravis propter bonum rationis; ita ad donum timoris pertinet quod aliquis recedat a delectationibus pravis propter Dei timorem.</p><p title="I-II q. 68 a. 4 ad 2"><a name="36371"><span class="ref">[36371] Iª-IIae q. 68 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod nomen iustitiae imponitur a rectitudine rationis, et ideo nomen virtutis est convenientius quam nomen doni. Sed nomen pietatis importat reverentiam quam habemus ad patrem et ad patriam. Et quia pater omnium Deus est, etiam cultus Dei pietas nominatur; ut Augustinus dicit, X de Civ. Dei. Et ideo convenienter donum quo aliquis propter reverentiam Dei bonum operatur ad omnes, pietas nominatur.</p><p title="I-II q. 68 a. 4 ad 3"><a name="36372"><span class="ref">[36372] Iª-IIae q. 68 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod animus hominis non movetur a spiritu sancto, nisi ei secundum aliquem modum uniatur, sicut instrumentum non movetur ab artifice nisi per contactum, aut per aliquam aliam unionem. Prima autem unio hominis est per fidem, spem et caritatem. Unde istae virtutes praesupponuntur ad dona, sicut radices quaedam donorum. Unde omnia dona pertinent ad has tres virtutes, sicut quaedam derivationes praedictarum virtutum.</p><p title="I-II q. 68 a. 4 ad 4"><a name="36373"><span class="ref">[36373] Iª-IIae q. 68 a. 4 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod amor et spes et delectatio habent bonum pro obiecto. Summum autem bonum Deus est, unde nomina harum passionum transferuntur ad virtutes theologicas, quibus anima coniungitur Deo. Timoris autem obiectum est malum, quod Deo nullo modo competit, unde non importat coniunctionem ad Deum, sed magis recessum ab aliquibus rebus propter reverentiam Dei. Et ideo non est nomen virtutis theologicae, sed doni, quod eminentius retrahit a malis quam virtus moralis.</p><p title="I-II q. 68 a. 4 ad 5"><a name="36374"><span class="ref">[36374] Iª-IIae q. 68 a. 4 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod per sapientiam dirigitur et hominis intellectus, et hominis affectus. Et ideo ponuntur duo correspondentia sapientiae tanquam directivo, ex parte quidem intellectus, donum intellectus; ex parte autem affectus, donum timoris. Ratio enim timendi Deum praecipue sumitur ex consideratione excellentiae divinae, quam considerat sapientia.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="I-II q. 68 a. 5 arg. 1"><a name="36375"><span class="ref">[36375] Iª-IIae q. 68 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod dona non sint connexa. Dicit enim apostolus, I ad Cor. XII, <i>alii datur per spiritum sermo sapientiae, alii sermo scientiae secundum eundem spiritum</i>. Sed sapientia et scientia inter dona spiritus sancti computantur. Ergo dona spiritus sancti dantur diversis, et non connectuntur sibi invicem in eodem.</p><p title="I-II q. 68 a. 5 arg. 2"><a name="36376"><span class="ref">[36376] Iª-IIae q. 68 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, Augustinus dicit, in XIV de Trin., quod <i>scientia non pollent fideles plurimi, quamvis polleant ipsa fide</i>. Sed fidem concomitatur aliquod de donis, ad minus donum timoris. Ergo videtur quod dona non sint ex necessitate connexa in uno et eodem.</p><p title="I-II q. 68 a. 5 arg. 3"><a name="36377"><span class="ref">[36377] Iª-IIae q. 68 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, Gregorius, in I Moral., dicit quod <i>minor est sapientia, si intellectu careat; et valde inutilis est intellectus, si ex sapientia non subsistat. Vile est consilium, cui opus fortitudinis deest; et valde fortitudo destruitur, nisi per consilium fulciatur. Nulla est scientia, si utilitatem pietatis non habet; et valde inutilis est pietas, si scientiae discretione caret. Timor quoque ipse, si non has virtutes habuerit, ad nullum opus bonae actionis surgit</i>. Ex quibus videtur quod unum donum possit sine alio haberi. Non ergo dona spiritus sancti sunt connexa.</p><p title="I-II q. 68 a. 5 s. c."><a name="36378"><span class="ref">[36378] Iª-IIae q. 68 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod ibidem Gregorius praemittit, dicens, <i>illud in hoc filiorum convivio perscrutandum videtur, quod semetipsos invicem pascunt</i>. Per filios autem Iob, de quibus loquitur, designantur dona spiritus sancti. Ergo dona spiritus sancti sunt connexa, per hoc quod se invicem reficiunt.</p><p title="I-II q. 68 a. 5 co."><a name="36379"><span class="ref">[36379] Iª-IIae q. 68 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod huius quaestionis veritas de facili ex praemissis potest haberi. Dictum est enim supra quod sicut vires appetitivae disponuntur per virtutes morales in comparatione ad regimen rationis, ita omnes vires animae disponuntur per dona in comparatione ad spiritum sanctum moventem. Spiritus autem sanctus habitat in nobis per caritatem, secundum illud Rom. V, <i>caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per spiritum sanctum, qui datus est nobis</i>, sicut et ratio nostra perficitur per prudentiam. Unde sicut virtutes morales connectuntur sibi invicem in prudentia, ita dona spiritus sancti connectuntur sibi invicem in caritate, ita scilicet quod qui caritatem habet, omnia dona spiritus sancti habet; quorum nullum sine caritate haberi potest.</p><p title="I-II q. 68 a. 5 ad 1"><a name="36380"><span class="ref">[36380] Iª-IIae q. 68 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod sapientia et scientia uno modo possunt considerari secundum quod sunt gratiae gratis datae, prout scilicet aliquis abundat intantum in cognitione rerum divinarum et humanarum, ut possit et fideles instruere et adversarios confutare. Et sic loquitur ibi apostolus de sapientia et scientia, unde signanter fit mentio de sermone sapientiae et scientiae. Alio modo possunt accipi prout sunt dona spiritus sancti. Et sic sapientia et scientia nihil aliud sunt quam quaedam perfectiones humanae mentis, secundum quas disponitur ad sequendum instinctus spiritus sancti in cognitione divinorum vel humanorum. Et sic patet quod huiusmodi dona sunt in omnibus habentibus caritatem.</p><p title="I-II q. 68 a. 5 ad 2"><a name="36381"><span class="ref">[36381] Iª-IIae q. 68 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Augustinus ibi loquitur de scientia exponens praedictam auctoritatem apostoli, unde loquitur de scientia praedicto modo accepta, secundum quod est gratia gratis data. Quod patet ex hoc quod subdit, <i>aliud enim est scire tantummodo quid homo credere debeat propter adipiscendam vitam beatam, quae non nisi aeterna est; aliud autem scire quemadmodum hoc ipsum et piis opituletur, et contra impios defendatur; quam proprio appellare vocabulo scientiam videtur apostolus</i>.</p><p title="I-II q. 68 a. 5 ad 3"><a name="36382"><span class="ref">[36382] Iª-IIae q. 68 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut uno modo connexio virtutum cardinalium probatur per hoc quod una earum perficitur quodammodo per aliam, ut supra dictum est; ita Gregorius eodem modo vult probare connexionem donorum, per hoc quod unum sine alio non potest esse perfectum. Unde praemittit dicens, <i>valde singula quaelibet destituitur, si non una alii virtus virtuti suffragetur</i>. Non ergo datur intelligi quod unum donum possit esse sine alio, sed quod intellectus, si esset sine sapientia, non esset donum; sicut temperantia, si esset sine iustitia, non esset virtus.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="I-II q. 68 a. 6 arg. 1"><a name="36383"><span class="ref">[36383] Iª-IIae q. 68 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod dona spiritus sancti non maneant in patria. Dicit enim Gregorius, in II Moral., quod <i>spiritus sanctus contra singula tentamenta septem donis erudit mentem</i>. Sed in patria non erunt aliqua tentamenta; secundum illud Isaiae XI, <i>non nocebunt et non occident in universo monte sancto meo</i>. Ergo dona spiritus sancti non erunt in patria.</p><p title="I-II q. 68 a. 6 arg. 2"><a name="36384"><span class="ref">[36384] Iª-IIae q. 68 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, dona spiritus sancti sunt habitus quidam, ut supra dictum est. Frustra autem essent habitus, ubi actus esse non possunt. Actus autem quorundam donorum in patria esse non possunt, dicit enim Gregorius, in I Moral., quod <i>intellectus facit audita penetrare, et consilium prohibet esse praecipitem, et fortitudo facit non metuere adversa, et pietas replet cordis viscera operibus misericordiae</i>; haec autem non competunt statui patriae. Ergo huiusmodi dona non erunt in statu gloriae.</p><p title="I-II q. 68 a. 6 arg. 3"><a name="36385"><span class="ref">[36385] Iª-IIae q. 68 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, donorum quaedam perficiunt hominem in vita contemplativa, ut sapientia et intellectus; quaedam in vita activa, ut pietas et fortitudo. Sed activa vita cum hac vita terminatur; ut Gregorius dicit, in VI Moral. Ergo in statu gloriae non erunt omnia dona spiritus sancti.</p><p title="I-II q. 68 a. 6 s. c."><a name="36386"><span class="ref">[36386] Iª-IIae q. 68 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ambrosius dicit, in libro de spiritu sancto, <i>civitas Dei illa, Ierusalem caelestis, non meatu alicuius fluvii terrestris abluitur; sed ex vitae fonte procedens spiritus sanctus, cuius nos brevi satiamur haustu, in illis caelestibus spiritibus redundantius videtur affluere, pleno septem virtutum spiritualium fervens meatu</i>.</p><p title="I-II q. 68 a. 6 co."><a name="36387"><span class="ref">[36387] Iª-IIae q. 68 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod de donis dupliciter possumus loqui. Uno modo, quantum ad essentiam donorum, et sic perfectissime erunt in patria, sicut patet per auctoritatem Ambrosii inductam. Cuius ratio est quia dona spiritus sancti perficiunt mentem humanam ad sequendam motionem spiritus sancti, quod praecipue erit in patria, quando Deus erit omnia in omnibus, ut dicitur I ad Cor. XV, et quando homo erit totaliter subditus Deo. Alio modo possunt considerari quantum ad materiam circa quam operantur, et sic in praesenti habent operationem circa aliquam materiam circa quam non habebunt operationem in statu gloriae. Et secundum hoc, non manebunt in patria, sicut supra de virtutibus cardinalibus dictum est.</p><p title="I-II q. 68 a. 6 ad 1"><a name="36388"><span class="ref">[36388] Iª-IIae q. 68 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Gregorius loquitur ibi de donis secundum quod competunt statui praesenti, sic enim donis protegimur contra tentamenta malorum. Sed in statu gloriae, cessantibus malis, per dona spiritus sancti perficiemur in bono.</p><p title="I-II q. 68 a. 6 ad 2"><a name="36389"><span class="ref">[36389] Iª-IIae q. 68 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Gregorius quasi in singulis donis ponit aliquid quod transit cum statu praesenti, et aliquid quod permanet etiam in futuro. Dicit enim quod sapientia mentem de aeternorum spe et certitudine reficit, quorum duorum spes transit, sed certitudo remanet. Et de intellectu dicit quod in eo quod audita penetrat, reficiendo cor, tenebras eius illustrat, quorum auditus transit, quia non docebit vir fratrem suum, ut dicitur Ierem. XXXI; sed illustratio mentis manebit. De consilio autem dicit quod prohibet esse praecipitem, quod est necessarium in praesenti, et iterum quod ratione animum replet, quod est necessarium etiam in futuro. De fortitudine vero dicit quod adversa non metuit, quod est necessarium in praesenti, et iterum quod confidentiae cibos apponit, quod permanet etiam in futuro. De scientia vero unum tantum ponit, scilicet quod ignorantiae ieiunium superat, quod pertinet ad statum praesentem. Sed quod addit, in ventre mentis, potest figuraliter intelligi repletio cognitionis, quae pertinet etiam ad statum futurum. De pietate vero dicit quod cordis viscera misericordiae operibus replet. Quod quidem secundum verba, pertinet tantum ad statum praesentem. Sed ipse intimus affectus proximorum, per viscera designatus, pertinet etiam ad futurum statum; in quo pietas non exhibebit misericordiae opera, sed congratulationis affectum. De timore vero dicit quod premit mentem, ne de praesentibus superbiat, quod pertinet ad statum praesentem; et quod de futuris cibo spei confortat, quod etiam pertinet ad statum praesentem, quantum ad spem; sed potest etiam ad statum futurum pertinere, quantum ad confortationem de rebus hic speratis, et ibi obtentis.</p><p title="I-II q. 68 a. 6 ad 3"><a name="36390"><span class="ref">[36390] Iª-IIae q. 68 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ratio illa procedit de donis quantum ad materiam. Opera enim activae vitae non erunt materia donorum, sed omnia habebunt actus suos circa ea quae pertinent ad vitam contemplativam, quae est vita beata.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 7</h3><p title="I-II q. 68 a. 7 arg. 1"><a name="36391"><span class="ref">[36391] Iª-IIae q. 68 a. 7 arg. 1</span></a> Ad septimum sic proceditur. Videtur quod dignitas donorum non attenditur secundum enumerationem qua enumerantur Isaiae XI. Illud enim videtur esse potissimum in donis, quod maxime Deus ab homine requirit. Sed maxime requirit Deus ab homine timorem, dicitur enim Deut. X, <i>et nunc, Israel, quid dominus Deus tuus petit a te, nisi ut timeas dominum Deum tuum?</i> Et Malach. I, dicitur, <i>si ego dominus, ubi timor meus?</i> Ergo videtur quod timor, qui enumeratur ultimo, non sit infimum donorum, sed maximum.</p><p title="I-II q. 68 a. 7 arg. 2"><a name="36392"><span class="ref">[36392] Iª-IIae q. 68 a. 7 arg. 2</span></a> Praeterea, pietas videtur esse quoddam bonum universale, dicit enim apostolus, I ad Tim. IV, quod <i>pietas ad omnia utilis est</i>. Sed bonum universale praefertur particularibus bonis. Ergo pietas, quae penultimo enumeratur, videtur esse potissimum donorum.</p><p title="I-II q. 68 a. 7 arg. 3"><a name="36393"><span class="ref">[36393] Iª-IIae q. 68 a. 7 arg. 3</span></a> Praeterea, scientia perficit iudicium hominis; consilium autem ad inquisitionem pertinet. Sed iudicium praeeminet inquisitioni. Ergo scientia est potius donum quam consilium, cum tamen post enumeretur.</p><p title="I-II q. 68 a. 7 arg. 4"><a name="36394"><span class="ref">[36394] Iª-IIae q. 68 a. 7 arg. 4</span></a> Praeterea, fortitudo pertinet ad vim appetitivam; scientia autem ad rationem. Sed ratio est eminentior quam vis appetitiva. Ergo et scientia est eminentius donum quam fortitudo, quae tamen primo enumeratur. Non ergo dignitas donorum attenditur secundum ordinem enumerationis eorum.</p><p title="I-II q. 68 a. 7 s. c."><a name="36395"><span class="ref">[36395] Iª-IIae q. 68 a. 7 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in libro de Serm. Dom. in monte, <i>videtur mihi septiformis operatio spiritus sancti, de qua Isaias loquitur, his gradibus sententiisque congruere</i> (de quibus fit mentio Matth. V); sed interest ordinis. Nam ibi (scilicet in Isaia) <i>enumeratio ab excellentioribus coepit, hic vero, ab inferioribus</i>.</p><p title="I-II q. 68 a. 7 co."><a name="36396"><span class="ref">[36396] Iª-IIae q. 68 a. 7 co.</span></a> Respondeo dicendum quod dignitas donorum dupliciter potest attendi, uno modo, simpliciter, scilicet per comparationem ad proprios actus prout procedunt a suis principiis; alio modo, secundum quid, scilicet per comparationem ad materiam. Simpliciter autem loquendo de dignitate donorum, eadem est ratio comparationis in ipsis et in virtutibus, quia dona ad omnes actus potentiarum animae perficiunt hominem, ad quos perficiunt virtutes, ut supra dictum est. Unde sicut virtutes intellectuales praeferuntur virtutibus moralibus; et in ipsis virtutibus intellectualibus contemplativae praeferuntur activis, ut sapientia intellectui, et scientia prudentiae et arti; ita tamen quod sapientia praefertur intellectui, et intellectus scientiae, sicut prudentia et synesis eubuliae, ita etiam in donis sapientia et intellectus, scientia et consilium, praeferuntur pietati et fortitudini et timori; in quibus etiam pietas praefertur fortitudini, et fortitudo timori, sicut iustitia fortitudini, et fortitudo temperantiae. Sed quantum ad materiam, fortitudo et consilium praeferuntur scientiae et pietati, quia scilicet fortitudo et consilium in arduis locum habent; pietas autem, et etiam scientia, in communibus. Sic igitur donorum dignitas ordini enumerationis respondet, partim quidem simpliciter, secundum quod sapientia et intellectus omnibus praeferuntur, partim autem secundum ordinem materiae, secundum quod consilium et fortitudo praeferuntur scientiae et pietati.</p><p title="I-II q. 68 a. 7 ad 1"><a name="36397"><span class="ref">[36397] Iª-IIae q. 68 a. 7 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod timor maxime requiritur quasi primordium quoddam perfectionis donorum, quia initium sapientiae timor domini, non propter hoc quod sit ceteris dignius. Prius enim est, secundum ordinem generationis, ut aliquis recedat a malo, quod fit per timorem, ut dicitur Proverb. XVI; quam quod operetur bonum, quod fit per alia dona.</p><p title="I-II q. 68 a. 7 ad 2"><a name="36398"><span class="ref">[36398] Iª-IIae q. 68 a. 7 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod pietas non comparatur in verbis apostoli, omnibus donis Dei, sed soli corporali exercitationi, de qua praemittit quod ad modicum utilis est.</p><p title="I-II q. 68 a. 7 ad 3"><a name="36399"><span class="ref">[36399] Iª-IIae q. 68 a. 7 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod scientia etsi praeferatur consilio ratione iudicii, tamen consilium praefertur ratione materiae, nam consilium non habet locum nisi in arduis, ut dicitur in III Ethic.; sed iudicium scientiae in omnibus locum habet.</p><p title="I-II q. 68 a. 7 ad 4"><a name="36400"><span class="ref">[36400] Iª-IIae q. 68 a. 7 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod dona directiva, quae pertinent ad rationem, donis exequentibus digniora sunt, si considerentur per comparationem ad actus prout egrediuntur a potentiis, ratio enim appetitivae praeeminet, ut regulans regulato. Sed ratione materiae, adiungitur consilium fortitudini, sicut directivum exequenti, et similiter scientia pietati, quia scilicet consilium et fortitudo in arduis locum habent, scientia autem et pietas etiam in communibus. Et ideo consilium simul cum fortitudine, ratione materiae, numeratur ante scientiam et pietatem.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 8</h3><p title="I-II q. 68 a. 8 arg. 1"><a name="36401"><span class="ref">[36401] Iª-IIae q. 68 a. 8 arg. 1</span></a> Ad octavum sic proceditur. Videtur quod virtutes sint praeferendae donis. Dicit enim Augustinus, in XV de Trin., de caritate loquens, <i>nullum est isto Dei dono excellentius. Solum est quod dividit inter filios regni aeterni, et filios perditionis aeternae, dantur et alia per spiritum sanctum munera, sed sine caritate nihil prosunt</i>. Sed caritas est virtus. Ergo virtus est potior donis spiritus sancti.</p><p title="I-II q. 68 a. 8 arg. 2"><a name="36402"><span class="ref">[36402] Iª-IIae q. 68 a. 8 arg. 2</span></a> Praeterea, ea quae sunt priora naturaliter, videntur esse potiora. Sed virtutes sunt priores donis spiritus sancti, dicit enim Gregorius, in II Moral., quod <i>donum spiritus sancti in subiecta mente ante alia iustitiam, prudentiam, fortitudinem et temperantiam format, et sic eandem mentem septem mox virtutibus</i> (idest donis) <i>temperat, ut contra stultitiam, sapientiam; contra hebetudinem, intellectum; contra praecipitationem, consilium; contra timorem, fortitudinem; contra ignorantiam, scientiam; contra duritiam, pietatem; contra superbiam, det timorem</i>. Ergo virtutes sunt potiores donis.</p><p title="I-II q. 68 a. 8 arg. 3"><a name="36403"><span class="ref">[36403] Iª-IIae q. 68 a. 8 arg. 3</span></a> Praeterea, virtutibus nullus male uti potest, ut Augustinus dicit. Donis autem potest aliquis male uti, dicit enim Gregorius, in I Moral., quod <i>hostiam nostrae precis immolamus ne sapientia elevet; ne intellectus, dum subtiliter currit, oberret; ne consilium, dum se multiplicat, confundat; ne fortitudo, dum fiduciam praebet, praecipitet; ne scientia, dum novit et non diligit, inflet; ne pietas, dum se extra rectitudinem inclinat, intorqueat; ne timor, dum plus iusto trepidat, in desperationis foveam mergat</i>. Ergo virtutes sunt digniores donis spiritus sancti.</p><p title="I-II q. 68 a. 8 s. c."><a name="36404"><span class="ref">[36404] Iª-IIae q. 68 a. 8 s. c.</span></a> Sed contra est quod dona dantur in adiutorium virtutum contra defectus, ut patet in auctoritate inducta; et sic videtur quod perficiant quod virtutes perficere non possunt. Sunt ergo dona potiora virtutibus.</p><p title="I-II q. 68 a. 8 co."><a name="36405"><span class="ref">[36405] Iª-IIae q. 68 a. 8 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut ex supradictis patet, virtutes in tria genera distinguuntur, sunt enim quaedam virtutes theologicae, quaedam intellectuales, quaedam morales. Virtutes quidem theologicae sunt quibus mens humana Deo coniungitur; virtutes autem intellectuales sunt quibus ratio ipsa perficitur; virtutes autem morales sunt quibus vires appetitivae perficiuntur ad obediendum rationi. Dona autem spiritus sancti sunt quibus omnes vires animae disponuntur ad hoc quod subdantur motioni divinae. Sic ergo eadem videtur esse comparatio donorum ad virtutes theologicas, per quas homo unitur spiritui sancto moventi; sicut virtutum moralium ad virtutes intellectuales, per quas perficitur ratio, quae est virtutum moralium motiva. Unde sicut virtutes intellectuales praeferuntur virtutibus moralibus, et regulant eas; ita virtutes theologicae praeferuntur donis spiritus sancti, et regulant ea. Unde Gregorius dicit, in I Moral., quod <i>neque ad denarii perfectionem septem filii</i> (idest septem dona) <i>perveniunt, nisi in fide, spe et caritate fuerit omne quod agunt</i>. Sed si comparemus dona ad alias virtutes intellectuales vel morales, dona praeferuntur virtutibus. Quia dona perficiunt vires animae in comparatione ad spiritum sanctum moventem, virtutes autem perficiunt vel ipsam rationem, vel alias vires in ordine ad rationem. Manifestum est autem quod ad altiorem motorem oportet maiori perfectione mobile esse dispositum. Unde perfectiora sunt dona virtutibus.</p><p title="I-II q. 68 a. 8 ad 1"><a name="36406"><span class="ref">[36406] Iª-IIae q. 68 a. 8 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod caritas est virtus theologica; de qua concedimus quod sit potior donis.</p><p title="I-II q. 68 a. 8 ad 2"><a name="36407"><span class="ref">[36407] Iª-IIae q. 68 a. 8 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod aliquid est prius altero dupliciter. Uno modo, ordine perfectionis et dignitatis, sicut dilectio Dei est prior dilectione proximi. Et hoc modo dona sunt priora virtutibus intellectualibus et moralibus, posteriora vero virtutibus theologicis. Alio modo, ordine generationis seu dispositionis, sicut dilectio proximi praecedit dilectionem Dei, quantum ad actum. Et sic virtutes morales et intellectuales praecedunt dona, quia per hoc quod homo bene se habet circa rationem propriam, disponitur ad hoc quod se bene habeat in ordine ad Deum.</p><p title="I-II q. 68 a. 8 ad 3"><a name="36408"><span class="ref">[36408] Iª-IIae q. 68 a. 8 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod sapientia et intellectus et alia huiusmodi sunt dona spiritus sancti, secundum quod caritate informantur; quae non agit perperam, ut dicitur I ad Cor. XIII. Et ideo sapientia et intellectu et aliis huiusmodi nullus male utitur, secundum quod sunt dona spiritus sancti. Sed ad hoc quod a caritatis perfectione non recedant, unum ab altero adiuvatur. Et hoc est quod Gregorius dicere intendit.</p></div></div><div id="q69" class="q"><h2>Quaestio 69</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 69 pr."><a name="36409"><span class="ref">[36409] Iª-IIae q. 69 pr.</span></a> Deinde considerandum est de beatitudinibus. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum beatitudines a donis et virtutibus distinguantur. Secundo, de praemiis beatitudinum, utrum pertineant ad hanc vitam. Tertio, de numero beatitudinum. Quarto, de convenientia praemiorum quae eis attribuuntur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 69 a. 1 arg. 1"><a name="36410"><span class="ref">[36410] Iª-IIae q. 69 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod beatitudines a virtutibus et donis non distinguantur. Augustinus enim, in libro de Serm. Dom. in monte, attribuit beatitudines in Matthaeo enumeratas, donis spiritus sancti, Ambrosius autem, super Lucam, attribuit beatitudines ibi enumeratas quatuor virtutibus cardinalibus. Ergo beatitudines non distinguuntur a virtutibus et donis.</p><p title="I-II q. 69 a. 1 arg. 2"><a name="36411"><span class="ref">[36411] Iª-IIae q. 69 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, humanae voluntatis non est nisi duplex regula, scilicet ratio, et lex aeterna, ut supra habitum est. Sed virtutes perficiunt hominem in ordine ad rationem; dona autem in ordine ad legem aeternam spiritus sancti, ut ex dictis patet. Ergo non potest esse aliquid aliud pertinens ad rectitudinem voluntatis humanae, praeter virtutes et dona. Non ergo beatitudines ab eis distinguuntur.</p><p title="I-II q. 69 a. 1 arg. 3"><a name="36412"><span class="ref">[36412] Iª-IIae q. 69 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, in enumeratione beatitudinum ponitur mititas, et iustitia, et misericordia; quae dicuntur esse quaedam virtutes. Ergo beatitudines non distinguuntur a virtutibus et donis.</p><p title="I-II q. 69 a. 1 s. c."><a name="36413"><span class="ref">[36413] Iª-IIae q. 69 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod quaedam enumerantur inter beatitudines, quae nec sunt virtutes nec dona; sicut paupertas, et luctus, et pax. Differunt ergo beatitudines et a virtutibus et a donis.</p><p title="I-II q. 69 a. 1 co."><a name="36414"><span class="ref">[36414] Iª-IIae q. 69 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, beatitudo est ultimus finis humanae vitae. Dicitur autem aliquis iam finem habere, propter spem finis obtinendi, unde et philosophus dicit, in I Ethic., quod <i>pueri dicuntur beati propter spem</i>; et apostolus dicit, Rom. VIII, <i>spe salvi facti sumus</i>. Spes autem de fine consequendo insurgit ex hoc quod aliquis convenienter movetur ad finem, et appropinquat ad ipsum, quod quidem fit per aliquam actionem. Ad finem autem beatitudinis movetur aliquis et appropinquat per operationes virtutum; et praecipue per operationes donorum, si loquamur de beatitudine aeterna, ad quam ratio non sufficit, sed in eam inducit spiritus sanctus, ad cuius obedientiam et sequelam per dona perficimur. Et ideo beatitudines distinguuntur quidem a virtutibus et donis, non sicut habitus ab eis distincti, sed sicut actus distinguuntur ab habitibus.</p><p title="I-II q. 69 a. 1 ad 1"><a name="36415"><span class="ref">[36415] Iª-IIae q. 69 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Augustinus et Ambrosius attribuunt beatitudines donis et virtutibus, sicut actus attribuuntur habitibus. Dona autem sunt eminentiora virtutibus cardinalibus, ut supra dictum est. Et ideo Ambrosius, exponens beatitudines turbis propositas, attribuit eas virtutibus cardinalibus; Augustinus autem, exponens beatitudines discipulis propositas in monte, tanquam perfectioribus, attribuit eas donis spiritus sancti.</p><p title="I-II q. 69 a. 1 ad 2"><a name="36416"><span class="ref">[36416] Iª-IIae q. 69 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ratio illa probat quod non sunt alii habitus rectificantes humanam vitam, praeter virtutes et dona.</p><p title="I-II q. 69 a. 1 ad 3"><a name="36417"><span class="ref">[36417] Iª-IIae q. 69 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod mititas accipitur pro actu mansuetudinis, et similiter dicendum est de iustitia et de misericordia. Et quamvis haec videantur esse virtutes, attribuuntur tamen donis, quia etiam dona perficiunt hominem circa omnia circa quae perficiunt virtutes, ut dictum est.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 69 a. 2 arg. 1"><a name="36418"><span class="ref">[36418] Iª-IIae q. 69 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod praemia quae attribuuntur beatitudinibus, non pertineant ad hanc vitam. Dicuntur enim aliqui beati propter spem praemiorum, ut dictum est. Sed obiectum spei beatitudo est futura. Ergo praemia ista pertinent ad vitam futuram.</p><p title="I-II q. 69 a. 2 arg. 2"><a name="36419"><span class="ref">[36419] Iª-IIae q. 69 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, Luc. VI, ponuntur quaedam poenae per oppositum ad beatitudines, cum dicitur, <i>vae vobis qui saturati estis, quia esurietis. Vae vobis qui ridetis nunc, quia lugebitis et flebitis</i>. Sed istae poenae non intelliguntur in hac vita, quia frequenter homines in hac vita non puniuntur, secundum illud Iob XXI, <i>ducunt in bonis dies suos</i>. Ergo nec praemia beatitudinum pertinent ad hanc vitam.</p><p title="I-II q. 69 a. 2 arg. 3"><a name="36420"><span class="ref">[36420] Iª-IIae q. 69 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, regnum caelorum, quod ponitur praemium paupertatis, est beatitudo caelestis; ut Augustinus dicit, XIX de Civ. Dei. Plena etiam saturitas non nisi in futura vita habetur; secundum illud Psalmi XVI, <i>satiabor cum apparuerit gloria tua</i>. Visio etiam Dei, et manifestatio filiationis divinae, ad vitam futuram pertinent; secundum illud I Ioan. III, <i>nunc filii Dei sumus, et nondum apparuit quid erimus. Scimus quoniam cum apparuerit, similes ei erimus, quoniam videbimus eum sicuti est</i>. Ergo praemia illa pertinent ad vitam futuram.</p><p title="I-II q. 69 a. 2 s. c."><a name="36421"><span class="ref">[36421] Iª-IIae q. 69 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in libro de Serm. Dom. in monte, <i>ista quidem in hac vita compleri possunt, sicut completa esse in apostolis credimus. Nam illa omnimoda, et in angelicam formam mutatio, quae post hanc vitam promittitur, nullis verbis exponi potest</i>.</p><p title="I-II q. 69 a. 2 co."><a name="36422"><span class="ref">[36422] Iª-IIae q. 69 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod circa ista praemia expositores sacrae Scripturae diversimode sunt locuti. Quidam enim omnia ista praemia ad futuram beatitudinem pertinere dicunt, sicut Ambrosius, super Lucam. Augustinus vero dicit ea ad praesentem vitam pertinere. Chrysostomus autem, in suis homiliis, quaedam eorum dicit pertinere ad futuram vitam, quaedam autem ad praesentem. Ad cuius evidentiam, considerandum est quod spes futurae beatitudinis potest esse in nobis propter duo, primo quidem, propter aliquam praeparationem vel dispositionem ad futuram beatitudinem, quod est per modum meriti; alio modo, per quandam inchoationem imperfectam futurae beatitudinis in viris sanctis, etiam in hac vita. Aliter enim habetur spes fructificationis arboris cum virescit frondibus, et aliter cum iam primordia fructuum incipiunt apparere. Sic igitur ea quae in beatitudinibus tanguntur tanquam merita, sunt quaedam praeparationes vel dispositiones ad beatitudinem, vel perfectam vel inchoatam. Ea vero quae ponuntur tanquam praemia, possunt esse vel ipsa beatitudo perfecta, et sic pertinent ad futuram vitam, vel aliqua inchoatio beatitudinis, sicut est in viris perfectis, et sic praemia pertinent ad praesentem vitam. Cum enim aliquis incipit proficere in actibus virtutum et donorum, potest sperari de eo quod perveniet et ad perfectionem viae, et ad perfectionem patriae.</p><p title="I-II q. 69 a. 2 ad 1"><a name="36423"><span class="ref">[36423] Iª-IIae q. 69 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod spes est de futura beatitudine sicut de ultimo fine, potest etiam esse et de auxilio gratiae, sicut de eo quod ducit ad finem, secundum illud Psalmi XXVII, <i>in Deo speravit cor meum, et adiutus sum</i>.</p><p title="I-II q. 69 a. 2 ad 2"><a name="36424"><span class="ref">[36424] Iª-IIae q. 69 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod mali, etsi interdum in hac vita temporales poenas non patiantur, patiuntur tamen spirituales. Unde Augustinus dicit, in I Confess., <i>iussisti, domine, et sic est, ut poena sibi sit inordinatus animus</i>. Et philosophus dicit, in IX Ethic., de malis, quod <i>contendit ipsorum anima, et hoc quidem huc trahit, illud autem illuc</i>; et postea concludit, <i>si autem sic miserum est malum esse, fugiendum est malitiam intense</i>. Et similiter e converso boni, etsi in hac vita quandoque non habeant corporalia praemia, nunquam tamen deficiunt a spiritualibus, etiam in hac vita; secundum illud Matth. XIX, et Marc. X, <i>centuplum accipietis etiam in hoc saeculo</i>.</p><p title="I-II q. 69 a. 2 ad 3"><a name="36425"><span class="ref">[36425] Iª-IIae q. 69 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod omnia illa praemia perfecte quidem consummabuntur in vita futura, sed interim etiam in hac vita quodammodo inchoantur. Nam regnum caelorum, ut Augustinus dicit, potest intelligi perfectae sapientiae initium, secundum quod incipit in eis spiritus regnare. Possessio etiam terrae significat affectum bonum animae requiescentis per desiderium in stabilitate haereditatis perpetuae, per terram significatae. Consolantur autem in hac vita, spiritum sanctum, qui Paracletus, idest consolator, dicitur, participando. Saturantur etiam in hac vita illo cibo de quo dominus dicit, <i>meus cibus est ut faciam voluntatem patris mei</i>. In hac etiam vita consequuntur homines misericordiam Dei. In hac etiam vita, purgato oculo per donum intellectus, Deus quodammodo videri potest. Similiter etiam in hac vita qui motus suos pacificant, ad similitudinem Dei accedentes, filii Dei nominantur. Tamen haec perfectius erunt in patria.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 69 a. 3 arg. 1"><a name="36426"><span class="ref">[36426] Iª-IIae q. 69 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod inconvenienter enumerentur beatitudines. Attribuuntur enim beatitudines donis, ut dictum est. Donorum autem quaedam pertinent ad vitam contemplativam, scilicet sapientia et intellectus, nulla autem beatitudo ponitur in actu contemplationis, sed omnes in his quae pertinent ad vitam activam. Ergo insufficienter beatitudines enumerantur.</p><p title="I-II q. 69 a. 3 arg. 2"><a name="36427"><span class="ref">[36427] Iª-IIae q. 69 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, ad vitam activam non solum pertinent dona exequentia; sed etiam quaedam dona dirigentia, ut scientia et consilium. Nihil autem ponitur inter beatitudines quod directe ad actum scientiae vel consilii pertinere videatur. Ergo insufficienter beatitudines tanguntur.</p><p title="I-II q. 69 a. 3 arg. 3"><a name="36428"><span class="ref">[36428] Iª-IIae q. 69 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, inter dona exequentia in vita activa, timor ponitur ad paupertatem pertinere; pietas autem videtur pertinere ad beatitudinem misericordiae. Nihil autem ponitur directe ad fortitudinem pertinens. Ergo insufficienter enumerantur beatitudines.</p><p title="I-II q. 69 a. 3 arg. 4"><a name="36429"><span class="ref">[36429] Iª-IIae q. 69 a. 3 arg. 4</span></a> Praeterea, in sacra Scriptura tanguntur multae aliae beatitudines, sicut Iob V, dicitur, <i>beatus homo qui corripitur a domino</i>; et in Psalmo I, <i>beatus vir qui non abiit in consilio impiorum</i>; et Proverb. III, <i>beatus vir qui invenit sapientiam</i>. Ergo insufficienter beatitudines enumerantur.</p><div class="sc"><p title="I-II q. 69 a. 3 s. c. 1"><a name="36430"><span class="ref">[36430] Iª-IIae q. 69 a. 3 s. c. 1</span></a> Sed contra, videtur quod superflue enumerentur. Sunt enim septem dona spiritus sancti. Beatitudines autem tanguntur octo.</p><p title="I-II q. 69 a. 3 s. c. 2"><a name="36431"><span class="ref">[36431] Iª-IIae q. 69 a. 3 s. c. 2</span></a> Praeterea, Luc. VI, ponuntur quatuor tantum beatitudines. Superflue ergo enumerantur septem, vel octo, in Matthaeo.</p></div><p title="I-II q. 69 a. 3 co."><a name="36432"><span class="ref">[36432] Iª-IIae q. 69 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod beatitudines istae convenientissime enumerantur. Ad cuius evidentiam, est considerandum quod triplicem beatitudinem aliqui posuerunt, quidam enim posuerunt beatitudinem in vita voluptuosa; quidam in vita activa; quidam vero in vita contemplativa. Hae autem tres beatitudines diversimode se habent ad beatitudinem futuram, cuius spe dicimur hic beati. Nam beatitudo voluptuosa, quia falsa est et rationi contraria, impedimentum est beatitudinis futurae. Beatitudo vero activae vitae dispositiva est ad beatitudinem futuram. Beatitudo autem contemplativa, si sit perfecta, est essentialiter ipsa futura beatitudo, si autem sit imperfecta, est quaedam inchoatio eius. Et ideo dominus primo quidem posuit quasdam beatitudines quasi removentes impedimentum voluptuosae beatitudinis. Consistit enim voluptuosa vita in duobus. Primo quidem, in affluentia exteriorum bonorum, sive sint divitiae, sive sint honores. A quibus quidem retrahitur homo per virtutem sic ut moderate eis utatur, per donum autem excellentiori modo, ut scilicet homo totaliter ea contemnat. Unde prima beatitudo ponitur, beati pauperes spiritu, quod potest referri vel ad contemptum divitiarum; vel ad contemptum honorum, quod fit per humilitatem. Secundo vero voluptuosa vita consistit in sequendo proprias passiones, sive irascibilis sive concupiscibilis. A sequela autem passionum irascibilis, retrahit virtus ne homo in eis superfluat, secundum regulam rationis, donum autem excellentiori modo, ut scilicet homo, secundum voluntatem divinam, totaliter ab eis tranquillus reddatur. Unde secunda beatitudo ponitur, beati mites. A sequela vero passionum concupiscibilis, retrahit virtus, moderate huiusmodi passionibus utendo, donum vero, eas, si necesse fuerit, totaliter abiiciendo; quinimmo, si necessarium fuerit, voluntarium luctum assumendo. Unde tertia beatitudo ponitur, beati qui lugent. Activa vero vita in his consistit praecipue quae proximis exhibemus, vel sub ratione debiti, vel sub ratione spontanei beneficii. Et ad primum quidem nos virtus disponit, ut ea quae debemus proximis, non recusemus exhibere, quod pertinet ad iustitiam. Donum autem ad hoc ipsum abundantiori quodam affectu nos inducit, ut scilicet ferventi desiderio opera iustitiae impleamus, sicut ferventi desiderio esuriens et sitiens cupit cibum vel potum. Unde quarta beatitudo ponitur, beati qui esuriunt et sitiunt iustitiam. Circa spontanea vero dona nos perficit virtus ut illis donemus quibus ratio dictat esse donandum, puta amicis aut aliis nobis coniunctis, quod pertinet ad virtutem liberalitatis. Sed donum, propter Dei reverentiam, solam necessitatem considerat in his quibus gratuita beneficia praestat, unde dicitur Luc. XIV, <i>cum facis prandium aut coenam, noli vocare amicos neque fratres tuos etc., sed voca pauperes et debiles</i> etc., quod proprie est misereri. Et ideo quinta beatitudo ponitur, beati misericordes. Ea vero quae ad contemplativam vitam pertinent, vel sunt ipsa beatitudo finalis, vel aliqua inchoatio eius, et ideo non ponuntur in beatitudinibus tanquam merita, sed tanquam praemia. Ponuntur autem tanquam merita effectus activae vitae, quibus homo disponitur ad contemplativam vitam. Effectus autem activae vitae, quantum ad virtutes et dona quibus homo perficitur in seipso, est munditia cordis, ut scilicet mens hominis passionibus non inquinetur. Unde sexta beatitudo ponitur, beati mundo corde. Quantum vero ad virtutes et dona quibus homo perficitur in comparatione ad proximum, effectus activae vitae est pax; secundum illud Isaiae XXXII, <i>opus iustitiae pax</i>. Et ideo septima beatitudo ponitur, beati pacifici.</p><p title="I-II q. 69 a. 3 ad 1"><a name="36433"><span class="ref">[36433] Iª-IIae q. 69 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod actus donorum pertinentium ad vitam activam, exprimuntur in ipsis meritis, sed actus donorum pertinentium ad vitam contemplativam, exprimuntur in praemiis, ratione iam dicta. Videre enim Deum respondet dono intellectus; et conformari Deo quadam filiatione adoptiva, pertinet ad donum sapientiae.</p><p title="I-II q. 69 a. 3 ad 2"><a name="36434"><span class="ref">[36434] Iª-IIae q. 69 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod in his quae pertinent ad activam vitam, cognitio non quaeritur propter seipsam, sed propter operationem, ut etiam philosophus dicit, in II Ethic. Et ideo, quia beatitudo aliquid ultimum importat, non computantur inter beatitudines actus donorum dirigentium in vita activa, quos scilicet eliciunt, sicut consiliari est actus consilii, et iudicare est actus scientiae, sed magis attribuuntur eis actus operativi in quibus dirigunt, sicut scientiae lugere, et consilio misereri.</p><p title="I-II q. 69 a. 3 ad 3"><a name="36435"><span class="ref">[36435] Iª-IIae q. 69 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod in attributione beatitudinum ad dona, possunt duo considerari. Quorum unum est conformitas materiae. Et secundum hoc, omnes primae quinque beatitudines possunt attribui scientiae et consilio, tanquam dirigentibus. Sed inter dona exequentia distribuuntur, ita scilicet quod esuries et sitis iustitiae, et etiam misericordia, pertineant ad pietatem, quae perficit hominem in his quae sunt ad alterum; mititas autem ad fortitudinem, dicit enim Ambrosius, super Lucam, quod <i>fortitudinis est iram vincere, indignationem cohibere</i>, est enim fortitudo circa passiones irascibilis; paupertas vero et luctus ad donum timoris, quo homo se retrahit a cupiditatibus et delectationibus mundi. Alio modo possumus in his beatitudinibus considerare motiva ipsarum, et sic, quantum ad aliqua eorum, oportet aliter attribuere. Praecipue enim ad mansuetudinem movet reverentia ad Deum; quae pertinet ad pietatem. Ad lugendum autem movet praecipue scientia, per quam homo cognoscit defectus suos et rerum mundanarum; secundum illud Eccle. I, <i>qui addit scientiam, addit et dolorem</i>. Ad esuriendum autem iustitiae opera, praecipue movet animi fortitudo. Ad miserendum vero praecipue movet consilium Dei; secundum illud Dan. IV, <i>consilium meum regi placeat, peccata tua eleemosynis redime, et iniquitates tuas misericordiis pauperum</i>. Et hunc modum attributionis sequitur Augustinus, in libro de Serm. Dom. in monte.</p><p title="I-II q. 69 a. 3 ad 4"><a name="36436"><span class="ref">[36436] Iª-IIae q. 69 a. 3 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod necesse est beatitudines omnes quae in sacra Scriptura ponuntur, ad has reduci vel quantum ad merita, vel quantum ad praemia, quia necesse est quod omnes pertineant aliquo modo vel ad vitam activam, vel ad vitam contemplativam. Unde quod dicitur, beatus vir qui corripitur a domino, pertinet ad beatitudinem luctus. Quod vero dicitur, beatus vir qui non abiit in consilio impiorum, pertinet ad munditiam cordis. Quod vero dicitur, beatus vir qui invenit sapientiam, pertinet ad praemium septimae beatitudinis. Et idem patet de omnibus aliis quae possunt induci.</p><p title="I-II q. 69 a. 3 ad 5"><a name="36437"><span class="ref">[36437] Iª-IIae q. 69 a. 3 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod octava beatitudo est quaedam confirmatio et manifestatio omnium praecedentium. Ex hoc enim quod aliquis est confirmatus in paupertate spiritus et mititate et aliis sequentibus, provenit quod ab his bonis propter nullam persecutionem recedit. Unde octava beatitudo quodammodo ad septem praecedentes pertinet.</p><p title="I-II q. 69 a. 3 ad 6"><a name="36438"><span class="ref">[36438] Iª-IIae q. 69 a. 3 ad 6</span></a> Ad sextum dicendum quod Lucas narrat sermonem domini factum esse ad turbas. Unde beatitudines numerantur ab eo secundum capacitatem turbarum, quae solam voluptuosam et temporalem et terrenam beatitudinem noverunt. Unde dominus per quatuor beatitudines quatuor excludit quae ad praedictam beatitudinem pertinere videntur. Quorum primum est abundantia bonorum exteriorum, quod excludit per hoc quod dicit, beati pauperes. Secundum est quod sit bene homini quantum ad corpus, in cibis et potibus et aliis huiusmodi, et hoc excludit per secundum quod ponit, beati qui esuritis. Tertium est quod sit homini bene quantum ad cordis iucunditatem, et hoc excludit tertio, dicens, beati qui nunc fletis. Quartum est exterior hominum favor, et hoc excludit quarto, dicens, beati eritis cum vos oderint homines. Et sicut Ambrosius dicit, <i>paupertas pertinet ad temperantiam, quae illecebrosa non quaerit; esuries ad iustitiam, quia qui esurit, compatitur, et, compatiendo, largitur; fletus ad prudentiam, cuius est flere occidua; pati odium hominum, ad fortitudinem</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 69 a. 4 arg. 1"><a name="36439"><span class="ref">[36439] Iª-IIae q. 69 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod praemia beatitudinum inconvenienter enumerentur. In regno enim caelorum, quod est vita aeterna, bona omnia continentur. Posito ergo regno caelorum, non oportuit alia praemia ponere.</p><p title="I-II q. 69 a. 4 arg. 2"><a name="36440"><span class="ref">[36440] Iª-IIae q. 69 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, regnum caelorum ponitur pro praemio et in prima beatitudine et in octava. Ergo, eadem ratione, debuit poni in omnibus.</p><p title="I-II q. 69 a. 4 arg. 3"><a name="36441"><span class="ref">[36441] Iª-IIae q. 69 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, in beatitudinibus proceditur ascendendo, sicut Augustinus dicit. In praemiis autem videtur procedi descendendo, nam possessio terrae est minus quam regnum caelorum. Ergo inconvenienter huiusmodi praemia assignantur.</p><p title="I-II q. 69 a. 4 s. c."><a name="36442"><span class="ref">[36442] Iª-IIae q. 69 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est auctoritas ipsius domini, praemia huiusmodi proponentis.</p><p title="I-II q. 69 a. 4 co."><a name="36443"><span class="ref">[36443] Iª-IIae q. 69 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod praemia ista convenientissime assignantur, considerata conditione beatitudinum secundum tres beatitudines supra assignatas. Tres enim primae beatitudines accipiuntur per retractionem ab his in quibus voluptuosa beatitudo consistit, quam homo desiderat quaerens id quod naturaliter desideratur, non ubi quaerere debet, scilicet in Deo, sed in rebus temporalibus et caducis. Et ideo praemia trium primarum beatitudinum accipiuntur secundum ea quae in beatitudine terrena aliqui quaerunt. Quaerunt enim homines in rebus exterioribus, scilicet divitiis et honoribus, excellentiam quandam et abundantiam, quorum utrumque importat regnum caelorum, per quod homo consequitur excellentiam et abundantiam bonorum in Deo. Et ideo regnum caelorum dominus pauperibus spiritu repromisit. Quaerunt autem homines feroces et immites per litigia et bella securitatem sibi acquirere, inimicos suos destruendo. Unde dominus repromisit mitibus securam et quietam possessionem terrae viventium, per quam significatur soliditas aeternorum bonorum. Quaerunt autem homines in concupiscentiis et delectationibus mundi, habere consolationem contra praesentis vitae labores. Et ideo dominus consolationem lugentibus repromittit. Aliae vero duae beatitudines pertinent ad opera activae beatitudinis, quae sunt opera virtutum ordinantium hominem ad proximum, a quibus operibus aliqui retrahuntur propter inordinatum amorem proprii boni. Et ideo dominus attribuit illa praemia his beatitudinibus, propter quae homines ab eis discedunt. Discedunt enim aliqui ab operibus iustitiae, non reddentes debitum, sed potius aliena rapientes ut bonis temporalibus repleantur. Et ideo dominus esurientibus iustitiam, saturitatem repromisit. Discedunt etiam aliqui ab operibus misericordiae, ne se immisceant miseriis alienis. Et ideo dominus misericordibus repromittit misericordiam, per quam ab omni miseria liberentur. Aliae vero duae ultimae beatitudines pertinent ad contemplativam felicitatem seu beatitudinem, et ideo secundum convenientiam dispositionum quae ponuntur in merito, praemia redduntur. Nam munditia oculi disponit ad clare videndum, unde mundis corde divina visio repromittitur. Constituere vero pacem vel in seipso vel inter alios, manifestat hominem esse Dei imitatorem, qui est Deus unitatis et pacis. Et ideo pro praemio redditur ei gloria divinae filiationis, quae est in perfecta coniunctione ad Deum per sapientiam consummatam.</p><p title="I-II q. 69 a. 4 ad 1"><a name="36444"><span class="ref">[36444] Iª-IIae q. 69 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, sicut Chrysostomus dicit, omnia praemia ista unum sunt in re, scilicet beatitudo aeterna; quam intellectus humanus non capit. Et ideo oportuit quod per diversa bona nobis nota, describeretur, observata convenientia ad merita quibus praemia attribuuntur.</p><p title="I-II q. 69 a. 4 ad 2"><a name="36445"><span class="ref">[36445] Iª-IIae q. 69 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, sicut octava beatitudo est firmitas quaedam omnium beatitudinum, ita debentur sibi omnium beatitudinum praemia. Et ideo redit ad caput, ut intelligantur sibi consequenter omnia praemia attribui. Vel, secundum Ambrosium, pauperibus spiritu repromittitur regnum caelorum, quantum ad gloriam animae, sed passis persecutionem in corpore, quantum ad gloriam corporis.</p><p title="I-II q. 69 a. 4 ad 3"><a name="36446"><span class="ref">[36446] Iª-IIae q. 69 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod etiam praemia secundum additionem se habent ad invicem. Nam plus est possidere terram regni caelorum, quam simpliciter habere, multa enim habemus quae non firmiter et pacifice possidemus. Plus est etiam consolari in regno, quam habere et possidere, multa enim cum dolore possidemus. Plus est etiam saturari quam simpliciter consolari, nam saturitas abundantiam consolationis importat. Misericordia vero excedit saturitatem, ut plus scilicet homo accipiat quam meruerit, vel desiderare potuerit. Adhuc autem maius est Deum videre, sicut maior est qui in curia regis non solum prandet, sed etiam faciem regis videt. Summam autem dignitatem in domo regia filius regis habet.</p></div></div><div id="q70" class="q"><h2>Quaestio 70</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="I-II q. 70 pr."><a name="36447"><span class="ref">[36447] Iª-IIae q. 70 pr.</span></a> Deinde considerandum est de fructibus. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum fructus spiritus sancti sint actus. Secundo, utrum differant a beatitudinibus. Tertio, de eorum numero. Quarto, de oppositione eorum ad opera carnis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="I-II q. 70 a. 1 arg. 1"><a name="36448"><span class="ref">[36448] Iª-IIae q. 70 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod fructus spiritus sancti quos apostolus nominat ad Galat. V, non sint actus. Id enim cuius est alius fructus, non debet dici fructus, sic enim in infinitum iretur. Sed actuum nostrorum est aliquis fructus, dicitur enim Sap. III, <i>bonorum laborum gloriosus est fructus</i>; et Ioan. IV, <i>qui metit, mercedem accipit, et fructum congregat in vitam aeternam</i>. Ergo ipsi actus nostri non dicuntur fructus.</p><p title="I-II q. 70 a. 1 arg. 2"><a name="36449"><span class="ref">[36449] Iª-IIae q. 70 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, sicut Augustinus dicit, in X de Trin., <i>fruimur cognitis in quibus voluntas propter ipsa delectata conquiescit</i>. Sed voluntas nostra non debet conquiescere in actibus nostris propter se. Ergo actus nostri fructus dici non debent.</p><p title="I-II q. 70 a. 1 arg. 3"><a name="36450"><span class="ref">[36450] Iª-IIae q. 70 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, inter fructus spiritus sancti enumerantur ab apostolo aliquae virtutes scilicet caritas, mansuetudo, fides et castitas. Virtutes autem non sunt actus, sed habitus, ut supra dictum est. Ergo fructus non sunt actus.</p><p title="I-II q. 70 a. 1 s. c."><a name="36451"><span class="ref">[36451] Iª-IIae q. 70 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Matth. XII, <i>ex fructu arbor cognoscitur</i>; idest, ex operibus suis homo, ut ibi exponitur a sanctis. Ergo ipsi actus humani dicuntur fructus.</p><p title="I-II q. 70 a. 1 co."><a name="36452"><span class="ref">[36452] Iª-IIae q. 70 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod nomen fructus a corporalibus ad spiritualia est translatum. Dicitur autem in corporalibus fructus, quod ex planta producitur cum ad perfectionem pervenerit, et quandam in se suavitatem habet. Qui quidem fructus ad duo comparari potest, scilicet ad arborem producentem ipsum; et ad hominem qui fructum ex arbore adipiscitur. Secundum hoc igitur, nomen fructus in rebus spiritualibus dupliciter accipere possumus, uno modo, ut dicatur fructus hominis, quasi arboris, id quod ab eo producitur; alio modo, ut dicatur fructus hominis id quod homo adipiscitur. Non autem omne id quod adipiscitur homo, habet rationem fructus, sed id quod est ultimum, delectationem habens. Habet enim homo et agrum et arborem, quae fructus non dicuntur; sed solum id quod est ultimum, quod scilicet ex agro et arbore homo intendit habere. Et secundum hoc, fructus hominis dicitur ultimus hominis finis, quo debet frui. Si autem dicatur fructus hominis id quod ex homine producitur, sic ipsi actus humani fructus dicuntur, operatio enim est actus secundus operantis, et delectationem habet, si sit conveniens operanti. Si igitur operatio hominis procedat ab homine secundum facultatem suae rationis, sic dicitur esse fructus rationis. Si vero procedat ab homine secundum altiorem virtutem, quae est virtus spiritus sancti; sic dicitur esse operatio hominis fructus spiritus sancti, quasi cuiusdam divini seminis, dicitur enim I Ioan. III, <i>omnis qui natus est ex Deo, peccatum non facit, quoniam semen ipsius in eo manet</i>.</p><p title="I-II q. 70 a. 1 ad 1"><a name="36453"><span class="ref">[36453] Iª-IIae q. 70 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, cum fructus habeat quodammodo rationem ultimi et finis, nihil prohibet alicuius fructus esse alium fructum, sicut finis ad finem ordinatur. Opera igitur nostra inquantum sunt effectus quidam spiritus sancti in nobis operantis, habent rationem fructus, sed inquantum ordinantur ad finem vitae aeternae, sic magis habent rationem florum. Unde dicitur Eccli. XXIV, <i>flores mei fructus honoris et honestatis</i>.</p><p title="I-II q. 70 a. 1 ad 2"><a name="36454"><span class="ref">[36454] Iª-IIae q. 70 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, cum dicitur voluntas in aliquo propter se delectari, potest intelligi dupliciter. Uno modo, secundum quod ly propter dicit causam finalem, et sic propter se non delectatur aliquis nisi in ultimo fine. Alio modo, secundum quod designat causam formalem, et sic propter se aliquis potest delectari in omni eo quod delectabile est secundum suam formam. Sicut patet quod infirmus delectatur in sanitate propter se, sicut in fine; in medicina autem suavi, non sicut in fine, sed sicut in habente saporem delectabilem; in medicina autem austera, nullo modo propter se, sed solum propter aliud. Sic igitur dicendum est quod in Deo delectari debet homo propter se, sicut propter ultimum finem, in actibus autem virtuosis, non sicut propter finem, sed propter honestatem quam continent, delectabilem virtuosis. Unde Ambrosius dicit quod opera virtutum dicuntur fructus, <i>quia suos possessores sancta et sincera delectatione reficiunt</i>.</p><p title="I-II q. 70 a. 1 ad 3"><a name="36455"><span class="ref">[36455] Iª-IIae q. 70 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod nomina virtutum sumuntur quandoque pro actibus earum, sicut Augustinus dicit quod <i>fides est credere quod non vides; et caritas est motus animi ad diligendum Deum et proximum</i>. Et hoc modo sumuntur nomina virtutum in enumeratione fructuum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 70 a. 2 arg. 1"><a name="36456"><span class="ref">[36456] Iª-IIae q. 70 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod fructus a beatitudinibus non differant. Beatitudines enim attribuuntur donis, ut supra dictum est. Sed dona perficiunt hominem secundum quod movetur a spiritu sancto. Ergo beatitudines ipsae sunt fructus spiritus sancti.</p><p title="I-II q. 70 a. 2 arg. 2"><a name="36457"><span class="ref">[36457] Iª-IIae q. 70 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, sicut se habet fructus vitae aeternae ad beatitudinem futuram, quae est rei; ita se habent fructus praesentis vitae ad beatitudines praesentis vitae, quae sunt spei. Sed fructus vitae aeternae est ipsa beatitudo futura. Ergo fructus vitae praesentis sunt ipsae beatitudines.</p><p title="I-II q. 70 a. 2 arg. 3"><a name="36458"><span class="ref">[36458] Iª-IIae q. 70 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, de ratione fructus est quod sit quiddam ultimum et delectabile. Sed hoc pertinet ad rationem beatitudinis, ut supra dictum est. Ergo eadem ratio est fructus et beatitudinis. Ergo non debent ab invicem distingui.</p><p title="I-II q. 70 a. 2 s. c."><a name="36459"><span class="ref">[36459] Iª-IIae q. 70 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra, quorum species sunt diversae, ipsa quoque sunt diversa. Sed in diversas partes dividuntur et fructus et beatitudines; ut patet per numerationem utrorumque. Ergo fructus differunt a beatitudinibus.</p><p title="I-II q. 70 a. 2 co."><a name="36460"><span class="ref">[36460] Iª-IIae q. 70 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod plus requiritur ad rationem beatitudinis, quam ad rationem fructus. Nam ad rationem fructus sufficit quod sit aliquid habens rationem ultimi et delectabilis, sed ad rationem beatitudinis, ulterius requiritur quod sit aliquid perfectum et excellens. Unde omnes beatitudines possunt dici fructus, sed non convertitur. Sunt enim fructus quaecumque virtuosa opera, in quibus homo delectatur. Sed beatitudines dicuntur solum perfecta opera, quae etiam, ratione suae perfectionis, magis attribuuntur donis quam virtutibus, ut supra dictum est.</p><p title="I-II q. 70 a. 2 ad 1"><a name="36461"><span class="ref">[36461] Iª-IIae q. 70 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ratio illa probat quod beatitudines sint fructus, non autem quod omnes fructus beatitudines sint.</p><p title="I-II q. 70 a. 2 ad 2"><a name="36462"><span class="ref">[36462] Iª-IIae q. 70 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod fructus vitae aeternae est simpliciter ultimus et perfectus, et ideo in nullo distinguitur a beatitudine futura. Fructus autem praesentis vitae non sunt simpliciter ultimi et perfecti, et ideo non omnes fructus sunt beatitudines.</p><p title="I-II q. 70 a. 2 ad 3"><a name="36463"><span class="ref">[36463] Iª-IIae q. 70 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod aliquid amplius est de ratione beatitudinis quam de ratione fructus, ut dictum est.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 70 a. 3 arg. 1"><a name="36464"><span class="ref">[36464] Iª-IIae q. 70 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod apostolus inconvenienter enumeret, ad Galat. V, duodecim fructus. Alibi enim dicit esse tantum unum fructum praesentis vitae; secundum illud Rom. VI, habetis fructum vestrum in sanctificatione et Isaiae XXVII dicitur, <i>hic est omnis fructus, ut auferatur peccatum</i>. Non ergo ponendi sunt duodecim fructus.</p><p title="I-II q. 70 a. 3 arg. 2"><a name="36465"><span class="ref">[36465] Iª-IIae q. 70 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, fructus est qui ex spirituali semine exoritur, ut dictum est. Sed dominus, Matth. XIII, ponit triplicem terrae bonae fructum ex spirituali semine provenientem, scilicet centesimum, et sexagesimum, et trigesimum. Ergo non sunt ponendi duodecim fructus.</p><p title="I-II q. 70 a. 3 arg. 3"><a name="36466"><span class="ref">[36466] Iª-IIae q. 70 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, fructus habet in sui ratione quod sit ultimum et delectabile. Sed ratio ista non invenitur in omnibus fructibus ab apostolo enumeratis, patientia enim et longanimitas videntur in rebus contristantibus esse; fides autem non habet rationem ultimi, sed magis rationem primi fundamenti. Superflue igitur huiusmodi fructus enumerantur.</p><p title="I-II q. 70 a. 3 s. c."><a name="36467"><span class="ref">[36467] Iª-IIae q. 70 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra, videtur quod insufficienter et diminute enumerentur. Dictum est enim quod omnes beatitudines fructus dici possunt, sed non omnes hic enumerantur. Nihil etiam hic ponitur ad actum sapientiae pertinens, et multarum aliarum virtutum. Ergo videtur quod insufficienter enumerentur fructus.</p><p title="I-II q. 70 a. 3 co."><a name="36468"><span class="ref">[36468] Iª-IIae q. 70 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod numerus duodecim fructuum ab apostolo enumeratorum, conveniens est, et possunt significari per duodecim fructus de quibus dicitur Apoc. ult., <i>ex utraque parte fluminis lignum vitae, afferens fructus duodecim</i>. Quia vero fructus dicitur quod ex aliquo principio procedit sicut ex semine vel radice, attendenda est distinctio horum fructuum secundum diversum processum spiritus sancti in nobis. Qui quidem processus attenditur secundum hoc, ut primo mens hominis in seipsa ordinetur; secundo vero, ordinetur ad ea quae sunt iuxta; tertio vero, ad ea quae sunt infra. Tunc autem bene mens hominis disponitur in seipsa, quando mens hominis bene se habet et in bonis et in malis. Prima autem dispositio mentis humanae ad bonum, est per amorem, qui est prima affectio et omnium affectionum radix, ut supra dictum est. Et ideo inter fructus spiritus primo ponitur caritas; in qua specialiter spiritus sanctus datur, sicut in propria similitudine, cum et ipse sit amor. Unde dicitur Rom. V, <i>caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per spiritum sanctum, qui datus est nobis</i>. Ad amorem autem caritatis ex necessitate sequitur gaudium. Omnis enim amans gaudet ex coniunctione amati. Caritas autem semper habet praesentem Deum, quem amat; secundum illud I Ioan. IV, <i>qui manet in caritate, in Deo manet, et Deus in eo</i>. Unde sequela caritatis est gaudium. Perfectio autem gaudii est pax, quantum ad duo. Primo quidem, quantum ad quietem ab exterioribus conturbantibus, non enim potest perfecte gaudere de bono amato, qui in eius fruitione ab aliis perturbatur; et iterum, qui perfecte cor habet in uno pacatum, a nullo alio molestari potest, cum alia quasi nihil reputet; unde dicitur in Psalmo CXVIII, <i>pax multa diligentibus legem tuam, et non est illis scandalum</i>, quia scilicet ab exterioribus non perturbantur, quin Deo fruantur. Secundo, quantum ad sedationem desiderii fluctuantis, non enim perfecte gaudet de aliquo, cui non sufficit id de quo gaudet. Haec autem duo importat pax, scilicet ut neque ab exterioribus perturbemur; et ut desideria nostra conquiescant in uno. Unde post caritatem et gaudium, tertio ponitur pax. In malis autem bene se habet mens quantum ad duo. Primo quidem, ut non perturbetur mens per imminentiam malorum, quod pertinet ad patientiam. Secundo, ut non perturbetur in dilatione bonorum, quod pertinet ad longanimitatem, nam carere bono habet rationem mali, ut dicitur in V Ethic. Ad id autem quod est iuxta hominem, scilicet proximum, bene disponitur mens hominis, primo quidem, quantum ad voluntatem bene faciendi. Et ad hoc pertinet bonitas. Secundo, quantum ad beneficentiae executionem. Et ad hoc pertinet benignitas, dicuntur enim benigni quos bonus ignis amoris fervere facit ad benefaciendum proximis. Tertio, quantum ad hoc quod aequanimiter tolerentur mala ab eis illata. Et ad hoc pertinet mansuetudo, quae cohibet iras. Quarto, quantum ad hoc quod non solum per iram proximis non noceamus, sed etiam neque per fraudem vel per dolum. Et ad hoc pertinet fides, si pro fidelitate sumatur. Sed si sumatur pro fide qua creditur in Deum, sic per hanc ordinatur homo ad id quod est supra se, ut scilicet homo intellectum suum Deo subiiciat, et per consequens omnia quae ipsius sunt. Sed ad id quod infra est, bene disponitur homo, primo quidem, quantum ad exteriores actiones, per modestiam, quae in omnibus dictis et factis modum observat. Quantum ad interiores concupiscentias, per continentiam et castitatem, sive haec duo distinguantur per hoc, quod castitas refrenat hominem ad illicitis, continentia vero etiam a licitis; sive per hoc quod continens patitur concupiscentias sed non deducitur, castus autem neque patitur neque deducitur.</p><p title="I-II q. 70 a. 3 ad 1"><a name="36469"><span class="ref">[36469] Iª-IIae q. 70 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod sanctificatio fit per omnes virtutes per quas etiam peccata tolluntur. Unde fructus ibi singulariter nominatur propter unitatem generis, quod in multas species dividitur, secundum quas dicuntur multi fructus.</p><p title="I-II q. 70 a. 3 ad 2"><a name="36470"><span class="ref">[36470] Iª-IIae q. 70 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod fructus centesimus, sexagesimus et trigesimus non diversificantur secundum diversas species virtuosorum actuum, sed secundum diversos perfectionis gradus etiam unius virtutis. Sicut continentia coniugalis dicitur significari per fructum trigesimum; continentia vidualis per sexagesimum; virginalis autem per centesimum. Et aliis etiam modis sancti distinguunt tres evangelicos fructus secundum tres gradus virtutis. Et ponuntur tres gradus, quia cuiuslibet rei perfectio attenditur secundum principium, medium et finem.</p><p title="I-II q. 70 a. 3 ad 3"><a name="36471"><span class="ref">[36471] Iª-IIae q. 70 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ipsum quod est in tristitiis non perturbari, rationem delectabilis habet. Et fides etiam si accipiatur prout est fundamentum, habet quandam rationem ultimi et delectabilis, secundum quod continet certitudinem, unde Glossa exponit, <i>fides, idest de invisibilibus certitudo</i>.</p><p title="I-II q. 70 a. 3 ad 4"><a name="36472"><span class="ref">[36472] Iª-IIae q. 70 a. 3 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod, sicut Augustinus dicit, super epistolam ad Galat., <i>apostolus non hoc ita suscepit, ut doceret quod sunt</i> (vel opera carnis, vel fructus spiritus); sed <i>ut ostenderet in quo genere illa vitanda, illa vero sectanda sint</i>. Unde potuissent vel plures, vel etiam pauciores fructus enumerari. Et tamen omnes donorum et virtutum actus possunt secundum quandam convenientiam ad haec reduci, secundum quod omnes virtutes et dona necesse est quod ordinent mentem aliquo praedictorum modorum. Unde et actus sapientiae, et quorumcumque donorum ordinantium ad bonum, reducuntur ad caritatem, gaudium et pacem. Ideo tamen potius haec quam alia enumeravit, quia hic enumerata magis important vel fruitionem bonorum, vel sedationem malorum; quod videtur ad rationem fructus pertinere.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="I-II q. 70 a. 4 arg. 1"><a name="36473"><span class="ref">[36473] Iª-IIae q. 70 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod fructus non contrarientur operibus carnis quae apostolus enumerat. Contraria enim sunt in eodem genere. Sed opera carnis non dicuntur fructus. Ergo fructus spiritus eis non contrariantur.</p><p title="I-II q. 70 a. 4 arg. 2"><a name="36474"><span class="ref">[36474] Iª-IIae q. 70 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, unum uni est contrarium. Sed plura enumerat apostolus opera carnis quam fructus spiritus. Ergo fructus spiritus et opera carnis non contrariantur.</p><p title="I-II q. 70 a. 4 arg. 3"><a name="36475"><span class="ref">[36475] Iª-IIae q. 70 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, inter fructus spiritus primo ponuntur caritas, gaudium, pax, quibus non correspondent ea quae primo enumerantur inter opera carnis, quae sunt fornicatio, immunditia, impudicitia. Ergo fructus spiritus non contrariantur operibus carnis.</p><p title="I-II q. 70 a. 4 s. c."><a name="36476"><span class="ref">[36476] Iª-IIae q. 70 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit ibidem, quod <i>caro concupiscit adversus spiritum, et spiritus adversus carnem</i>.</p><p title="I-II q. 70 a. 4 co."><a name="36477"><span class="ref">[36477] Iª-IIae q. 70 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod opera carnis et fructus spiritus possunt accipi dupliciter. Uno modo, secundum communem rationem. Et hoc modo in communi fructus spiritus sancti contrariantur operibus carnis. Spiritus enim sanctus movet humanam mentem ad id quod est secundum rationem, vel potius ad id quod est supra rationem, appetitus autem carnis, qui est appetitus sensitivus, trahit ad bona sensibilia, quae sunt infra hominem. Unde sicut motus sursum et motus deorsum contrariantur in naturalibus, ita in operibus humanis contrariantur opera carnis fructibus spiritus. Alio modo possunt considerari secundum proprias rationes singulorum fructuum enumeratorum, et operum carnis. Et sic non oportet quod singula singulis contraponantur, quia, sicut dictum est, apostolus non intendit enumerare omnia opera spiritualia, nec omnia opera carnalia. Sed tamen, secundum quandam adaptationem, Augustinus, super epistolam ad Galat., contraponit singulis operibus carnis singulos fructus. <i>Sicut fornicationi, quae est amor explendae libidinis a legitimo connubio solutus, opponitur caritas, per quam anima coniungitur Deo in qua etiam est vera castitas. Immunditiae autem sunt omnes perturbationes de illa fornicatione conceptae, quibus gaudium tranquillitatis opponitur. Idolorum autem servitus, propter quam bellum est gestum adversus Evangelium Dei, opponitur paci. Contra veneficia autem, et inimicitias et contentiones et aemulationes, animositates et dissensiones, opponuntur longanimitas, ad sustinendum mala hominum inter quos vivimus; et ad curandum, benignitas; et ad ignoscendum, bonitas. Haeresibus autem opponitur fides, invidiae, mansuetudo; ebrietatibus et comessationibus, continentia</i>.</p><p title="I-II q. 70 a. 4 ad 1"><a name="36478"><span class="ref">[36478] Iª-IIae q. 70 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod id quod procedit ab arbore contra naturam arboris, non dicitur esse fructus eius, sed magis corruptio quaedam. Et quia virtutum opera sunt connaturalia rationi, opera vero vitiorum sunt contra rationem; ideo opera virtutum fructus dicuntur, non autem opera vitiorum.</p><p title="I-II q. 70 a. 4 ad 2"><a name="36479"><span class="ref">[36479] Iª-IIae q. 70 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod <i>bonum contingit uno modo, malum vero omnifariam</i>, ut Dionysius dicit, IV cap. de Div. Nom., unde et uni virtuti plura vitia opponuntur. Et propter hoc, non est mirum si plura ponuntur opera carnis quam fructus spiritus.</p><p title="I-II q. 70 a. 4 ad 3"><a name="36480"><span class="ref">[36480] Iª-IIae q. 70 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium patet solutio ex dictis.</p></div></div><div class="centro"><br/> <p><a href="sth2049.html"><img src="icons/ageretro.gif" width="19" height="19" align="middle" border="0" alt="age retro"/></a> <a href="sth2071.html"><img src="icons/ageultra.gif" width="19" height="19" align="middle" border="0" alt="age ultra"/></a></p> <br/> <hr/> <br/> <address>© 2006 Fundación Tomás de Aquino quoad hanc editionem<br/> Iura omnia asservantur<br/> OCLC nr. <a href="http://worldcatlibraries.org/wcpa/oclc/49644264" style="text-decoration=none">49644264</a></address> </div></body> </html>