Mercurial > hg > Aquinas
view summa/latin/sth3061.html @ 53:d777cc3962f2
div-wrapped
| author | ht |
|---|---|
| date | Mon, 28 Dec 2009 13:00:58 +0000 |
| parents | 544e12f679ad |
| children |
line wrap: on
line source
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?> <!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "file:///c:/cygwin/usr/local/share/lib/xml/xhtml1-transitional.dtd"> <html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml" xml:lang="LA" lang="LA"> <head> <meta content="HTML Tidy for Windows (vers 1st February 2005), see www.w3.org" name="generator"/> <meta content="text/html; charset=us-ascii" http-equiv="Content-Type"/> <meta content="text/css" http-equiv="Content-Style-Type"/> <meta content="text/javascript" http-equiv="Content-Script-Type"/> <meta content="Thomas de Aquino, Summa Theologiae, Corpus Thomisticum" name="keywords"/> <meta content="Latin" name="language"/> <meta content="public" name="security"/> <meta content="ealarcon@unav.es" name="owner"/> <meta content="Enrique Alarcón" name="author"/> <meta content="" name="abstract"/> <link type="text/css" href="vscreen.css" media="screen" rel="stylesheet"/> <link type="text/css" href="vprint.css" media="print" rel="stylesheet"/> <title>Thomas de Aquino, Summa Theologiae, IIª-IIae q. 61-78</title> </head> <body><a href="http://www.corpusthomisticum.org/"/><div class="tres">CORPUS THOMISTICUM</div><div class="uno">Sancti Thomae de Aquino</div><div class="uno">Summa Theologiae</div><div class="dos">secunda pars secundae partis a quaestione LXI ad LXXVIII</div><div class="centro"> <table summary="Imago" align="center"> <tr> <th><img align="middle" alt="Thomas de Aquino a Filippino Lippi depictus (Cappella Carafa, S. Maria sopra Minerva, Roma)" border="0" height="190" width="275" src="icons/fugit190.jpg"/></th> </tr> </table> <br/> <span class="tres">Textum Leoninum Romae 1897 editum<br/> ac automato translatum a Roberto Busa SJ in taenias magneticas<br/> denuo recognovit Enrique Alarcón atque instruxit<br/> <br/></span><br/> <hr/> <br/> <p><a href="sth3057.html"><img alt="age retro" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageretro.gif"/></a> <a href="sth3079.html"><img alt="age ultra" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageultra.gif"/></a></p> <script type="text/javascript" language="JavaScript"> // <!-- // original code by Bill Trefzger 12/12/96; revised by Enrique Alarcon 12/9/2000 function go(){if(document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value !="none"){location=document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value}} document.write('<FORM NAME="selecter"><SELECT NAME="select1">'); document.write('<OPTION VALUE="none">INDEX'); document.write('<OPTION VALUE="none">------------------------------------------------'); document.write('<OPTION VALUE="index.html">Corpus Thomisticum'); document.write('<OPTION VALUE="iopera.html">Opera omnia'); document.write('<OPTION VALUE="zbiblia.html">Bibliographia Thomistica'); document.write('<OPTION VALUE="none">------------------------------------------------'); document.write('<OPTION VALUE="#41607">II&ordf;-IIae q. 61 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#41608">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41609">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41610">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41611">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41612">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#41613">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41614">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41615">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41616">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41617">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41618">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41619">II&ordf;-IIae q. 61 a. 1 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#41620">II&ordf;-IIae q. 61 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41621">II&ordf;-IIae q. 61 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41622">II&ordf;-IIae q. 61 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41623">II&ordf;-IIae q. 61 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41624">II&ordf;-IIae q. 61 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41625">II&ordf;-IIae q. 61 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41626">II&ordf;-IIae q. 61 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41627">II&ordf;-IIae q. 61 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41628">II&ordf;-IIae q. 61 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41629">II&ordf;-IIae q. 61 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41630">II&ordf;-IIae q. 61 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41631">II&ordf;-IIae q. 61 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41632">II&ordf;-IIae q. 61 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41633">II&ordf;-IIae q. 61 a. 3 ad'); document.write('<OPTION VALUE="#41634">II&ordf;-IIae q. 61 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41635">II&ordf;-IIae q. 61 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41636">II&ordf;-IIae q. 61 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41637">II&ordf;-IIae q. 61 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41638">II&ordf;-IIae q. 61 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41639">II&ordf;-IIae q. 61 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41640">II&ordf;-IIae q. 61 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41641">II&ordf;-IIae q. 61 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41642">II&ordf;-IIae q. 62 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#41643">II&ordf;-IIae q. 62 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41644">II&ordf;-IIae q. 62 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41645">II&ordf;-IIae q. 62 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41646">II&ordf;-IIae q. 62 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41647">II&ordf;-IIae q. 62 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41648">II&ordf;-IIae q. 62 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41649">II&ordf;-IIae q. 62 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41650">II&ordf;-IIae q. 62 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41651">II&ordf;-IIae q. 62 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41652">II&ordf;-IIae q. 62 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41653">II&ordf;-IIae q. 62 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41654">II&ordf;-IIae q. 62 a. 2 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41655">II&ordf;-IIae q. 62 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41656">II&ordf;-IIae q. 62 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41657">II&ordf;-IIae q. 62 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41658">II&ordf;-IIae q. 62 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41659">II&ordf;-IIae q. 62 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41660">II&ordf;-IIae q. 62 a. 2 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41661">II&ordf;-IIae q. 62 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41662">II&ordf;-IIae q. 62 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41663">II&ordf;-IIae q. 62 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41664">II&ordf;-IIae q. 62 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41665">II&ordf;-IIae q. 62 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41666">II&ordf;-IIae q. 62 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41667">II&ordf;-IIae q. 62 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41668">II&ordf;-IIae q. 62 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41669">II&ordf;-IIae q. 62 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41670">II&ordf;-IIae q. 62 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41671">II&ordf;-IIae q. 62 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41672">II&ordf;-IIae q. 62 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41673">II&ordf;-IIae q. 62 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41674">II&ordf;-IIae q. 62 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41675">II&ordf;-IIae q. 62 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41676">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41677">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41678">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41679">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41680">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#41681">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41682">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41683">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41684">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41685">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41686">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41687">II&ordf;-IIae q. 62 a. 5 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#41688">II&ordf;-IIae q. 62 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41689">II&ordf;-IIae q. 62 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41690">II&ordf;-IIae q. 62 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41691">II&ordf;-IIae q. 62 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41692">II&ordf;-IIae q. 62 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41693">II&ordf;-IIae q. 62 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41694">II&ordf;-IIae q. 62 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41695">II&ordf;-IIae q. 62 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41696">II&ordf;-IIae q. 62 a. 7 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41697">II&ordf;-IIae q. 62 a. 7 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41698">II&ordf;-IIae q. 62 a. 7 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41699">II&ordf;-IIae q. 62 a. 7 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41700">II&ordf;-IIae q. 62 a. 7 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41701">II&ordf;-IIae q. 62 a. 7 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41702">II&ordf;-IIae q. 62 a. 7 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41703">II&ordf;-IIae q. 62 a. 7 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41704">II&ordf;-IIae q. 62 a. 8 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41705">II&ordf;-IIae q. 62 a. 8 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41706">II&ordf;-IIae q. 62 a. 8 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41707">II&ordf;-IIae q. 62 a. 8 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41708">II&ordf;-IIae q. 62 a. 8 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41709">II&ordf;-IIae q. 62 a. 8 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41710">II&ordf;-IIae q. 62 a. 8 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41711">II&ordf;-IIae q. 62 a. 8 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41712">II&ordf;-IIae q. 63 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#41713">II&ordf;-IIae q. 63 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41714">II&ordf;-IIae q. 63 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41715">II&ordf;-IIae q. 63 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41716">II&ordf;-IIae q. 63 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41717">II&ordf;-IIae q. 63 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41718">II&ordf;-IIae q. 63 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41719">II&ordf;-IIae q. 63 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41720">II&ordf;-IIae q. 63 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41721">II&ordf;-IIae q. 63 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41722">II&ordf;-IIae q. 63 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41723">II&ordf;-IIae q. 63 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41724">II&ordf;-IIae q. 63 a. 2 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41725">II&ordf;-IIae q. 63 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41726">II&ordf;-IIae q. 63 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41727">II&ordf;-IIae q. 63 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41728">II&ordf;-IIae q. 63 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41729">II&ordf;-IIae q. 63 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41730">II&ordf;-IIae q. 63 a. 2 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41731">II&ordf;-IIae q. 63 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41732">II&ordf;-IIae q. 63 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41733">II&ordf;-IIae q. 63 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41734">II&ordf;-IIae q. 63 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41735">II&ordf;-IIae q. 63 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41736">II&ordf;-IIae q. 63 a. 3 ad'); document.write('<OPTION VALUE="#41737">II&ordf;-IIae q. 63 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41738">II&ordf;-IIae q. 63 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41739">II&ordf;-IIae q. 63 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41740">II&ordf;-IIae q. 63 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41741">II&ordf;-IIae q. 63 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41742">II&ordf;-IIae q. 63 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41743">II&ordf;-IIae q. 63 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41744">II&ordf;-IIae q. 63 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41745">II&ordf;-IIae q. 64 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#41746">II&ordf;-IIae q. 64 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41747">II&ordf;-IIae q. 64 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41748">II&ordf;-IIae q. 64 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41749">II&ordf;-IIae q. 64 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41750">II&ordf;-IIae q. 64 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41751">II&ordf;-IIae q. 64 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41752">II&ordf;-IIae q. 64 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41753">II&ordf;-IIae q. 64 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41754">II&ordf;-IIae q. 64 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41755">II&ordf;-IIae q. 64 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41756">II&ordf;-IIae q. 64 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41757">II&ordf;-IIae q. 64 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41758">II&ordf;-IIae q. 64 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41759">II&ordf;-IIae q. 64 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41760">II&ordf;-IIae q. 64 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41761">II&ordf;-IIae q. 64 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41762">II&ordf;-IIae q. 64 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41763">II&ordf;-IIae q. 64 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41764">II&ordf;-IIae q. 64 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41765">II&ordf;-IIae q. 64 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41766">II&ordf;-IIae q. 64 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41767">II&ordf;-IIae q. 64 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41768">II&ordf;-IIae q. 64 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41769">II&ordf;-IIae q. 64 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41770">II&ordf;-IIae q. 64 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41771">II&ordf;-IIae q. 64 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41772">II&ordf;-IIae q. 64 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41773">II&ordf;-IIae q. 64 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41774">II&ordf;-IIae q. 64 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41775">II&ordf;-IIae q. 64 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41776">II&ordf;-IIae q. 64 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41777">II&ordf;-IIae q. 64 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41778">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41779">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41780">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41781">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41782">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#41783">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41784">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41785">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41786">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41787">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41788">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41789">II&ordf;-IIae q. 64 a. 5 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#41790">II&ordf;-IIae q. 64 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41791">II&ordf;-IIae q. 64 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41792">II&ordf;-IIae q. 64 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41793">II&ordf;-IIae q. 64 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41794">II&ordf;-IIae q. 64 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41795">II&ordf;-IIae q. 64 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41796">II&ordf;-IIae q. 64 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41797">II&ordf;-IIae q. 64 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41798">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41799">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41800">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41801">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41802">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#41803">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41804">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41805">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41806">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41807">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41808">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41809">II&ordf;-IIae q. 64 a. 7 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#41810">II&ordf;-IIae q. 64 a. 8 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41811">II&ordf;-IIae q. 64 a. 8 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41812">II&ordf;-IIae q. 64 a. 8 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41813">II&ordf;-IIae q. 64 a. 8 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41814">II&ordf;-IIae q. 64 a. 8 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41815">II&ordf;-IIae q. 64 a. 8 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41816">II&ordf;-IIae q. 64 a. 8 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41817">II&ordf;-IIae q. 64 a. 8 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41818">II&ordf;-IIae q. 65 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#41819">II&ordf;-IIae q. 65 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41820">II&ordf;-IIae q. 65 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41821">II&ordf;-IIae q. 65 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41822">II&ordf;-IIae q. 65 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41823">II&ordf;-IIae q. 65 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41824">II&ordf;-IIae q. 65 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41825">II&ordf;-IIae q. 65 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41826">II&ordf;-IIae q. 65 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41827">II&ordf;-IIae q. 65 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41828">II&ordf;-IIae q. 65 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41829">II&ordf;-IIae q. 65 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41830">II&ordf;-IIae q. 65 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41831">II&ordf;-IIae q. 65 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41832">II&ordf;-IIae q. 65 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41833">II&ordf;-IIae q. 65 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41834">II&ordf;-IIae q. 65 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41835">II&ordf;-IIae q. 65 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41836">II&ordf;-IIae q. 65 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41837">II&ordf;-IIae q. 65 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41838">II&ordf;-IIae q. 65 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41839">II&ordf;-IIae q. 65 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41840">II&ordf;-IIae q. 65 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41841">II&ordf;-IIae q. 65 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41842">II&ordf;-IIae q. 65 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41843">II&ordf;-IIae q. 65 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41844">II&ordf;-IIae q. 65 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41845">II&ordf;-IIae q. 65 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41846">II&ordf;-IIae q. 65 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41847">II&ordf;-IIae q. 65 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41848">II&ordf;-IIae q. 65 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41849">II&ordf;-IIae q. 65 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41850">II&ordf;-IIae q. 65 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41851">II&ordf;-IIae q. 66 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#41852">II&ordf;-IIae q. 66 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41853">II&ordf;-IIae q. 66 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41854">II&ordf;-IIae q. 66 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41855">II&ordf;-IIae q. 66 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41856">II&ordf;-IIae q. 66 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41857">II&ordf;-IIae q. 66 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41858">II&ordf;-IIae q. 66 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41859">II&ordf;-IIae q. 66 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41860">II&ordf;-IIae q. 66 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41861">II&ordf;-IIae q. 66 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41862">II&ordf;-IIae q. 66 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41863">II&ordf;-IIae q. 66 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41864">II&ordf;-IIae q. 66 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41865">II&ordf;-IIae q. 66 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41866">II&ordf;-IIae q. 66 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41867">II&ordf;-IIae q. 66 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41868">II&ordf;-IIae q. 66 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41869">II&ordf;-IIae q. 66 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41870">II&ordf;-IIae q. 66 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41871">II&ordf;-IIae q. 66 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41872">II&ordf;-IIae q. 66 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41873">II&ordf;-IIae q. 66 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41874">II&ordf;-IIae q. 66 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41875">II&ordf;-IIae q. 66 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41876">II&ordf;-IIae q. 66 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41877">II&ordf;-IIae q. 66 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41878">II&ordf;-IIae q. 66 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41879">II&ordf;-IIae q. 66 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41880">II&ordf;-IIae q. 66 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41881">II&ordf;-IIae q. 66 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41882">II&ordf;-IIae q. 66 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41883">II&ordf;-IIae q. 66 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41884">II&ordf;-IIae q. 66 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41885">II&ordf;-IIae q. 66 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41886">II&ordf;-IIae q. 66 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41887">II&ordf;-IIae q. 66 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41888">II&ordf;-IIae q. 66 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41889">II&ordf;-IIae q. 66 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41890">II&ordf;-IIae q. 66 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41891">II&ordf;-IIae q. 66 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41892">II&ordf;-IIae q. 66 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41893">II&ordf;-IIae q. 66 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41894">II&ordf;-IIae q. 66 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41895">II&ordf;-IIae q. 66 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41896">II&ordf;-IIae q. 66 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41897">II&ordf;-IIae q. 66 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41898">II&ordf;-IIae q. 66 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41899">II&ordf;-IIae q. 66 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41900">II&ordf;-IIae q. 66 a. 7 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41901">II&ordf;-IIae q. 66 a. 7 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41902">II&ordf;-IIae q. 66 a. 7 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41903">II&ordf;-IIae q. 66 a. 7 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41904">II&ordf;-IIae q. 66 a. 7 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41905">II&ordf;-IIae q. 66 a. 7 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41906">II&ordf;-IIae q. 66 a. 7 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41907">II&ordf;-IIae q. 66 a. 7 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41908">II&ordf;-IIae q. 66 a. 8 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41909">II&ordf;-IIae q. 66 a. 8 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41910">II&ordf;-IIae q. 66 a. 8 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41911">II&ordf;-IIae q. 66 a. 8 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41912">II&ordf;-IIae q. 66 a. 8 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41913">II&ordf;-IIae q. 66 a. 8 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41914">II&ordf;-IIae q. 66 a. 8 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41915">II&ordf;-IIae q. 66 a. 8 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41916">II&ordf;-IIae q. 66 a. 9 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41917">II&ordf;-IIae q. 66 a. 9 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41918">II&ordf;-IIae q. 66 a. 9 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41919">II&ordf;-IIae q. 66 a. 9 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41920">II&ordf;-IIae q. 66 a. 9 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41921">II&ordf;-IIae q. 66 a. 9 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41922">II&ordf;-IIae q. 66 a. 9 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41923">II&ordf;-IIae q. 66 a. 9 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41924">II&ordf;-IIae q. 67 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#41925">II&ordf;-IIae q. 67 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41926">II&ordf;-IIae q. 67 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41927">II&ordf;-IIae q. 67 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41928">II&ordf;-IIae q. 67 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41929">II&ordf;-IIae q. 67 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41930">II&ordf;-IIae q. 67 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41931">II&ordf;-IIae q. 67 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41932">II&ordf;-IIae q. 67 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41933">II&ordf;-IIae q. 67 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41934">II&ordf;-IIae q. 67 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41935">II&ordf;-IIae q. 67 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41936">II&ordf;-IIae q. 67 a. 2 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41937">II&ordf;-IIae q. 67 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41938">II&ordf;-IIae q. 67 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41939">II&ordf;-IIae q. 67 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41940">II&ordf;-IIae q. 67 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41941">II&ordf;-IIae q. 67 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41942">II&ordf;-IIae q. 67 a. 2 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#41943">II&ordf;-IIae q. 67 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41944">II&ordf;-IIae q. 67 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41945">II&ordf;-IIae q. 67 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41946">II&ordf;-IIae q. 67 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41947">II&ordf;-IIae q. 67 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41948">II&ordf;-IIae q. 67 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41949">II&ordf;-IIae q. 67 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41950">II&ordf;-IIae q. 67 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41951">II&ordf;-IIae q. 67 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41952">II&ordf;-IIae q. 67 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41953">II&ordf;-IIae q. 67 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41954">II&ordf;-IIae q. 67 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41955">II&ordf;-IIae q. 67 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41956">II&ordf;-IIae q. 67 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41957">II&ordf;-IIae q. 67 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41958">II&ordf;-IIae q. 67 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41959">II&ordf;-IIae q. 68 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#41960">II&ordf;-IIae q. 68 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41961">II&ordf;-IIae q. 68 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41962">II&ordf;-IIae q. 68 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41963">II&ordf;-IIae q. 68 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41964">II&ordf;-IIae q. 68 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41965">II&ordf;-IIae q. 68 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41966">II&ordf;-IIae q. 68 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41967">II&ordf;-IIae q. 68 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41968">II&ordf;-IIae q. 68 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41969">II&ordf;-IIae q. 68 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41970">II&ordf;-IIae q. 68 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41971">II&ordf;-IIae q. 68 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41972">II&ordf;-IIae q. 68 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41973">II&ordf;-IIae q. 68 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41974">II&ordf;-IIae q. 68 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41975">II&ordf;-IIae q. 68 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41976">II&ordf;-IIae q. 68 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41977">II&ordf;-IIae q. 68 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41978">II&ordf;-IIae q. 68 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41979">II&ordf;-IIae q. 68 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41980">II&ordf;-IIae q. 68 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41981">II&ordf;-IIae q. 68 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41982">II&ordf;-IIae q. 68 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41983">II&ordf;-IIae q. 68 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41984">II&ordf;-IIae q. 68 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41985">II&ordf;-IIae q. 68 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41986">II&ordf;-IIae q. 68 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41987">II&ordf;-IIae q. 68 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41988">II&ordf;-IIae q. 68 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41989">II&ordf;-IIae q. 68 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41990">II&ordf;-IIae q. 68 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41991">II&ordf;-IIae q. 68 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41992">II&ordf;-IIae q. 69 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#41993">II&ordf;-IIae q. 69 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41994">II&ordf;-IIae q. 69 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#41995">II&ordf;-IIae q. 69 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#41996">II&ordf;-IIae q. 69 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#41997">II&ordf;-IIae q. 69 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#41998">II&ordf;-IIae q. 69 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#41999">II&ordf;-IIae q. 69 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42000">II&ordf;-IIae q. 69 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42001">II&ordf;-IIae q. 69 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42002">II&ordf;-IIae q. 69 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42003">II&ordf;-IIae q. 69 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42004">II&ordf;-IIae q. 69 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42005">II&ordf;-IIae q. 69 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42006">II&ordf;-IIae q. 69 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42007">II&ordf;-IIae q. 69 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42008">II&ordf;-IIae q. 69 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42009">II&ordf;-IIae q. 69 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42010">II&ordf;-IIae q. 69 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42011">II&ordf;-IIae q. 69 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42012">II&ordf;-IIae q. 69 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42013">II&ordf;-IIae q. 69 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42014">II&ordf;-IIae q. 69 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42015">II&ordf;-IIae q. 69 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42016">II&ordf;-IIae q. 69 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42017">II&ordf;-IIae q. 69 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42018">II&ordf;-IIae q. 69 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42019">II&ordf;-IIae q. 69 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42020">II&ordf;-IIae q. 69 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42021">II&ordf;-IIae q. 69 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42022">II&ordf;-IIae q. 69 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42023">II&ordf;-IIae q. 69 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42024">II&ordf;-IIae q. 69 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42025">II&ordf;-IIae q. 70 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#42026">II&ordf;-IIae q. 70 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42027">II&ordf;-IIae q. 70 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42028">II&ordf;-IIae q. 70 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42029">II&ordf;-IIae q. 70 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42030">II&ordf;-IIae q. 70 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42031">II&ordf;-IIae q. 70 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42032">II&ordf;-IIae q. 70 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42033">II&ordf;-IIae q. 70 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42034">II&ordf;-IIae q. 70 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42035">II&ordf;-IIae q. 70 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42036">II&ordf;-IIae q. 70 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42037">II&ordf;-IIae q. 70 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42038">II&ordf;-IIae q. 70 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42039">II&ordf;-IIae q. 70 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42040">II&ordf;-IIae q. 70 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42041">II&ordf;-IIae q. 70 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42042">II&ordf;-IIae q. 70 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42043">II&ordf;-IIae q. 70 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42044">II&ordf;-IIae q. 70 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42045">II&ordf;-IIae q. 70 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42046">II&ordf;-IIae q. 70 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42047">II&ordf;-IIae q. 70 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42048">II&ordf;-IIae q. 70 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42049">II&ordf;-IIae q. 70 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42050">II&ordf;-IIae q. 70 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42051">II&ordf;-IIae q. 70 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42052">II&ordf;-IIae q. 70 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42053">II&ordf;-IIae q. 70 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42054">II&ordf;-IIae q. 70 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42055">II&ordf;-IIae q. 70 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42056">II&ordf;-IIae q. 70 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42057">II&ordf;-IIae q. 70 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42058">II&ordf;-IIae q. 71 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#42059">II&ordf;-IIae q. 71 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42060">II&ordf;-IIae q. 71 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42061">II&ordf;-IIae q. 71 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42062">II&ordf;-IIae q. 71 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42063">II&ordf;-IIae q. 71 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42064">II&ordf;-IIae q. 71 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42065">II&ordf;-IIae q. 71 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42066">II&ordf;-IIae q. 71 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42067">II&ordf;-IIae q. 71 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42068">II&ordf;-IIae q. 71 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42069">II&ordf;-IIae q. 71 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42070">II&ordf;-IIae q. 71 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42071">II&ordf;-IIae q. 71 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42072">II&ordf;-IIae q. 71 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42073">II&ordf;-IIae q. 71 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42074">II&ordf;-IIae q. 71 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42075">II&ordf;-IIae q. 71 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42076">II&ordf;-IIae q. 71 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42077">II&ordf;-IIae q. 71 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42078">II&ordf;-IIae q. 71 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42079">II&ordf;-IIae q. 71 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42080">II&ordf;-IIae q. 71 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42081">II&ordf;-IIae q. 71 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42082">II&ordf;-IIae q. 71 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42083">II&ordf;-IIae q. 71 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42084">II&ordf;-IIae q. 71 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42085">II&ordf;-IIae q. 71 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42086">II&ordf;-IIae q. 71 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42087">II&ordf;-IIae q. 71 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42088">II&ordf;-IIae q. 71 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42089">II&ordf;-IIae q. 71 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42090">II&ordf;-IIae q. 71 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42091">II&ordf;-IIae q. 72 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#42092">II&ordf;-IIae q. 72 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42093">II&ordf;-IIae q. 72 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42094">II&ordf;-IIae q. 72 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42095">II&ordf;-IIae q. 72 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42096">II&ordf;-IIae q. 72 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42097">II&ordf;-IIae q. 72 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42098">II&ordf;-IIae q. 72 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42099">II&ordf;-IIae q. 72 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42100">II&ordf;-IIae q. 72 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42101">II&ordf;-IIae q. 72 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42102">II&ordf;-IIae q. 72 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42103">II&ordf;-IIae q. 72 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42104">II&ordf;-IIae q. 72 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42105">II&ordf;-IIae q. 72 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42106">II&ordf;-IIae q. 72 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42107">II&ordf;-IIae q. 72 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42108">II&ordf;-IIae q. 72 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42109">II&ordf;-IIae q. 72 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42110">II&ordf;-IIae q. 72 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42111">II&ordf;-IIae q. 72 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42112">II&ordf;-IIae q. 72 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42113">II&ordf;-IIae q. 72 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42114">II&ordf;-IIae q. 72 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42115">II&ordf;-IIae q. 72 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42116">II&ordf;-IIae q. 72 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42117">II&ordf;-IIae q. 72 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42118">II&ordf;-IIae q. 72 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42119">II&ordf;-IIae q. 72 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42120">II&ordf;-IIae q. 72 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42121">II&ordf;-IIae q. 72 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42122">II&ordf;-IIae q. 72 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42123">II&ordf;-IIae q. 72 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42124">II&ordf;-IIae q. 73 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#42125">II&ordf;-IIae q. 73 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42126">II&ordf;-IIae q. 73 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42127">II&ordf;-IIae q. 73 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42128">II&ordf;-IIae q. 73 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42129">II&ordf;-IIae q. 73 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42130">II&ordf;-IIae q. 73 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42131">II&ordf;-IIae q. 73 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42132">II&ordf;-IIae q. 73 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42133">II&ordf;-IIae q. 73 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42134">II&ordf;-IIae q. 73 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42135">II&ordf;-IIae q. 73 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42136">II&ordf;-IIae q. 73 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42137">II&ordf;-IIae q. 73 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42138">II&ordf;-IIae q. 73 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42139">II&ordf;-IIae q. 73 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42140">II&ordf;-IIae q. 73 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42141">II&ordf;-IIae q. 73 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42142">II&ordf;-IIae q. 73 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42143">II&ordf;-IIae q. 73 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42144">II&ordf;-IIae q. 73 a. 3 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#42145">II&ordf;-IIae q. 73 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42146">II&ordf;-IIae q. 73 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42147">II&ordf;-IIae q. 73 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42148">II&ordf;-IIae q. 73 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42149">II&ordf;-IIae q. 73 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42150">II&ordf;-IIae q. 73 a. 3 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#42151">II&ordf;-IIae q. 73 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42152">II&ordf;-IIae q. 73 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42153">II&ordf;-IIae q. 73 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42154">II&ordf;-IIae q. 73 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42155">II&ordf;-IIae q. 73 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42156">II&ordf;-IIae q. 73 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42157">II&ordf;-IIae q. 73 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42158">II&ordf;-IIae q. 73 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42159">II&ordf;-IIae q. 74 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#42160">II&ordf;-IIae q. 74 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42161">II&ordf;-IIae q. 74 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42162">II&ordf;-IIae q. 74 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42163">II&ordf;-IIae q. 74 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42164">II&ordf;-IIae q. 74 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42165">II&ordf;-IIae q. 74 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42166">II&ordf;-IIae q. 74 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42167">II&ordf;-IIae q. 74 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42168">II&ordf;-IIae q. 74 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42169">II&ordf;-IIae q. 74 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42170">II&ordf;-IIae q. 74 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42171">II&ordf;-IIae q. 74 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42172">II&ordf;-IIae q. 74 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42173">II&ordf;-IIae q. 74 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42174">II&ordf;-IIae q. 74 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42175">II&ordf;-IIae q. 74 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42176">II&ordf;-IIae q. 75 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#42177">II&ordf;-IIae q. 75 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42178">II&ordf;-IIae q. 75 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42179">II&ordf;-IIae q. 75 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42180">II&ordf;-IIae q. 75 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42181">II&ordf;-IIae q. 75 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42182">II&ordf;-IIae q. 75 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42183">II&ordf;-IIae q. 75 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42184">II&ordf;-IIae q. 75 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42185">II&ordf;-IIae q. 75 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42186">II&ordf;-IIae q. 75 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42187">II&ordf;-IIae q. 75 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42188">II&ordf;-IIae q. 75 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42189">II&ordf;-IIae q. 75 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42190">II&ordf;-IIae q. 75 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42191">II&ordf;-IIae q. 75 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42192">II&ordf;-IIae q. 75 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42193">II&ordf;-IIae q. 76 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#42194">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42195">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42196">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42197">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#42198">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#42199">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42200">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42201">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42202">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42203">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42204">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#42205">II&ordf;-IIae q. 76 a. 1 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#42206">II&ordf;-IIae q. 76 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42207">II&ordf;-IIae q. 76 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42208">II&ordf;-IIae q. 76 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42209">II&ordf;-IIae q. 76 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42210">II&ordf;-IIae q. 76 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42211">II&ordf;-IIae q. 76 a. 2 ad'); document.write('<OPTION VALUE="#42212">II&ordf;-IIae q. 76 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42213">II&ordf;-IIae q. 76 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42214">II&ordf;-IIae q. 76 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42215">II&ordf;-IIae q. 76 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42216">II&ordf;-IIae q. 76 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42217">II&ordf;-IIae q. 76 a. 3 ad'); document.write('<OPTION VALUE="#42218">II&ordf;-IIae q. 76 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42219">II&ordf;-IIae q. 76 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42220">II&ordf;-IIae q. 76 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42221">II&ordf;-IIae q. 76 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42222">II&ordf;-IIae q. 76 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42223">II&ordf;-IIae q. 76 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42224">II&ordf;-IIae q. 76 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42225">II&ordf;-IIae q. 76 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42226">II&ordf;-IIae q. 77 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#42227">II&ordf;-IIae q. 77 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42228">II&ordf;-IIae q. 77 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42229">II&ordf;-IIae q. 77 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42230">II&ordf;-IIae q. 77 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42231">II&ordf;-IIae q. 77 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42232">II&ordf;-IIae q. 77 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42233">II&ordf;-IIae q. 77 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42234">II&ordf;-IIae q. 77 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42235">II&ordf;-IIae q. 77 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42236">II&ordf;-IIae q. 77 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42237">II&ordf;-IIae q. 77 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42238">II&ordf;-IIae q. 77 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42239">II&ordf;-IIae q. 77 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42240">II&ordf;-IIae q. 77 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42241">II&ordf;-IIae q. 77 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42242">II&ordf;-IIae q. 77 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42243">II&ordf;-IIae q. 77 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42244">II&ordf;-IIae q. 77 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42245">II&ordf;-IIae q. 77 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42246">II&ordf;-IIae q. 77 a. 3 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#42247">II&ordf;-IIae q. 77 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42248">II&ordf;-IIae q. 77 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42249">II&ordf;-IIae q. 77 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42250">II&ordf;-IIae q. 77 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42251">II&ordf;-IIae q. 77 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42252">II&ordf;-IIae q. 77 a. 3 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#42253">II&ordf;-IIae q. 77 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42254">II&ordf;-IIae q. 77 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42255">II&ordf;-IIae q. 77 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42256">II&ordf;-IIae q. 77 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42257">II&ordf;-IIae q. 77 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42258">II&ordf;-IIae q. 77 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42259">II&ordf;-IIae q. 77 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42260">II&ordf;-IIae q. 77 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42261">II&ordf;-IIae q. 78 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#42262">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42263">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42264">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42265">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#42266">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#42267">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 arg. 6'); document.write('<OPTION VALUE="#42268">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 arg. 7'); document.write('<OPTION VALUE="#42269">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42270">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42271">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42272">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42273">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42274">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#42275">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#42276">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 ad 6'); document.write('<OPTION VALUE="#42277">II&ordf;-IIae q. 78 a. 1 ad 7'); document.write('<OPTION VALUE="#42278">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42279">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42280">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42281">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#42282">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#42283">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 arg. 6'); document.write('<OPTION VALUE="#42284">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 arg. 7'); document.write('<OPTION VALUE="#42285">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42286">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42287">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42288">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42289">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42290">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#42291">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#42292">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 ad 6'); document.write('<OPTION VALUE="#42293">II&ordf;-IIae q. 78 a. 2 ad 7'); document.write('<OPTION VALUE="#42294">II&ordf;-IIae q. 78 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42295">II&ordf;-IIae q. 78 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42296">II&ordf;-IIae q. 78 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42297">II&ordf;-IIae q. 78 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42298">II&ordf;-IIae q. 78 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42299">II&ordf;-IIae q. 78 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42300">II&ordf;-IIae q. 78 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42301">II&ordf;-IIae q. 78 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42302">II&ordf;-IIae q. 78 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42303">II&ordf;-IIae q. 78 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42304">II&ordf;-IIae q. 78 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#42305">II&ordf;-IIae q. 78 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#42306">II&ordf;-IIae q. 78 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#42307">II&ordf;-IIae q. 78 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#42308">II&ordf;-IIae q. 78 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#42309">II&ordf;-IIae q. 78 a. 4 ad 3'); document.write('<\/SELECT>'); document.write('<BR><BR>'); document.write('<INPUT TYPE="button" VALUE="Agedum" ONCLICK="go()">'); document.write('<\/FORM>'); // --> // </script><br/> <hr/> <br/></div><div class="q" id="q61"><h2>Quaestio 61</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 61 pr."><a name="41607"><span class="ref">[41607] IIª-IIae q. 61 pr.</span></a> Deinde considerandum est de partibus iustitiae. Et primo, de partibus subiectivis, quae sunt species iustitiae, scilicet distributiva et commutativa; secundo, de partibus quasi integralibus; tertio, de partibus quasi potentialibus, scilicet de virtutibus adiunctis. Circa primum occurrit duplex consideratio, prima, de ipsis iustitiae partibus; secunda, de vitiis oppositis. Et quia restitutio videtur esse actus commutativae iustitiae, primo considerandum est de distinctione iustitiae commutativae et distributivae, secundo, de restitutione. Circa primum quaeruntur quatuor. Primo, utrum sint duae species iustitiae, iustitia distributiva et commutativa. Secundo, utrum eodem modo in eis medium accipiatur. Tertio, utrum sit earum uniformis vel multiplex materia. Quarto, utrum secundum aliquam earum specierum iustum sit idem quod contrapassum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 61 a. 1 arg. 1"><a name="41608"><span class="ref">[41608] IIª-IIae q. 61 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod inconvenienter ponantur duae species iustitiae, iustitia distributiva et commutativa. Non enim potest esse iustitiae species quod multitudini nocet, cum iustitia ad bonum commune ordinetur. Sed distribuere bona communia in multos nocet bono communi multitudinis, tum quia exhauriuntur opes communes; tum etiam quia mores hominum corrumpuntur; dicit enim Tullius, in libro de Offic., <i>fit deterior qui accipit, et ad idem semper expectandum paratior</i>. Ergo distributio non pertinet ad aliquam iustitiae speciem.</p><p title="II-II q. 61 a. 1 arg. 2"><a name="41609"><span class="ref">[41609] IIª-IIae q. 61 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, iustitiae actus est reddere unicuique quod suum est, ut supra habitum est. Sed in distributione non redditur alicui quod suum erat, sed de novo appropriatur sibi id quod erat commune. Ergo hoc ad iustitiam non pertinet.</p><p title="II-II q. 61 a. 1 arg. 3"><a name="41610"><span class="ref">[41610] IIª-IIae q. 61 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, iustitia non solum est in principe, sed etiam in subiectis, ut supra habitum est. Sed distribuere semper pertinet ad principem. Ergo distributiva non pertinet ad iustitiam.</p><p title="II-II q. 61 a. 1 arg. 4"><a name="41611"><span class="ref">[41611] IIª-IIae q. 61 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, distributivum iustum est bonorum communium, ut dicitur in V Ethic. sed communia pertinent ad iustitiam legalem. Ergo iustitia distributiva non est species iustitiae particularis, sed iustitiae legalis.</p><p title="II-II q. 61 a. 1 arg. 5"><a name="41612"><span class="ref">[41612] IIª-IIae q. 61 a. 1 arg. 5</span></a> Praeterea, unum et multa non diversificant speciem virtutis. Sed iustitia commutativa consistit in hoc quod aliquid redditur uni; iustitia vero distributiva in hoc quod aliquid datur multis. Ergo non sunt diversae species iustitiae.</p><p title="II-II q. 61 a. 1 s. c."><a name="41613"><span class="ref">[41613] IIª-IIae q. 61 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus, in V Ethic., ponit duas partes iustitiae, et dicit quod <i>una est directiva in distributionibus, alia in commutationibus</i>.</p><p title="II-II q. 61 a. 1 co."><a name="41614"><span class="ref">[41614] IIª-IIae q. 61 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, iustitia particularis ordinatur ad aliquam privatam personam, quae comparatur ad communitatem sicut pars ad totum. Potest autem ad aliquam partem duplex ordo attendi. Unus quidem partis ad partem, cui similis est ordo unius privatae personae ad aliam. Et hunc ordinem dirigit commutativa iustitia, quae consistit in his quae mutuo fiunt inter duas personas ad invicem. Alius ordo attenditur totius ad partes, et huic ordini assimilatur ordo eius quod est commune ad singulas personas. Quem quidem ordinem dirigit iustitia distributiva, quae est distributiva communium secundum proportionalitatem. Et ideo duae sunt iustitiae species, scilicet commutativa et distributiva.</p><p title="II-II q. 61 a. 1 ad 1"><a name="41615"><span class="ref">[41615] IIª-IIae q. 61 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod sicut in largitionibus privatarum personarum commendatur moderatio, effusio vero culpatur; ita etiam in distributione communium bonorum est moderatio servanda, in quo dirigit iustitia distributiva.</p><p title="II-II q. 61 a. 1 ad 2"><a name="41616"><span class="ref">[41616] IIª-IIae q. 61 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod sicut pars et totum quodammodo sunt idem, ita id quod est totius quodammodo est partis. Et ita cum ex bonis communibus aliquid in singulos distribuitur, quilibet aliquo modo recipit quod suum est.</p><p title="II-II q. 61 a. 1 ad 3"><a name="41617"><span class="ref">[41617] IIª-IIae q. 61 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod actus distributionis quae est communium bonorum pertinet solum ad praesidentem communibus bonis, sed tamen iustitia distributiva est et in subditis, quibus distribuitur, inquantum scilicet sunt contenti iusta distributione. Quamvis etiam distributio quandoque fiat bonorum communium non quidem civitati, sed uni familiae, quorum distributio fieri potest auctoritate alicuius privatae personae.</p><p title="II-II q. 61 a. 1 ad 4"><a name="41618"><span class="ref">[41618] IIª-IIae q. 61 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod motus accipiunt speciem a termino ad quem. Et ideo ad iustitiam legalem pertinet ordinare ea quae sunt privatarum personarum in bonum commune, sed ordinare e converso bonum commune ad personas particulares per distributionem est iustitiae particularis.</p><p title="II-II q. 61 a. 1 ad 5"><a name="41619"><span class="ref">[41619] IIª-IIae q. 61 a. 1 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod iustitia distributiva et commutativa non solum distinguuntur secundum unum et multa, sed secundum diversam rationem debiti, alio enim modo debetur alicui id quod est commune, alio modo id quod est proprium.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 61 a. 2 arg. 1"><a name="41620"><span class="ref">[41620] IIª-IIae q. 61 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod medium eodem modo accipiatur in iustitia distributiva et commutativa. Utraque enim sub iustitia particulari continetur, ut dictum est. Sed in omnibus temperantiae vel fortitudinis partibus accipitur uno modo medium. Ergo etiam eodem modo est accipiendum medium in iustitia distributiva et commutativa.</p><p title="II-II q. 61 a. 2 arg. 2"><a name="41621"><span class="ref">[41621] IIª-IIae q. 61 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, forma virtutis moralis in medio consistit quod secundum rationem determinatur. Cum ergo unius virtutis sit una forma, videtur quod in utraque sit eodem modo medium accipiendum.</p><p title="II-II q. 61 a. 2 arg. 3"><a name="41622"><span class="ref">[41622] IIª-IIae q. 61 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, in iustitia distributiva accipitur medium attendendo diversam dignitatem personarum. Sed dignitas personarum attenditur etiam in commutativa iustitia, sicut in punitionibus, plus enim punitur qui percussit principem quam qui percussit privatam personam. Ergo eodem modo accipitur medium in utraque iustitia.</p><p title="II-II q. 61 a. 2 s. c."><a name="41623"><span class="ref">[41623] IIª-IIae q. 61 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus dicit, in V Ethic., quod in iustitia distributiva accipitur medium secundum geometricam proportionalitatem, in commutativa autem secundum arithmeticam.</p><p title="II-II q. 61 a. 2 co."><a name="41624"><span class="ref">[41624] IIª-IIae q. 61 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, in distributiva iustitia datur aliquid alicui privatae personae inquantum id quod est totius est debitum parti. Quod quidem tanto maius est quanto ipsa pars maiorem principalitatem habet in toto. Et ideo in distributiva iustitia tanto plus alicui de bonis communibus datur quanto illa persona maiorem principalitatem habet in communitate. Quae quidem principalitas in aristocratica communitate attenditur secundum virtutem, in oligarchica secundum divitias, in democratica secundum libertatem, et in aliis aliter. Et ideo in iustitia distributiva non accipitur medium secundum aequalitatem rei ad rem, sed secundum proportionem rerum ad personas, ut scilicet, sicut una persona excedit aliam, ita etiam res quae datur uni personae excedit rem quae datur alii. Et ideo dicit philosophus quod tale medium est secundum geometricam proportionalitatem, in qua attenditur aequale non secundum quantitatem, sed secundum proportionem. Sicut si dicamus quod sicut se habent sex ad quatuor, ita se habent tria ad duo, quia utrobique est sesquialtera proportio, in qua maius habet totum minus et mediam partem eius, non autem est aequalitas excessus secundum quantitatem, quia sex excedunt quatuor in duobus, tria vero excedunt duo in uno. Sed in commutationibus redditur aliquid alicui singulari personae propter rem eius quae accepta est, ut maxime patet in emptione et venditione, in quibus primo invenitur ratio commutationis. Et ideo oportet adaequare rem rei, ut quanto iste plus habet quam suum sit de eo quod est alterius, tantundem restituat ei cuius est. Et sic fit aequalitas secundum arithmeticam medietatem, quae attenditur secundum parem quantitatis excessum, sicut quinque est medium inter sex et quatuor, in unitate enim excedit et exceditur. Si ergo a principio uterque habebat quinque, et unus eorum accepit unum de eo quod est alterius; unus, scilicet accipiens, habebit sex, et alii relinquentur quatuor. Erit ergo iustitia si uterque reducatur ad medium, ut accipiatur unum ab eo qui habet sex, et detur ei qui habet quatuor, sic enim uterque habebit quinque, quod est medium.</p><p title="II-II q. 61 a. 2 ad 1"><a name="41625"><span class="ref">[41625] IIª-IIae q. 61 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod in aliis virtutibus moralibus accipitur medium secundum rationem, et non secundum rem. Sed in iustitia accipitur medium rei, et ideo secundum diversitatem rerum diversimode medium accipitur.</p><p title="II-II q. 61 a. 2 ad 2"><a name="41626"><span class="ref">[41626] IIª-IIae q. 61 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod generalis forma iustitiae est aequalitas, in qua convenit iustitia distributiva cum commutativa. In una tamen invenitur aequalitas secundum proportionalitatem geometricam, in alia secundum arithmeticam.</p><p title="II-II q. 61 a. 2 ad 3"><a name="41627"><span class="ref">[41627] IIª-IIae q. 61 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod in actionibus et passionibus conditio personae facit ad quantitatem rei, maior enim est iniuria si percutiatur princeps quam si percutiatur privata persona. Et ita conditio personae in distributiva iustitia attenditur secundum se, in commutativa autem secundum quod per hoc diversificatur res.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 61 a. 3 arg. 1"><a name="41628"><span class="ref">[41628] IIª-IIae q. 61 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod materia utriusque iustitiae non sit diversa. Diversitas enim materiae facit diversitatem virtutis, ut patet in temperantia et fortitudine. Si igitur distributivae iustitiae et commutativae sit diversa materia, videtur quod non contineantur sub una virtute, scilicet sub iustitia.</p><p title="II-II q. 61 a. 3 arg. 2"><a name="41629"><span class="ref">[41629] IIª-IIae q. 61 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, distributio, quae pertinet ad distributivam iustitiam, <i>est pecuniae vel honoris vel aliorum quaecumque dispertiri possunt inter eos qui communitate communicant</i>; ut dicitur in V Ethic. Quorum etiam est commutatio inter personas ad invicem, quae pertinet ad commutativam iustitiam. Ergo non est diversa materia distributivae et commutativae iustitiae.</p><p title="II-II q. 61 a. 3 arg. 3"><a name="41630"><span class="ref">[41630] IIª-IIae q. 61 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, si sit alia materia distributivae iustitiae et alia materia commutativae propter hoc quod differunt specie, ubi non erit differentia speciei, non debebit esse materiae diversitas. Sed philosophus ponit unam speciem commutativae iustitiae, quae tamen habet multiplicem materiam. Non ergo videtur esse multiplex materia harum specierum.</p><p title="II-II q. 61 a. 3 s. c."><a name="41631"><span class="ref">[41631] IIª-IIae q. 61 a. 3 s. c.</span></a> In contrarium est quod dicitur in V Ethic., quod una species iustitiae <i>est directiva in distributionibus, alia in commutationibus</i>.</p><p title="II-II q. 61 a. 3 co."><a name="41632"><span class="ref">[41632] IIª-IIae q. 61 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, iustitia est circa quasdam operationes exteriores, scilicet distributionem et commutationem, quae quidem sunt usus quorundam exteriorum, vel rerum vel personarum vel etiam operum, rerum quidem, sicut cum aliquis vel aufert vel restituit alteri suam rem; personarum autem, sicut cum aliquis in ipsam personam hominis iniuriam facit, puta percutiendo vel conviciando, aut etiam cum reverentiam exhibet; operum autem, sicut cum quis iuste ab alio exigit vel alteri reddit aliquod opus. Si igitur accipiamus ut materiam utriusque iustitiae ea quorum operationes sunt usus, eadem est materia distributivae et commutativae iustitiae, nam et res distribui possunt a communi in singulos, et commutari de uno in alium; et etiam est quaedam distributio laboriosorum operum, et recompensatio. Si autem accipiamus ut materiam utriusque iustitiae actiones ipsas principales quibus utimur personis, rebus et operibus, sic invenitur utrobique alia materia. Nam distributiva iustitia est directiva distributionis, commutativa vero iustitia est directiva commutationum quae attendi possunt inter duas personas. Quarum quaedam sunt involuntariae; quaedam vero voluntariae. Involuntariae quidem, quando aliquis utitur re alterius vel persona vel opere, eo invito. Quod quidem contingit quandoque occulte per fraudem; quandoque etiam manifeste per violentiam. Utrumque autem contingit aut in rem aut in personam propriam, aut in personam coniunctam. In rem quidem, si occulte unus rem alterius accipiat, vocatur furtum; si autem manifeste, vocatur rapina. In personam autem propriam, vel quantum ad ipsam consistentiam personae; vel quantum ad dignitatem ipsius. Si autem quantum ad consistentiam personae, sic laeditur aliquis occulte per dolosam occisionem seu percussionem, et per veneni exhibitionem; manifeste autem per occisionem manifestam, aut per incarcerationem aut verberationem seu membri mutilationem. Quantum autem ad dignitatem personae, laeditur aliquis occulte quidem per falsa testimonia seu detractiones, quibus aliquis aufert famam suam, et per alia huiusmodi; manifeste autem per accusationem in iudicio, seu per convicii illationem. Quantum autem ad personam coniunctam, laeditur aliquis in uxore, ut in pluribus occulte, per adulterium; in servo autem, cum aliquis servum seducit, ut a domino discedat; et haec etiam manifeste fieri possunt. Et eadem ratio est de aliis personis coniunctis, in quas etiam possunt omnibus modis iniuriae committi sicut et in personam principalem. Sed adulterium et servi seductio sunt proprie iniuriae circa has personas, tamen, quia servus est possessio quaedam, hoc refertur ad furtum. Voluntariae autem commutationes dicuntur quando aliquis voluntarie transfert rem suam in alterum. Et si quidem simpliciter in alterum transferat rem suam absque debito, sicut in donatione, non est actus iustitiae, sed liberalitatis. Intantum autem ad iustitiam voluntaria translatio pertinet inquantum est ibi aliquid de ratione debiti. Quod quidem contingit tripliciter. Uno modo, quando aliquis transfert simpliciter rem suam in alterum pro recompensatione alterius rei, sicut accidit in venditione et emptione. Secundo modo, quando aliquis tradit rem suam alteri concedens ei usum rei cum debito recuperandi rem. Et si quidem gratis concedit usum rei, vocatur ususfructus in rebus quae aliquid fructificant; vel simpliciter mutuum seu accommodatum in rebus quae non fructificant, sicut sunt denarii, vasa et huiusmodi. Si vero nec ipse usus gratis conceditur, vocatur locatio et conductio. Tertio modo aliquis tradit rem suam ut recuperandam, non ratione usus, sed vel ratione conservationis, sicut in deposito; vel ratione obligationis, sicut cum quis rem suam pignori obligat, seu cum aliquis pro alio fideiubet. In omnibus autem huiusmodi actionibus, sive voluntariis sive involuntariis, est eadem ratio accipiendi medium secundum aequalitatem recompensationis. Et ideo omnes istae actiones ad unam speciem iustitiae pertinent, scilicet ad commutativam.</p><p title="II-II q. 61 a. 3 ad arg."><a name="41633"><span class="ref">[41633] IIª-IIae q. 61 a. 3 ad arg.</span></a> Et per hoc patet responsio ad obiecta.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 61 a. 4 arg. 1"><a name="41634"><span class="ref">[41634] IIª-IIae q. 61 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod iustum sit simpliciter idem quod contrapassum. Iudicium enim divinum est simpliciter iustum. Sed haec est forma divini iudicii, ut secundum quod aliquis fecit, patiatur, secundum illud Matth. VII, <i>in quo iudicio iudicaveritis, iudicabimini, et in qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis</i>. Ergo iustum est simpliciter idem quod contrapassum.</p><p title="II-II q. 61 a. 4 arg. 2"><a name="41635"><span class="ref">[41635] IIª-IIae q. 61 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, in utraque iustitiae specie datur aliquid alicui secundum quandam aequalitatem, in respectu quidem ad dignitatem personae in iustitia distributiva, quae quidem personae dignitas maxime videtur attendi secundum opera quibus aliquis communitati servivit; in respectu autem ad rem in qua quis damnificatus est, in iustitia commutativa. Secundum autem utramque aequalitatem aliquis contrapatitur secundum quod fecit. Ergo videtur quod iustum simpliciter sit idem quod contrapassum.</p><p title="II-II q. 61 a. 4 arg. 3"><a name="41636"><span class="ref">[41636] IIª-IIae q. 61 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, maxime videtur quod non oporteat aliquem contrapati secundum quod fecit, propter differentiam voluntarii et involuntarii, qui enim involuntarie fecit iniuriam, minus punitur. Sed voluntarium et involuntarium, quae accipiuntur ex parte nostra, non diversificant medium iustitiae, quod est medium rei et non quoad nos. Ergo iustum simpliciter idem esse videtur quod contrapassum.</p><p title="II-II q. 61 a. 4 s. c."><a name="41637"><span class="ref">[41637] IIª-IIae q. 61 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus, in V Ethic., probat non quodlibet iustum esse contrapassum.</p><p title="II-II q. 61 a. 4 co."><a name="41638"><span class="ref">[41638] IIª-IIae q. 61 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod hoc quod dicitur contrapassum importat aequalem recompensationem passionis ad actionem praecedentem. Quod quidem propriissime dicitur in passionibus iniuriosis quibus aliquis personam proximi laedit, puta, si percutit, quod repercutiatur. Et hoc quidem iustum determinatur in lege, Exod. XXI, <i>reddet animam pro anima, oculum pro oculo,</i> et cetera. Et quia etiam auferre rem alterius est quoddam facere, ideo secundario etiam in his dicitur contrapassum, prout scilicet aliquis qui damnum intulit, in re sua ipse etiam damnificatur. Et hoc etiam iustum continetur in lege, Exod. XXII, <i>si quis furatus fuerit bovem aut ovem, et occiderit vel vendiderit, quinque boves pro uno bove restituet, et quatuor oves pro una ove</i>. Tertio vero transfertur nomen contrapassi ad voluntarias commutationes, in quibus utrinque est actio et passio, sed voluntarium diminuit de ratione passionis, ut dictum est. In omnibus autem his debet fieri, secundum rationem iustitiae commutativae, recompensatio secundum aequalitatem, ut scilicet passio recompensata sit aequalis actioni. Non autem semper esset aequalis si idem specie aliquis pateretur quod fecit. Nam primo quidem, cum quis iniuriose laedat alterius personam maiorem, maior est actio quam passio eiusdem speciei quam ipse pateretur. Et ideo ille qui percutit principem non solum repercutitur, sed multo gravius punitur. Similiter etiam cum quis aliquem involuntarium in re sua damnificat, maior est actio quam esset passio si sibi sola res illa auferretur, quia ipse qui damnificavit alium, in re sua nihil damnificaretur. Et ideo punitur in hoc quod multiplicius restituat, quia etiam non solum damnificavit personam privatam, sed rempublicam, eius tutelae securitatem infringendo. Similiter etiam nec in commutationibus voluntariis semper esset aequalis passio si aliquis daret rem suam, accipiens rem alterius, quia forte res alterius est multo maior quam sua. Et ideo oportet secundum quandam proportionatam commensurationem adaequare passionem actioni in commutationibus, ad quod inventa sunt numismata. Et sic contrapassum est commutativum iustum. In distributiva autem iustitia locum non habet. Quia in distributiva iustitia non attenditur aequalitas secundum proportionem rei ad rem, vel passionis ad actionem, unde dicitur contrapassum, sed secundum proportionalitatem rerum ad personas, ut supra dictum est.</p><p title="II-II q. 61 a. 4 ad 1"><a name="41639"><span class="ref">[41639] IIª-IIae q. 61 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod illa forma divini iudicii attenditur secundum rationem commutativae iustitiae, prout scilicet recompensat praemia meritis et supplicia peccatis.</p><p title="II-II q. 61 a. 4 ad 2"><a name="41640"><span class="ref">[41640] IIª-IIae q. 61 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod si alicui qui communitati servisset retribueretur aliquid pro servitio impenso, non esset hoc distributivae iustitiae, sed commutativae. In distributiva enim iustitia non attenditur aequalitas eius quod quis accipit ad id quod ipse impendit, sed ad id quod alius accipit, secundum modum utriusque personae.</p><p title="II-II q. 61 a. 4 ad 3"><a name="41641"><span class="ref">[41641] IIª-IIae q. 61 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod quando actio iniuriosa est voluntaria, excedit iniuria, et sic accipitur ut maior res. Unde oportet maiorem poenam ei recompensari non secundum differentiam quoad nos, sed secundum differentiam rei.</p></div></div><div class="q" id="q62"><h2>Quaestio 62</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 62 pr."><a name="41642"><span class="ref">[41642] IIª-IIae q. 62 pr.</span></a> Deinde considerandum est de restitutione. Et circa hoc quaeruntur octo. Primo, cuius actus sit. Secundo, utrum necesse sit ad salutem omne ablatum restitui. Tertio, utrum oporteat multiplicatum illud restituere. Quarto, utrum oporteat restitui id quod quis non accepit. Quinto, utrum oporteat restitui ei a quo acceptum est. Sexto, utrum oporteat restituere eum qui accepit. Septimo, utrum aliquem alium. Octavo, utrum sit statim restituendum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 62 a. 1 arg. 1"><a name="41643"><span class="ref">[41643] IIª-IIae q. 62 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod restitutio non sit actus iustitiae commutativae. Iustitia enim respicit rationem debiti. Sed sicut donatio potest esse eius quod non debetur, ita etiam et restitutio. Ergo restitutio non est actus alicuius partis iustitiae.</p><p title="II-II q. 62 a. 1 arg. 2"><a name="41644"><span class="ref">[41644] IIª-IIae q. 62 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, illud quod iam transiit et non est, restitui non potest. Sed iustitia et iniustitia sunt circa quasdam actiones et passiones, quae non manent, sed transeunt. Ergo restitutio non videtur esse actus alicuius partis iustitiae.</p><p title="II-II q. 62 a. 1 arg. 3"><a name="41645"><span class="ref">[41645] IIª-IIae q. 62 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, restitutio est quasi quaedam recompensatio eius quod subtractum est. Sed aliquid potest homini subtrahi non solum in commutatione, sed etiam in distributione, puta cum aliquis distribuens minus dat alicui quam debeat habere. Ergo restitutio non magis est actus commutativae iustitiae quam distributivae.</p><p title="II-II q. 62 a. 1 s. c."><a name="41646"><span class="ref">[41646] IIª-IIae q. 62 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra, restitutio ablationi opponitur. Sed ablatio rei alienae est actus iniustitiae circa commutationes. Ergo restitutio eius est actus iustitiae quae est in commutationibus directiva.</p><p title="II-II q. 62 a. 1 co."><a name="41647"><span class="ref">[41647] IIª-IIae q. 62 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod restituere nihil aliud esse videtur quam iterato aliquem statuere in possessionem vel dominium rei suae. Et ita in restitutione attenditur aequalitas iustitiae secundum recompensationem rei ad rem, quae pertinet ad iustitiam commutativam. Et ideo restitutio est actus commutativae iustitiae, quando scilicet res unius ab alio habetur, vel per voluntatem eius, sicut in mutuo vel deposito; vel contra voluntatem eius, sicut in rapina vel furto.</p><p title="II-II q. 62 a. 1 ad 1"><a name="41648"><span class="ref">[41648] IIª-IIae q. 62 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod illud quod alteri non debetur non est, proprie loquendo, eius, etsi aliquando eius fuerit. Et ideo magis videtur esse nova donatio quam restitutio cum quis alteri reddit quod ei non debet. Habet tamen aliquam similitudinem restitutionis, quia res materialiter est eadem. Non tamen est eadem secundum formalem rationem quam respicit iustitia, quod est esse suum alicuius. Unde nec proprie restitutio dicitur.</p><p title="II-II q. 62 a. 1 ad 2"><a name="41649"><span class="ref">[41649] IIª-IIae q. 62 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod nomen restitutionis, inquantum importat iterationem quandam, supponit rei identitatem. Et ideo secundum primam impositionem nominis, restitutio videtur locum habere praecipue in rebus exterioribus, quae manentes eaedem et secundum substantiam et secundum ius dominii, ab uno possunt ad alium devenire. Sed sicut ab huiusmodi rebus nomen commutationis translatum est ad actiones vel passiones quae pertinent ad reverentiam vel iniuriam alicuius personae, seu nocumentum vel profectum; ita etiam nomen restitutionis ad haec derivatur quae, licet realiter non maneant, tamen manent in effectu, vel corporali, puta cum ex percussione laeditur corpus; vel qui est in opinione hominum, sicut cum aliquis verbo opprobrioso remanet homo infamatus, vel etiam minoratus in suo honore.</p><p title="II-II q. 62 a. 1 ad 3"><a name="41650"><span class="ref">[41650] IIª-IIae q. 62 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod recompensatio quam facit distribuens ei cui dedit minus quam debuit, fit secundum comparationem rei ad rem, ut si quanto minus habuit quam debuit, tanto plus ei detur. Et ideo iam pertinet ad iustitiam commutativam.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 62 a. 2 arg. 1"><a name="41651"><span class="ref">[41651] IIª-IIae q. 62 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod non sit necessarium ad salutem quod fiat restitutio eius quod ablatum est. Quod enim est impossibile non est de necessitate salutis. Sed aliquando impossibile est restituere id quod est ablatum, puta cum aliquis abstulit alicui membrum vel vitam. Ergo non videtur esse de necessitate salutis quod aliquis restituat quod alteri abstulit.</p><p title="II-II q. 62 a. 2 arg. 2"><a name="41652"><span class="ref">[41652] IIª-IIae q. 62 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, committere aliquod peccatum non est de necessitate salutis, quia sic homo esset perplexus. Sed quandoque illud quod aufertur non potest restitui sine peccato, puta cum aliquis alicui famam abstulit verum dicendo. Ergo restituere ablatum non est de necessitate salutis.</p><p title="II-II q. 62 a. 2 arg. 3"><a name="41653"><span class="ref">[41653] IIª-IIae q. 62 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, quod factum est non potest fieri ut factum non fuerit. Sed aliquando alicui aufertur honor suae personae ex hoc ipso quod passus est aliquo iniuste eum vituperante. Ergo non potest sibi restitui quod ablatum est. Et ita non est de necessitate salutis restituere ablatum.</p><p title="II-II q. 62 a. 2 arg. 4"><a name="41654"><span class="ref">[41654] IIª-IIae q. 62 a. 2 arg. 4</span></a> Praeterea, ille qui impedit aliquem ab aliquo bono consequendo videtur ei auferre, quia <i>quod modicum deest, quasi nihil deesse videtur</i>, ut philosophus dicit, in II Physic. Sed cum aliquis impedit aliquem ne consequatur praebendam vel aliquid huiusmodi, non videtur quod teneatur ei ad restitutionem praebendae, quia quandoque non posset. Non ergo restituere ablatum est de necessitate salutis.</p><p title="II-II q. 62 a. 2 s. c."><a name="41655"><span class="ref">[41655] IIª-IIae q. 62 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, <i>non dimittitur peccatum, nisi restituatur ablatum</i>.</p><p title="II-II q. 62 a. 2 co."><a name="41656"><span class="ref">[41656] IIª-IIae q. 62 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod restitutio, sicut dictum est, est actus iustitiae commutativae, quae in quadam aequalitate consistit. Et ideo restituere importat redditionem illius rei quae iniuste ablata est, sic enim per iteratam eius exhibitionem aequalitas reparatur. Si vero iuste ablatum sit, inaequalitas erit ut ei restituatur, quia iustitia in aequalitate consistit. Cum igitur servare iustitiam sit de necessitate salutis, consequens est quod restituere id quod iniuste ablatum est alicui, sit de necessitate salutis.</p><p title="II-II q. 62 a. 2 ad 1"><a name="41657"><span class="ref">[41657] IIª-IIae q. 62 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod in quibus non potest recompensari aequivalens, sufficit quod recompensetur quod possibile est, sicut patet de honoribus qui sunt ad Deum et ad parentes, ut philosophus dicit, in VIII Ethic. Et ideo quando id quod est ablatum non est restituibile per aliquid aequale, debet fieri recompensatio qualis possibilis est. Puta, cum aliquis alicui abstulit membrum, debet ei recompensare vel in pecunia vel in aliquo honore, considerata conditione utriusque personae, secundum arbitrium probi viri.</p><p title="II-II q. 62 a. 2 ad 2"><a name="41658"><span class="ref">[41658] IIª-IIae q. 62 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod aliquis potest alicui famam tripliciter auferre. Uno modo, verum dicendo et iuste, puta cum aliquis crimen alicuius prodit ordine debito servato. Et tunc non tenetur ad restitutionem famae. Alio modo, falsum dicendo et iniuste. Et tunc tenetur restituere famam confitendo se falsum dixisse. Tertio modo, verum dicendo sed iniuste, puta cum aliquis prodit crimen alterius contra ordinem debitum. Et tunc tenetur ad restitutionem famae quantum potest, sine mendacio tamen, utpote quod dicat se male dixisse, vel quod iniuste eum diffamaverit. Vel, si non possit famam restituere, debet ei aliter recompensare, sicut et in aliis dictum est.</p><p title="II-II q. 62 a. 2 ad 3"><a name="41659"><span class="ref">[41659] IIª-IIae q. 62 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod actio contumeliam inferentis non potest fieri ut non fuerit. Potest tamen fieri ut eius effectus, scilicet diminutio dignitatis personae in opinione hominum, reparetur per exhibitionem reverentiae.</p><p title="II-II q. 62 a. 2 ad 4"><a name="41660"><span class="ref">[41660] IIª-IIae q. 62 a. 2 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod aliquis potest impedire aliquem ne habeat praebendam, multipliciter. Uno modo, iuste, puta si, intendens honorem Dei vel utilitatem Ecclesiae, procuret quod detur alicui personae digniori. Et tunc nullo modo tenetur ad restitutionem vel ad aliquam recompensationem faciendam. Alio modo, iniuste, puta si intendat eius nocumentum quem impedit, propter odium vel vindictam aut aliquid huiusmodi. Et tunc, si impedit ne praebenda detur digno, consulens quod non detur, antequam sit firmatum quod ei detur; tenetur quidem ad aliquam recompensationem, pensatis conditionibus personarum et negotii, secundum arbitrium sapientis; non tamen tenetur ad aequale, quia ille nondum fuerat adeptus et poterat multipliciter impediri. Si vero iam firmatum sit quod alicui detur praebenda, et aliquis propter causam indebitam procuret quod revocetur, idem est ac si iam habitam ei auferret. Et ideo tenetur ad restitutionem aequalis, tamen secundum suam facultatem.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 62 a. 3 arg. 1"><a name="41661"><span class="ref">[41661] IIª-IIae q. 62 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod non sufficiat restituere simplum quod iniuste ablatum est. Dicitur enim Exod. XXII, <i>si quis furatus fuerit bovem aut ovem, et occiderit vel vendiderit, quinque boves pro uno bove restituet, et quatuor oves pro una ove</i>. Sed quilibet tenetur mandatum divinae legis observare. Ergo ille qui furatur tenetur restituere quadruplum vel quintuplum.</p><p title="II-II q. 62 a. 3 arg. 2"><a name="41662"><span class="ref">[41662] IIª-IIae q. 62 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, <i>ea quae scripta sunt, ad nostram doctrinam scripta sunt</i>, ut dicitur ad Rom. XV. Sed Luc. XIX Zachaeus dicit ad dominum, <i>si quem defraudavi, reddo quadruplum</i>. Ergo homo debet restituere multiplicatum id quod iniuste accepit.</p><p title="II-II q. 62 a. 3 arg. 3"><a name="41663"><span class="ref">[41663] IIª-IIae q. 62 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, nulli potest iuste auferri id quod dare non debet. Sed iudex iuste aufert ab eo qui furatus est plus quam furatus est, pro emenda. Ergo homo debet illud solvere. Et ita non sufficit reddere simplum.</p><p title="II-II q. 62 a. 3 s. c."><a name="41664"><span class="ref">[41664] IIª-IIae q. 62 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quia restitutio reducit ad aequalitatem quod inaequaliter ablatum est. Sed aliquis reddendo quod accepit simplum, reducit ad aequalitatem. Ergo solum tenetur tantum restituere quantum accepit.</p><p title="II-II q. 62 a. 3 co."><a name="41665"><span class="ref">[41665] IIª-IIae q. 62 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod cum aliquis iniuste accipit rem alienam, duo sunt ibi. Quorum unum est inaequalitas ex parte rei, quae quandoque est sine iniustitia, ut patet in mutuis. Aliud autem est iniustitiae culpa, quae potest esse etiam cum aequalitate rei, puta cum aliquis intendat inferre violentiam sed non praevalet. Quantum ergo ad primum adhibetur remedium per restitutionem, inquantum per eam aequalitas reparatur, ad quod sufficit quod restituat tantum quantum habuit de alieno. Sed quantum ad culpam adhibetur remedium per poenam, cuius inflictio pertinet ad iudicem. Et ideo antequam sit condemnatus per iudicium non tenetur plus restituere quam accepit, sed postquam condemnatus est, tenetur poenam solvere.</p><p title="II-II q. 62 a. 3 ad 1"><a name="41666"><span class="ref">[41666] IIª-IIae q. 62 a. 3 ad 1</span></a> Et per hoc patet responsio ad primum, quia lex illa determinativa est poenae per iudicem infligendae. Et quamvis ad observantiam iudicialis praecepti nullus teneatur post Christi adventum, ut supra habitum est; potest tamen idem vel simile statui in lege humana, de qua erit eadem ratio.</p><p title="II-II q. 62 a. 3 ad 2"><a name="41667"><span class="ref">[41667] IIª-IIae q. 62 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Zachaeus id dixit quasi supererogare volens. Unde et praemiserat, <i>ecce dimidium bonorum meorum do pauperibus</i>.</p><p title="II-II q. 62 a. 3 ad 3"><a name="41668"><span class="ref">[41668] IIª-IIae q. 62 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod iudex, condemnando, iuste potest accipere aliquid amplius, loco emendae, quod tamen, antequam condemnaretur, non debebat.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 62 a. 4 arg. 1"><a name="41669"><span class="ref">[41669] IIª-IIae q. 62 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod aliquis debeat restituere quod non abstulit. Ille enim qui damnum alicui infert tenetur damnum removere. Sed quandoque aliquis damnificat aliquem ultra id quod accepit, puta cum aliquis effodit semina, damnificat eum qui seminavit in tota messe futura; et sic videtur quod teneatur ad eius restitutionem. Ergo aliquis tenetur ad restitutionem eius quod non abstulit.</p><p title="II-II q. 62 a. 4 arg. 2"><a name="41670"><span class="ref">[41670] IIª-IIae q. 62 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, ille qui detinet pecuniam creditoris ultra terminum praefixum videtur eum damnificare in toto eo quod lucrari de pecunia posset. Quod tamen ipse non aufert. Ergo videtur quod aliquis teneatur restituere quod non abstulit.</p><p title="II-II q. 62 a. 4 arg. 3"><a name="41671"><span class="ref">[41671] IIª-IIae q. 62 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, iustitia humana derivatur a iustitia divina. Sed Deo debet aliquis restituere plus quam ab eo accepit, secundum illud Matth. XXV, <i>sciebas quod meto ubi non semino, et congrego ubi non sparsi</i>. Ergo iustum est ut etiam restituat homini aliquid quod non accepit.</p><p title="II-II q. 62 a. 4 s. c."><a name="41672"><span class="ref">[41672] IIª-IIae q. 62 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod recompensatio ad iustitiam pertinet inquantum aequalitatem facit. Sed si aliquis restitueret quod non accepit, hoc non esset aequale. Ergo talis restitutio non est iustum quod fiat.</p><p title="II-II q. 62 a. 4 co."><a name="41673"><span class="ref">[41673] IIª-IIae q. 62 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod quicumque damnificat aliquem videtur ei auferre id in quo ipsum damnificat, damnum enim dicitur ex eo quod aliquis minus habet quam debet habere, secundum philosophum, in V Ethic. Et ideo homo tenetur ad restitutionem eius in quo aliquem damnificavit. Sed aliquis damnificatur dupliciter. Uno modo, quia aufertur ei id quod actu habebat. Et tale damnum semper est restituendum secundum recompensationem aequalis, puta si aliquis damnificet aliquem diruens domum eius, tenetur ad tantum quantum valet domus. Alio modo damnificat aliquis aliquem impediendo ne adipiscatur quod erat in via habendi. Et tale damnum non oportet recompensare ex aequo. Quia minus est habere aliquid virtute quam habere actu. Qui autem est in via adipiscendi aliquid habet illud solum secundum virtutem vel potentiam. Et ideo si redderetur ei ut haberet hoc in actu, restitueretur ei quod est ablatum non simplum, sed multiplicatum, quod non est de necessitate restitutionis, ut dictum est. Tenetur tamen aliquam recompensationem facere, secundum conditionem personarum et negotiorum.</p><p title="II-II q. 62 a. 4 ad 1"><a name="41674"><span class="ref">[41674] IIª-IIae q. 62 a. 4 ad 1</span></a> Et per hoc patet responsio ad primum et secundum. Nam ille qui semen sparsit in agro nondum habet messem in actu, sed solum in virtute; et similiter ille qui habet pecuniam nondum habet lucrum in actu, sed solum virtute; et utrumque potest multipliciter impediri.</p><p title="II-II q. 62 a. 4 ad 3"><a name="41675"><span class="ref">[41675] IIª-IIae q. 62 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod Deus nihil requirit ab homine nisi bonum quod ipse in nobis seminavit. Et ideo verbum illud vel intelligitur secundum pravam existimationem servi pigri, qui existimavit se ab alio non accepisse. Vel intelligitur quantum ad hoc quod Deus requirit a nobis fructus donorum, qui sunt et ab eo et a nobis, quamvis ipsa dona a Deo sint sine nobis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="II-II q. 62 a. 5 arg. 1"><a name="41676"><span class="ref">[41676] IIª-IIae q. 62 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod non oporteat restitutionem facere semper ei a quo acceptum est aliquid. Nulli enim debemus nocere. Sed aliquando esset in nocumentum hominis si redderetur quod ab eo acceptum est; vel etiam in nocumentum aliorum, puta si aliquis redderet gladium depositum furioso. Ergo non semper est restituendum ei a quo acceptum est.</p><p title="II-II q. 62 a. 5 arg. 2"><a name="41677"><span class="ref">[41677] IIª-IIae q. 62 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, ille qui illicite aliquid dedit non meretur illud recuperare. Sed quandoque aliquis illicite dat quod alius etiam illicite accipit, sicut apparet in dante et recipiente aliquid simoniace. Ergo non semper restituendum est ei a quo acceptum est.</p><p title="II-II q. 62 a. 5 arg. 3"><a name="41678"><span class="ref">[41678] IIª-IIae q. 62 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, nullus tenetur ad impossibile. Sed quandoque est impossibile restituere ei a quo acceptum est, vel quia est mortuus, vel quia nimis distat, vel quia est ignotus. Ergo non semper facienda est restitutio ei a quo acceptum est.</p><p title="II-II q. 62 a. 5 arg. 4"><a name="41679"><span class="ref">[41679] IIª-IIae q. 62 a. 5 arg. 4</span></a> Praeterea, magis debet homo recompensare ei a quo maius beneficium accepit. Sed ab aliis personis homo plus accepit beneficii quam ab illo qui mutuavit vel deposuit, sicut a parentibus. Ergo magis subveniendum est quandoque alicui personae alteri quam restituendum ei a quo est acceptum.</p><p title="II-II q. 62 a. 5 arg. 5"><a name="41680"><span class="ref">[41680] IIª-IIae q. 62 a. 5 arg. 5</span></a> Praeterea, vanum est restituere illud quod ad manum restituentis per restitutionem pervenit. Sed si praelatus iniuste aliquid Ecclesiae subtraxit et ei restituat, ad manus eius deveniet, quia ipse est rerum Ecclesiae conservator. Ergo non debet restituere Ecclesiae a qua abstulit. Et sic non semper restituendum est ei a quo est ablatum.</p><p title="II-II q. 62 a. 5 s. c."><a name="41681"><span class="ref">[41681] IIª-IIae q. 62 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Rom. XIII, <i>reddite omnibus debita, cui tributum, tributum; cui vectigal, vectigal</i>.</p><p title="II-II q. 62 a. 5 co."><a name="41682"><span class="ref">[41682] IIª-IIae q. 62 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod per restitutionem fit reductio ad aequalitatem commutativae iustitiae, quae consistit in rerum adaequatione, sicut dictum est. Huiusmodi autem rerum adaequatio fieri non posset nisi ei qui minus habet quam quod suum est, suppleretur quod deest. Et ad hanc suppletionem faciendam necesse est ut ei fiat restitutio a quo acceptum est.</p><p title="II-II q. 62 a. 5 ad 1"><a name="41683"><span class="ref">[41683] IIª-IIae q. 62 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod quando res restituenda apparet esse graviter noxia ei cui restitutio facienda est vel alteri, non ei debet tunc restitui, quia restitutio ordinatur ad utilitatem eius cui restituitur; omnia enim quae possidentur sub ratione utilis cadunt. Nec tamen debet ille qui detinet rem alienam, sibi appropriare, sed vel reservare ut congruo tempore restituat, vel etiam alibi tradere tutius conservandam.</p><p title="II-II q. 62 a. 5 ad 2"><a name="41684"><span class="ref">[41684] IIª-IIae q. 62 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod aliquis dupliciter aliquid illicite dat uno modo, quia ipsa datio est illicita et contra legem, sicut patet in eo qui simoniace aliquid dedit. Talis meretur amittere quod dedit, unde non debet ei restitutio fieri de his. Et quia etiam ille qui accepit contra legem accepit, non debet sibi retinere, sed debet in pios usus convertere. Alio modo aliquis illicite dat quia propter rem illicitam dat, licet ipsa datio non sit illicita, sicut cum quis dat meretrici propter fornicationem. Unde et mulier potest sibi retinere quod ei datum est, et si superflue aliquid per fraudem vel dolum extorsisset, tenetur eidem restituere.</p><p title="II-II q. 62 a. 5 ad 3"><a name="41685"><span class="ref">[41685] IIª-IIae q. 62 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod si ille cui debet fieri restitutio sit omnino ignotus, debet homo restituere secundum quod potest, scilicet dando in eleemosynas pro salute ipsius, sive sit mortuus sive sit vivus; praemissa tamen diligenti inquisitione de persona eius cui est restitutio facienda. Si vero sit mortuus ille cui est restitutio facienda, debet restitui heredi eius, qui computatur quasi una persona cum ipso. Si vero sit multum distans, debet sibi transmitti quod ei debetur, et praecipue si sit res magni valoris, et possit commode transmitti. Alioquin debet in aliquo loco tuto deponi ut pro eo conservetur, et domino significari.</p><p title="II-II q. 62 a. 5 ad 4"><a name="41686"><span class="ref">[41686] IIª-IIae q. 62 a. 5 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod aliquis de hoc quod est sibi proprium debet magis satisfacere parentibus vel his a quibus accepit maiora beneficia. Non autem debet aliquis recompensare benefactori de alieno, quod contingeret si quod debet uni alteri restitueret, nisi forte in casu extremae necessitatis, in quo posset et deberet aliquis etiam auferre aliena ut patri subveniret.</p><p title="II-II q. 62 a. 5 ad 5"><a name="41687"><span class="ref">[41687] IIª-IIae q. 62 a. 5 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod praelatus potest rem Ecclesiae surripere tripliciter. Uno modo, si rem Ecclesiae non sibi deputatam, sed alteri, sibi usurparet, puta si episcopus usurparet sibi rem capituli. Et tunc planum est quod debet restituere ponendo in manus eorum ad quos de iure pertinet. Alio modo, si rem Ecclesiae suae custodiae deputatam in alterius dominium transferat, puta consanguinei vel amici. Et tunc debet Ecclesiae restituere, et sub sua cura habere ut ad successorem perveniat. Alio modo potest praelatus surripere rem Ecclesiae solo animo, dum scilicet incipit habere animum possidendi eam ut suam, et non nomine Ecclesiae. Et tunc debet restituere talem animum deponendo.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="II-II q. 62 a. 6 arg. 1"><a name="41688"><span class="ref">[41688] IIª-IIae q. 62 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod non teneatur semper restituere ille qui accepit. Per restitutionem enim reparatur aequalitas iustitiae, quae consistit in hoc quod subtrahatur ei qui plus habet et detur ei qui minus habet. Sed contingit quandoque quod ille qui rem aliquam subtraxit alicui non habet eam, sed devenit ad manus alterius. Ergo non tenetur ille restituere qui accepit, sed alius qui rem habet.</p><p title="II-II q. 62 a. 6 arg. 2"><a name="41689"><span class="ref">[41689] IIª-IIae q. 62 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, nullus tenetur crimen suum detegere. Sed aliquando aliquis restitutionem faciendo crimen suum detegit, ut patet in furto. Ergo non semper tenetur ille qui abstulit restituere.</p><p title="II-II q. 62 a. 6 arg. 3"><a name="41690"><span class="ref">[41690] IIª-IIae q. 62 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, eiusdem rei non est multoties restitutio facienda. Sed quandoque multi simul aliquam rem surripiunt et unus eorum eam integre restituit. Ergo non semper ille qui accepit tenetur ad restituendum.</p><p title="II-II q. 62 a. 6 s. c."><a name="41691"><span class="ref">[41691] IIª-IIae q. 62 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra, ille qui peccavit tenetur satisfacere. Sed restitutio ad satisfactionem pertinet. Ergo ille qui abstulit tenetur restituere.</p><p title="II-II q. 62 a. 6 co."><a name="41692"><span class="ref">[41692] IIª-IIae q. 62 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod circa illum qui rem alienam accepit duo sunt consideranda, scilicet ipsa res accepta, et ipsa acceptio. Ratione autem rei tenetur eam restituere quandiu eam apud se habet, quia quod habet ultra id quod suum est, debet ei subtrahi et dari ei cui deest, secundum formam commutativae iustitiae. Sed ipsa acceptio rei alienae potest tripliciter se habere. Quandoque enim est iniuriosa, scilicet contra voluntatem existens eius qui est rei dominus, ut patet in furto et rapina. Et tunc tenetur ad restitutionem non solum ratione rei, sed etiam ratione iniuriosae actionis, etiam si res apud ipsum non remaneat. Sicut enim qui percutit aliquem tenetur recompensare iniuriam passo, quamvis nihil apud ipsum maneat; ita etiam qui furatur vel rapit tenetur ad recompensationem damni illati, etiam si nihil inde habeat; et ulterius pro iniuria illata debet puniri. Alio modo aliquis accipit rem alterius in utilitatem suam absque iniuria, cum voluntate scilicet eius cuius est res, sicut patet in mutuis. Et tunc ille qui accepit tenetur ad restitutionem eius quod accepit non solum ratione rei, sed etiam ratione acceptionis, etiam si rem amiserit, tenetur enim recompensare ei qui gratiam fecit, quod non fiet si per hoc damnum incurrat. Tertio modo aliquis accipit rem alterius absque iniuria non pro sua utilitate, sicut patet in depositis. Et ideo ille qui sic accepit in nullo tenetur ratione acceptionis, quinimmo accipiendo impendit obsequium, tenetur autem ratione rei. Et propter hoc, si ei subtrahatur res absque sua culpa, non tenetur ad restitutionem. Secus autem esset si cum magna sua culpa rem depositam amitteret.</p><p title="II-II q. 62 a. 6 ad 1"><a name="41693"><span class="ref">[41693] IIª-IIae q. 62 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod restitutio non ordinatur principaliter ad hoc quod ille qui plus habet quam debet, habere desinat, sed ad hoc quod illi qui minus habet suppleatur. Unde in his rebus quae unus potest ab alio accipere sine eius detrimento, non habet locum restitutio, puta cum aliquis accipit lumen a candela alterius. Et ideo quamvis ille qui abstulit non habeat id quod accepit, sed in alium sit translatum; quia tamen alter privatur re sua, tenetur ei ad restitutionem et ille qui rem abstulit, ratione iniuriosae actionis; et ille qui rem habet, ratione ipsius rei.</p><p title="II-II q. 62 a. 6 ad 2"><a name="41694"><span class="ref">[41694] IIª-IIae q. 62 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod homo, etsi non teneatur crimen suum detegere hominibus, tenetur tamen crimen suum detegere Deo in confessione. Et ita per sacerdotem cui confitetur potest restitutionem facere rei alienae.</p><p title="II-II q. 62 a. 6 ad 3"><a name="41695"><span class="ref">[41695] IIª-IIae q. 62 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod quia restitutio principaliter ordinatur ad removendum damnum eius a quo est aliquid iniuste ablatum, ideo postquam ei restitutio sufficiens facta est per unum, alii non tenentur ei ulterius restituere, sed magis refusionem facere ei qui restituit, qui tamen potest condonare.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 7</h3><p title="II-II q. 62 a. 7 arg. 1"><a name="41696"><span class="ref">[41696] IIª-IIae q. 62 a. 7 arg. 1</span></a> Ad septimum sic proceditur. Videtur quod illi qui non acceperunt non teneantur restituere. Restitutio enim quaedam poena est accipientis. Sed nullus debet puniri nisi qui peccavit. Ergo nullus debet restituere nisi qui accepit.</p><p title="II-II q. 62 a. 7 arg. 2"><a name="41697"><span class="ref">[41697] IIª-IIae q. 62 a. 7 arg. 2</span></a> Praeterea, iustitia non obligat aliquem ad hoc quod rem alterius augeat. Sed si ad restitutionem teneretur non solum ille qui accepit, sed etiam illi qui qualitercumque cooperantur, augeretur ex hoc res illius cui est aliquid subtractum, tum quia sibi multoties restitutio fieret; tum etiam quia quandoque aliqui operam dant ad hoc quod aliqua res alicui auferatur, quae tamen ei non aufertur. Ergo non tenentur alii ad restitutionem.</p><p title="II-II q. 62 a. 7 arg. 3"><a name="41698"><span class="ref">[41698] IIª-IIae q. 62 a. 7 arg. 3</span></a> Praeterea, nullus tenetur se periculo exponere ad hoc quod rem alterius salvet. Sed aliquando, manifestando latronem vel ei resistendo, aliquis periculo mortis se exponeret. Non ergo tenetur aliquis ad restitutionem propter hoc quod non manifestat latronem, vel non ei resistit.</p><p title="II-II q. 62 a. 7 s. c."><a name="41699"><span class="ref">[41699] IIª-IIae q. 62 a. 7 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Rom. I, <i>digni sunt morte non solum qui faciunt, sed etiam qui consentiunt facientibus</i>. Ergo, pari ratione, etiam consentientes debent restituere.</p><p title="II-II q. 62 a. 7 co."><a name="41700"><span class="ref">[41700] IIª-IIae q. 62 a. 7 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, ad restitutionem tenetur aliquis non solum ratione rei alienae quam accepit, sed etiam ratione iniuriosae acceptionis. Et ideo quicumque est causa iniustae acceptionis tenetur ad restitutionem quod quidem contingit dupliciter, directe scilicet, et indirecte. Directe quidem, quando inducit aliquis alium ad accipiendum. Et hoc quidem tripliciter. Primo quidem, movendo ad ipsam acceptionem, quod quidem fit praecipiendo, consulendo, consentiendo expresse, et laudando aliquem quasi strenuum de hoc quod aliena accipit. Alio modo, ex parte ipsius accipientis, quia scilicet eum receptat, vel qualitercumque ei auxilium fert. Tertio modo, ex parte rei acceptae, quia scilicet est particeps furti vel rapinae, quasi socius maleficii. Indirecte vero, quando aliquis non impedit, cum possit et debeat impedire, vel quia subtrahit praeceptum sive consilium impediens furtum sive rapinam; vel quia subtrahit suum auxilium, quo posset obsistere; vel quia occultat post factum. Quae his versibus comprehenduntur, <i>iussio, consilium, consensus, palpo, recursus, participans, mutus, non obstans, non manifestans</i>. Sciendum tamen quod quinque praemissorum semper obligant ad restitutionem. Primo, iussio, quia scilicet ille qui iubet est principaliter movens; unde ipse principaliter tenetur ad restituendum. Secundo, consensus, in eo scilicet sine quo rapina fieri non potest. Tertio, recursus, quando scilicet aliquis est receptator latronum et eis patrocinium praestat. Quarto, participatio, quando scilicet aliquis participat in crimine latrocinii et in praeda. Quinto, tenetur ille qui non obstat, cum obstare teneatur, sicut principes, qui tenentur custodire iustitiam in terra, si per eorum defectum latrones increscant, ad restitutionem tenentur; quia redditus quos habent sunt quasi stipendia ad hoc instituta ut iustitiam conservent in terra. In aliis autem casibus enumeratis non semper obligatur aliquis ad restituendum. Non enim semper consilium vel adulatio, vel aliquid huiusmodi, est efficax causa rapinae. Unde tunc solum tenetur consiliator aut palpo, idest adulator, ad restitutionem, quando probabiliter aestimari potest quod ex huiusmodi causis fuerit iniusta acceptio subsecuta.</p><p title="II-II q. 62 a. 7 ad 1"><a name="41701"><span class="ref">[41701] IIª-IIae q. 62 a. 7 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod non solum peccat ille qui peccatum exequitur, sed etiam qui quocumque modo peccati est causa sive consiliando, sive praecipiendo, sive quovis alio modo.</p><p title="II-II q. 62 a. 7 ad 2"><a name="41702"><span class="ref">[41702] IIª-IIae q. 62 a. 7 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod principaliter tenetur restituere ille qui est principalis in facto, principaliter quidem praecipiens, secundario exequens, et consequenter alii per ordinem. Uno tamen restituente illi qui passus est damnum, alius eidem restituere non tenetur, sed illi qui sunt principales in facto, et ad quos res pervenit, tenentur aliis restituere qui restituerunt. Quando autem aliquis praecipit iniustam acceptionem quae non subsequitur, non est restitutio facienda, cum restitutio principaliter ordinetur ad reintegrandam rem eius qui iniuste est damnificatus.</p><p title="II-II q. 62 a. 7 ad 3"><a name="41703"><span class="ref">[41703] IIª-IIae q. 62 a. 7 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod non semper ille qui non manifestat latronem tenetur ad restitutionem, aut qui non obstat, vel qui non reprehendit, sed solum quando incumbit alicui ex officio, sicut principibus terrae. Quibus ex hoc non multum imminet periculum, propter hoc enim potestate publica potiuntur, ut sint iustitiae custodes.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 8</h3><p title="II-II q. 62 a. 8 arg. 1"><a name="41704"><span class="ref">[41704] IIª-IIae q. 62 a. 8 arg. 1</span></a> Ad octavum sic proceditur. Videtur quod non teneatur aliquis statim restituere, sed potius licite possit restitutionem differre. Praecepta enim affirmativa non obligant ad semper. Sed necessitas restituendi imminet ex praecepto affirmativo. Ergo non obligatur homo ad statim restituendum.</p><p title="II-II q. 62 a. 8 arg. 2"><a name="41705"><span class="ref">[41705] IIª-IIae q. 62 a. 8 arg. 2</span></a> Praeterea, nullus tenetur ad impossibile. Sed quandoque aliquis non potest statim restituere. Ergo nullus tenetur ad statim restituendum.</p><p title="II-II q. 62 a. 8 arg. 3"><a name="41706"><span class="ref">[41706] IIª-IIae q. 62 a. 8 arg. 3</span></a> Praeterea, restitutio est quidam actus virtutis, scilicet iustitiae. Tempus autem est una de circumstantiis quae requiruntur ad actus virtutum. Cum igitur aliae circumstantiae non sint determinatae in actibus virtutum, sed determinabiles secundum rationem prudentiae; videtur quod nec in restitutione sit tempus determinatum, ut scilicet aliquis teneatur ad statim restituendum.</p><p title="II-II q. 62 a. 8 s. c."><a name="41707"><span class="ref">[41707] IIª-IIae q. 62 a. 8 s. c.</span></a> Sed contra est quod eadem ratio esse videtur in omnibus quae sunt restituenda. Sed ille qui conducit opera mercenarii non potest differre restitutionem, ut patet per illud quod habetur Levit. XIX <i>non morabitur opus mercenarii tui apud te usque mane</i>. Ergo neque in aliis restitutionibus faciendis potest fieri dilatio, sed statim restituere oportet.</p><p title="II-II q. 62 a. 8 co."><a name="41708"><span class="ref">[41708] IIª-IIae q. 62 a. 8 co.</span></a> Respondeo dicendum quod sicut accipere rem alienam est peccatum contra iustitiam, ita etiam detinere eam, quia per hoc quod aliquis detinet rem alienam invito domino, impedit eum ab usu rei suae, et sic ei facit iniuriam. Manifestum est autem quod nec per modicum tempus licet in peccato morari, sed quilibet tenetur statim peccatum deserere, secundum illud Eccli. XXI, <i>quasi a facie colubri fuge peccatum</i>. Et ideo quilibet tenetur statim restituere, vel petere dilationem ab eo qui potest usum rei concedere.</p><p title="II-II q. 62 a. 8 ad 1"><a name="41709"><span class="ref">[41709] IIª-IIae q. 62 a. 8 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod praeceptum de restitutione facienda, quamvis secundum formam sit affirmativum, implicat tamen in se negativum praeceptum, quo prohibemur rem alterius detinere.</p><p title="II-II q. 62 a. 8 ad 2"><a name="41710"><span class="ref">[41710] IIª-IIae q. 62 a. 8 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod quando aliquis non potest statim restituere, ipsa impotentia absolvit eum ab instanti restitutione facienda, sicut etiam totaliter a restitutione absolvitur si omnino sit impotens. Debet tamen remissionem vel dilationem petere ab eo cui debet, aut per se aut per alium.</p><p title="II-II q. 62 a. 8 ad 3"><a name="41711"><span class="ref">[41711] IIª-IIae q. 62 a. 8 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod cuiuscumque circumstantiae omissio contrariatur virtuti, pro determinata est habenda, et oportet illam circumstantiam observare. Et quia per dilationem restitutionis committitur peccatum iniustae detentionis, quod iustitiae opponitur, ideo necesse est tempus esse determinatum, ut statim restitutio fiat.</p></div></div><div class="q" id="q63"><h2>Quaestio 63</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 63 pr."><a name="41712"><span class="ref">[41712] IIª-IIae q. 63 pr.</span></a> Deinde considerandum est de vitiis oppositis praedictis iustitiae partibus. Et primo, de acceptione personarum, quae opponitur iustitiae distributivae; secundo, de peccatis quae opponuntur iustitiae commutativae. Circa primum quaeruntur quatuor. Primo, utrum personarum acceptio sit peccatum. Secundo, utrum habeat locum in dispensatione spiritualium. Tertio, utrum in exhibitione honorum. Quarto, utrum in iudiciis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 63 a. 1 arg. 1"><a name="41713"><span class="ref">[41713] IIª-IIae q. 63 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod personarum acceptio non sit peccatum. In nomine enim personae intelligitur personae dignitas. Sed considerare dignitates personarum pertinet ad distributivam iustitiam. Ergo personarum acceptio non est peccatum.</p><p title="II-II q. 63 a. 1 arg. 2"><a name="41714"><span class="ref">[41714] IIª-IIae q. 63 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, in rebus humanis personae sunt principaliores quam res, quia res sunt propter personas, et non e converso. Sed rerum acceptio non est peccatum. Ergo multo minus acceptio personarum.</p><p title="II-II q. 63 a. 1 arg. 3"><a name="41715"><span class="ref">[41715] IIª-IIae q. 63 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, apud Deum nulla potest esse iniquitas vel peccatum. Sed Deus videtur personas accipere, quia interdum duorum hominum unius conditionis unum assumit per gratiam, et alterum relinquit in peccato, secundum illud Matth. XXIV, <i>duo erunt in lecto, unus assumetur et alius relinquetur</i>. Ergo acceptio personarum non est peccatum.</p><p title="II-II q. 63 a. 1 s. c."><a name="41716"><span class="ref">[41716] IIª-IIae q. 63 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra, nihil prohibetur in lege divina nisi peccatum. Sed personarum acceptio prohibetur Deut. I, ubi dicitur, <i>non accipietis cuiusquam personam</i>. Ergo personarum acceptio est peccatum.</p><p title="II-II q. 63 a. 1 co."><a name="41717"><span class="ref">[41717] IIª-IIae q. 63 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod personarum acceptio opponitur distributivae iustitiae. Consistit enim aequalitas distributivae iustitiae in hoc quod diversis personis diversa tribuuntur secundum proportionem ad dignitates personarum. Si ergo aliquis consideret illam proprietatem personae propter quam id quod ei confertur est ei debitum, non erit acceptio personae, sed causae, unde Glossa, super illud ad Ephes. VI, <i>non est personarum acceptio apud Deum</i>, dicit quod iudex iustus causas discernit, non personas. Puta si aliquis promoveat aliquem ad magisterium propter sufficientiam scientiae, hic attenditur causa debita, non persona, si autem aliquis consideret in eo cui aliquid confert, non id propter quod id quod ei datur esset ei proportionatum vel debitum, sed solum hoc quod est iste homo, puta Petrus vel Martinus, est hic acceptio personae, quia non attribuitur ei aliquid propter aliquam causam quae faciat eum dignum, sed simpliciter attribuitur personae. Ad personam autem refertur quaecumque conditio non faciens ad causam propter quam sit dignus hoc dono, puta si aliquis promoveat aliquem ad praelationem vel magisterium quia est dives, vel quia est consanguineus suus, est acceptio personae. Contingit tamen aliquam conditionem personae facere eam dignam respectu unius rei, et non respectu alterius, sicut consanguinitas facit aliquem dignum ad hoc quod instituatur heres patrimonii, non autem ad hoc quod conferatur ei praelatio ecclesiastica. Et ideo eadem conditio personae in uno negotio considerata facit acceptionem personae, in alio autem non facit. Sic ergo patet quod personarum acceptio opponitur iustitiae distributivae in hoc quod praeter proportionem agitur. Nihil autem opponitur virtuti nisi peccatum. Unde consequens est quod personarum acceptio sit peccatum.</p><p title="II-II q. 63 a. 1 ad 1"><a name="41718"><span class="ref">[41718] IIª-IIae q. 63 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod in distributiva iustitia considerantur conditiones personarum quae faciunt ad causam dignitatis vel debiti. Sed in acceptione personarum considerantur conditiones quae non faciunt ad causam, ut dictum est.</p><p title="II-II q. 63 a. 1 ad 2"><a name="41719"><span class="ref">[41719] IIª-IIae q. 63 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod personae proportionantur et dignae redduntur aliquibus quae eis distribuuntur, propter aliquas res quae pertinent ad conditionem personae, et ideo huiusmodi conditiones sunt attendendae tanquam propriae causae. Cum autem considerantur ipsae personae, attenditur non causa ut causa. Et ideo patet quod, quamvis personae sint digniores simpliciter, non tamen sunt digniores quoad hoc.</p><p title="II-II q. 63 a. 1 ad 3"><a name="41720"><span class="ref">[41720] IIª-IIae q. 63 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod duplex est datio. Una quidem pertinens ad iustitiam, qua scilicet aliquis dat alicui quod ei debetur. Et circa tales dationes attenditur personarum acceptio. Alia est datio ad liberalitatem pertinens, qua scilicet gratis datur alicui quod ei non debetur. Et talis est collatio munerum gratiae, per quae peccatores assumuntur a Deo. Et in hac donatione non habet locum personarum acceptio, quia quilibet potest absque iniustitia de suo dare quantum vult et cui vult, secundum illud Matth. XX, <i>an non licet mihi quod volo facere? Tolle quod tuum est, et vade</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 63 a. 2 arg. 1"><a name="41721"><span class="ref">[41721] IIª-IIae q. 63 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod in dispensatione spiritualium locum non habeat personarum acceptio. Conferre enim dignitatem ecclesiasticam seu beneficium alicui propter consanguinitatem videtur ad acceptionem personarum pertinere, quia consanguinitas non est causa faciens hominem dignum ecclesiastico beneficio. Sed hoc non videtur esse peccatum, cum hoc ex consuetudine praelati Ecclesiae faciant. Ergo peccatum personarum acceptionis non videtur locum habere in dispensatione spiritualium.</p><p title="II-II q. 63 a. 2 arg. 2"><a name="41722"><span class="ref">[41722] IIª-IIae q. 63 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, praeferre divitem pauperi videtur ad acceptionem personarum pertinere, ut patet Iac. II. Sed facilius dispensatur cum divitibus et potentibus quod contrahant matrimonium in gradu prohibito, quam cum aliis. Ergo peccatum personarum acceptionis non videtur locum habere circa dispensationem spiritualium.</p><p title="II-II q. 63 a. 2 arg. 3"><a name="41723"><span class="ref">[41723] IIª-IIae q. 63 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, secundum iura sufficit eligere bonum, non autem requiritur quod aliquis eligat meliorem. Sed eligere minus bonum ad aliquid altius videtur ad acceptionem personarum pertinere. Ergo personarum acceptio non est peccatum in spiritualibus.</p><p title="II-II q. 63 a. 2 arg. 4"><a name="41724"><span class="ref">[41724] IIª-IIae q. 63 a. 2 arg. 4</span></a> Praeterea, secundum statuta Ecclesiae eligendus est aliquis de gremio Ecclesiae. Sed hoc videtur ad acceptionem personarum pertinere, quia quandoque sufficientiores alibi invenirentur. Ergo personarum acceptio non est peccatum in spiritualibus.</p><p title="II-II q. 63 a. 2 s. c."><a name="41725"><span class="ref">[41725] IIª-IIae q. 63 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Iac. II, <i>nolite in personarum acceptione habere fidem domini nostri Iesu Christi</i>. Ubi dicit Glossa Augustini, <i>quis ferat si quis divitem eligat ad sedem honoris Ecclesiae, contempto paupere instructiore et sanctiore?</i></p><p title="II-II q. 63 a. 2 co."><a name="41726"><span class="ref">[41726] IIª-IIae q. 63 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, acceptio personarum est peccatum inquantum contrariatur iustitiae. Quanto autem in maioribus aliquis iustitiam transgreditur, tanto gravius peccat. Unde cum spiritualia sint temporalibus potiora, gravius peccatum est personas accipere in dispensatione spiritualium quam in dispensatione temporalium. Et quia personarum acceptio est cum aliquid personae attribuitur praeter proportionem dignitatis ipsius, considerare oportet quod dignitas alicuius personae potest attendi dupliciter. Uno modo, simpliciter et secundum se, et sic maioris dignitatis est ille qui magis abundat in spiritualibus gratiae donis. Alio modo, per comparationem ad bonum commune, contingit enim quandoque quod ille qui est minus sanctus et minus sciens, potest maius conferre ad bonum commune, propter potentiam vel industriam saecularem, vel propter aliquid huiusmodi. Et quia dispensationes spiritualium principalius ordinantur ad utilitatem communem, secundum illud I ad Cor. XII, <i>unicuique datur manifestatio spiritus ad utilitatem</i>; ideo quandoque absque acceptione personarum in dispensatione spiritualium illi qui sunt simpliciter minus boni, melioribus praeferuntur, sicut etiam et Deus gratias gratis datas quandoque concedit minus bonis.</p><p title="II-II q. 63 a. 2 ad 1"><a name="41727"><span class="ref">[41727] IIª-IIae q. 63 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod circa consanguineos praelati distinguendum est. Quia quandoque sunt minus digni et simpliciter, et per respectum ad bonum commune. Et sic si dignioribus praeferantur, est peccatum personarum acceptionis in dispensatione spiritualium, quorum praelatus ecclesiasticus non est dominus, ut possit ea dare pro libito, sed dispensator, secundum illud I ad Cor. IV, <i>sic nos existimet homo ut ministros Christi, et dispensatores mysteriorum Dei</i>. Quandoque vero consanguinei praelati ecclesiastici sunt aeque digni ut alii. Et sic licite potest, absque personarum acceptione, consanguineos suos praeferre, quia saltem in hoc praeeminent, quod de ipsis magis confidere potest ut unanimiter secum negotia Ecclesiae tractent. Esset tamen hoc propter scandalum dimittendum, si ex hoc aliqui exemplum sumerent, etiam praeter dignitatem, bona Ecclesiae consanguineis dandi.</p><p title="II-II q. 63 a. 2 ad 2"><a name="41728"><span class="ref">[41728] IIª-IIae q. 63 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod dispensatio matrimonii contrahendi principaliter fieri consuevit propter foedus pacis firmandum, quod quidem magis est necessarium communi utilitati circa personas excellentes. Ideo cum eis facilius dispensatur absque peccato acceptionis personarum.</p><p title="II-II q. 63 a. 2 ad 3"><a name="41729"><span class="ref">[41729] IIª-IIae q. 63 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod quantum ad hoc quod electio impugnari non possit in foro iudiciali, sufficit eligere bonum, nec oportet eligere meliorem, quia sic omnis electio posset habere calumniam. Sed quantum ad conscientiam eligentis, necesse est eligere meliorem vel simpliciter, vel in comparatione ad bonum commune. Quia si potest haberi aliquis magis idoneus erga aliquam dignitatem et alius praeferatur, oportet quod hoc sit propter aliquam causam. Quae quidem si pertineat ad negotium, quantum ad hoc erit ille qui eligitur magis idoneus. Si vero non pertineat ad negotium id quod consideratur ut causa, erit manifeste acceptio personae.</p><p title="II-II q. 63 a. 2 ad 4"><a name="41730"><span class="ref">[41730] IIª-IIae q. 63 a. 2 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod ille qui de gremio Ecclesiae assumitur, ut in pluribus consuevit esse utilior quantum ad bonum commune, quia magis diligit Ecclesiam in qua est nutritus. Et propter hoc etiam mandatur Deut. XVII, <i>non poteris alterius gentis facere regem, qui non sit frater tuus</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 63 a. 3 arg. 1"><a name="41731"><span class="ref">[41731] IIª-IIae q. 63 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod in exhibitione honoris et reverentiae non habeat locum peccatum acceptionis personarum. Honor enim nihil aliud esse videtur quam reverentia quaedam alicui exhibita in testimonium virtutis, ut patet per philosophum, in I Ethic. Sed praelati et principes sunt honorandi, etiam si sint mali; sicut etiam et parentes, de quibus mandatur Exod. XX, honora patrem tuum et matrem tuam; et etiam domini sunt a servis honorandi, etiam si sint mali, secundum illud I ad Tim. VI, <i>quicumque sunt sub iugo servi, dominos suos honore dignos arbitrentur</i>. Ergo videtur quod acceptio personae non sit peccatum in exhibitione honoris.</p><p title="II-II q. 63 a. 3 arg. 2"><a name="41732"><span class="ref">[41732] IIª-IIae q. 63 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, Levit. XIX praecipitur, <i>coram cano capite consurge, et honora personam senis</i>. Sed hoc videtur ad acceptionem personarum pertinere, quia quandoque senes non sunt virtuosi, secundum illud Dan. XIII, <i>egressa est iniquitas a senioribus populi</i>. Ergo acceptio personarum non est peccatum in exhibitione honoris.</p><p title="II-II q. 63 a. 3 arg. 3"><a name="41733"><span class="ref">[41733] IIª-IIae q. 63 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, super illud Iac. II, <i>nolite in personarum acceptione habere</i> etc., dicit Glossa Augustini, <i>si hoc quod Iacobus dicit, si introierit in conventum vestrum vir habens anulum aureum etc., intelligatur de quotidianis consessibus quis hic non peccat, si tamen peccat?</i> Sed haec est acceptio personarum, divites propter divitias honorare, dicit enim Gregorius, in quadam homilia, <i>superbia nostra retunditur, quia in hominibus non naturam, qua ad imaginem Dei facti sunt, sed divitias honoramus</i>; et sic, cum divitiae non sint debita causa honoris, pertinebit hoc ad personarum acceptionem. Ergo personarum acceptio non est peccatum circa exhibitionem honoris.</p><p title="II-II q. 63 a. 3 s. c."><a name="41734"><span class="ref">[41734] IIª-IIae q. 63 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur in Glossa Iac. II, <i>quicumque divitem propter divitias honorat, peccat</i>. Et pari ratione, si aliquis honoretur propter alias causas quae non faciunt dignum honore, quod pertinet ad acceptionem personarum. Ergo acceptio personarum in exhibitione honoris est peccatum.</p><p title="II-II q. 63 a. 3 co."><a name="41735"><span class="ref">[41735] IIª-IIae q. 63 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod honor est quoddam testimonium de virtute eius qui honoratur, et ideo sola virtus est debita causa honoris. Sciendum tamen quod aliquis potest honorari non solum propter virtutem propriam, sed etiam propter virtutem alterius. Sicut principes et praelati honorantur etiam si sint mali, inquantum gerunt personam Dei et communitatis cui praeficiuntur, secundum illud Prov. XXVI, <i>sicut qui immittit lapides in acervum Mercurii, ita qui tribuit insipienti honorem</i>. Quia gentiles rationem attribuebant Mercurio, acervus Mercurii dicitur cumulus ratiocinii, in quo mercator quandoque mittit unum lapillum loco centum marcarum, ita etiam honoratur insipiens, quia ponitur loco Dei et loco totius communitatis. Et eadem ratione parentes et domini sunt honorandi, propter participationem divinae dignitatis, qui est omnium pater et dominus. Senes autem sunt honorandi propter signum virtutis, quod est senectus, licet hoc signum quandoque deficiat. Unde, ut dicitur Sap. IV, <i>senectus vere honoranda est non diuturna neque annorum numero computata, cani autem sunt sensus hominis, et aetas senectutis vita est immaculata</i>. Divites autem honorandi sunt propter hoc quod maiorem locum in communitatibus obtinent. Si autem solum intuitu divitiarum honorentur, erit peccatum acceptionis personarum.</p><p title="II-II q. 63 a. 3 ad arg."><a name="41736"><span class="ref">[41736] IIª-IIae q. 63 a. 3 ad arg.</span></a> Et per hoc patet responsio ad obiecta.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 63 a. 4 arg. 1"><a name="41737"><span class="ref">[41737] IIª-IIae q. 63 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod in iudiciis locum non habeat peccatum acceptionis personarum. Acceptio enim personarum opponitur distributivae iustitiae, ut dictum est. Sed iudicia maxime videntur ad iustitiam commutativam pertinere. Ergo personarum acceptio non habet locum in iudiciis.</p><p title="II-II q. 63 a. 4 arg. 2"><a name="41738"><span class="ref">[41738] IIª-IIae q. 63 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, poenae secundum aliquod iudicium infliguntur. Sed in poenis accipiuntur personae absque peccato, quia gravius puniuntur qui inferunt iniuriam in personas principum quam qui in personas aliorum. Ergo personarum acceptio non habet locum in iudiciis.</p><p title="II-II q. 63 a. 4 arg. 3"><a name="41739"><span class="ref">[41739] IIª-IIae q. 63 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, Eccli. IV dicitur, <i>in iudicando esto pupillis misericors</i>. Sed hoc videtur accipere personam pauperis. Ergo acceptio personae in iudiciis non est peccatum.</p><p title="II-II q. 63 a. 4 s. c."><a name="41740"><span class="ref">[41740] IIª-IIae q. 63 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Prov. XVIII, <i>accipere personam in iudicio non est bonum</i>.</p><p title="II-II q. 63 a. 4 co."><a name="41741"><span class="ref">[41741] IIª-IIae q. 63 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, iudicium est actus iustitiae, prout iudex ad aequalitatem iustitiae reducit ea quae inaequalitatem oppositam facere possunt. Personarum autem acceptio inaequalitatem quandam habet, inquantum attribuitur alicui personae praeter proportionem suam, in qua consistit aequalitas iustitiae. Et ideo manifestum est quod per personarum acceptionem iudicium corrumpitur.</p><p title="II-II q. 63 a. 4 ad 1"><a name="41742"><span class="ref">[41742] IIª-IIae q. 63 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod iudicium dupliciter potest considerari. Uno modo, quantum ad ipsam rem iudicatam. Et sic iudicium se habet communiter ad commutativam et ad distributivam iustitiam, potest enim iudicio definiri qualiter aliquid commune sit distribuendum in multos, et qualiter unus alteri restituat quod ab eo accepit. Alio modo potest considerari quantum ad ipsam formam iudicii, prout scilicet iudex, etiam in ipsa commutativa iustitia, ab uno accipit et alteri dat. Et hoc pertinet ad distributivam iustitiam. Et secundum hoc in quolibet iudicio locum habere potest personarum acceptio.</p><p title="II-II q. 63 a. 4 ad 2"><a name="41743"><span class="ref">[41743] IIª-IIae q. 63 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod cum punitur gravius aliquis propter iniuriam in maiorem personam commissam, non est personarum acceptio, quia ipsa diversitas personae facit, quantum ad hoc, diversitatem rei, ut supra dictum est.</p><p title="II-II q. 63 a. 4 ad 3"><a name="41744"><span class="ref">[41744] IIª-IIae q. 63 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod homo in iudicio debet pauperi subvenire quantum fieri potest, tamen sine laesione iustitiae. Alioquin habet locum illud quod dicitur Exod. XXIII, <i>pauperis quoque non misereberis in iudicio</i>.</p></div></div><div class="q" id="q64"><h2>Quaestio 64</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 64 pr."><a name="41745"><span class="ref">[41745] IIª-IIae q. 64 pr.</span></a> Deinde considerandum est de vitiis oppositis commutativae iustitiae. Et primo considerandum est de peccatis quae committuntur circa involuntarias commutationes; secundo, de peccatis quae committuntur circa commutationes voluntarias. Committuntur autem peccata circa involuntarias commutationes per hoc quod aliquod nocumentum proximo infertur contra eius voluntatem, quod quidem potest fieri dupliciter, scilicet facto, et verbo. Facto quidem, cum proximus laeditur vel in persona propria; vel in persona coniuncta; vel in propriis rebus. De his ergo per ordinem considerandum est. Et primo, de homicidio, per quod maxime nocetur proximo. Et circa hoc quaeruntur octo. Primo, utrum occidere animalia bruta, vel etiam plantas, sit peccatum. Secundo, utrum occidere peccatorem sit licitum. Tertio, utrum hoc liceat privatae personae, vel solum publicae. Quarto, utrum hoc liceat clerico. Quinto, utrum liceat alicui occidere seipsum. Sexto, utrum liceat occidere hominem iustum. Septimo, utrum liceat alicui occidere hominem seipsum defendendo. Octavo, utrum homicidium casuale sit peccatum mortale.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 64 a. 1 arg. 1"><a name="41746"><span class="ref">[41746] IIª-IIae q. 64 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod occidere quaecumque viventia sit illicitum. Dicit enim apostolus, ad Rom. XIII, <i>qui ordinationi Dei resistit, ipse sibi damnationem acquirit</i>. Sed per ordinationem divinae providentiae omnia viventia conservantur, secundum illud Psalm., <i>qui producit in montibus faenum, et dat iumentis escam ipsorum</i>. Ergo mortificare quaecumque viventia videtur esse illicitum.</p><p title="II-II q. 64 a. 1 arg. 2"><a name="41747"><span class="ref">[41747] IIª-IIae q. 64 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, homicidium est peccatum ex eo quod homo privatur vita. Sed vita communis est omnibus animalibus et plantis. Ergo eadem ratione videtur esse peccatum occidere bruta animalia et plantas.</p><p title="II-II q. 64 a. 1 arg. 3"><a name="41748"><span class="ref">[41748] IIª-IIae q. 64 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, in lege divina non determinatur specialis poena nisi peccato. Sed occidenti ovem vel bovem alterius statuitur poena determinata in lege divina, ut patet Exod. XXII. Ergo occisio brutorum animalium est peccatum.</p><p title="II-II q. 64 a. 1 s. c."><a name="41749"><span class="ref">[41749] IIª-IIae q. 64 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in I de Civ. Dei, <i>cum audimus, non occides, non accipimus hoc dictum esse de fructetis, quia nullus eis est sensus, nec de irrationalibus animalibus, quia nulla nobis ratione sociantur. Restat ergo ut de homine intelligamus quod dictum est, non occides</i>.</p><p title="II-II q. 64 a. 1 co."><a name="41750"><span class="ref">[41750] IIª-IIae q. 64 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod nullus peccat ex hoc quod utitur re aliqua ad hoc ad quod est. In rerum autem ordine imperfectiora sunt propter perfectiora, sicut etiam in generationis via natura ab imperfectis ad perfecta procedit. Et inde est quod sicut in generatione hominis prius est vivum, deinde animal, ultimo autem homo; ita etiam ea quae tantum vivunt, ut plantae, sunt communiter propter omnia animalia, et animalia sunt propter hominem. Et ideo si homo utatur plantis ad utilitatem animalium, et animalibus ad utilitatem hominum, non est illicitum, ut etiam per philosophum patet, in I Polit. Inter alios autem usus maxime necessarius esse videtur ut animalia plantis utantur in cibum, et homines animalibus, quod sine mortificatione eorum fieri non potest. Et ideo licitum est et plantas mortificare in usum animalium, et animalia in usum hominum, ex ipsa ordinatione divina, dicitur enim Gen. I, <i>ecce, dedi vobis omnem herbam et universa ligna, ut sint vobis in escam et cunctis animantibus</i>. Et Gen. IX dicitur, <i>omne quod movetur et vivit, erit vobis in cibum</i>.</p><p title="II-II q. 64 a. 1 ad 1"><a name="41751"><span class="ref">[41751] IIª-IIae q. 64 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ex ordinatione divina conservatur vita animalium et plantarum non propter seipsam, sed propter hominem. Unde ut Augustinus dicit, in I de Civ. Dei, <i>iustissima ordinatione creatoris et vita et mors eorum nostris usibus subditur</i>.</p><p title="II-II q. 64 a. 1 ad 2"><a name="41752"><span class="ref">[41752] IIª-IIae q. 64 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod animalia bruta et plantae non habent vitam rationalem, per quam a seipsis agantur, sed semper aguntur quasi ab alio, naturali quodam impulsu. Et hoc est signum quod sunt naturaliter serva, et aliorum usibus accommodata.</p><p title="II-II q. 64 a. 1 ad 3"><a name="41753"><span class="ref">[41753] IIª-IIae q. 64 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ille qui occidit bovem alterius peccat quidem, non quia occidit bovem, sed quia damnificat hominem in re sua. Unde non continetur sub peccato homicidii, sed sub peccato furti vel rapinae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 64 a. 2 arg. 1"><a name="41754"><span class="ref">[41754] IIª-IIae q. 64 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod non sit licitum occidere homines peccatores. Dominus enim, Matth. XIII, in parabola, prohibuit extirpare zizania, qui sunt filii nequam, ut ibidem dicitur. Sed omne quod est prohibitum a Deo est peccatum. Ergo occidere peccatorem est peccatum.</p><p title="II-II q. 64 a. 2 arg. 2"><a name="41755"><span class="ref">[41755] IIª-IIae q. 64 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, iustitia humana conformatur iustitiae divinae. Sed secundum divinam iustitiam peccatores ad poenitentiam reservantur, secundum illud Ezech. XVIII, <i>nolo mortem peccatoris, sed ut convertatur et vivat</i>. Ergo videtur esse omnino iniustum quod peccatores occidantur.</p><p title="II-II q. 64 a. 2 arg. 3"><a name="41756"><span class="ref">[41756] IIª-IIae q. 64 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, illud quod est secundum se malum nullo bono fine fieri licet, ut patet per Augustinum, in libro contra mendacium, et per philosophum, in II Ethic. Sed occidere hominem secundum se est malum, quia ad omnes homines debemus caritatem habere; amicos autem volumus vivere et esse, ut dicitur in IX Ethic. Ergo nullo modo licet hominem peccatorem interficere.</p><p title="II-II q. 64 a. 2 s. c."><a name="41757"><span class="ref">[41757] IIª-IIae q. 64 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Exod. XXII, <i>maleficos non patieris vivere</i>; et in Psalm., <i>in matutino interficiebam omnes peccatores terrae</i>.</p><p title="II-II q. 64 a. 2 co."><a name="41758"><span class="ref">[41758] IIª-IIae q. 64 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, licitum est occidere animalia bruta inquantum ordinantur naturaliter ad hominum usum, sicut imperfectum ordinatur ad perfectum. Omnis autem pars ordinatur ad totum ut imperfectum ad perfectum. Et ideo omnis pars naturaliter est propter totum. Et propter hoc videmus quod si saluti totius corporis humani expediat praecisio alicuius membri, puta cum est putridum et corruptivum aliorum, laudabiliter et salubriter abscinditur. Quaelibet autem persona singularis comparatur ad totam communitatem sicut pars ad totum. Et ideo si aliquis homo sit periculosus communitati et corruptivus ipsius propter aliquod peccatum, laudabiliter et salubriter occiditur, ut bonum commune conservetur, modicum enim fermentum totam massam corrumpit, ut dicitur I ad Cor. V.</p><p title="II-II q. 64 a. 2 ad 1"><a name="41759"><span class="ref">[41759] IIª-IIae q. 64 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod dominus abstinendum mandavit ab eradicatione zizaniorum ut tritico parceretur, idest bonis. Quod quidem fit quando non possunt occidi mali quin simul occidantur et boni, vel quia latent inter bonos; vel quia habent multos sequaces, ita quod sine bonorum periculo interfici non possunt; ut Augustinus dicit, contra Parmen. Unde dominus docet magis esse sinendum malos vivere, et ultionem reservandum usque ad extremum iudicium, quam quod boni simul occidantur. Quando vero ex occisione malorum non imminet periculum bonis, sed magis tutela et salus, tunc licite possunt mali occidi.</p><p title="II-II q. 64 a. 2 ad 2"><a name="41760"><span class="ref">[41760] IIª-IIae q. 64 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Deus, secundum ordinem suae sapientiae, quandoque statim peccatores occidit, ad liberationem bonorum; quandoque autem eis poenitendi tempus concedit; secundum quod ipse novit suis electis expedire. Et hoc etiam humana iustitia imitatur pro posse, illos enim qui sunt perniciosi in alios, occidit; eos vero qui peccant aliis graviter non nocentes, ad poenitentiam reservat.</p><p title="II-II q. 64 a. 2 ad 3"><a name="41761"><span class="ref">[41761] IIª-IIae q. 64 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod homo peccando ab ordine rationis recedit, et ideo decidit a dignitate humana, prout scilicet homo est naturaliter liber et propter seipsum existens, et incidit quodammodo in servitutem bestiarum, ut scilicet de ipso ordinetur secundum quod est utile aliis; secundum illud Psalm., <i>homo, cum in honore esset, non intellexit, comparatus est iumentis insipientibus, et similis factus est illis</i>; et Prov. XI dicitur, <i>qui stultus est serviet sapienti</i>. Et ideo quamvis hominem in sua dignitate manentem occidere sit secundum se malum, tamen hominem peccatorem occidere potest esse bonum, sicut occidere bestiam, peior enim est malus homo bestia, et plus nocet, ut philosophus dicit, in I Polit. et in VII Ethic.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 64 a. 3 arg. 1"><a name="41762"><span class="ref">[41762] IIª-IIae q. 64 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod occidere hominem peccatorem liceat privatae personae. In lege enim divina nihil illicitum mandatur. Sed Exod. XXXII praecepit Moyses, <i>occidat unusquisque proximum suum, fratrem et amicum suum</i>, pro peccato vituli conflatilis. Ergo etiam privatis personis licet peccatorem occidere.</p><p title="II-II q. 64 a. 3 arg. 2"><a name="41763"><span class="ref">[41763] IIª-IIae q. 64 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, homo propter peccatum bestiis comparatur, ut dictum est. Sed occidere bestiam sylvestrem, maxime nocentem, cuilibet privatae personae licet. Ergo, pari ratione, occidere hominem peccatorem.</p><p title="II-II q. 64 a. 3 arg. 3"><a name="41764"><span class="ref">[41764] IIª-IIae q. 64 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, laudabile est quod homo, etiam si sit privata persona, operetur quod est utile bono communi. Sed occisio maleficorum est utilis bono communi, ut dictum est. Ergo laudabile est si etiam privatae personae malefactores occidant.</p><p title="II-II q. 64 a. 3 s. c."><a name="41765"><span class="ref">[41765] IIª-IIae q. 64 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in I de Civ. Dei, <i>qui sine aliqua publica administratione maleficum interfecerit, velut homicida iudicabitur, et tanto amplius quanto sibi potestatem a Deo non concessam usurpare non timuit</i>.</p><p title="II-II q. 64 a. 3 co."><a name="41766"><span class="ref">[41766] IIª-IIae q. 64 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, occidere malefactorem licitum est inquantum ordinatur ad salutem totius communitatis. Et ideo ad illum solum pertinet cui committitur cura communitatis conservandae, sicut ad medicum pertinet praecidere membrum putridum quando ei commissa fuerit cura salutis totius corporis. Cura autem communis boni commissa est principibus habentibus publicam auctoritatem. Et ideo eis solum licet malefactores occidere, non autem privatis personis.</p><p title="II-II q. 64 a. 3 ad 1"><a name="41767"><span class="ref">[41767] IIª-IIae q. 64 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ille aliquid facit cuius auctoritate fit, ut patet per Dionysium, XIII cap. Cael. Hier. Et ideo, ut Augustinus dicit, in I de Civ. Dei, <i>non ipse occidit qui ministerium debet iubenti sicut adminiculum gladius utenti</i>. Unde illi qui occiderunt proximos et amicos ex mandato domini, non hoc fecisse ipsi videntur, sed potius ille cuius auctoritate fecerunt, sicut et miles interficit hostem auctoritate principis, et minister latronem auctoritate iudicis.</p><p title="II-II q. 64 a. 3 ad 2"><a name="41768"><span class="ref">[41768] IIª-IIae q. 64 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod bestia naturaliter est distincta ab homine. Unde super hoc non requiritur aliquod iudicium an sit occidenda, si sit sylvestris. Si vero sit domestica, requiretur iudicium non propter ipsam, sed propter damnum domini. Sed homo peccator non est naturaliter distinctus ab hominibus iustis. Et ideo indiget publico iudicio, ut discernatur an sit occidendus propter communem salutem.</p><p title="II-II q. 64 a. 3 ad 3"><a name="41769"><span class="ref">[41769] IIª-IIae q. 64 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod facere aliquid ad utilitatem communem quod nulli nocet, hoc est licitum cuilibet privatae personae. Sed si sit cum nocumento alterius, hoc non debet fieri nisi secundum iudicium eius ad quem pertinet existimare quid sit subtrahendum partibus pro salute totius.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 64 a. 4 arg. 1"><a name="41770"><span class="ref">[41770] IIª-IIae q. 64 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod occidere malefactores liceat clericis. Clerici enim praecipue debent implere quod apostolus dicit, I ad Cor. IV, <i>imitatores mei estote, sicut et ego Christi</i>, per quod nobis indicitur ut Deum et sanctos eius imitemur. Sed ipse Deus, quem colimus, occidit malefactores, secundum illud Psalm., <i>qui percussit Aegyptum cum primogenitis eorum</i>. Moyses etiam a Levitis fecit interfici viginti tria millia hominum propter adorationem vituli, ut habetur Exod. XXXII. Et Phinees, sacerdos, interfecit Israelitem coeuntem cum Madianitide, ut habetur Num. XXV. Samuel etiam interfecit Agag, regem Amalec; et Elias sacerdotes Baal; et Mathathias eum qui ad sacrificandum accesserat; et in novo testamento, Petrus Ananiam et Saphiram. Ergo videtur quod etiam clericis liceat occidere malefactores.</p><p title="II-II q. 64 a. 4 arg. 2"><a name="41771"><span class="ref">[41771] IIª-IIae q. 64 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, potestas spiritualis est maior quam temporalis, et Deo coniunctior. Sed potestas temporalis licite malefactores occidit tanquam Dei minister, ut dicitur Rom. XIII. Ergo multo magis clerici, qui sunt Dei ministri spiritualem potestatem habentes, licite possunt malefactores occidere.</p><p title="II-II q. 64 a. 4 arg. 3"><a name="41772"><span class="ref">[41772] IIª-IIae q. 64 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, quicumque licite suscipit aliquod officium, licite potest ea exercere quae ad officium illud pertinent. Sed officium principis terrae est malefactores occidere, ut dictum est. Ergo clerici qui sunt terrarum principes, licite possunt occidere malefactores.</p><p title="II-II q. 64 a. 4 s. c."><a name="41773"><span class="ref">[41773] IIª-IIae q. 64 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur I ad Tim. III, <i>oportet episcopum sine crimine esse, non vinolentum, non percussorem</i>.</p><p title="II-II q. 64 a. 4 co."><a name="41774"><span class="ref">[41774] IIª-IIae q. 64 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod non licet clericis occidere, duplici ratione. Primo quidem, quia sunt electi ad altaris ministerium, in quo repraesentatur passio Christi occisi, <i>qui cum percuteretur, non repercutiebat</i>, ut dicitur I Pet. II. Et ideo non competit ut clerici sint percussores aut occisores, debent enim ministri suum dominum imitari, secundum illud Eccli. X, <i>secundum iudicem populi, sic et ministri eius</i>. Alia ratio est quia clericis committitur ministerium novae legis, in qua non determinatur poena occisionis vel mutilationis corporalis. Et ideo, ut sint idonei ministri novi testamenti, debent a talibus abstinere.</p><p title="II-II q. 64 a. 4 ad 1"><a name="41775"><span class="ref">[41775] IIª-IIae q. 64 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Deus universaliter in omnibus operatur quae recta sunt, in unoquoque tamen secundum eius congruentiam. Et ideo unusquisque debet Deum imitari in hoc quod sibi specialiter congruit. Unde licet Deus corporaliter etiam malefactores occidat, non tamen oportet quod omnes in hoc eum imitentur. Petrus autem non propria auctoritate vel manu Ananiam et Saphiram interfecit, sed magis divinam sententiam de eorum morte promulgavit. Sacerdotes autem vel Levitae veteris testamenti erant ministri veteris legis, secundum quam poenae corporales infligebantur, et ideo etiam eis occidere propria manu congruebat.</p><p title="II-II q. 64 a. 4 ad 2"><a name="41776"><span class="ref">[41776] IIª-IIae q. 64 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ministerium clericorum est in melioribus ordinatum quam sint corporales occisiones, scilicet in his quae pertinent ad salutem spiritualem. Et ideo non congruit eis quod minoribus se ingerant.</p><p title="II-II q. 64 a. 4 ad 3"><a name="41777"><span class="ref">[41777] IIª-IIae q. 64 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod praelati Ecclesiarum accipiunt officia principum terrae non ut ipsi iudicium sanguinis exerceant per seipsos, sed quod eorum auctoritate per alios exerceatur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="II-II q. 64 a. 5 arg. 1"><a name="41778"><span class="ref">[41778] IIª-IIae q. 64 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod alicui liceat seipsum occidere. Homicidium enim est peccatum inquantum iustitiae contrariatur. Sed nullus potest sibi ipsi iniustitiam facere, ut probatur in V Ethic. Ergo nullus peccat occidendo seipsum.</p><p title="II-II q. 64 a. 5 arg. 2"><a name="41779"><span class="ref">[41779] IIª-IIae q. 64 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, occidere malefactores licet habenti publicam potestatem. Sed quandoque ille qui habet publicam potestatem est malefactor. Ergo licet ei occidere seipsum.</p><p title="II-II q. 64 a. 5 arg. 3"><a name="41780"><span class="ref">[41780] IIª-IIae q. 64 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, licitum est quod aliquis spontanee minus periculum subeat ut maius periculum vitet, sicut licitum est quod aliquis etiam sibi ipsi amputet membrum putridum ut totum corpus salvetur. Sed quandoque aliquis per occisionem sui ipsius vitat maius malum, vel miseram vitam vel turpitudinem alicuius peccati. Ergo licet alicui occidere seipsum.</p><p title="II-II q. 64 a. 5 arg. 4"><a name="41781"><span class="ref">[41781] IIª-IIae q. 64 a. 5 arg. 4</span></a> Praeterea, Samson seipsum interfecit, ut habetur Iudic. XVI, qui tamen connumeratur inter sanctos, ut patet Heb. XI. Ergo licitum est alicui occidere seipsum.</p><p title="II-II q. 64 a. 5 arg. 5"><a name="41782"><span class="ref">[41782] IIª-IIae q. 64 a. 5 arg. 5</span></a> Praeterea, II Machab. XIV dicitur quod Razias quidam seipsum interfecit, eligens nobiliter mori potius quam <i>subditus fieri peccatoribus et contra natales suos iniuriis agi</i>. Sed nihil quod nobiliter fit et fortiter, est illicitum. Ergo occidere seipsum non est illicitum.</p><p title="II-II q. 64 a. 5 s. c."><a name="41783"><span class="ref">[41783] IIª-IIae q. 64 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in I de Civ. Dei, <i>restat ut de homine intelligamus quod dictum est, non occides. Nec alterum ergo, nec te. Neque enim aliud quam hominem occidit qui seipsum occidit</i>.</p><p title="II-II q. 64 a. 5 co."><a name="41784"><span class="ref">[41784] IIª-IIae q. 64 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod seipsum occidere est omnino illicitum triplici ratione. Primo quidem, quia naturaliter quaelibet res seipsam amat, et ad hoc pertinet quod quaelibet res naturaliter conservat se in esse et corrumpentibus resistit quantum potest. Et ideo quod aliquis seipsum occidat est contra inclinationem naturalem, et contra caritatem, qua quilibet debet seipsum diligere. Et ideo occisio sui ipsius semper est peccatum mortale, utpote contra naturalem legem et contra caritatem existens. Secundo, quia quaelibet pars id quod est, est totius. Quilibet autem homo est pars communitatis, et ita id quod est, est communitatis. Unde in hoc quod seipsum interficit, iniuriam communitati facit, ut patet per philosophum, in V Ethic. Tertio, quia vita est quoddam donum divinitus homini attributum, et eius potestati subiectum qui occidit et vivere facit. Et ideo qui seipsum vita privat in Deum peccat, sicut qui alienum servum interficit peccat in dominum cuius est servus; et sicut peccat ille qui usurpat sibi iudicium de re sibi non commissa. Ad solum enim Deum pertinet iudicium mortis et vitae, secundum illud Deut. XXXII, <i>ego occidam, et vivere faciam</i>.</p><p title="II-II q. 64 a. 5 ad 1"><a name="41785"><span class="ref">[41785] IIª-IIae q. 64 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod homicidium est peccatum non solum quia contrariatur iustitiae, sed etiam quia contrariatur caritati quam habere debet aliquis ad seipsum. Et ex hac parte occisio sui ipsius est peccatum per comparationem ad seipsum. Per comparationem autem ad communitatem et ad Deum, habet rationem peccati etiam per oppositionem ad iustitiam.</p><p title="II-II q. 64 a. 5 ad 2"><a name="41786"><span class="ref">[41786] IIª-IIae q. 64 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ille qui habet publicam potestatem potest licite malefactorem occidere per hoc quod potest de ipso iudicare. Nullus autem est iudex sui ipsius. Unde non licet habenti publicam potestatem seipsum occidere propter quodcumque peccatum. Licet tamen ei se committere iudicio aliorum.</p><p title="II-II q. 64 a. 5 ad 3"><a name="41787"><span class="ref">[41787] IIª-IIae q. 64 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod homo constituitur dominus sui ipsius per liberum arbitrium. Et ideo licite potest homo de seipso disponere quantum ad ea quae pertinent ad hanc vitam, quae hominis libero arbitrio regitur. Sed transitus de hac vita ad aliam feliciorem non subiacet libero arbitrio hominis, sed potestati divinae. Et ideo non licet homini seipsum interficere ut ad feliciorem transeat vitam. Similiter etiam nec ut miserias quaslibet praesentis vitae evadat. Quia ultimum malorum huius vitae et maxime terribile est mors, ut patet per philosophum, in III Ethic. Et ita inferre sibi mortem ad alias huius vitae miserias evadendas est maius malum assumere ad minoris mali vitationem. Similiter etiam non licet seipsum occidere propter aliquod peccatum commissum. Tum quia in hoc sibi maxime nocet quod sibi adimit necessarium poenitentiae tempus. Tum etiam quia malefactorem occidere non licet nisi per iudicium publicae potestatis. Similiter etiam non licet mulieri seipsam occidere ne ab alio corrumpatur. Quia non debet in se committere crimen maximum, quod est sui ipsius occisio, ut vitet minus crimen alienum (non enim est crimen mulieris per violentiam violatae, si consensus non adsit, quia non inquinatur corpus nisi de consensu mentis, ut Lucia dixit). Constat autem minus esse peccatum fornicationem vel adulterium quam homicidium, et praecipue sui ipsius, quod est gravissimum, quia sibi ipsi nocet, cui maximam dilectionem debet. Est etiam periculosissimum, quia non restat tempus ut per poenitentiam expietur. Similiter etiam nulli licet seipsum occidere ob timorem ne consentiat in peccatum. Quia <i>non sunt facienda mala ut veniant bona</i>, vel ut vitentur mala, praesertim minora et minus certa. Incertum enim est an aliquis in futurum consentiat in peccatum, potens est enim Deus hominem, quacumque tentatione superveniente, liberare a peccato.</p><p title="II-II q. 64 a. 5 ad 4"><a name="41788"><span class="ref">[41788] IIª-IIae q. 64 a. 5 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod, sicut Augustinus dicit, in I de Civ. Dei, <i>nec Samson aliter excusatur quod seipsum cum hostibus ruina domus oppressit, nisi quia latenter spiritus hoc iusserat, qui per illum miracula faciebat</i>. Et eandem rationem assignat de quibusdam sanctis feminis quae tempore persecutionis seipsas occiderunt, quarum memoria in Ecclesia celebratur.</p><p title="II-II q. 64 a. 5 ad 5"><a name="41789"><span class="ref">[41789] IIª-IIae q. 64 a. 5 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod ad fortitudinem pertinet quod aliquis ab alio mortem pati non refugiat propter bonum virtutis, et ut vitet peccatum. Sed quod aliquis sibi ipsi inferat mortem ut vitet mala poenalia, habet quidem quandam speciem fortitudinis, propter quod quidam seipsos interfecerunt aestimantes se fortiter agere, de quorum numero Razias fuit, non tamen est vera fortitudo, sed magis quaedam mollities animi non valentis mala poenalia sustinere, ut patet per philosophum, in III Ethic., et per Augustinum, in I de Civ. Dei.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="II-II q. 64 a. 6 arg. 1"><a name="41790"><span class="ref">[41790] IIª-IIae q. 64 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod liceat in aliquo casu interficere innocentem. Divinus enim timor non manifestatur per peccatum, quin magis <i>timor domini expellit peccatum</i>, ut dicitur Eccli. I. Sed Abraham commendatus est quod timuerit dominum, quia voluit interficere filium innocentem. Ergo potest aliquis innocentem interficere sine peccato.</p><p title="II-II q. 64 a. 6 arg. 2"><a name="41791"><span class="ref">[41791] IIª-IIae q. 64 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, in genere peccatorum quae contra proximum committuntur, tanto videtur aliquid esse maius peccatum quanto maius nocumentum infertur ei in quem peccatur. Sed occisio plus nocet peccatori quam innocenti, qui de miseria huius vitae ad caelestem gloriam transit per mortem. Cum ergo liceat in aliquo casu peccatorem occidere, multo magis licet occidere innocentem vel iustum.</p><p title="II-II q. 64 a. 6 arg. 3"><a name="41792"><span class="ref">[41792] IIª-IIae q. 64 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, illud quod fit secundum ordinem iustitiae non est peccatum. Sed quandoque cogitur aliquis secundum ordinem iustitiae occidere innocentem, puta cum iudex, qui debet secundum allegata iudicare, condemnat ad mortem eum quem scit innocentem, per falsos testes convictum; et similiter minister qui iniuste condemnatum occidit obediens iudici. Ergo absque peccato potest aliquis occidere innocentem.</p><p title="II-II q. 64 a. 6 s. c."><a name="41793"><span class="ref">[41793] IIª-IIae q. 64 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Exod. XXIII, <i>innocentem et iustum non occides</i>.</p><p title="II-II q. 64 a. 6 co."><a name="41794"><span class="ref">[41794] IIª-IIae q. 64 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod aliquis homo dupliciter considerari potest, uno modo, secundum se; alio modo, per comparationem ad aliud. Secundum se quidem considerando hominem, nullum occidere licet, quia in quolibet, etiam peccatore, debemus amare naturam, quam Deus fecit, quae per occisionem corrumpitur. Sed sicut supra dictum est, occisio peccatoris fit licita per comparationem ad bonum commune, quod per peccatum corrumpitur. Vita autem iustorum est conservativa et promotiva boni communis, quia ipsi sunt principalior pars multitudinis. Et ideo nullo modo licet occidere innocentem.</p><p title="II-II q. 64 a. 6 ad 1"><a name="41795"><span class="ref">[41795] IIª-IIae q. 64 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Deus habet dominium mortis et vitae, eius enim ordinatione moriuntur et peccatores et iusti. Et ideo ille qui mandato Dei occidit innocentem, talis non peccat, sicut nec Deus, cuius est executor, et ostenditur Deum timere, eius mandatis obediens.</p><p title="II-II q. 64 a. 6 ad 2"><a name="41796"><span class="ref">[41796] IIª-IIae q. 64 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod in pensanda gravitate peccati magis est considerandum illud quod est per se quam illud quod est per accidens. Unde ille qui occidit iustum gravius peccat quam ille qui occidit peccatorem. Primo quidem, quia nocet ei quem plus debet diligere, et ita magis contra caritatem agit. Secundo, quia iniuriam infert ei qui est minus dignus, et ita magis contra iustitiam agit. Tertio, quia privat communitatem maiori bono. Quarto, quia magis Deum contemnit, secundum illud Luc. X, <i>qui vos spernit, me spernit</i>. Quod autem iustus occisus ad gloriam perducatur a Deo, per accidens se habet ad occisionem.</p><p title="II-II q. 64 a. 6 ad 3"><a name="41797"><span class="ref">[41797] IIª-IIae q. 64 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod iudex, si scit aliquem esse innocentem qui falsis testibus convincitur, debet diligentius examinare testes, ut inveniat occasionem liberandi innoxium, sicut Daniel fecit. Si autem hoc non potest, debet eum ad superiorem remittere iudicandum. Si autem nec hoc potest, non peccat secundum allegata sententiam ferens, quia non ipse occidit innocentem, sed illi qui eum asserunt nocentem. Minister autem iudicis condemnantis innocentem, si sententia intolerabilem errorem contineat, non debet obedire, alias excusarentur carnifices qui martyres occiderunt. Si vero non contineat manifestam iniustitiam, non peccat praeceptum exequendo, quia ipse non habet discutere superioris sententiam; nec ipse occidit innocentem, sed iudex, cui ministerium adhibet.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 7</h3><p title="II-II q. 64 a. 7 arg. 1"><a name="41798"><span class="ref">[41798] IIª-IIae q. 64 a. 7 arg. 1</span></a> Ad septimum sic proceditur. Videtur quod nulli liceat occidere aliquem se defendendo. Dicit enim Augustinus, ad Publicolam, <i>de occidendis hominibus ne ab eis quisquam occidatur, non mihi placet consilium, nisi forte sit miles, aut publica functione teneatur, ut non pro se hoc faciat sed pro aliis, accepta legitima potestate, si eius congruat personae</i>. Sed ille qui se defendendo occidit aliquem, ad hoc eum occidit ne ipse ab eo occidatur. Ergo hoc videtur esse illicitum.</p><p title="II-II q. 64 a. 7 arg. 2"><a name="41799"><span class="ref">[41799] IIª-IIae q. 64 a. 7 arg. 2</span></a> Praeterea, in I de Lib. Arb. dicitur, <i>quomodo apud divinam providentiam a peccato liberi sunt qui pro his rebus quas contemni oportet, humana caede polluti sunt?</i> Eas autem res dicit esse contemnendas quas homines inviti amittere possunt, ut ex praemissis patet. Horum autem est vita corporalis. Ergo pro conservanda vita corporali nulli licitum est hominem occidere.</p><p title="II-II q. 64 a. 7 arg. 3"><a name="41800"><span class="ref">[41800] IIª-IIae q. 64 a. 7 arg. 3</span></a> Praeterea, Nicolaus Papa dicit, et habetur in decretis, dist. l, <i>de clericis pro quibus consuluisti, scilicet qui se defendendo Paganum occiderunt, si postea per poenitentiam possent ad pristinum statum redire aut ad altiorem ascendere, scito nos nullam occasionem dare, nec ullam tribuere licentiam eis quemlibet hominem quolibet modo occidendi</i>. Sed ad praecepta moralia servanda tenentur communiter clerici et laici. Ergo etiam laicis non est licitum occidere aliquem se defendendo.</p><p title="II-II q. 64 a. 7 arg. 4"><a name="41801"><span class="ref">[41801] IIª-IIae q. 64 a. 7 arg. 4</span></a> Praeterea, homicidium est gravius peccatum quam simplex fornicatio vel adulterium. Sed nulli licet committere simplicem fornicationem vel adulterium, vel quodcumque aliud peccatum mortale, pro conservatione propriae vitae, quia vita spiritualis praeferenda est corporali. Ergo nulli licet, defendendo seipsum, alium occidere ut propriam vitam conservet.</p><p title="II-II q. 64 a. 7 arg. 5"><a name="41802"><span class="ref">[41802] IIª-IIae q. 64 a. 7 arg. 5</span></a> Praeterea, si arbor est mala, et fructus, ut dicitur Matth. VII. Sed ipsa defensio sui videtur esse illicita, secundum illud Rom. XII, <i>non vos defendentes, carissimi</i>. Ergo et occisio hominis exinde procedens est illicita.</p><p title="II-II q. 64 a. 7 s. c."><a name="41803"><span class="ref">[41803] IIª-IIae q. 64 a. 7 s. c.</span></a> Sed contra est quod Exod. XXII dicitur, <i>si effringens fur domum sive suffodiens fuerit inventus, et, accepto vulnere, mortuus fuerit, percussor non erit reus sanguinis</i>. Sed multo magis licitum est defendere propriam vitam quam propriam domum. Ergo etiam si aliquis occidat aliquem pro defensione vitae suae, non erit reus homicidii.</p><p title="II-II q. 64 a. 7 co."><a name="41804"><span class="ref">[41804] IIª-IIae q. 64 a. 7 co.</span></a> Respondeo dicendum quod nihil prohibet unius actus esse duos effectus, quorum alter solum sit in intentione, alius vero sit praeter intentionem. Morales autem actus recipiunt speciem secundum id quod intenditur, non autem ab eo quod est praeter intentionem, cum sit per accidens, ut ex supradictis patet. Ex actu igitur alicuius seipsum defendentis duplex effectus sequi potest, unus quidem conservatio propriae vitae; alius autem occisio invadentis. Actus igitur huiusmodi ex hoc quod intenditur conservatio propriae vitae, non habet rationem illiciti, cum hoc sit cuilibet naturale quod se conservet in esse quantum potest. Potest tamen aliquis actus ex bona intentione proveniens illicitus reddi si non sit proportionatus fini. Et ideo si aliquis ad defendendum propriam vitam utatur maiori violentia quam oporteat, erit illicitum. Si vero moderate violentiam repellat, erit licita defensio, nam secundum iura, <i>vim vi repellere licet cum moderamine inculpatae tutelae</i>. Nec est necessarium ad salutem ut homo actum moderatae tutelae praetermittat ad evitandum occisionem alterius, quia plus tenetur homo vitae suae providere quam vitae alienae. Sed quia occidere hominem non licet nisi publica auctoritate propter bonum commune, ut ex supradictis patet; illicitum est quod homo intendat occidere hominem ut seipsum defendat, nisi ei qui habet publicam auctoritatem, qui, intendens hominem occidere ad sui defensionem, refert hoc ad publicum bonum, ut patet in milite pugnante contra hostes, et in ministro iudicis pugnante contra latrones. Quamvis et isti etiam peccent si privata libidine moveantur.</p><p title="II-II q. 64 a. 7 ad 1"><a name="41805"><span class="ref">[41805] IIª-IIae q. 64 a. 7 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod auctoritas Augustini intelligenda est in eo casu quo quis intendit occidere hominem ut seipsum a morte liberet.</p><p title="II-II q. 64 a. 7 ad 2"><a name="41806"><span class="ref">[41806] IIª-IIae q. 64 a. 7 ad 2</span></a> In quo etiam casu intelligitur auctoritas inducta ex libro de libero arbitrio. Unde signanter dicitur, pro his rebus, in quo designatur intentio. Et per hoc patet responsio ad secundum.</p><p title="II-II q. 64 a. 7 ad 3"><a name="41807"><span class="ref">[41807] IIª-IIae q. 64 a. 7 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod irregularitas consequitur actum homicidii etiam si sit absque peccato, ut patet in iudice qui iuste aliquem condemnat ad mortem. Et propter hoc clericus, etiam si se defendendo interficiat aliquem, irregularis est, quamvis non intendat occidere, sed seipsum defendere.</p><p title="II-II q. 64 a. 7 ad 4"><a name="41808"><span class="ref">[41808] IIª-IIae q. 64 a. 7 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod actus fornicationis vel adulterii non ordinatur ad conservationem propriae vitae ex necessitate, sicut actus ex quo quandoque sequitur homicidium.</p><p title="II-II q. 64 a. 7 ad 5"><a name="41809"><span class="ref">[41809] IIª-IIae q. 64 a. 7 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod ibi prohibetur defensio quae est cum livore vindictae. Unde Glossa dicit, <i>non vos defendentes, idest, non sitis referientes adversarios</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 8</h3><p title="II-II q. 64 a. 8 arg. 1"><a name="41810"><span class="ref">[41810] IIª-IIae q. 64 a. 8 arg. 1</span></a> Ad octavum sic proceditur. Videtur quod aliquis casualiter occidens hominem incurrat homicidii reatum. Legitur enim Gen. IV quod Lamech, credens interficere bestiam, interfecit hominem, et reputatum est ei ad homicidium. Ergo reatum homicidii incurrit qui casualiter hominem occidit.</p><p title="II-II q. 64 a. 8 arg. 2"><a name="41811"><span class="ref">[41811] IIª-IIae q. 64 a. 8 arg. 2</span></a> Praeterea, Exod. XXI dicitur quod <i>si quis percusserit mulierem praegnantem et aborsum fecerit, si mors eius fuerit subsecuta, reddet animam pro anima</i>. Sed hoc potest fieri absque intentione occisionis. Ergo homicidium casuale habet homicidii reatum.</p><p title="II-II q. 64 a. 8 arg. 3"><a name="41812"><span class="ref">[41812] IIª-IIae q. 64 a. 8 arg. 3</span></a> Praeterea, in decretis, dist. l, inducuntur plures canones in quibus casualia homicidia puniuntur. Sed poena non debetur nisi culpae. Ergo ille qui casualiter occidit hominem, incurrit homicidii culpam.</p><p title="II-II q. 64 a. 8 s. c."><a name="41813"><span class="ref">[41813] IIª-IIae q. 64 a. 8 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, ad Publicolam, <i>absit ut ea quae propter bonum ac licitum facimus, si quid per haec, praeter nostram voluntatem, cuiquam mali acciderit, nobis imputetur</i>. Sed contingit quandoque ut propter bonum aliquid facientibus homicidium consequatur casualiter. Ergo non imputatur facienti ad culpam.</p><p title="II-II q. 64 a. 8 co."><a name="41814"><span class="ref">[41814] IIª-IIae q. 64 a. 8 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, secundum philosophum, in II Physic., casus est causa agens praeter intentionem. Et ideo ea quae casualia sunt, simpliciter loquendo, non sunt intenta neque voluntaria. Et quia omne peccatum est voluntarium, secundum Augustinum, consequens est quod casualia, inquantum huiusmodi, non sunt peccata. Contingit tamen id quod non est actu et per se volitum vel intentum, esse per accidens volitum et intentum, secundum quod causa per accidens dicitur removens prohibens. Unde ille qui non removet ea ex quibus sequitur homicidium, si debeat removere, erit quodammodo homicidium voluntarium. Hoc autem contingit dupliciter, uno modo, quando dans operam rebus illicitis, quas vitare debebat, homicidium incurrit; alio modo, quando non adhibet debitam sollicitudinem. Et ideo secundum iura, si aliquis det operam rei licitae, debitam diligentiam adhibens, et ex hoc homicidium sequatur, non incurrit homicidii reatum, si vero det operam rei illicitae, vel etiam det operam rei licitae non adhibens diligentiam debitam, non evadit homicidii reatum si ex eius opere mors hominis consequatur.</p><p title="II-II q. 64 a. 8 ad 1"><a name="41815"><span class="ref">[41815] IIª-IIae q. 64 a. 8 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Lamech non adhibuit sufficientem diligentiam ad homicidium vitandum, et ideo reatum homicidii non evasit.</p><p title="II-II q. 64 a. 8 ad 2"><a name="41816"><span class="ref">[41816] IIª-IIae q. 64 a. 8 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ille qui percutit mulierem praegnantem dat operam rei illicitae. Et ideo si sequatur mors vel mulieris vel puerperii animati, non effugiet homicidii crimen, praecipue cum ex tali percussione in promptu sit quod mors sequatur.</p><p title="II-II q. 64 a. 8 ad 3"><a name="41817"><span class="ref">[41817] IIª-IIae q. 64 a. 8 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod secundum canones imponitur poena his qui casualiter occidunt dantes operam rei illicitae, vel non adhibentes diligentiam debitam.</p></div></div><div class="q" id="q65"><h2>Quaestio 65</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 65 pr."><a name="41818"><span class="ref">[41818] IIª-IIae q. 65 pr.</span></a> Deinde considerandum est de peccatis aliarum iniuriarum quae in personam committuntur. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, de mutilatione membrorum. Secundo, de verberatione. Tertio, de incarceratione. Quarto, utrum peccatum huiusmodi iniuriarum aggravetur ex hoc quod committitur in personam coniunctam aliis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 65 a. 1 arg. 1"><a name="41819"><span class="ref">[41819] IIª-IIae q. 65 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod mutilare aliquem membro in nullo casu possit esse licitum. Damascenus enim dicit, in II libro, quod peccatum committitur per hoc quod receditur <i>ab eo quod est secundum naturam in id quod est contra naturam</i>. Sed secundum naturam a Deo institutam est quod corpus hominis sit integrum membris; contra naturam autem est quod sit membro diminutum. Ergo mutilare aliquem membro semper videtur esse peccatum.</p><p title="II-II q. 65 a. 1 arg. 2"><a name="41820"><span class="ref">[41820] IIª-IIae q. 65 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, sicut se habet tota anima ad totum corpus, ita se habent partes animae ad partes corporis, ut dicitur in II de anima. Sed non licet aliquem privare anima occidendo ipsum, nisi publica potestate. Ergo etiam non licet aliquem mutilare membro, nisi forte secundum publicam potestatem.</p><p title="II-II q. 65 a. 1 arg. 3"><a name="41821"><span class="ref">[41821] IIª-IIae q. 65 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, salus animae praeferenda est saluti corporali. Sed non licet aliquem mutilare se membro propter salutem animae, puniuntur enim secundum statuta Nicaeni Concilii qui se castraverunt propter castitatem servandam. Ergo propter nullam aliam causam licet aliquem membro mutilare.</p><p title="II-II q. 65 a. 1 s. c."><a name="41822"><span class="ref">[41822] IIª-IIae q. 65 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Exod. XXI, <i>oculum pro oculo, dentem pro dente, manum pro manu, pedem pro pede</i>.</p><p title="II-II q. 65 a. 1 co."><a name="41823"><span class="ref">[41823] IIª-IIae q. 65 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod cum membrum aliquod sit pars totius humani corporis, est propter totum, sicut imperfectum propter perfectum. Unde disponendum est de membro humani corporis secundum quod expedit toti. Membrum autem humani corporis per se quidem utile est ad bonum totius corporis, per accidens tamen potest contingere quod sit nocivum, puta cum membrum putridum est totius corporis corruptivum. Si ergo membrum sanum fuerit et in sua naturali dispositione consistens, non potest praecidi absque totius hominis detrimento. Sed quia ipse totus homo ordinatur ut ad finem ad totam communitatem cuius est pars, ut supra dictum est; potest contingere quod abscisio membri, etsi vergat in detrimentum totius corporis, ordinatur tamen ad bonum communitatis, inquantum alicui infertur in poenam ad cohibitionem peccatorum. Et ideo sicut per publicam potestatem aliquis licite privatur totaliter vita propter aliquas maiores culpas, ita etiam privatur membro propter aliquas culpas minores. Hoc autem non est licitum alicui privatae personae, etiam volente illo cuius est membrum, quia per hoc fit iniuria communitati, cuius est ipse homo et omnes partes eius. Si vero membrum propter putredinem sit totius corporis corruptivum, tunc licitum est, de voluntate eius cuius est membrum, putridum membrum praescindere propter salutem totius corporis, quia unicuique commissa est cura propriae salutis. Et eadem ratio est si fiat voluntate eius ad quem pertinet curare de salute eius qui habet membrum corruptum. Aliter autem aliquem membro mutilare est omnino illicitum.</p><p title="II-II q. 65 a. 1 ad 1"><a name="41824"><span class="ref">[41824] IIª-IIae q. 65 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod nihil prohibet id quod est contra particularem naturam esse secundum naturam universalem, sicut mors et corruptio in rebus naturalibus est contra particularem naturam eius quod corrumpitur, cum tamen sit secundum naturam universalem. Et similiter mutilare aliquem membro, etsi sit contra naturam particularem corporis eius qui mutilatur, est tamen secundum naturalem rationem in comparatione ad bonum commune.</p><p title="II-II q. 65 a. 1 ad 2"><a name="41825"><span class="ref">[41825] IIª-IIae q. 65 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod totius hominis vita non ordinatur ad aliquid proprium ipsius hominis, sed ad ipsam potius omnia quae sunt hominis ordinantur. Et ideo privare aliquem vita in nullo casu pertinet ad aliquem nisi ad publicam potestatem, cui committitur procuratio boni communis. Sed praecisio membri potest ordinari ad propriam salutem unius hominis. Et ideo in aliquo casu potest ad ipsum pertinere.</p><p title="II-II q. 65 a. 1 ad 3"><a name="41826"><span class="ref">[41826] IIª-IIae q. 65 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod membrum non est praecidendum propter corporalem salutem totius nisi quando aliter toti subveniri non potest. Saluti autem spirituali semper potest aliter subveniri quam per membri praecisionem, quia peccatum subiacet voluntati. Et ideo in nullo casu licet membrum praecidere propter quodcumque peccatum vitandum. Unde Chrysostomus, exponens illud Matth. XIX, <i>sunt eunuchi qui seipsos castraverunt propter regnum caelorum, dicit, non membrorum abscisionem, sed malarum cogitationum interemptionem. Maledictioni enim est obnoxius qui membrum abscidit, etenim quae homicidarum sunt talis praesumit</i>. Et postea subdit, <i>neque concupiscentia mansuetior ita fit, sed molestior. Aliunde enim habet fontes sperma quod in nobis est, et praecipue a proposito incontinenti et mente negligente, nec ita abscisio membri comprimit tentationes, ut cogitationis frenum</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 65 a. 2 arg. 1"><a name="41827"><span class="ref">[41827] IIª-IIae q. 65 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod non liceat patribus verberare filios, aut dominis servos. Dicit enim apostolus, ad Ephes. VI, <i>vos, patres, nolite ad iracundiam provocare filios vestros</i>. Et infra subdit, <i>et vos, domini, eadem facite servis, remittentes minas</i>. Sed propter verbera aliqui ad iracundiam provocantur. Sunt etiam minis graviora. Ergo neque patres filios, neque domini servos debent verberare.</p><p title="II-II q. 65 a. 2 arg. 2"><a name="41828"><span class="ref">[41828] IIª-IIae q. 65 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in X Ethic., quod <i>sermo paternus habet solum monitionem, non autem coactionem</i>. Sed quaedam coactio est per verbera. Ergo parentibus non licet filios verberare.</p><p title="II-II q. 65 a. 2 arg. 3"><a name="41829"><span class="ref">[41829] IIª-IIae q. 65 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, unicuique licet alteri disciplinam impendere, hoc enim pertinet ad eleemosynas spirituales, ut supra dictum est. Si ergo parentibus licet propter disciplinam filios verberare, pari ratione cuilibet licebit quemlibet verberare. Quod patet esse falsum. Ergo et primum.</p><p title="II-II q. 65 a. 2 s. c."><a name="41830"><span class="ref">[41830] IIª-IIae q. 65 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Prov. XIII, <i>qui parcit virgae, odit filium suum</i>; et infra XXIII, <i>noli subtrahere a puero disciplinam. Si enim percusseris eum virga, non morietur, tu virga percuties eum, et animam eius de Inferno liberabis</i>. Et Eccli. XXXIII dicitur, <i>servo malevolo tortura et compedes</i>.</p><p title="II-II q. 65 a. 2 co."><a name="41831"><span class="ref">[41831] IIª-IIae q. 65 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod per verberationem nocumentum quoddam infertur corpori eius qui verberatur, aliter tamen quam in mutilatione, nam mutilatio tollit corporis integritatem, verberatio vero tantummodo afficit sensum dolore. Unde multo minus nocumentum est quam membri mutilatio. Nocumentum autem inferre alicui non licet nisi per modum poenae propter iustitiam. Nullus autem iuste punit aliquem nisi sit eius ditioni subiectus. Et ideo verberare aliquem non licet nisi habenti potestatem aliquam super illum qui verberatur. Et quia filius subditur potestati patris, et servus potestati domini, licite potest verberare pater filium et dominus servum, causa correctionis et disciplinae.</p><p title="II-II q. 65 a. 2 ad 1"><a name="41832"><span class="ref">[41832] IIª-IIae q. 65 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, cum ira sit appetitus vindictae, praecipue concitatur ira cum aliquis se reputat laesum iniuste, ut patet per philosophum, in II Rhet. Et ideo per hoc quod patribus interdicitur ne filios ad iracundiam provocent, non prohibetur quin filios verberent causa disciplinae, sed quod non immoderate eos affligant verberibus. Quod vero inducitur dominis quod remittant minas, potest dupliciter intelligi. Uno modo, ut remisse minis utantur, quod pertinet ad moderationem disciplinae. Alio modo, ut aliquis non semper impleat quod comminatus est, quod pertinet ad hoc quod iudicium quo quis comminatus est poenam, quandoque per remissionis misericordiam temperetur.</p><p title="II-II q. 65 a. 2 ad 2"><a name="41833"><span class="ref">[41833] IIª-IIae q. 65 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod maior potestas maiorem debet habere coactionem. Sicut autem civitas est perfecta communitas, ita princeps civitatis habet perfectam potestatem coercendi, et ideo potest infligere poenas irreparabiles, scilicet occisionis vel mutilationis. Pater autem et dominus, qui praesunt familiae domesticae, quae est imperfecta communitas, habent imperfectam potestatem coercendi secundum leviores poenas, quae non inferunt irreparabile nocumentum. Et huiusmodi est verberatio.</p><p title="II-II q. 65 a. 2 ad 3"><a name="41834"><span class="ref">[41834] IIª-IIae q. 65 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod exhibere disciplinam volenti cuilibet licet. Sed disciplinam nolenti adhibere est solum eius cui alterius cura committitur. Et ad hoc pertinet aliquem verberibus castigare.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 65 a. 3 arg. 1"><a name="41835"><span class="ref">[41835] IIª-IIae q. 65 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod non liceat aliquem hominem incarcerare. Actus enim est malus ex genere qui cadit supra indebitam materiam, ut supra dictum est. Sed homo, habens naturalem arbitrii libertatem, est indebita materia incarcerationis, quae libertati repugnat. Ergo illicitum est aliquem incarcerare.</p><p title="II-II q. 65 a. 3 arg. 2"><a name="41836"><span class="ref">[41836] IIª-IIae q. 65 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, humana iustitia regulari debet ex divina. Sed sicut dicitur Eccli. XV, <i>Deus reliquit hominem in manu consilii sui</i>. Ergo videtur quod non est aliquis coercendus vinculis vel carcere.</p><p title="II-II q. 65 a. 3 arg. 3"><a name="41837"><span class="ref">[41837] IIª-IIae q. 65 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, nullus est cohibendus nisi ab opere malo, a quo quilibet licite potest alium impedire. Si ergo incarcerare aliquem esset licitum ad hoc quod cohiberetur a malo, cuilibet esset licitum aliquem incarcerare. Quod patet esse falsum. Ergo et primum.</p><p title="II-II q. 65 a. 3 s. c."><a name="41838"><span class="ref">[41838] IIª-IIae q. 65 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Levit. XXIV legitur quendam missum fuisse in carcerem propter peccatum blasphemiae.</p><p title="II-II q. 65 a. 3 co."><a name="41839"><span class="ref">[41839] IIª-IIae q. 65 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod in bonis corporis tria per ordinem considerantur. Primo quidem, integritas corporalis substantiae, cui detrimentum affertur per occisionem vel mutilationem. Secundo, delectatio vel quies sensus, cui opponitur verberatio, vel quidlibet sensum dolore afficiens. Tertio, motus et usus membrorum, qui impeditur per ligationem vel incarcerationem, seu quamcumque detentionem. Et ideo incarcerare aliquem, vel qualitercumque detinere, est illicitum nisi fiat secundum ordinem iustitiae, aut in poenam aut ad cautelam alicuius mali vitandi.</p><p title="II-II q. 65 a. 3 ad 1"><a name="41840"><span class="ref">[41840] IIª-IIae q. 65 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod homo qui abutitur potestate sibi data, meretur eam amittere. Et ideo homo qui peccando abusus est libero usu suorum membrorum, conveniens est incarcerationis materia.</p><p title="II-II q. 65 a. 3 ad 2"><a name="41841"><span class="ref">[41841] IIª-IIae q. 65 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Deus quandoque, secundum ordinem suae sapientiae, peccatores cohibet ne possint peccata implere, secundum illud Iob V, <i>qui dissipat cogitationes malignorum, ne possint implere manus eorum quod coeperant</i>. Quandoque vero eos permittit quod volunt agere. Et similiter secundum humanam iustitiam non pro qualibet culpa homines incarcerantur, sed pro aliquibus.</p><p title="II-II q. 65 a. 3 ad 3"><a name="41842"><span class="ref">[41842] IIª-IIae q. 65 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod detinere hominem ad horam ab aliquo opere illicito statim perpetrando, cuilibet licet, sicut cum aliquis detinet aliquem ne se praecipitet, vel ne alium feriat. Sed simpliciter aliquem includere vel ligare ad eum solum pertinet qui habet disponere universaliter de actibus et vita alterius, quia per hoc impeditur non solum a malis, sed etiam a bonis agendis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 65 a. 4 arg. 1"><a name="41843"><span class="ref">[41843] IIª-IIae q. 65 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod peccatum non aggravetur ex hoc quod praedictae iniuriae inferuntur in personas aliis coniunctas. Huiusmodi enim iniuriae habent rationem peccati prout nocumentum alicui infertur contra eius voluntatem. Sed magis est contra hominis voluntatem malum quod in personam propriam infertur quam quod infertur in personam coniunctam. Ergo iniuria illata in personam coniunctam est minor.</p><p title="II-II q. 65 a. 4 arg. 2"><a name="41844"><span class="ref">[41844] IIª-IIae q. 65 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, in sacra Scriptura praecipue reprehenduntur qui pupillis et viduis iniurias inferunt, unde dicitur Eccli. XXXV, <i>non despiciet preces pupilli, nec viduam, si effundat loquelam gemitus</i>. Sed vidua et pupillus non sunt personae aliis coniunctae. Ergo ex hoc quod infertur iniuria personis coniunctis non aggravatur peccatum.</p><p title="II-II q. 65 a. 4 arg. 3"><a name="41845"><span class="ref">[41845] IIª-IIae q. 65 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, persona coniuncta habet propriam voluntatem, sicut et principalis persona. Potest ergo aliquid ei esse voluntarium quod est contra voluntatem principalis personae, ut patet in adulterio, quod placet uxori et displicet viro. Sed huiusmodi iniuriae habent rationem peccati prout consistunt in involuntaria commutatione. Ergo huiusmodi iniuriae minus habent de ratione peccati.</p><p title="II-II q. 65 a. 4 s. c."><a name="41846"><span class="ref">[41846] IIª-IIae q. 65 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Deut. XXVIII, ad quandam exaggerationem dicitur, <i>filii tui et filiae tuae tradentur alteri populo videntibus oculis tuis</i>.</p><p title="II-II q. 65 a. 4 co."><a name="41847"><span class="ref">[41847] IIª-IIae q. 65 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod quanto aliqua iniuria in plures redundat, ceteris paribus, tanto gravius est peccatum. Et inde est quod gravius est peccatum si aliquis percutiat principem quam personam privatam, quia redundat in iniuriam totius multitudinis, ut supra dictum est. Cum autem infertur iniuria in aliquam personam coniunctam alteri qualitercumque, iniuria illa pertinet ad duas personas. Et ideo, ceteris paribus, ex hoc ipso aggravatur peccatum. Potest tamen contingere quod secundum aliquas circumstantias sit gravius peccatum quod fit contra personam nulli coniunctam, vel propter dignitatem personae, vel propter magnitudinem nocumenti.</p><p title="II-II q. 65 a. 4 ad 1"><a name="41848"><span class="ref">[41848] IIª-IIae q. 65 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod iniuria illata in personam coniunctam minus est nociva personae cui coniungitur quam si in ipsam immediate inferretur, et ex hac parte est minus peccatum. Sed hoc totum quod pertinet ad iniuriam personae cui coniungitur, superadditur peccato quod quis incurrit ex eo quod aliam personam secundum se laedit.</p><p title="II-II q. 65 a. 4 ad 2"><a name="41849"><span class="ref">[41849] IIª-IIae q. 65 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod iniuriae illatae in viduas et pupillos magis exaggerantur, tum quia magis opponuntur misericordiae. Tum quia idem nocumentum huiusmodi personis inflictum est eis gravius, quia non habent relevantem.</p><p title="II-II q. 65 a. 4 ad 3"><a name="41850"><span class="ref">[41850] IIª-IIae q. 65 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod per hoc quod uxor voluntarie consentit in adulterium, minoratur quidem peccatum et iniuria ex parte ipsius mulieris, gravius enim esset si adulter violenter eam opprimeret. Non tamen per hoc tollitur iniuria ex parte viri, quia <i>uxor non habet potestatem sui corporis, sed vir</i>, ut dicitur I ad Cor. VII. Et eadem ratio est de similibus. De adulterio tamen, quod non solum iustitiae, sed etiam castitati opponitur, erit locus infra agendi in tractatu de temperantia.</p></div></div><div class="q" id="q66"><h2>Quaestio 66</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 66 pr."><a name="41851"><span class="ref">[41851] IIª-IIae q. 66 pr.</span></a> Deinde considerandum est de peccatis iustitiae oppositis per quae infertur nocumentum proximo in rebus, scilicet de furto et rapina. Et circa hoc quaeruntur novem. Primo, utrum naturalis sit homini possessio exteriorum rerum. Secundo, utrum licitum sit quod aliquis rem aliquam possideat quasi propriam. Tertio, utrum furtum sit occulta acceptio rei alienae. Quarto, utrum rapina sit peccatum specie differens a furto. Quinto, utrum omne furtum sit peccatum. Sexto, utrum furtum sit peccatum mortale. Septimo, utrum liceat furari in necessitate. Octavo, utrum omnis rapina sit peccatum mortale. Nono, utrum rapina sit gravius peccatum quam furtum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 66 a. 1 arg. 1"><a name="41852"><span class="ref">[41852] IIª-IIae q. 66 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod non sit naturalis homini possessio exteriorum rerum. Nullus enim debet sibi attribuere quod Dei est. Sed dominium omnium creaturarum est proprie Dei, secundum illud Psalm., <i>domini est terra</i> et cetera. Ergo non est naturalis homini rerum possessio.</p><p title="II-II q. 66 a. 1 arg. 2"><a name="41853"><span class="ref">[41853] IIª-IIae q. 66 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, Basilius, exponens verbum divitis dicentis, Luc. XII, <i>congregabo omnia quae nata sunt mihi et bona mea</i>, dicit, <i>dic mihi, quae tua? Unde ea sumens in vitam tulisti?</i> Sed illa quae homo possidet naturaliter, potest aliquis convenienter dicere esse sua. Ergo homo non possidet naturaliter exteriora bona.</p><p title="II-II q. 66 a. 1 arg. 3"><a name="41854"><span class="ref">[41854] IIª-IIae q. 66 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut Ambrosius dicit, in libro de Trin., dominus nomen est potestatis. Sed homo non habet potestatem super res exteriores, nihil enim potest circa earum naturam immutare. Ergo possessio exteriorum rerum non est homini naturalis.</p><p title="II-II q. 66 a. 1 s. c."><a name="41855"><span class="ref">[41855] IIª-IIae q. 66 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur in Psalm., omnia subiecisti sub pedibus eius, scilicet hominis.</p><p title="II-II q. 66 a. 1 co."><a name="41856"><span class="ref">[41856] IIª-IIae q. 66 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod res exterior potest dupliciter considerari. Uno modo, quantum ad eius naturam, quae non subiacet humanae potestati, sed solum divinae, cui omnia ad nutum obediunt. Alio modo, quantum ad usum ipsius rei. Et sic habet homo naturale dominium exteriorum rerum, quia per rationem et voluntatem potest uti rebus exterioribus ad suam utilitatem, quasi propter se factis; semper enim imperfectiora sunt propter perfectiora, ut supra habitum est. Et ex hac ratione philosophus probat, in I Polit., quod possessio rerum exteriorum est homini naturalis. Hoc autem naturale dominium super ceteras creaturas, quod competit homini secundum rationem, in qua imago Dei consistit, manifestatur in ipsa hominis creatione, Gen. I, ubi dicitur, <i>faciamus hominem ad similitudinem et imaginem nostram, et praesit piscibus maris,</i> et cetera.</p><p title="II-II q. 66 a. 1 ad 1"><a name="41857"><span class="ref">[41857] IIª-IIae q. 66 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Deus habet principale dominium omnium rerum. Et ipse secundum suam providentiam ordinavit res quasdam ad corporalem hominis sustentationem. Et propter hoc homo habet naturale rerum dominium quantum ad potestatem utendi ipsis.</p><p title="II-II q. 66 a. 1 ad 2"><a name="41858"><span class="ref">[41858] IIª-IIae q. 66 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod dives ille reprehenditur ex hoc quod putabat exteriora bona esse principaliter sua, quasi non accepisset ea ab alio, scilicet a Deo.</p><p title="II-II q. 66 a. 1 ad 3"><a name="41859"><span class="ref">[41859] IIª-IIae q. 66 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ratio illa procedit de dominio exteriorum rerum quantum ad naturas ipsarum, quod quidem dominium soli Deo convenit, ut dictum est.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 66 a. 2 arg. 1"><a name="41860"><span class="ref">[41860] IIª-IIae q. 66 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod non liceat alicui rem aliquam quasi propriam possidere. Omne enim quod est contra ius naturale est illicitum. Sed secundum ius naturale omnia sunt communia, cui quidem communitati contrariatur possessionum proprietas. Ergo illicitum est cuilibet homini appropriare sibi aliquam rem exteriorem.</p><p title="II-II q. 66 a. 2 arg. 2"><a name="41861"><span class="ref">[41861] IIª-IIae q. 66 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, Basilius dicit, exponens praedictum verbum divitis, <i>sicut qui, praeveniens ad spectacula, prohiberet advenientes, sibi appropriando quod ad communem usum ordinatur; similes sunt divites qui communia, quae praeoccupaverunt, aestimant sua esse</i>. Sed illicitum esset praecludere viam aliis ad potiendum communibus bonis. Ergo illicitum est appropriare sibi aliquam rem communem.</p><p title="II-II q. 66 a. 2 arg. 3"><a name="41862"><span class="ref">[41862] IIª-IIae q. 66 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, Ambrosius dicit, et habetur in decretis, dist. XLVII, Can. sicut hi, proprium nemo dicat quod est commune. Appellat autem communes res exteriores, sicut patet ex his quae praemittit. Ergo videtur illicitum esse quod aliquis appropriet sibi aliquam rem exteriorem.</p><p title="II-II q. 66 a. 2 s. c."><a name="41863"><span class="ref">[41863] IIª-IIae q. 66 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in libro de Haeres., <i>apostolici dicuntur qui se hoc nomine arrogantissime vocaverunt, eo quod in suam communionem non acciperent utentes coniugibus, et res proprias possidentes, quales habet Catholica Ecclesia et monachos et clericos plurimos</i>. Sed ideo isti haeretici sunt quoniam, se ab Ecclesia separantes, nullam spem putant eos habere qui utuntur his rebus, quibus ipsi carent. Est ergo erroneum dicere quod non liceat homini propria possidere.</p><p title="II-II q. 66 a. 2 co."><a name="41864"><span class="ref">[41864] IIª-IIae q. 66 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod circa rem exteriorem duo competunt homini. Quorum unum est potestas procurandi et dispensandi. Et quantum ad hoc licitum est quod homo propria possideat. Et est etiam necessarium ad humanam vitam, propter tria. Primo quidem, quia magis sollicitus est unusquisque ad procurandum aliquid quod sibi soli competit quam aliquid quod est commune omnium vel multorum, quia unusquisque, laborem fugiens, relinquit alteri id quod pertinet ad commune; sicut accidit in multitudine ministrorum. Alio modo, quia ordinatius res humanae tractantur si singulis immineat propria cura alicuius rei procurandae, esset autem confusio si quilibet indistincte quaelibet procuraret. Tertio, quia per hoc magis pacificus status hominum conservatur, dum unusquisque re sua contentus est. Unde videmus quod inter eos qui communiter et ex indiviso aliquid possident, frequentius iurgia oriuntur. Aliud vero quod competit homini circa res exteriores est usus ipsarum. Et quantum ad hoc non debet homo habere res exteriores ut proprias, sed ut communes, ut scilicet de facili aliquis ea communicet in necessitates aliorum. Unde apostolus dicit, I ad Tim. ult., <i>divitibus huius saeculi praecipe facile tribuere, communicare</i>.</p><p title="II-II q. 66 a. 2 ad 1"><a name="41865"><span class="ref">[41865] IIª-IIae q. 66 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod communitas rerum attribuitur iuri naturali, non quia ius naturale dictet omnia esse possidenda communiter et nihil esse quasi proprium possidendum, sed quia secundum ius naturale non est distinctio possessionum, sed magis secundum humanum condictum, quod pertinet ad ius positivum, ut supra dictum est. Unde proprietas possessionum non est contra ius naturale; sed iuri naturali superadditur per adinventionem rationis humanae.</p><p title="II-II q. 66 a. 2 ad 2"><a name="41866"><span class="ref">[41866] IIª-IIae q. 66 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ille qui, praeveniens ad spectacula, praepararet aliis viam, non illicite ageret, sed ex hoc illicite agit quod alios prohibet. Et similiter dives non illicite agit si, praeoccupans possessionem rei quae a principio erat communis, aliis communicat, peccat autem si alios ab usu illius rei indiscrete prohibeat. Unde Basilius ibidem dicit, <i>cur tu abundas, ille vero mendicat, nisi ut tu bonae dispensationis merita consequaris, ille vero patientiae praemiis coronetur?</i></p><p title="II-II q. 66 a. 2 ad 3"><a name="41867"><span class="ref">[41867] IIª-IIae q. 66 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod cum dicit Ambrosius, <i>nemo proprium dicat quod est commune</i>, loquitur de proprietate quantum ad usum. Unde subdit, <i>plus quam sufficeret sumptui, violenter obtentum est</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 66 a. 3 arg. 1"><a name="41868"><span class="ref">[41868] IIª-IIae q. 66 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod non sit de ratione furti occulte accipere rem alienam. Illud enim quod diminuit peccatum non videtur ad rationem peccati pertinere. Sed in occulto peccare pertinet ad diminutionem peccati, sicut e contrario ad exaggerandum peccatum quorundam dicitur Isaiae III, <i>peccatum suum quasi Sodoma praedicaverunt, nec absconderunt</i>. Ergo non est de ratione furti occulta acceptio rei alienae.</p><p title="II-II q. 66 a. 3 arg. 2"><a name="41869"><span class="ref">[41869] IIª-IIae q. 66 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, Ambrosius dicit, et habetur in decretis, dist. XLVII, <i>neque minus est criminis habenti tollere quam, cum possis et abundas, indigentibus denegare</i>. Ergo sicut furtum consistit in acceptione rei alienae, ita et in detentione ipsius.</p><p title="II-II q. 66 a. 3 arg. 3"><a name="41870"><span class="ref">[41870] IIª-IIae q. 66 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, homo potest furtim ab alio accipere etiam quod suum est puta rem quam apud alium deposuit, vel quae est ab eo iniuste ablata. Non est ergo de ratione furti quod sit occulta acceptio rei alienae.</p><p title="II-II q. 66 a. 3 s. c."><a name="41871"><span class="ref">[41871] IIª-IIae q. 66 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Isidorus dicit, in libro Etymol., <i>fur a furvo dictus est, idest a fusco, nam noctis utitur tempore</i>.</p><p title="II-II q. 66 a. 3 co."><a name="41872"><span class="ref">[41872] IIª-IIae q. 66 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod ad rationem furti tria concurrunt. Quorum primum convenit sibi secundum quod contrariatur iustitiae, quae unicuique tribuit quod suum est. Et ex hoc competit ei quod usurpat alienum. Secundum vero pertinet ad rationem furti prout distinguitur a peccatis quae sunt contra personam, sicut ab homicidio et adulterio. Et secundum hoc competit furto quod sit circa rem possessam. Si quis enim accipiat id quod est alterius non quasi possessio, sed quasi pars, sicut si amputet membrum; vel sicut persona coniuncta, ut si auferat filiam vel uxorem, non habet proprie rationem furti. Tertia differentia est quae complet furti rationem, ut scilicet occulte usurpetur alienum. Et secundum hoc propria ratio furti est ut sit occulta acceptio rei alienae.</p><p title="II-II q. 66 a. 3 ad 1"><a name="41873"><span class="ref">[41873] IIª-IIae q. 66 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod occultatio quandoque quidem est causa peccati, puta cum quis utitur occultatione ad peccandum, sicut accidit in fraude et dolo. Et hoc modo non diminuit, sed constituit speciem peccati. Et ita est in furto. Alio modo occultatio est simplex circumstantia peccati. Et sic diminuit peccatum, tum quia est signum verecundiae; tum quia tollit scandalum.</p><p title="II-II q. 66 a. 3 ad 2"><a name="41874"><span class="ref">[41874] IIª-IIae q. 66 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod detinere id quod alteri debetur eandem rationem nocumenti habet cum acceptione. Et ideo sub iniusta acceptione intelligitur etiam iniusta detentio.</p><p title="II-II q. 66 a. 3 ad 3"><a name="41875"><span class="ref">[41875] IIª-IIae q. 66 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod nihil prohibet id quod est simpliciter unius, secundum quid esse alterius. Sicut res deposita est simpliciter quidem deponentis, sed est eius apud quem deponitur quantum ad custodiam. Et id quod est per rapinam ablatum est rapientis, non simpliciter, sed quantum ad detentionem.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 66 a. 4 arg. 1"><a name="41876"><span class="ref">[41876] IIª-IIae q. 66 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod furtum et rapina non sint peccata differentia specie. Furtum enim et rapina differunt secundum occultum et manifestum, furtum enim importat occultam acceptionem, rapina vero violentam et manifestam. Sed in aliis generibus peccatorum occultum et manifestum non diversificant speciem. Ergo furtum et rapina non sunt peccata specie diversa.</p><p title="II-II q. 66 a. 4 arg. 2"><a name="41877"><span class="ref">[41877] IIª-IIae q. 66 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, moralia recipiunt speciem a fine, ut supra dictum est. Sed furtum et rapina ordinantur ad eundem finem, scilicet ad habendum aliena. Ergo non differunt specie.</p><p title="II-II q. 66 a. 4 arg. 3"><a name="41878"><span class="ref">[41878] IIª-IIae q. 66 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut rapitur aliquid ad possidendum, ita rapitur mulier ad delectandum, unde et Isidorus dicit, in libro Etymol., quod <i>raptor dicitur corruptor, et rapta corrupta</i>. Sed raptus dicitur sive mulier auferatur publice, sive occulte. Ergo et res possessa rapi dicitur sive occulte, sive publice rapiatur. Ergo non differunt furtum et rapina.</p><p title="II-II q. 66 a. 4 s. c."><a name="41879"><span class="ref">[41879] IIª-IIae q. 66 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus, in V Ethic., distinguit furtum a rapina, ponens furtum occultum, rapinam vero violentam.</p><p title="II-II q. 66 a. 4 co."><a name="41880"><span class="ref">[41880] IIª-IIae q. 66 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod furtum et rapina sunt vitia iustitiae opposita, inquantum aliquis alter facit iniustum. Nullus autem patitur iniustum volens, ut probatur in V Ethic. Et ideo furtum et rapina ex hoc habent rationem peccati quod acceptio est involuntaria ex parte eius cui aliquid subtrahitur. Involuntarium autem dupliciter dicitur, scilicet per ignorantiam, et violentiam, ut habetur in III Ethic. Et ideo aliam rationem peccati habet rapina, et aliam furtum. Et propter hoc differunt specie.</p><p title="II-II q. 66 a. 4 ad 1"><a name="41881"><span class="ref">[41881] IIª-IIae q. 66 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod in aliis generibus peccatorum non attenditur ratio peccati ex aliquo involuntario, sicut attenditur in peccatis oppositis iustitiae. Et ideo ubi occurrit diversa ratio involuntarii, est diversa species peccati.</p><p title="II-II q. 66 a. 4 ad 2"><a name="41882"><span class="ref">[41882] IIª-IIae q. 66 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod finis remotus est idem rapinae et furti, sed hoc non sufficit ad identitatem speciei, quia est diversitas in finibus proximis. Raptor enim vult per propriam potestatem obtinere, fur vero per astutiam.</p><p title="II-II q. 66 a. 4 ad 3"><a name="41883"><span class="ref">[41883] IIª-IIae q. 66 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod raptus mulieris non potest esse occultus ex parte mulieris quae rapitur. Et ideo etiam si sit occultus ex parte aliorum, quibus rapitur, adhuc remanet ratio rapinae ex parte mulieris, cui violentia infertur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="II-II q. 66 a. 5 arg. 1"><a name="41884"><span class="ref">[41884] IIª-IIae q. 66 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod furtum non semper sit peccatum. Nullum enim peccatum cadit sub praecepto divino, dicitur enim Eccli. XV, <i>nemini mandavit impie agere</i>. Sed Deus invenitur praecepisse furtum, dicitur enim Exod. XII, <i>fecerunt filii Israel sicut praeceperat dominus Moysi, et expoliaverunt Aegyptios</i>. Ergo furtum non semper est peccatum.</p><p title="II-II q. 66 a. 5 arg. 2"><a name="41885"><span class="ref">[41885] IIª-IIae q. 66 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, ille qui invenit rem non suam, si eam accipiat, videtur furtum committere, quia accipit rem alienam. Sed hoc videtur esse licitum secundum naturalem aequitatem; ut iuristae dicunt. Ergo videtur quod furtum non semper sit peccatum.</p><p title="II-II q. 66 a. 5 arg. 3"><a name="41886"><span class="ref">[41886] IIª-IIae q. 66 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, ille qui accipit rem suam non videtur peccare, cum non agat contra iustitiam, cuius aequalitatem non tollit. Sed furtum committitur etiam si aliquis rem suam occulte accipiat ab altero detentam vel custoditam. Ergo videtur quod furtum non semper sit peccatum.</p><p title="II-II q. 66 a. 5 s. c."><a name="41887"><span class="ref">[41887] IIª-IIae q. 66 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Exod. XX, <i>non furtum facies</i>.</p><p title="II-II q. 66 a. 5 co."><a name="41888"><span class="ref">[41888] IIª-IIae q. 66 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod si quis consideret furti rationem, duas rationes peccati in eo inveniet. Primo quidem, propter contrarietatem ad iustitiam, quae reddit unicuique quod suum est. Et sic furtum iustitiae opponitur, inquantum furtum est acceptio rei alienae. Secundo, ratione doli seu fraudis, quam fur committit occulte et quasi ex insidiis rem alienam usurpando. Unde manifestum est quod omne furtum est peccatum.</p><p title="II-II q. 66 a. 5 ad 1"><a name="41889"><span class="ref">[41889] IIª-IIae q. 66 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod accipere rem alienam vel occulte vel manifeste auctoritate iudicis hoc decernentis, non est furtum, quia iam fit sibi debitum per hoc quod sententialiter sibi est adiudicatum. Unde multo minus furtum fuit quod filii Israel tulerunt spolia Aegyptiorum de praecepto domini hoc decernentis pro afflictionibus quibus Aegyptii eos sine causa afflixerant. Et ideo signanter dicitur Sap. X, <i>iusti tulerunt spolia impiorum</i>.</p><p title="II-II q. 66 a. 5 ad 2"><a name="41890"><span class="ref">[41890] IIª-IIae q. 66 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod circa res inventas est distinguendum. Quaedam enim sunt quae nunquam fuerunt in bonis alicuius, sicut lapilli et gemmae quae inveniuntur in littore maris, et talia occupanti conceduntur. Et eadem ratio est de thesauris antiquo tempore sub terra occultatis, quorum non est aliquis possessor, nisi quod secundum leges civiles tenetur inventor medietatem dare domino agri, si in alieno agro invenerit; propter quod in parabola Evangelii dicitur, Matth. XIII, de inventore thesauri absconditi in agro, quod emit agrum, quasi ut haberet ius possidendi totum thesaurum. Quaedam vero res inventae fuerunt de propinquo in alicuius bonis. Et tunc, si quis eas accipiat non animo retinendi, sed animo restituendi domino, qui eas pro derelictis non habet, non committit furtum. Et similiter si pro derelictis habeantur, et hoc credat inventor, licet sibi retineat, non committit furtum. Alias autem committitur peccatum furti. Unde Augustinus dicit, in quadam homilia, et habetur XIV, qu. V, <i>si quid invenisti et non reddidisti, rapuisti</i>.</p><p title="II-II q. 66 a. 5 ad 3"><a name="41891"><span class="ref">[41891] IIª-IIae q. 66 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ille qui furtim accipit rem suam apud alium depositam, gravat depositarium, quia tenetur ad restituendum, vel ad ostendendum se esse innoxium. Unde manifestum est quod peccat, et tenetur ad relevandum gravamen depositarii. Qui vero furtim accipit rem suam apud alium iniuste detentam, peccat quidem, non quia gravet eum qui detinet, et ideo non tenetur ad restituendum aliquid vel ad recompensandum, sed peccat contra communem iustitiam, dum ipse sibi usurpat suae rei iudicium, iuris ordine praetermisso. Et ideo tenetur Deo satisfacere, et dare operam ut scandalum proximorum, si inde exortum fuerit, sedetur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="II-II q. 66 a. 6 arg. 1"><a name="41892"><span class="ref">[41892] IIª-IIae q. 66 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod furtum non sit peccatum mortale. Dicitur enim Prov. VI, <i>non grandis est culpae cum quis furatus fuerit</i>. Sed omne peccatum mortale est grandis culpae. Ergo furtum non est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 66 a. 6 arg. 2"><a name="41893"><span class="ref">[41893] IIª-IIae q. 66 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, peccato mortali mortis poena debetur. Sed pro furto non infligitur in lege poena mortis, sed solum poena damni, secundum illud Exod. XXII, <i>si quis furatus fuerit bovem aut ovem, quinque boves pro uno bove restituet, et quatuor oves pro una ove</i>. Ergo furtum non est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 66 a. 6 arg. 3"><a name="41894"><span class="ref">[41894] IIª-IIae q. 66 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, furtum potest committi in parvis rebus, sicut et in magnis. Sed inconveniens videtur quod pro furto alicuius parvae rei, puta unius acus vel unius pennae, aliquis puniatur morte aeterna. Ergo furtum non est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 66 a. 6 s. c."><a name="41895"><span class="ref">[41895] IIª-IIae q. 66 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod nullus damnatur secundum divinum iudicium nisi pro peccato mortali. Condemnatur autem aliquis pro furto, secundum illud Zach. V, <i>haec est maledictio quae egreditur super faciem omnis terrae, quia omnis fur sicut ibi scriptum est condemnatur</i>. Ergo furtum est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 66 a. 6 co."><a name="41896"><span class="ref">[41896] IIª-IIae q. 66 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra habitum est, peccatum mortale est quod contrariatur caritati, secundum quam est spiritualis animae vita. Caritas autem consistit quidem principaliter in dilectione Dei, secundario vero in dilectione proximi, ad quam pertinet ut proximo bonum velimus et operemur. Per furtum autem homo infert nocumentum proximo in suis rebus, et si passim homines sibi invicem furarentur, periret humana societas. Unde furtum, tanquam contrarium caritati, est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 66 a. 6 ad 1"><a name="41897"><span class="ref">[41897] IIª-IIae q. 66 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod furtum dicitur non esse grandis culpae duplici ratione. Primo quidem, propter necessitatem inducentem ad furandum, quae diminuit vel totaliter tollit culpam, ut infra patebit. Unde subdit, <i>furatur enim ut esurientem impleat animam</i>. Alio modo dicitur furtum non esse grandis culpae per comparationem ad reatum adulterii, quod punitur morte. Unde subditur de fure quod <i>deprehensus reddet septuplum, qui autem adulter est, perdet animam suam</i>.</p><p title="II-II q. 66 a. 6 ad 2"><a name="41898"><span class="ref">[41898] IIª-IIae q. 66 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod poenae praesentis vitae magis sunt medicinales quam retributivae, retributio enim reservatur divino iudicio, quod est secundum veritatem in peccantes. Et ideo secundum iudicium praesentis vitae non pro quolibet peccato mortali infligitur poena mortis, sed solum pro illis quae inferunt irreparabile nocumentum, vel etiam pro illis quae habent aliquam horribilem deformitatem. Et ideo pro furto, quod reparabile damnum infert, non infligitur secundum praesens iudicium poena mortis, nisi furtum aggravetur per aliquam gravem circumstantiam, sicut patet de sacrilegio, quod est furtum rei sacrae, et de peculatu, quod est furtum rei communis, ut patet per Augustinum, super Ioan.; et de plagio, quod est furtum hominis, pro quo quis morte punitur, ut patet Exod. XXI.</p><p title="II-II q. 66 a. 6 ad 3"><a name="41899"><span class="ref">[41899] IIª-IIae q. 66 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod illud quod modicum est ratio apprehendit quasi nihil. Et ideo in his quae minima sunt homo non reputat sibi nocumentum inferri, et ille qui accipit potest praesumere hoc non esse contra voluntatem eius cuius est res. Et pro tanto si quis furtive huiusmodi res minimas accipiat, potest excusari a peccato mortali. Si tamen habeat animum furandi et inferendi nocumentum proximo, etiam in talibus minimis potest esse peccatum mortale, sicut et in solo cogitatu per consensum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 7</h3><p title="II-II q. 66 a. 7 arg. 1"><a name="41900"><span class="ref">[41900] IIª-IIae q. 66 a. 7 arg. 1</span></a> Ad septimum sic proceditur. Videtur quod non liceat alicui furari propter necessitatem. Non enim imponitur poenitentia nisi peccanti. Sed extra, de furtis, dicitur, <i>si quis per necessitatem famis aut nuditatis furatus fuerit cibaria, vestem vel pecus, poeniteat hebdomadas tres</i>. Ergo non licet furari propter necessitatem.</p><p title="II-II q. 66 a. 7 arg. 2"><a name="41901"><span class="ref">[41901] IIª-IIae q. 66 a. 7 arg. 2</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in II Ethic., quod <i>quaedam confestim nominata convoluta sunt cum malitia</i>, inter quae ponit furtum. Sed illud quod est secundum se malum non potest propter aliquem bonum finem bonum fieri. Ergo non potest aliquis licite furari ut necessitati suae subveniat.</p><p title="II-II q. 66 a. 7 arg. 3"><a name="41902"><span class="ref">[41902] IIª-IIae q. 66 a. 7 arg. 3</span></a> Praeterea, homo debet diligere proximum sicut seipsum. Sed non licet furari ad hoc quod aliquis per eleemosynam proximo subveniat; ut Augustinus dicit, in libro contra mendacium. Ergo etiam non licet furari ad subveniendum propriae necessitati.</p><p title="II-II q. 66 a. 7 s. c."><a name="41903"><span class="ref">[41903] IIª-IIae q. 66 a. 7 s. c.</span></a> Sed contra est quod in necessitate sunt omnia communia. Et ita non videtur esse peccatum si aliquis rem alterius accipiat, propter necessitatem sibi factam communem.</p><p title="II-II q. 66 a. 7 co."><a name="41904"><span class="ref">[41904] IIª-IIae q. 66 a. 7 co.</span></a> Respondeo dicendum quod ea quae sunt iuris humani non possunt derogare iuri naturali vel iuri divino. Secundum autem naturalem ordinem ex divina providentia institutum, res inferiores sunt ordinatae ad hoc quod ex his subveniatur hominum necessitati. Et ideo per rerum divisionem et appropriationem, de iure humano procedentem, non impeditur quin hominis necessitati sit subveniendum ex huiusmodi rebus. Et ideo res quas aliqui superabundanter habent, ex naturali iure debentur pauperum sustentationi. Unde Ambrosius dicit, et habetur in decretis, dist. XLVII, <i>esurientium panis est quem tu detines; nudorum indumentum est quod tu recludis; miserorum redemptio et absolutio est pecunia quam tu in terram defodis</i>. Sed quia multi sunt necessitatem patientes, et non potest ex eadem re omnibus subveniri, committitur arbitrio uniuscuiusque dispensatio propriarum rerum, ut ex eis subveniat necessitatem patientibus. Si tamen adeo sit urgens et evidens necessitas ut manifestum sit instanti necessitati de rebus occurrentibus esse subveniendum, puta cum imminet personae periculum et aliter subveniri non potest; tunc licite potest aliquis ex rebus alienis suae necessitati subvenire, sive manifeste sive occulte sublatis. Nec hoc proprie habet rationem furti vel rapinae.</p><p title="II-II q. 66 a. 7 ad 1"><a name="41905"><span class="ref">[41905] IIª-IIae q. 66 a. 7 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod decretalis illa loquitur in casu in quo non est urgens necessitas.</p><p title="II-II q. 66 a. 7 ad 2"><a name="41906"><span class="ref">[41906] IIª-IIae q. 66 a. 7 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod uti re aliena occulte accepta in casu necessitatis extremae non habet rationem furti, proprie loquendo. Quia per talem necessitatem efficitur suum illud quod quis accipit ad sustentandam propriam vitam.</p><p title="II-II q. 66 a. 7 ad 3"><a name="41907"><span class="ref">[41907] IIª-IIae q. 66 a. 7 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod in casu similis necessitatis etiam potest aliquis occulte rem alienam accipere ut subveniat proximo sic indigenti.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 8</h3><p title="II-II q. 66 a. 8 arg. 1"><a name="41908"><span class="ref">[41908] IIª-IIae q. 66 a. 8 arg. 1</span></a> Ad octavum sic proceditur. Videtur quod rapina possit fieri sine peccato. Praeda enim per violentiam accipitur; quod videtur ad rationem rapinae pertinere, secundum praedicta. Sed praedam accipere ab hostibus licitum est, dicit enim Ambrosius, in libro de patriarchis, <i>cum praeda fuerit in potestate victoris, decet militarem disciplinam ut regi serventur omnia</i>, scilicet ad distribuendum. Ergo rapina in aliquo casu est licita.</p><p title="II-II q. 66 a. 8 arg. 2"><a name="41909"><span class="ref">[41909] IIª-IIae q. 66 a. 8 arg. 2</span></a> Praeterea, licitum est auferre ab aliquo id quod non est eius. Sed res quas infideles habent non sunt eorum, dicit enim Augustinus, in epistola ad Vinc. Donatist., <i>res falso appellatis vestras, quas nec iuste possidetis, et secundum leges terrenorum regum amittere iussi estis</i>. Ergo videtur quod ab infidelibus aliquis licite rapere posset.</p><p title="II-II q. 66 a. 8 arg. 3"><a name="41910"><span class="ref">[41910] IIª-IIae q. 66 a. 8 arg. 3</span></a> Praeterea, terrarum principes multa a suis subditis violenter extorquent; quod videtur ad rationem rapinae pertinere. Grave autem videtur dicere quod in hoc peccent, quia sic fere omnes principes damnarentur. Ergo rapina in aliquo casu est licita.</p><p title="II-II q. 66 a. 8 s. c."><a name="41911"><span class="ref">[41911] IIª-IIae q. 66 a. 8 s. c.</span></a> Sed contra est quod de quolibet licite accepto potest fieri Deo sacrificium vel oblatio. Non autem potest fieri de rapina, secundum illud Isaiae LXI, <i>ego dominus diligens iudicium, et odio habens rapinam in holocaustum</i>. Ergo per rapinam aliquid accipere non est licitum.</p><p title="II-II q. 66 a. 8 co."><a name="41912"><span class="ref">[41912] IIª-IIae q. 66 a. 8 co.</span></a> Respondeo dicendum quod rapina quandam violentiam et coactionem importat per quam, contra iustitiam, alicui aufertur quod suum est. In societate autem hominum nullus habet coactionem nisi per publicam potestatem. Et ideo quicumque per violentiam aliquid alteri aufert, si sit privata persona non utens publica potestate, illicite agit et rapinam committit, sicut patet in latronibus. Principibus vero publica potestas committitur ad hoc quod sint iustitiae custodes. Et ideo non licet eis violentia et coactione uti nisi secundum iustitiae tenorem, et hoc vel contra hostes pugnando, vel contra cives malefactores puniendo. Et quod per talem violentiam aufertur non habet rationem rapinae, cum non sit contra iustitiam. Si vero contra iustitiam aliqui per publicam potestatem violenter abstulerint res aliorum, illicite agunt et rapinam committunt, et ad restitutionem tenentur.</p><p title="II-II q. 66 a. 8 ad 1"><a name="41913"><span class="ref">[41913] IIª-IIae q. 66 a. 8 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod circa praedam distinguendum est. Quia si illi qui depraedantur hostes habeant bellum iustum, ea quae per violentiam in bello acquirunt eorum efficiuntur. Et hoc non habet rationem rapinae, unde nec ad restitutionem tenentur. Quamvis possint in acceptione praedae iustum bellum habentes peccare per cupiditatem ex prava intentione, si scilicet non propter iustitiam, sed propter praedam principaliter pugnent, dicit enim Augustinus, in libro de Verb. Dom., quod <i>propter praedam militare peccatum est</i>. Si vero illi qui praedam accipiunt habeant bellum iniustum, rapinam committunt, et ad restitutionem tenentur.</p><p title="II-II q. 66 a. 8 ad 2"><a name="41914"><span class="ref">[41914] IIª-IIae q. 66 a. 8 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod intantum aliqui infideles iniuste res suas possident, inquantum eas secundum leges terrenorum principum amittere iussi sunt. Et ideo ab eis possunt per violentiam subtrahi, non privata auctoritate, sed publica.</p><p title="II-II q. 66 a. 8 ad 3"><a name="41915"><span class="ref">[41915] IIª-IIae q. 66 a. 8 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod si principes a subditis exigant quod eis secundum iustitiam debetur propter bonum commune conservandum, etiam si violentia adhibeatur, non est rapina. Si vero aliquid principes indebite extorqueant per violentiam, rapina est, sicut et latrocinium. Unde dicit Augustinus, in IV de Civ. Dei, <i>remota iustitia, quid sunt regna nisi magna latrocinia? Quia et latrocinia quid sunt nisi parva regna?</i> Et Ezech. XXII dicitur, <i>principes eius in medio eius quasi lupi rapientes praedam</i>. Unde et ad restitutionem tenentur, sicut et latrones. Et tanto gravius peccant quam latrones, quanto periculosius et communius contra publicam iustitiam agunt, cuius custodes sunt positi.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 9</h3><p title="II-II q. 66 a. 9 arg. 1"><a name="41916"><span class="ref">[41916] IIª-IIae q. 66 a. 9 arg. 1</span></a> Ad nonum sic proceditur. Videtur quod furtum sit gravius peccatum quam rapina. Furtum enim, super acceptionem rei alienae, habet adiunctam fraudem et dolum, quod non est in rapina. Sed fraus et dolus de se habent rationem peccati, ut supra habitum est. Ergo furtum videtur esse gravius peccatum quam rapina.</p><p title="II-II q. 66 a. 9 arg. 2"><a name="41917"><span class="ref">[41917] IIª-IIae q. 66 a. 9 arg. 2</span></a> Praeterea, verecundia est timor de turpi actu, ut dicitur in IV Ethic. Sed magis verecundantur homines de furto quam de rapina. Ergo furtum est turpius quam rapina.</p><p title="II-II q. 66 a. 9 arg. 3"><a name="41918"><span class="ref">[41918] IIª-IIae q. 66 a. 9 arg. 3</span></a> Praeterea, quanto aliquod peccatum pluribus nocet, tanto gravius esse videtur. Sed per furtum potest nocumentum inferri et magnis et parvis, per rapinam autem solum impotentibus, quibus potest violentia inferri. Ergo gravius videtur esse peccatum furti quam rapinae.</p><p title="II-II q. 66 a. 9 s. c."><a name="41919"><span class="ref">[41919] IIª-IIae q. 66 a. 9 s. c.</span></a> Sed contra est quod secundum leges gravius punitur rapina quam furtum.</p><p title="II-II q. 66 a. 9 co."><a name="41920"><span class="ref">[41920] IIª-IIae q. 66 a. 9 co.</span></a> Respondeo dicendum quod rapina et furtum habent rationem peccati, sicut supra dictum est, propter involuntarium quod est ex parte eius cui aliquid aufertur; ita tamen quod in furto est involuntarium per ignorantiam, in rapina autem involuntarium per violentiam. Magis est autem aliquid involuntarium per violentiam quam per ignorantiam, quia violentia directius opponitur voluntati quam ignorantia. Et ideo rapina est gravius peccatum quam furtum. Est et alia ratio. Quia per rapinam non solum infertur alicui damnum in rebus, sed etiam vergit in quandam personae ignominiam sive iniuriam. Et hoc praeponderat fraudi vel dolo, quae pertinent ad furtum.</p><p title="II-II q. 66 a. 9 ad 1"><a name="41921"><span class="ref">[41921] IIª-IIae q. 66 a. 9 ad 1</span></a> Unde patet responsio ad primum.</p><p title="II-II q. 66 a. 9 ad 2"><a name="41922"><span class="ref">[41922] IIª-IIae q. 66 a. 9 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod homines sensibilibus inhaerentes magis gloriantur de virtute exteriori, quae manifestatur in rapina, quam de virtute interiori, quae tollitur per peccatum. Et ideo minus verecundantur de rapina quam de furto.</p><p title="II-II q. 66 a. 9 ad 3"><a name="41923"><span class="ref">[41923] IIª-IIae q. 66 a. 9 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod licet pluribus possit noceri per furtum quam per rapinam, tamen graviora nocumenta possunt inferri per rapinam quam per furtum. Unde ex hoc etiam rapina est detestabilior.</p></div></div><div class="q" id="q67"><h2>Quaestio 67</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 67 pr."><a name="41924"><span class="ref">[41924] IIª-IIae q. 67 pr.</span></a> Deinde considerandum est de vitiis oppositis commutativae iustitiae quae consistunt in verbis in quibus laeditur proximus. Et primo, de his quae pertinent ad iudicium; secundo, de nocumentis verborum quae fiunt extra iudicium. Circa primum quinque consideranda occurrunt, primo quidem, de iniustitia iudicis in iudicando; secundo, de iniustitia accusatoris in accusando; tertio, de iniustitia ex parte rei in sua defensione; quarto, de iniustitia testis in testificando; quinto, de iniustitia advocati in patrocinando. Circa primum quaeruntur quatuor. Primo, utrum aliquis possit iuste iudicare eum qui non est sibi subditus. Secundo, utrum liceat iudicium ferre contra veritatem quam novit, propter ea quae sibi proponuntur. Tertio, utrum iudex possit aliquem iuste condemnare non accusatum. Quarto, utrum licite possit poenam relaxare.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 67 a. 1 arg. 1"><a name="41925"><span class="ref">[41925] IIª-IIae q. 67 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod aliquis possit iuste iudicare eum qui non est sibi subditus. Dicitur enim Dan. XIII quod Daniel seniores de falso testimonio convictos suo iudicio condemnavit. Sed illi seniores non erant subditi Danieli, quinimmo ipsi erant iudices populi. Ergo aliquis potest licite iudicare sibi non subditum.</p><p title="II-II q. 67 a. 1 arg. 2"><a name="41926"><span class="ref">[41926] IIª-IIae q. 67 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, Christus non erat alicuius hominis subditus, quinimmo ipse erat rex regum et dominus dominantium. Sed ipse exhibuit se iudicio hominis. Ergo videtur quod aliquis licite possit iudicare aliquem qui non est subditus eius.</p><p title="II-II q. 67 a. 1 arg. 3"><a name="41927"><span class="ref">[41927] IIª-IIae q. 67 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, secundum iura quilibet sortitur forum secundum rationem delicti. Sed quandoque ille qui delinquit non est subditus eius ad quem pertinet forum illius loci, puta cum est alterius dioecesis, vel cum est exemptus. Ergo videtur quod aliquis possit iudicare eum qui non est sibi subditus.</p><p title="II-II q. 67 a. 1 s. c."><a name="41928"><span class="ref">[41928] IIª-IIae q. 67 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod Gregorius dicit, super illud Deut. XXIII, <i>si intraveris segetem et cetera. Falcem iudicii mittere non potest in eam rem quae alteri videtur esse commissa</i>.</p><p title="II-II q. 67 a. 1 co."><a name="41929"><span class="ref">[41929] IIª-IIae q. 67 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod sententia iudicis est quasi quaedam particularis lex in aliquo particulari facto. Et ideo sicut lex generalis debet habere vim coactivam, ut patet per philosophum, in X Ethic.; ita etiam et sententia iudicis debet habere vim coactivam, per quam constringatur utraque pars ad servandam sententiam iudicis, alioquin iudicium non esset efficax. Potestatem autem coactivam non habet licite in rebus humanis nisi ille qui fungitur publica potestate. Et qui ea funguntur superiores reputantur respectu eorum in quos, sicut in subditos, potestatem accipiunt, sive habeant ordinarie, sive per commissionem. Et ideo manifestum est quod nullus potest iudicare aliquem nisi sit aliquo modo subditus eius, vel per commissionem vel per potestatem ordinariam.</p><p title="II-II q. 67 a. 1 ad 1"><a name="41930"><span class="ref">[41930] IIª-IIae q. 67 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Daniel accepit potestatem ad iudicandum illos seniores quasi commissam ex instinctu divino. Quod significatur per hoc quod ibi dicitur, quod <i>suscitavit dominus spiritum pueri iunioris</i>.</p><p title="II-II q. 67 a. 1 ad 2"><a name="41931"><span class="ref">[41931] IIª-IIae q. 67 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod in rebus humanis aliqui propria sponte possunt se subiicere aliorum iudicio, quamvis non sint eis superiores, sicut patet in his qui compromittunt in aliquos arbitros. Et inde est quod necesse est arbitrium poena vallari, quia arbitri, qui non sunt superiores, non habent de se plenam potestatem coercendi. Sic igitur et Christus propria sponte humano iudicio se subdidit, sicut etiam et Leo Papa iudicio imperatoris se subdidit.</p><p title="II-II q. 67 a. 1 ad 3"><a name="41932"><span class="ref">[41932] IIª-IIae q. 67 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod episcopus in cuius dioecesi aliquis delinquit, efficitur superior eius ratione delicti, etiam si sit exemptus, nisi forte delinquat in re aliqua exempta, puta in administratione bonorum alicuius monasterii exempti. Sed si aliquis exemptus committat furtum vel homicidium vel aliquid huiusmodi, potest per ordinarium iuste condemnari.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 67 a. 2 arg. 1"><a name="41933"><span class="ref">[41933] IIª-IIae q. 67 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod iudici non liceat iudicare contra veritatem quam novit, propter ea quae in contrarium proponuntur. Dicitur enim Deut. XVII, <i>venies ad sacerdotes levitici generis, et ad iudicem qui fuerit in illo tempore, quaeresque ab eis, qui indicabunt tibi iudicii veritatem</i>. Sed quandoque aliqua proponuntur contra veritatem, sicut cum aliquid per falsos testes probatur. Ergo non licet iudici iudicare secundum ea quae proponuntur et probantur, contra veritatem quam ipse novit.</p><p title="II-II q. 67 a. 2 arg. 2"><a name="41934"><span class="ref">[41934] IIª-IIae q. 67 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, homo in iudicando debet divino iudicio conformari, quia Dei iudicium est, ut dicitur Deut. I. Sed iudicium Dei est secundum veritatem, ut dicitur Rom. II, et Isaiae XI praedicitur de Christo, <i>non secundum visionem oculorum iudicabit, neque secundum auditum aurium arguet, sed iudicabit in iustitia pauperes, et arguet in aequitate pro mansuetis terrae</i>. Ergo iudex non debet, secundum ea quae coram ipso probantur, sententiam ferre contra ea quae ipse novit.</p><p title="II-II q. 67 a. 2 arg. 3"><a name="41935"><span class="ref">[41935] IIª-IIae q. 67 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, idcirco in iudicio probationes requiruntur ut fides fiat iudici de rei veritate, unde in his quae sunt notoria non requiritur iudicialis ordo, secundum illud I ad Tim. V, <i>quorundam hominum peccata manifesta sunt, praecedentia ad iudicium</i>. Si ergo iudex per se cognoscat veritatem, non debet attendere ad ea quae probantur, sed sententiam ferre secundum veritatem quam novit.</p><p title="II-II q. 67 a. 2 arg. 4"><a name="41936"><span class="ref">[41936] IIª-IIae q. 67 a. 2 arg. 4</span></a> Praeterea, nomen conscientiae importat applicationem scientiae ad aliquid agibile, ut in primo habitum est. Sed facere contra conscientiam est peccatum. Ergo iudex peccat si sententiam ferat, secundum allegata, contra conscientiam veritatis quam habet.</p><p title="II-II q. 67 a. 2 s. c."><a name="41937"><span class="ref">[41937] IIª-IIae q. 67 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, super Psalt., <i>bonus iudex nihil ex arbitrio suo facit, sed secundum leges et iura pronuntiat</i>. Sed hoc est iudicare secundum ea quae in iudicio proponuntur et probantur. Ergo iudex debet secundum huiusmodi iudicare, et non secundum proprium arbitrium.</p><p title="II-II q. 67 a. 2 co."><a name="41938"><span class="ref">[41938] IIª-IIae q. 67 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, iudicare pertinet ad iudicem secundum quod fungitur publica potestate. Et ideo informari debet in iudicando non secundum id quod ipse novit tanquam privata persona, sed secundum id quod sibi innotescit tanquam personae publicae. Hoc autem innotescit sibi et in communi, et in particulari. In communi quidem, per leges publicas vel divinas vel humanas, contra quas nullas probationes admittere debet. In particulari autem negotio aliquo, per instrumenta et testes et alia huiusmodi legitima documenta, quae debet sequi in iudicando magis quam id quod ipse novit tanquam privata persona. Ex quo tamen ad hoc adiuvari potest ut districtius discutiat probationes inductas, ut possit earum defectum investigare. Quod si eas non possit de iure repellere, debet, sicut dictum est, eas in iudicando sequi.</p><p title="II-II q. 67 a. 2 ad 1"><a name="41939"><span class="ref">[41939] IIª-IIae q. 67 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ideo praemittitur in verbis illis de quaestione iudicibus facienda, ut intelligatur quod iudices debent veritatem iudicare secundum ea quae fuerunt sibi proposita.</p><p title="II-II q. 67 a. 2 ad 2"><a name="41940"><span class="ref">[41940] IIª-IIae q. 67 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Deo competit iudicare secundum propriam potestatem. Et ideo in iudicando informatur secundum veritatem quam ipse cognoscit, non secundum hoc quod ab aliis accipit. Et eadem ratio est de Christo, qui est verus Deus et homo. Alii autem iudices non iudicant secundum propriam potestatem. Et ideo non est similis ratio.</p><p title="II-II q. 67 a. 2 ad 3"><a name="41941"><span class="ref">[41941] IIª-IIae q. 67 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod apostolus loquitur in casu quando aliquid non solum est manifestum iudici, sed sibi et aliis, ita quod reus nullo modo crimen infitiari potest, sed statim ex ipsa evidentia facti convincitur. Si autem sit manifestum iudici et non aliis, vel aliis et non iudici, tunc est necessaria iudicii discussio.</p><p title="II-II q. 67 a. 2 ad 4"><a name="41942"><span class="ref">[41942] IIª-IIae q. 67 a. 2 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod homo in his quae ad propriam personam pertinent, debet informare conscientiam suam ex propria scientia. Sed in his quae pertinent ad publicam potestatem, debet informare conscientiam suam secundum ea quae in publico iudicio sciri possunt, et cetera.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 67 a. 3 arg. 1"><a name="41943"><span class="ref">[41943] IIª-IIae q. 67 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod iudex possit aliquem iudicare etiam si non sit alius accusator. Humana enim iustitia derivatur a iustitia divina. Sed Deus peccatores iudicat etiam si nullus sit accusator. Ergo videtur quod homo possit in iudicio alium condemnare etiam si non adsit accusator.</p><p title="II-II q. 67 a. 3 arg. 2"><a name="41944"><span class="ref">[41944] IIª-IIae q. 67 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, accusator requiritur in iudicio ad hoc quod deferat crimen ad iudicem. Sed quandoque potest crimen ad iudicem devenire alio modo quam per accusationem, sicut per denuntiationem vel per infamiam, vel etiam si ipse iudex videat. Ergo iudex potest aliquem condemnare absque accusatore.</p><p title="II-II q. 67 a. 3 arg. 3"><a name="41945"><span class="ref">[41945] IIª-IIae q. 67 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, facta sanctorum in Scripturis narrantur quasi quaedam exemplaria humanae vitae. Sed Daniel simul fuit accusator et iudex contra iniquos senes, ut patet Dan. XIII. Ergo non est contra iustitiam si aliquis aliquem damnet tanquam iudex, et ipsemet sit accusator.</p><p title="II-II q. 67 a. 3 s. c."><a name="41946"><span class="ref">[41946] IIª-IIae q. 67 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod, I ad Cor. V, Ambrosius, exponens sententiam apostoli de fornicatore, dicit quod <i>iudicis non est sine accusatore damnare, quia dominus Iudam, cum fuisset fur, quia non est accusatus, minime abiecit</i>.</p><p title="II-II q. 67 a. 3 co."><a name="41947"><span class="ref">[41947] IIª-IIae q. 67 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod iudex est interpres iustitiae, unde sicut philosophus dicit, in V Ethic., <i>ad iudicem confugiunt sicut ad quandam iustitiam animatam</i>. Iustitia autem, sicut supra habitum est, non est ad seipsum, sed ad alterum. Et ideo oportet quod iudex inter aliquos duos diiudicet, quod quidem fit cum unus est actor et alius est reus. Et ideo in criminibus non potest aliquem iudicio condemnare iudex nisi habeat accusatorem, secundum illud Act. XXV, <i>non est consuetudo Romanis damnare aliquem hominem prius quam is qui accusatur praesentes habeat accusatores, locumque defendendi accipiat ad abluenda crimina quae ei obiiciebantur</i>.</p><p title="II-II q. 67 a. 3 ad 1"><a name="41948"><span class="ref">[41948] IIª-IIae q. 67 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Deus in suo iudicio utitur conscientia peccantis quasi accusatore, secundum illud Rom. II, <i>inter se invicem cogitationum accusantium, aut etiam defendentium</i>. Vel etiam evidentia facti quantum ad ipsum, secundum illud Gen. IV <i>vox sanguinis fratris tui Abel clamat ad me de terra</i>.</p><p title="II-II q. 67 a. 3 ad 2"><a name="41949"><span class="ref">[41949] IIª-IIae q. 67 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod publica infamia habet locum accusatoris. Unde super illud Gen. IV, <i>vox sanguinis fratris tui</i> etc., dicit Glossa, <i>evidentia patrati sceleris accusatore non eget</i>. In denuntiatione vero, sicut supra dictum est, non intenditur punitio peccantis, sed emendatio, et ideo nihil agitur contra eum cuius peccatum denuntiatur, sed pro eo. Et ideo non est ibi necessarius accusator. Poena autem infertur propter rebellionem ad Ecclesiam, quae, quia est manifesta, tenet locum accusatoris. Ex eo autem quod ipse iudex videt, non potest procedere ad sententiam ferendam, nisi secundum ordinem publici iudicii.</p><p title="II-II q. 67 a. 3 ad 3"><a name="41950"><span class="ref">[41950] IIª-IIae q. 67 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod Deus in suo iudicio procedit ex propria notitia veritatis, non autem homo, ut supra dictum est. Et ideo homo non potest esse simul accusator, iudex et testis, sicut Deus. Daniel autem accusator fuit simul et iudex quasi divini iudicii executor, cuius instinctu movebatur, ut dictum est.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 67 a. 4 arg. 1"><a name="41951"><span class="ref">[41951] IIª-IIae q. 67 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod iudex licite possit poenam relaxare. Dicitur enim Iac. II, <i>iudicium sine misericordia ei qui non facit misericordiam</i>. Sed nullus punitur propter hoc quod non facit illud quod licite facere non potest. Ergo quilibet iudex potest licite misericordiam facere, relaxando poenam.</p><p title="II-II q. 67 a. 4 arg. 2"><a name="41952"><span class="ref">[41952] IIª-IIae q. 67 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, iudicium humanum debet imitari iudicium divinum. Sed Deus poenitentibus relaxat poenam, quia non vult mortem peccatoris, ut dicitur Ezech. XVIII. Ergo etiam homo iudex potest poenitenti licite laxare poenam.</p><p title="II-II q. 67 a. 4 arg. 3"><a name="41953"><span class="ref">[41953] IIª-IIae q. 67 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, unicuique licet facere quod alicui prodest et nulli nocet. Sed absolvere reum a poena prodest ei et nulli nocet. Ergo iudex licite potest reum a poena absolvere.</p><p title="II-II q. 67 a. 4 s. c."><a name="41954"><span class="ref">[41954] IIª-IIae q. 67 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Deut. XIII de eo qui persuadet servire diis alienis, <i>non parcat ei oculus tuus ut miserearis et occultes eum, sed statim interficies eum</i>. Et de homicida dicitur Deut. XIX, <i>morietur, nec misereberis eius</i>.</p><p title="II-II q. 67 a. 4 co."><a name="41955"><span class="ref">[41955] IIª-IIae q. 67 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut ex dictis patet, duo sunt, quantum ad propositum pertinet, circa iudicem consideranda, quorum unum est quod ipse habet iudicare inter accusatorem et reum; aliud autem est quod ipse non fert iudicii sententiam quasi ex propria, sed quasi ex publica potestate. Duplici ergo ratione impeditur iudex ne reum a poena absolvere possit. Primo quidem, ex parte accusatoris, ad cuius ius quandoque pertinet ut reus puniatur, puta propter aliquam iniuriam in ipsum commissam, cuius relaxatio non est in arbitrio alicuius iudicis, quia quilibet iudex tenetur ius suum reddere unicuique. Alio modo impeditur ex parte reipublicae, cuius potestate fungitur, ad cuius bonum pertinet quod malefactores puniantur. Sed tamen quantum ad hoc differt inter inferiores iudices et supremum iudicem, scilicet principem, cui est plenarie potestas publica commissa. Iudex enim inferior non habet potestatem absolvendi reum a poena, contra leges a superiore sibi impositas. Unde super illud Ioan. XIX, <i>non haberes adversum me potestatem ullam</i>, dicit Augustinus, <i>talem Deus dederat Pilato potestatem ut esset sub Caesaris potestate, ne ei omnino liberum esset accusatum absolvere</i>. Sed princeps, qui habet plenariam potestatem in republica, si ille qui passus est iniuriam velit eam remittere, poterit reum licite absolvere, si hoc publicae utilitati viderit non esse nocivum.</p><p title="II-II q. 67 a. 4 ad 1"><a name="41956"><span class="ref">[41956] IIª-IIae q. 67 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod misericordia iudicis habet locum in his quae arbitrio iudicis relinquuntur, in quibus <i>boni viri est ut sit diminutivus poenarum</i>, sicut philosophus dicit, in V Ethic. In his autem quae sunt determinata secundum legem divinam vel humanam, non est suum misericordiam facere.</p><p title="II-II q. 67 a. 4 ad 2"><a name="41957"><span class="ref">[41957] IIª-IIae q. 67 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Deus habet supremam potestatem iudicandi, et ad ipsum pertinet quidquid contra aliquem peccatur. Et ideo liberum est ei poenam remittere, praecipue cum peccato ex hoc poena maxime debeatur quod est contra ipsum. Non tamen remittit poenam nisi secundum quod decet suam bonitatem, quae est omnium legum radix.</p><p title="II-II q. 67 a. 4 ad 3"><a name="41958"><span class="ref">[41958] IIª-IIae q. 67 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod iudex, si inordinate poenam remitteret, nocumentum inferret et communitati, cui expedit ut maleficia puniantur, ad hoc quod peccata vitentur, unde Deut. XIII, post poenam seductoris, subditur, <i>ut omnis Israel, audiens, timeat, et nequaquam ultra faciat quispiam huius rei simile</i>. Nocet etiam personae cui est illata iniuria, quae recompensationem accipit per quandam restitutionem honoris in poena iniuriantis.</p></div></div><div class="q" id="q68"><h2>Quaestio 68</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 68 pr."><a name="41959"><span class="ref">[41959] IIª-IIae q. 68 pr.</span></a> Deinde considerandum est de his quae pertinent ad iniustam accusationem. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum homo accusare teneatur. Secundo, utrum accusatio sit facienda in scriptis. Tertio, quomodo accusatio sit vitiosa. Quarto, qualiter male accusantes sint puniendi.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 68 a. 1 arg. 1"><a name="41960"><span class="ref">[41960] IIª-IIae q. 68 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod homo non teneatur accusare. Nullus enim excusatur ab impletione divini praecepti propter peccatum, quia iam ex suo peccato commodum reportaret. Sed aliqui propter peccatum redduntur inhabiles ad accusandum, sicut excommunicati, infames, et illi qui sunt de maioribus criminibus accusati prius quam innoxii demonstrentur. Ergo homo non tenetur ex praecepto divino ad accusandum.</p><p title="II-II q. 68 a. 1 arg. 2"><a name="41961"><span class="ref">[41961] IIª-IIae q. 68 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, omne debitum ex caritate dependet, quae est finis praecepti, unde dicitur Rom. XIII, <i>nemini quidquam debeatis, nisi ut invicem diligatis</i>. Sed illud quod est caritatis homo debet omnibus, maioribus et minoribus, subditis et praelatis. Cum igitur subditi non debeant praelatos accusare, nec minores suos maiores, ut per plura capitula probatur II, qu. VII; videtur quod nullus ex debito teneatur accusare.</p><p title="II-II q. 68 a. 1 arg. 3"><a name="41962"><span class="ref">[41962] IIª-IIae q. 68 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, nullus tenetur contra fidelitatem agere quam debet amico, quia non debet alteri facere quod sibi non vult fieri. Sed accusare aliquem quandoque est contra fidelitatem quam quis debet amico, dicitur enim Prov. XI, <i>qui ambulat fraudulenter revelat arcana, qui autem fidelis est celat amici commissum</i>. Ergo homo non tenetur ad accusandum.</p><p title="II-II q. 68 a. 1 s. c."><a name="41963"><span class="ref">[41963] IIª-IIae q. 68 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Levit. V, <i>si peccaverit anima, et audierit vocem iurantis, testisque fuerit quod aut ipse vidit aut conscius est, nisi indicaverit, portabit iniquitatem suam</i>.</p><p title="II-II q. 68 a. 1 co."><a name="41964"><span class="ref">[41964] IIª-IIae q. 68 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, haec est differentia inter denuntiationem et accusationem, quod in denuntiatione attenditur emendatio fratris, in accusatione autem attenditur punitio criminis. Poenae autem praesentis vitae non per se expetuntur, quia non est hic ultimum retributionis tempus, sed inquantum sunt medicinales, conferentes vel ad emendationem personae peccantis, vel ad bonum reipublicae, cuius quies procuratur per punitionem peccantium. Quorum primum intenditur in denuntiatione, ut dictum est, secundum autem proprie pertinet ad accusationem. Et ideo si crimen fuerit tale quod vergat in detrimentum reipublicae, tenetur homo ad accusationem, dummodo sufficienter possit probare, quod pertinet ad officium accusatoris, puta cum peccatum alicuius vergit in multitudinis corruptelam corporalem seu spiritualem. Si autem non fuerit tale peccatum quod in multitudinem redundet, vel etiam si sufficientem probationem adhibere non possit, non tenetur ad intentandum accusationem, quia ad hoc nullus tenetur quod non potest debito modo perficere.</p><p title="II-II q. 68 a. 1 ad 1"><a name="41965"><span class="ref">[41965] IIª-IIae q. 68 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod nihil prohibet per peccatum reddi aliquem impotentem ad ea quae homines facere tenentur, sicut ad merendum vitam aeternam, et ad assumendum ecclesiastica sacramenta. Nec tamen ex hoc homo reportat commodum, quinimmo deficere ab his quae tenetur facere est gravissima poena, quia virtuosi actus sunt quaedam hominis perfectiones.</p><p title="II-II q. 68 a. 1 ad 2"><a name="41966"><span class="ref">[41966] IIª-IIae q. 68 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod subditi praelatos suos accusare prohibentur <i>qui non affectione caritatis, sed sua pravitate vitam eorum diffamare et reprehendere quaerunt</i>; vel etiam si subditi accusare volentes, fuerint criminosi; ut habetur II, qu. VII. Alioquin, si fuerint alias idonei ad accusandum, licet subditis ex caritate suos praelatos accusare.</p><p title="II-II q. 68 a. 1 ad 3"><a name="41967"><span class="ref">[41967] IIª-IIae q. 68 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod revelare secreta in malum personae, est contra fidelitatem, non autem si revelentur propter bonum commune, quod semper praeferendum est bono privato. Et ideo contra bonum commune nullum secretum licet recipere. Nec tamen est omnino secretum quod per sufficientes testes potest probari.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 68 a. 2 arg. 1"><a name="41968"><span class="ref">[41968] IIª-IIae q. 68 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod non sit necessarium accusationem in scriptis fieri. Scriptura enim adinventa est ad subveniendum humanae memoriae circa praeterita. Sed accusatio in praesenti agitur. Ergo accusatio Scriptura non indiget.</p><p title="II-II q. 68 a. 2 arg. 2"><a name="41969"><span class="ref">[41969] IIª-IIae q. 68 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, II, qu. VIII, dicitur, <i>nullus absens accusare potest, nec ab aliquo accusari</i>. Sed Scriptura ad hoc videtur esse utilis ut absentibus aliquid significetur, ut patet per Augustinum, X de Trin. Ergo in accusatione non est necessaria Scriptura, praesertim cum canon dicat quod per scripta nullius accusatio suscipiatur.</p><p title="II-II q. 68 a. 2 arg. 3"><a name="41970"><span class="ref">[41970] IIª-IIae q. 68 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut crimen alicuius manifestatur per accusationem, ita per denuntiationem. Sed in denuntiatione non est Scriptura necessaria. Ergo videtur quod neque etiam in accusatione.</p><p title="II-II q. 68 a. 2 s. c."><a name="41971"><span class="ref">[41971] IIª-IIae q. 68 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur II, qu. VIII, <i>accusatorum personae sine scripto nunquam recipiantur</i>.</p><p title="II-II q. 68 a. 2 co."><a name="41972"><span class="ref">[41972] IIª-IIae q. 68 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, quando in criminibus per modum accusationis agitur, accusator constituitur pars, ita quod iudex inter accusatorem et eum qui accusatur medius constituitur ad examen iustitiae, in quo oportet, quantum possibile est, secundum certitudinem procedere. Quia vero ea quae verbotenus dicuntur facile labuntur a memoria, non posset iudici esse certum quid et qualiter dictum sit, cum debet proferre sententiam, nisi esset in scriptis redactum. Et ideo rationabiliter institutum est ut accusatio, sicut et alia quae in iudicio aguntur, redigantur in scriptis.</p><p title="II-II q. 68 a. 2 ad 1"><a name="41973"><span class="ref">[41973] IIª-IIae q. 68 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod difficile est singula verba, propter eorum multitudinem et varietatem, retinere, cuius signum est quod multi, eadem verba audientes, si interrogentur, non referent ea similiter etiam post modicum tempus. Et tamen modica verborum differentia sensum variat. Et ideo, etiam si post modicum tempus debeat iudicis sententia promulgari, expedit tamen ad certitudinem iudicii ut accusatio redigatur in scriptis.</p><p title="II-II q. 68 a. 2 ad 2"><a name="41974"><span class="ref">[41974] IIª-IIae q. 68 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Scriptura non solum necessaria est propter absentiam personae quae significat vel cui est aliquid significandum, sed etiam propter dilationem temporis, ut dictum est. Et ideo cum dicit canon, per scripta nullius accusatio suscipiatur, intelligendum est ab absente, qui per epistolam accusationem mittat. Non tamen excluditur quin, si praesens fuerit, necessaria sit Scriptura.</p><p title="II-II q. 68 a. 2 ad 3"><a name="41975"><span class="ref">[41975] IIª-IIae q. 68 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod denuntiator non obligat se ad probandum, unde nec punitur si probare nequiverit. Et propter hoc in denuntiatione non est necessaria Scriptura, sed sufficit si aliquis verbo denuntiet Ecclesiae, quae ex officio suo procedet ad fratris emendationem.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 68 a. 3 arg. 1"><a name="41976"><span class="ref">[41976] IIª-IIae q. 68 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod accusatio non reddatur iniusta per calumniam, praevaricationem et tergiversationem. Quia sicut dicitur II, qu. III, calumniari est falsa crimina intendere. Sed quandoque aliquis alteri falsum crimen obiicit ex ignorantia facti, quae excusat. Ergo videtur quod non semper reddatur iniusta accusatio si sit calumniosa.</p><p title="II-II q. 68 a. 3 arg. 2"><a name="41977"><span class="ref">[41977] IIª-IIae q. 68 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, ibidem dicitur quod praevaricari est vera crimina abscondere. Sed hoc non videtur esse illicitum, quia homo non tenetur ad omnia crimina detegenda, ut supra dictum est. Ergo videtur quod accusatio non reddatur iniusta ex praevaricatione.</p><p title="II-II q. 68 a. 3 arg. 3"><a name="41978"><span class="ref">[41978] IIª-IIae q. 68 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut ibidem dicitur, <i>tergiversari est in universo ab accusatione desistere</i>. Sed hoc absque iniustitia fieri potest, dicitur enim ibidem, <i>si quem poenituerit criminaliter accusationem et inscriptionem fecisse de eo quod probare non potuerit, si ei cum accusato innocente convenerit, invicem se absolvant</i>. Ergo accusatio non redditur iniusta per tergiversationem.</p><p title="II-II q. 68 a. 3 s. c."><a name="41979"><span class="ref">[41979] IIª-IIae q. 68 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod ibidem dicitur, <i>accusatorum temeritas tribus modis detegitur, aut enim calumniantur, aut praevaricantur, aut tergiversantur</i>.</p><p title="II-II q. 68 a. 3 co."><a name="41980"><span class="ref">[41980] IIª-IIae q. 68 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, accusatio ordinatur ad bonum commune, quod intenditur per cognitionem criminis. Nullus autem debet alicui nocere iniuste ut bonum commune promoveat. Et ideo in accusatione duplici ratione contingit esse peccatum. Uno modo, ex eo quod iniuste agit contra eum qui accusatur, falsa crimina ei imponendo, quod est calumniari. Alio modo, ex parte reipublicae, cuius bonum principaliter intenditur in accusatione, dum aliquis impedit malitiose punitionem peccati. Quod iterum dupliciter contingit. Uno modo, fraudem in accusatione adhibendo. Et hoc pertinet ad praevaricationem, <i>nam praevaricator est quasi varicator, qui adversam partem adiuvat, prodita causa sua</i>. Alio modo, totaliter ab accusatione desistendo. Quod est tergiversari, in hoc enim quod desistit ab hoc quod coeperat, quasi tergum vertere videtur.</p><p title="II-II q. 68 a. 3 ad 1"><a name="41981"><span class="ref">[41981] IIª-IIae q. 68 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod homo non debet ad accusationem procedere nisi de re sibi omnino certa, in quo ignorantia facti locum non habeat. Nec tamen qui falsum crimen alicui imponit calumniatur, sed solum qui ex malitia in falsam accusationem prorumpit. Contingit enim quandoque ex animi levitate ad accusationem procedere, quia scilicet aliquis nimis faciliter credit quod audivit, et hoc temeritatis est. Aliquando autem ex iusto errore movetur aliquis ad accusandum. Quae omnia secundum prudentiam iudicis debent discerni, ut non prorumpat eum calumniatum fuisse qui vel ex levitate animi vel ex iusto errore in falsam accusationem prorupit.</p><p title="II-II q. 68 a. 3 ad 2"><a name="41982"><span class="ref">[41982] IIª-IIae q. 68 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod non quicumque abscondit vera crimina praevaricatur, sed solum si fraudulenter abscondit ea de quibus accusationem proponit, colludens cum reo, proprias probationes dissimulando, et falsas excusationes admittendo.</p><p title="II-II q. 68 a. 3 ad 3"><a name="41983"><span class="ref">[41983] IIª-IIae q. 68 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod tergiversari est ab accusatione desistere omnino animum accusandi deponendo, non qualitercumque, sed inordinate. Contingit autem aliquem ab accusatione desistere ordinate absque vitio, dupliciter. Uno modo, si in ipso accusationis processu cognoverit falsum esse id de quo accusabat, et si pari consensu se absolvunt accusator et reus. Alio modo, si princeps, ad quem pertinet cura boni communis, quod per accusationem intenditur, accusationem aboleverit.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 68 a. 4 arg. 1"><a name="41984"><span class="ref">[41984] IIª-IIae q. 68 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod accusator qui in probatione defecerit non teneatur ad poenam talionis. Contingit enim quandoque aliquem ex iusto errore ad accusationem procedere, in quo casu iudex accusatorem absolvit, ut dicitur II, qu. III. Non ergo accusator qui in probatione defecerit tenetur ad poenam talionis.</p><p title="II-II q. 68 a. 4 arg. 2"><a name="41985"><span class="ref">[41985] IIª-IIae q. 68 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, si poena talionis ei qui iniuste accusat sit iniungenda, hoc erit propter iniuriam in aliquem commissam. Sed non propter iniuriam commissam in personam accusati, quia sic princeps non posset hanc poenam remittere. Nec etiam propter iniuriam illatam in rempublicam, quia sic accusatus non posset eum absolvere. Ergo poena talionis non debetur ei qui in accusatione defecerit.</p><p title="II-II q. 68 a. 4 arg. 3"><a name="41986"><span class="ref">[41986] IIª-IIae q. 68 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, eidem peccato non debetur duplex poena, secundum illud Nahum I, <i>non iudicabit Deus bis in idipsum</i>. Sed ille qui in probatione deficit incurrit poenam infamiae, quam etiam Papa non videtur posse remittere, secundum illud Gelasii Papae, <i>quanquam animas per poenitentiam salvare possimus, infamiam tamen abolere non possumus</i>. Non ergo tenetur ad poenam talionis.</p><p title="II-II q. 68 a. 4 s. c."><a name="41987"><span class="ref">[41987] IIª-IIae q. 68 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Hadrianus Papa dicit, qui <i>non probaverit quod obiecit, poenam quam intulerit ipse patiatur</i>.</p><p title="II-II q. 68 a. 4 co."><a name="41988"><span class="ref">[41988] IIª-IIae q. 68 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, accusator in causa accusationis constituitur pars intendens ad poenam accusati. Ad iudicem autem pertinet ut inter eos iustitiae aequalitatem constituat. Iustitiae autem aequalitas hoc requirit, ut nocumentum quod quis alteri intentat, ipse patiatur, secundum illud Exod. XXI, <i>oculum pro oculo, dentem pro dente</i>. Et ideo iustum est ut ille qui per accusationem aliquem in periculum gravis poenae inducit, ipse etiam similem poenam patiatur.</p><p title="II-II q. 68 a. 4 ad 1"><a name="41989"><span class="ref">[41989] IIª-IIae q. 68 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, sicut philosophus dicit, in V Ethic., in iustitia non semper competit contrapassum simpliciter, quia multum differt an aliquis voluntarie an involuntarie alium laedat. Voluntarium autem meretur poenam, sed involuntario debetur venia. Et ideo quando iudex cognoverit aliquem de falso accusasse non voluntate nocendi, sed involuntarie propter ignorantiam ex iusto errore, non imponit poenam talionis.</p><p title="II-II q. 68 a. 4 ad 2"><a name="41990"><span class="ref">[41990] IIª-IIae q. 68 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ille qui male accusat peccat et contra personam accusati, et contra rempublicam. Unde propter utrumque punitur. Et hoc est quod dicitur Deut. XIX, <i>cumque, diligentissime perscrutantes, invenerint falsum testem dixisse contra fratrem suum mendacium, reddent ei sicut fratri suo facere cogitavit</i>, quod pertinet ad iniuriam personae, et postea, quantum ad iniuriam reipublicae, subditur, <i>et auferes malum de medio tui, ut audientes ceteri timorem habeant, et nequaquam talia audeant facere</i>. Specialiter tamen personae accusati facit iniuriam si de falso accuset, et ideo accusatus, si innocens fuerit, potest ei iniuriam suam remittere; maxime si non calumniose accusaverit, sed ex animi levitate. Si vero ab accusatione innocentis desistat propter aliquam collusionem cum adversario, facit iniuriam reipublicae, et hoc non potest ei remitti ab eo qui accusatur, sed potest ei remitti per principem, qui curam reipublicae gerit.</p><p title="II-II q. 68 a. 4 ad 3"><a name="41991"><span class="ref">[41991] IIª-IIae q. 68 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod poenam talionis meretur accusator in recompensationem nocumenti quod proximo inferre intentat, sed poena infamiae ei debetur propter malitiam ex qua calumniose alium accusat. Et quandoque quidem princeps remittit poenam, et non abolet infamiam, quandoque autem etiam infamiam abolet. Unde et Papa potest huiusmodi infamiam abolere, et quod dicit Papa Gelasius, <i>infamiam abolere non possumus</i>, intelligendum est vel de infamia facti, vel quia eam abolere aliquando non expedit. Vel etiam loquitur de infamia irrogata per iudicem civilem, sicut dicit Gratianus.</p></div></div><div class="q" id="q69"><h2>Quaestio 69</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 69 pr."><a name="41992"><span class="ref">[41992] IIª-IIae q. 69 pr.</span></a> Deinde considerandum est de peccatis quae sunt contra iustitiam ex parte rei. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum peccet aliquis mortaliter veritatem negando per quam condemnaretur. Secundo, utrum liceat alicui se calumniose defendere. Tertio, utrum liceat alicui iudicium subterfugere appellando. Quarto, utrum liceat alicui condemnato per violentiam se defendere, si adsit facultas.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 69 a. 1 arg. 1"><a name="41993"><span class="ref">[41993] IIª-IIae q. 69 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod absque peccato mortali possit accusatus veritatem negare per quam condemnaretur. Dicit enim Chrysostomus, <i>non tibi dico ut te prodas in publicum, neque apud alium accuses</i>. Sed si veritatem confiteretur in iudicio accusatus, seipsum proderet et accusaret. Non ergo tenetur veritatem dicere. Et ita non peccat mortaliter si in iudicio mentiatur.</p><p title="II-II q. 69 a. 1 arg. 2"><a name="41994"><span class="ref">[41994] IIª-IIae q. 69 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, sicut mendacium officiosum est quando aliquis mentitur ut alium a morte liberet, ita mendacium officiosum esse videtur quando aliquis mentitur ut se liberet a morte, quia plus sibi tenetur quam alteri. Mendacium autem officiosum non ponitur esse peccatum mortale, sed veniale. Ergo si accusatus veritatem in iudicio neget ut se a morte liberet, non peccat mortaliter.</p><p title="II-II q. 69 a. 1 arg. 3"><a name="41995"><span class="ref">[41995] IIª-IIae q. 69 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, omne peccatum mortale est contra caritatem, ut supra dictum est. Sed quod accusatus mentiatur excusando se a peccato sibi imposito, non contrariatur caritati, neque quantum ad dilectionem Dei neque quantum ad dilectionem proximi. Ergo huiusmodi mendacium non est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 69 a. 1 s. c."><a name="41996"><span class="ref">[41996] IIª-IIae q. 69 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra, omne quod est contrarium divinae gloriae est peccatum mortale, quia ex praecepto tenemur omnia in gloriam Dei facere, <i>ut patet I ad Cor. X</i>. Sed quod reus id quod contra se est confiteatur, pertinet ad gloriam Dei, ut patet per id quod Iosue dixit ad Achar, <i>fili mi, da gloriam domino Deo Israel, et confitere atque indica mihi quid feceris, ne abscondas</i>, ut habetur Iosue VII. Ergo mentiri ad excusandum peccatum est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 69 a. 1 co."><a name="41997"><span class="ref">[41997] IIª-IIae q. 69 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod quicumque facit contra debitum iustitiae, mortaliter peccat, sicut supra dictum est. Pertinet autem ad debitum iustitiae quod aliquis obediat suo superiori in his ad quae ius praelationis se extendit. Iudex autem, ut supra dictum est, superior est respectu eius qui iudicatur. Et ideo ex debito tenetur accusatus iudici veritatem exponere quam ab eo secundum formam iuris exigit. Et ideo si confiteri noluerit veritatem quam dicere tenetur, vel si eam mendaciter negaverit, mortaliter peccat. Si vero iudex hoc exquirat quod non potest secundum ordinem iuris, non tenetur ei accusatus respondere, sed potest vel per appellationem vel aliter licite subterfugere, mendacium tamen dicere non licet.</p><p title="II-II q. 69 a. 1 ad 1"><a name="41998"><span class="ref">[41998] IIª-IIae q. 69 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod quando aliquis secundum ordinem iuris a iudice interrogatur, non ipse se prodit, sed ab alio proditur, dum ei necessitas respondendi imponitur per eum cui obedire tenetur.</p><p title="II-II q. 69 a. 1 ad 2"><a name="41999"><span class="ref">[41999] IIª-IIae q. 69 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod mentiri ad liberandum aliquem a morte cum iniuria alterius, non est mendacium simpliciter officiosum, sed habet aliquid de pernicioso admixtum. Cum autem aliquis mentitur in iudicio ad excusationem sui, iniuriam facit ei cui obedire tenetur, dum sibi denegat quod ei debet, scilicet confessionem veritatis.</p><p title="II-II q. 69 a. 1 ad 3"><a name="42000"><span class="ref">[42000] IIª-IIae q. 69 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ille qui mentitur in iudicio se excusando, facit et contra dilectionem Dei, cuius est iudicium; et contra dilectionem proximi, tum ex parte iudicis, cui debitum negat; tum ex parte accusatoris, qui punitur si in probatione deficiat. Unde et in Psalm. dicitur, <i>ne declines cor meum in verba malitiae, ad excusandas excusationes in peccatis</i>, ubi dicit Glossa, <i>haec est consuetudo impudentium, ut deprehensi per aliqua falsa se excusent</i>. Et Gregorius, XXII Moral., exponens illud Iob XXXI, si abscondi quasi homo peccatum meum, dicit, <i>usitatum humani generis vitium est et latendo peccatum committere, et commissum negando abscondere, et convictum defendendo multiplicare</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 69 a. 2 arg. 1"><a name="42001"><span class="ref">[42001] IIª-IIae q. 69 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod accusato liceat calumniose se defendere. Quia secundum iura civilia, in causa sanguinis licitum est cuilibet adversarium corrumpere. Sed hoc maxime est calumniose se defendere. Ergo non peccat accusatus in causa sanguinis si calumniose se defendat.</p><p title="II-II q. 69 a. 2 arg. 2"><a name="42002"><span class="ref">[42002] IIª-IIae q. 69 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, accusator cum accusato colludens poenam recipit legibus constitutam, ut habetur, II, qu. III, non autem imponitur poena accusato propter hoc quod cum accusatore colludit. Ergo videtur quod liceat accusato calumniose se defendere.</p><p title="II-II q. 69 a. 2 arg. 3"><a name="42003"><span class="ref">[42003] IIª-IIae q. 69 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, Prov. XIV dicitur, <i>sapiens timet et declinat a malo, stultus transilit et confidit</i>. Sed illud quod fit per sapientiam non est peccatum. Ergo si aliquis qualitercumque se liberet a malo, non peccat.</p><p title="II-II q. 69 a. 2 s. c."><a name="42004"><span class="ref">[42004] IIª-IIae q. 69 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod etiam in causa criminali iuramentum de calumnia est praestandum, ut habetur extra, de iuramento Calum., inhaerentes. Quod non esset si calumniose defendere se liceret. Ergo non est licitum accusato calumniose se defendere.</p><p title="II-II q. 69 a. 2 co."><a name="42005"><span class="ref">[42005] IIª-IIae q. 69 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod aliud est veritatem tacere, aliud est falsitatem proponere. Quorum primum in aliquo casu licet. Non enim aliquis tenetur omnem veritatem confiteri, sed illam solum quam ab eo potest et debet requirere iudex secundum ordinem iuris, puta cum praecessit infamia super aliquo crimine, vel aliqua expressa indicia apparuerunt, vel etiam cum praecessit probatio semiplena. Falsitatem tamen proponere in nullo casu licet alicui. Ad id autem quod licitum est potest aliquis procedere vel per vias licitas et fini intento accommodas, quod pertinet ad prudentiam, vel per aliquas vias illicitas et proposito fini incongruas, quod pertinet ad astutiam, quae exercetur per fraudem et dolum, ut ex supradictis patet. Quorum primum est laudabile; secundum vero vitiosum. Sic igitur reo qui accusatur licet se defendere veritatem occultando quam confiteri non tenetur, per aliquos convenientes modos, puta quod non respondeat ad quae respondere non tenetur. Hoc autem non est calumniose se defendere, sed magis prudenter evadere. Non autem licet ei vel falsitatem dicere, vel veritatem tacere quam confiteri tenetur; neque etiam aliquam fraudem vel dolum adhibere, quia fraus et dolus vim mendacii habent. Et hoc est calumniose se defendere.</p><p title="II-II q. 69 a. 2 ad 1"><a name="42006"><span class="ref">[42006] IIª-IIae q. 69 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod multa secundum leges humanas impunita relinquuntur quae secundum divinum iudicium sunt peccata, sicut patet in simplici fornicatione, quia lex humana non exigit ab homine omnimodam virtutem, quae paucorum est, et non potest inveniri in tanta multitudine populi quantam lex humana sustinere habet necesse. Quod autem aliquis non velit aliquod peccatum committere ut mortem corporalem evadat, cuius periculum in causa sanguinis imminet reo, est perfectae virtutis, quia <i>omnium temporalium maxime terribile est mors</i>, ut dicitur in III Ethic. Et ideo si reus in causa sanguinis corrumpat adversarium suum, peccat quidem inducendo eum ad illicitum, non autem huic peccato lex civilis adhibet poenam. Et pro tanto licitum esse dicitur.</p><p title="II-II q. 69 a. 2 ad 2"><a name="42007"><span class="ref">[42007] IIª-IIae q. 69 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod accusator, si colludat cum reo qui noxius, est, poenam incurrit, ex quo patet quod peccat. Unde, cum inducere aliquem ad peccandum sit peccatum, vel qualitercumque peccati participem esse, cum apostolus dicat dignos morte eos qui peccantibus consentiunt, manifestum est quod etiam reus peccat cum adversario colludendo. Non tamen secundum leges humanas imponitur sibi poena, propter rationem iam dictam.</p><p title="II-II q. 69 a. 2 ad 3"><a name="42008"><span class="ref">[42008] IIª-IIae q. 69 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod sapiens non abscondit se calumniose, sed prudenter.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 69 a. 3 arg. 1"><a name="42009"><span class="ref">[42009] IIª-IIae q. 69 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod reo non liceat iudicium declinare per appellationem. Dicit enim apostolus, Rom. XIII, <i>omnis anima potestatibus sublimioribus subdita sit</i>. Sed reus appellando recusat subiici potestati superiori, scilicet iudici. Ergo peccat.</p><p title="II-II q. 69 a. 3 arg. 2"><a name="42010"><span class="ref">[42010] IIª-IIae q. 69 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, maius est vinculum ordinariae potestatis quam propriae electionis. Sed sicut legitur II, qu. VI, <i>a iudicibus quos communis consensus elegerit non liceat provocari</i>. Ergo multo minus licet appellare a iudicibus ordinariis.</p><p title="II-II q. 69 a. 3 arg. 3"><a name="42011"><span class="ref">[42011] IIª-IIae q. 69 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, illud quod semel est licitum, semper est licitum. Sed non est licitum appellare post decimum diem, neque tertio super eodem. Ergo videtur quod appellatio non sit secundum se licita.</p><p title="II-II q. 69 a. 3 s. c."><a name="42012"><span class="ref">[42012] IIª-IIae q. 69 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Paulus Caesarem appellavit, ut habetur Act. XXV.</p><p title="II-II q. 69 a. 3 co."><a name="42013"><span class="ref">[42013] IIª-IIae q. 69 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod duplici de causa contingit aliquem appellare. Uno quidem modo, confidentia iustae causae, quia videlicet iniuste a iudice gravatur. Et sic licitum est appellare, hoc enim est prudenter evadere. Unde II, qu. VI, dicitur, <i>omnis oppressus libere sacerdotum si voluerit appellet iudicium, et a nullo prohibeatur</i>. Alio modo aliquis appellat causa afferendae morae, ne contra eum iusta sententia proferatur. Et hoc est calumniose se defendere, quod est illicitum, sicut dictum est, facit enim iniuriam et iudici, cuius officium impedit, et adversario suo, cuius iustitiam, quantum potest, perturbat. Et ideo sicut dicitur II, qu. VI, <i>omni modo puniendus est cuius iniusta appellatio pronuntiatur</i>.</p><p title="II-II q. 69 a. 3 ad 1"><a name="42014"><span class="ref">[42014] IIª-IIae q. 69 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod potestati inferiori intantum aliquis subiici debet inquantum ordinem superioris servat, a quo si exorbitaverit, ei subiici non oportet, puta si aliud iusserit proconsul, et aliud imperator, ut patet per Glossam Rom. XIII. Cum autem iudex iniuste aliquem gravat, quantum ad hoc relinquit ordinem superioris potestatis, secundum quam necessitas sibi iuste iudicandi imponitur. Et ideo licitum est ei qui contra iustitiam gravatur, ad directionem superioris potestatis recurrere appellando, vel ante sententiam vel post. Et quia non praesumitur esse rectitudo ubi vera fides non est, ideo non licet Catholico ad infidelem iudicem appellare, secundum illud II, qu. VI, <i>Catholicus qui causam suam, sive iustam sive iniustam, ad iudicium alterius fidei iudicis provocaverit, excommunicetur</i>. Nam et apostolus arguit eos qui iudicio contendebant apud infideles.</p><p title="II-II q. 69 a. 3 ad 2"><a name="42015"><span class="ref">[42015] IIª-IIae q. 69 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ex proprio defectu vel negligentia procedit quod aliquis sua sponte se alterius iudicio subiiciat de cuius iustitia non confidit. Levis etiam animi esse videtur ut quis non permaneat in eo quod semel approbavit. Et ideo rationabiliter denegatur subsidium appellationis a iudicibus arbitrariis, qui non habent potestatem nisi ex consensu litigantium. Sed potestas iudicis ordinarii non dependet ex consensu illius qui eius iudicio subditur, sed ex auctoritate regis et principis, qui eum instituit. Et ideo contra eius iniustum gravamen lex tribuit appellationis subsidium, ita quod, etiam si sit simul ordinarius et arbitrarius iudex, potest ab eo appellari; quia videtur ordinaria potestas occasio fuisse quod arbiter eligeretur; nec debet ad defectum imputari eius qui consensit sicut in arbitrum in eum quem princeps iudicem ordinarium dedit.</p><p title="II-II q. 69 a. 3 ad 3"><a name="42016"><span class="ref">[42016] IIª-IIae q. 69 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod aequitas iuris ita subvenit uni parti quod altera non gravetur. Et ideo tempus decem dierum concessit ad appellandum, quod sufficiens aestimavit ad deliberandum an expediat appellare. Si vero non esset determinatum tempus in quo appellare liceret, semper certitudo iudicii remaneret in suspenso, et ita pars altera damnaretur. Ideo autem non est concessum ut tertio aliquis appellet super eodem, quia non est probabile toties iudices a recto iudicio declinare.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 69 a. 4 arg. 1"><a name="42017"><span class="ref">[42017] IIª-IIae q. 69 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod liceat condemnato ad mortem se defendere, si possit. Illud enim ad quod natura inclinat semper est licitum, quasi de iure naturali existens. Sed naturae inclinatio est ad resistendum corrumpentibus, non solum in hominibus et animalibus, sed etiam in insensibilibus rebus. Ergo licet reo condemnato resistere, si potest, ne tradatur in mortem.</p><p title="II-II q. 69 a. 4 arg. 2"><a name="42018"><span class="ref">[42018] IIª-IIae q. 69 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, sicut aliquis sententiam mortis contra se latam subterfugit resistendo, ita etiam fugiendo. Sed licitum esse videtur quod aliquis se a morte per fugam liberet, secundum illud Eccli. IX, <i>longe esto ab homine potestatem habente occidendi et non vivificandi</i>. Ergo etiam licitum est resistere.</p><p title="II-II q. 69 a. 4 arg. 3"><a name="42019"><span class="ref">[42019] IIª-IIae q. 69 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, Prov. XXIV dicitur, <i>erue eos qui ducuntur ad mortem, et eos qui trahuntur ad interitum liberare ne cesses</i>. Sed plus tenetur aliquis sibi quam alteri. Ergo licitum est quod aliquis condemnatus seipsum defendat ne in mortem tradatur.</p><p title="II-II q. 69 a. 4 s. c."><a name="42020"><span class="ref">[42020] IIª-IIae q. 69 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicit apostolus, Rom. XIII, <i>qui potestati resistit, Dei ordinationi resistit, et ipse sibi damnationem acquirit</i>. Sed condemnatus se defendendo potestati resistit quantum ad hoc in quo est divinitus instituta ad vindictam malefactorum, laudem vero bonorum. Ergo peccat se defendendo.</p><p title="II-II q. 69 a. 4 co."><a name="42021"><span class="ref">[42021] IIª-IIae q. 69 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod aliquis damnatur ad mortem dupliciter. Uno modo, iuste. Et sic non licet condemnato se defendere, licitum enim est iudici eum resistentem impugnare; unde relinquitur quod ex parte eius sit bellum iniustum. Unde indubitanter peccat. Alio modo condemnatur aliquis iniuste. Et tale iudicium simile est violentiae latronum, secundum illud Ezech. XXII, <i>principes eius in medio eius quasi lupi rapientes praedam ad effundendum sanguinem</i>. Et ideo sicut licet resistere latronibus, ita licet resistere in tali casu malis principibus, nisi forte propter scandalum vitandum, cum ex hoc aliqua gravis turbatio timeretur.</p><p title="II-II q. 69 a. 4 ad 1"><a name="42022"><span class="ref">[42022] IIª-IIae q. 69 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ideo homini data est ratio, ut ea ad quae natura inclinat non passim, sed secundum rationis ordinem exequatur. Et ideo non quaelibet defensio sui est licita, sed quae fit cum debito moderamine.</p><p title="II-II q. 69 a. 4 ad 2"><a name="42023"><span class="ref">[42023] IIª-IIae q. 69 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod nullus ita condemnatur quod ipse sibi inferat mortem, sed quod ipse mortem patiatur. Et ideo non tenetur facere id unde mors sequatur, quod est manere in loco unde ducatur ad mortem. Tenetur tamen non resistere agenti, quin patiatur quod iustum est eum pati. Sicut etiam si aliquis sit condemnatus ut fame moriatur, non peccat si cibum sibi occulte ministratum sumat, quia non sumere esset seipsum occidere.</p><p title="II-II q. 69 a. 4 ad 3"><a name="42024"><span class="ref">[42024] IIª-IIae q. 69 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod per illud dictum sapientis non inducitur aliquis ad liberandum alium a morte contra ordinem iustitiae. Unde nec seipsum contra iustitiam resistendo aliquis debet liberare a morte.</p></div></div><div class="q" id="q70"><h2>Quaestio 70</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 70 pr."><a name="42025"><span class="ref">[42025] IIª-IIae q. 70 pr.</span></a> Deinde considerandum est de iniustitia pertinente ad personam testis. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum homo teneatur ad testimonium ferendum. Secundo, utrum duorum vel trium testimonium sufficiat. Tertio, utrum alicuius testimonium repellatur absque eius culpa. Quarto, utrum perhibere falsum testimonium sit peccatum mortale.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 70 a. 1 arg. 1"><a name="42026"><span class="ref">[42026] IIª-IIae q. 70 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod homo non teneatur ad testimonium ferendum. Dicit enim Augustinus, in quaest. Gen., quod Abraham dicens de uxore sua, soror mea est, veritatem celari voluit, non mendacium dici. Sed veritatem celando aliquis a testificando abstinet. Ergo non tenetur aliquis ad testificandum.</p><p title="II-II q. 70 a. 1 arg. 2"><a name="42027"><span class="ref">[42027] IIª-IIae q. 70 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, nullus tenetur fraudulenter agere. Sed Prov. XI dicitur, <i>qui ambulat fraudulenter revelat arcana, qui autem fidelis est celat amici commissum</i>. Ergo non tenetur homo semper ad testificandum, praesertim super his quae sunt sibi in secreto ab amico commissa.</p><p title="II-II q. 70 a. 1 arg. 3"><a name="42028"><span class="ref">[42028] IIª-IIae q. 70 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, ad ea quae sunt de necessitate salutis maxime tenentur clerici et sacerdotes. Sed clericis et sacerdotibus prohibetur ferre testimonium in causa sanguinis. Ergo testificari non est de necessitate salutis.</p><p title="II-II q. 70 a. 1 s. c."><a name="42029"><span class="ref">[42029] IIª-IIae q. 70 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, <i>qui veritatem occultat, et qui prodit mendacium, uterque reus est, ille quia prodesse non vult, iste quia nocere desiderat</i>.</p><p title="II-II q. 70 a. 1 co."><a name="42030"><span class="ref">[42030] IIª-IIae q. 70 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod in testimonio ferendo distinguendum est. Quia aliquando requiritur testimonium alicuius, aliquando non requiritur. Si requiritur testimonium alicuius subditi auctoritate superioris cui in his quae ad iustitiam pertinent obedire tenetur, non est dubium quin teneatur testimonium ferre in his in quibus secundum ordinem iuris testimonium ab eo exigitur, puta in manifestis, et in his de quibus infamia praecessit. Si autem exigatur ab eo testimonium in aliis, puta in occultis et de quibus infamia non praecessit, non tenetur ad testificandum. Si vero requiratur eius testimonium non auctoritate superioris cui obedire tenetur, tunc distinguendum est. Quia si testimonium requiratur ad liberandum hominem vel ab iniusta morte seu poena quacumque, vel a falsa infamia, vel etiam ab iniquo damno, tunc tenetur homo ad testificandum. Et si eius testimonium non requiratur, tenetur facere quod in se est ut veritatem denuntiet alicui qui ad hoc possit prodesse. Dicitur enim in Psalm., <i>eripite pauperem, et egenum de manu peccatoris liberate</i>; et Prov. XXIV, <i>erue eos qui dicuntur ad mortem</i>. Et Rom. I dicitur, <i>digni sunt morte non solum qui faciunt, sed etiam qui consentiunt facientibus</i>, ubi dicit Glossa, <i>consentire est tacere, cum possis redarguere</i>. Super his vero quae pertinent ad condemnationem alicuius, non tenetur aliquis ferre testimonium nisi cum a superiori compellitur secundum ordinem iuris. Quia si circa hoc veritas occultetur, nulli ex hoc speciale damnum nascitur. Vel, si immineat periculum accusatori, non est curandum, quia ipse se in hoc periculum sponte ingessit. Alia autem ratio est de reo, cui periculum imminet eo nolente.</p><p title="II-II q. 70 a. 1 ad 1"><a name="42031"><span class="ref">[42031] IIª-IIae q. 70 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Augustinus loquitur de occultatione veritatis in casu illo quando aliquis non compellitur superioris auctoritate veritatem propalare; et quando occultatio veritatis nulli specialiter est damnosa.</p><p title="II-II q. 70 a. 1 ad 2"><a name="42032"><span class="ref">[42032] IIª-IIae q. 70 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod de illis quae homini sunt commissa in secreto per confessionem, nullo modo debet testimonium ferre, quia huiusmodi non scit ut homo, sed tanquam Dei minister, et maius est vinculum sacramenti quolibet hominis praecepto. Circa ea vero quae aliter homini sub secreto committuntur, distinguendum est. Quandoque enim sunt talia quae, statim cum ad notitiam hominis venerint, homo ea manifestare tenetur, puta si pertineret ad corruptionem multitudinis spiritualem vel corporalem, vel in grave damnum alicuius personae, vel si quid aliud est huiusmodi, quod quis propalare tenetur vel testificando vel denuntiando. Et contra hoc debitum obligari non potest per secreti commissum, quia in hoc frangeret fidem quam alteri debet. Quandoque vero sunt talia quae quis prodere non tenetur. Unde potest obligari ex hoc quod sibi sub secreto committuntur. Et tunc nullo modo tenetur ea prodere, etiam ex praecepto superioris, quia servare fidem est de iure naturali; nihil autem potest praecipi homini contra id quod est de iure naturali.</p><p title="II-II q. 70 a. 1 ad 3"><a name="42033"><span class="ref">[42033] IIª-IIae q. 70 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod operari vel cooperari ad occisionem hominis non competit ministris altaris, ut supra dictum est. Et ideo secundum iuris ordinem compelli non possunt ad ferendum testimonium in causa sanguinis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 70 a. 2 arg. 1"><a name="42034"><span class="ref">[42034] IIª-IIae q. 70 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod non sufficiat duorum vel trium testimonium. Iudicium enim certitudinem requirit. Sed non habetur certitudo veritatis per dictum duorum testium, legitur enim III Reg. XXI quod Naboth ad dictum duorum testium falso condemnatus est. Ergo duorum vel trium testimonium non sufficit.</p><p title="II-II q. 70 a. 2 arg. 2"><a name="42035"><span class="ref">[42035] IIª-IIae q. 70 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, testimonium, ad hoc quod sit credibile, debet esse concors. Sed plerumque duorum vel trium testimonium in aliquo discordat. Ergo non est efficax ad veritatem in iudicio probandam.</p><p title="II-II q. 70 a. 2 arg. 3"><a name="42036"><span class="ref">[42036] IIª-IIae q. 70 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, II, qu. IV, dicitur, <i>praesul non damnetur nisi in septuaginta duobus testibus. Presbyter autem cardinalis nisi quadraginta quatuor testibus non deponatur. Diaconus cardinalis urbis Romae nisi in viginti octo testibus non condemnabitur. Subdiaconus, acolythus, exorcista, lector, ostiarius, nisi in septem testibus non condemnabitur</i>. Sed magis est periculosum peccatum eius qui in maiori dignitate constitutus est, et ita minus est tolerandum. Ergo nec in aliorum condemnatione sufficit duorum vel trium testimonium.</p><p title="II-II q. 70 a. 2 s. c."><a name="42037"><span class="ref">[42037] IIª-IIae q. 70 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Deut. XVII, <i>in ore duorum vel trium testium peribit qui interficietur</i>; et infra, XIX, <i>in ore duorum vel trium testium stabit omne verbum</i>.</p><p title="II-II q. 70 a. 2 co."><a name="42038"><span class="ref">[42038] IIª-IIae q. 70 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, secundum philosophum, in I Ethic., <i>certitudo non est similiter quaerenda in omni materia</i>. In actibus enim humanis, super quibus constituuntur iudicia et exiguntur testimonia, non potest haberi certitudo demonstrativa, eo quod sunt circa contingentia et variabilia. Et ideo sufficit probabilis certitudo, quae ut in pluribus veritatem attingat, etsi in paucioribus a veritate deficiat. Est autem probabile quod magis veritatem contineat dictum multorum quam dictum unius. Et ideo, cum reus sit unus qui negat, sed multi testes asserunt idem cum actore, rationabiliter institutum est, iure divino et humano, quod dicto testium stetur. Omnis autem multitudo in tribus comprehenditur, scilicet principio, medio et fine, unde secundum philosophum, in I de coelo, omne et totum in tribus ponimus. Ternarius quidem constituitur asserentium, cum duo testes conveniunt cum actore. Et ideo requiritur binarius testium, vel, ad maiorem certitudinem, ut sit ternarius, qui est multitudo perfecta, in ipsis testibus. Unde et Eccle. IV dicitur, <i>funiculus triplex difficile rumpitur</i>. Augustinus autem, super illud Ioan. VIII, <i>duorum hominum testimonium verum est</i>, dicit quod <i>in hoc est Trinitas secundum mysterium commendata</i>, in qua est perpetua firmitas veritatis.</p><p title="II-II q. 70 a. 2 ad 1"><a name="42039"><span class="ref">[42039] IIª-IIae q. 70 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, quantacumque multitudo testium determinaretur, posset quandoque testimonium esse iniquum, cum scriptum sit Exod. XXIII, <i>ne sequaris turbam ad faciendum malum</i>. Nec tamen, quia non potest in talibus infallibilis certitudo haberi, debet negligi certitudo quae probabiliter haberi potest per duos vel tres testes, ut dictum est.</p><p title="II-II q. 70 a. 2 ad 2"><a name="42040"><span class="ref">[42040] IIª-IIae q. 70 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod discordia testium in aliquibus principalibus circumstantiis, quae variant substantiam facti, puta in tempore vel loco vel in personis de quibus principaliter agitur, aufert efficaciam testimonii, quia si discordant in talibus, videntur singulares esse in suis testimoniis, et de diversis factis loqui; puta si unus dicat hoc factum esse tali tempore vel loco, alius alio tempore vel loco, non videntur de eodem facto loqui. Non tamen praeiudicatur testimonio si unus dicat se non recordari, et alius asserat determinatum tempus vel locum. Et si in talibus omnino discordaverint testes actoris et rei, si sint aequales numero et pares dignitate, statur pro reo, quia facilior debet esse iudex ad absolvendum quam ad condemnandum; nisi forte in causis favorabilibus, sicut est causa libertatis et huiusmodi. Si vero testes eiusdem partis dissenserint, debet iudex ex motu sui animi percipere cui parti sit standum, vel ex numero testium, vel ex dignitate eorum, vel ex favorabilitate causae, vel ex conditione negotii et dictorum. Multo autem magis testimonium unius repellitur si sibi ipsi dissideat interrogatus de visu et scientia. Non autem si dissideat interrogatus de opinione et fama, quia potest secundum diversa visa et audita diversimode motus esse ad respondendum. Si vero sit discordia testimonii in aliquibus circumstantiis non pertinentibus ad substantiam facti, puta si tempus fuerit nubilosum vel serenum, vel si domus fuerit picta aut non, aut aliquid huiusmodi, talis discordia non praeiudicat testimonio, quia homines non consueverunt circa talia multum sollicitari, unde facile a memoria elabuntur. Quinimmo aliqua discordia in talibus facit testimonium credibilius, ut Chrysostomus dicit, super Matth., quia si in omnibus concordarent, etiam in minimis, viderentur ex condicto eundem sermonem proferre. Quod tamen prudentiae iudicis relinquitur discernendum.</p><p title="II-II q. 70 a. 2 ad 3"><a name="42041"><span class="ref">[42041] IIª-IIae q. 70 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod illud locum habet specialiter in episcopis, presbyteris, diaconibus et clericis Ecclesiae Romanae, propter eius dignitatem. Et hoc triplici ratione. Primo quidem, quia in ea tales institui debent quorum sanctitati plus credatur quam multis testibus. Secundo, quia homines qui habent de aliis iudicare, saepe, propter iustitiam, multos adversarios habent. Unde non est passim credendum testibus contra eos, nisi magna multitudo conveniat. Tertio, quia ex condemnatione alicuius eorum derogaretur in opinione hominum dignitati illius Ecclesiae et auctoritati. Quod est periculosius quam in ea tolerare aliquem peccatorem, nisi valde publicum et manifestum, de quo grave scandalum oriretur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 70 a. 3 arg. 1"><a name="42042"><span class="ref">[42042] IIª-IIae q. 70 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod alicuius testimonium non sit repellendum nisi propter culpam. Quibusdam enim in poenam infligitur quod ad testimonium non admittantur, sicut patet in his qui infamia notantur. Sed poena non est inferenda nisi pro culpa. Ergo videtur quod nullius testimonium debeat repelli nisi propter culpam.</p><p title="II-II q. 70 a. 3 arg. 2"><a name="42043"><span class="ref">[42043] IIª-IIae q. 70 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, <i>de quolibet praesumendum est bonum, nisi appareat contrarium</i>. Sed ad bonitatem hominis pertinet quod verum testimonium dicat. Cum ergo non possit constare de contrario nisi propter aliquam culpam, videtur quod nullius testimonium debeat repelli nisi propter culpam.</p><p title="II-II q. 70 a. 3 arg. 3"><a name="42044"><span class="ref">[42044] IIª-IIae q. 70 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, ad ea quae sunt de necessitate salutis nullus redditur non idoneus nisi propter peccatum. Sed testificari veritatem est de necessitate salutis, ut supra dictum est. Ergo nullus debet excludi a testificando nisi propter culpam.</p><p title="II-II q. 70 a. 3 s. c."><a name="42045"><span class="ref">[42045] IIª-IIae q. 70 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Gregorius dicit, et habetur II, qu. I, <i>quia a servis suis accusatus est episcopus, sciendum est quod minime audiri debuerunt</i>.</p><p title="II-II q. 70 a. 3 co."><a name="42046"><span class="ref">[42046] IIª-IIae q. 70 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod testimonium, sicut dictum est, non habet infallibilem certitudinem, sed probabilem. Et ideo quidquid est quod probabilitatem afferat in contrarium, reddit testimonium inefficax. Redditur autem probabile quod aliquis in veritate testificanda non sit firmus, quandoque quidem propter culpam, sicut infideles, infames, item illi qui publico crimine rei sunt, qui nec accusare possunt, quandoque autem absque culpa. Et hoc vel ex defectu rationis, sicut patet in pueris, amentibus et mulieribus; vel ex affectu, sicut patet de inimicis et de personis coniunctis et domesticis; vel etiam ex exteriori conditione, sicut sunt pauperes, servi et illi quibus imperari potest, de quibus probabile est quod facile possint induci ad testimonium ferendum contra veritatem. Et sic patet quod testimonium alicuius repellitur et propter culpam, et absque culpa.</p><p title="II-II q. 70 a. 3 ad 1"><a name="42047"><span class="ref">[42047] IIª-IIae q. 70 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod repellere aliquem a testimonio magis pertinet ad cautelam falsi testimonii vitandi quam ad poenam. Unde ratio non sequitur.</p><p title="II-II q. 70 a. 3 ad 2"><a name="42048"><span class="ref">[42048] IIª-IIae q. 70 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod de quolibet praesumendum est bonum nisi appareat contrarium, dummodo non vergat in periculum alterius. Quia tunc est adhibenda cautela, ut non de facili unicuique credatur, secundum illud I Ioan. IV, <i>nolite credere omni spiritui</i>.</p><p title="II-II q. 70 a. 3 ad 3"><a name="42049"><span class="ref">[42049] IIª-IIae q. 70 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod testificari est de necessitate salutis, supposita testis idoneitate et ordine iuris. Unde nihil prohibet aliquos excusari a testimonio ferendo, si non reputentur idonei secundum iura.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 70 a. 4 arg. 1"><a name="42050"><span class="ref">[42050] IIª-IIae q. 70 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod falsum testimonium non semper sit peccatum mortale. Contingit enim aliquem falsum testimonium ferre ex ignorantia facti. Sed talis ignorantia excusat a peccato mortali. Ergo testimonium falsum non semper est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 70 a. 4 arg. 2"><a name="42051"><span class="ref">[42051] IIª-IIae q. 70 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, mendacium quod alicui prodest et nulli nocet, est officiosum, quod non est peccatum mortale. Sed quandoque in falso testimonio est tale mendacium, puta cum aliquis falsum testimonium perhibet ut aliquem a morte liberet, vel ab iniusta sententia quae intentatur per alios falsos testes vel per iudicis perversitatem. Ergo tale falsum testimonium non est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 70 a. 4 arg. 3"><a name="42052"><span class="ref">[42052] IIª-IIae q. 70 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, iuramentum a teste requiritur ut timeat peccare mortaliter deierando. Hoc autem non esset necessarium si ipsum falsum testimonium esset peccatum mortale. Ergo falsum testimonium non semper est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 70 a. 4 s. c."><a name="42053"><span class="ref">[42053] IIª-IIae q. 70 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Prov. XIX, <i>falsus testis non erit impunitus</i>.</p><p title="II-II q. 70 a. 4 co."><a name="42054"><span class="ref">[42054] IIª-IIae q. 70 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod falsum testimonium habet triplicem deformitatem. Uno modo, ex periurio, quia testes non admittuntur nisi iurati. Et ex hoc semper est peccatum mortale. Alio modo, ex violatione iustitiae. Et hoc modo est peccatum mortale in suo genere, sicut et quaelibet iniustitia. Et ideo in praecepto Decalogi sub hac forma interdicitur falsum testimonium, cum dicitur Exod. XX, <i>non loquaris contra proximum tuum falsum testimonium</i>, non enim contra aliquem facit qui eum ab iniuria facienda impedit, sed solum qui ei suam iustitiam tollit. Tertio modo, ex ipsa falsitate, secundum quod omne mendacium est peccatum. Et ex hoc non habet falsum testimonium quod semper sit peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 70 a. 4 ad 1"><a name="42055"><span class="ref">[42055] IIª-IIae q. 70 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod in testimonio ferendo non debet homo pro certo asserere, quasi sciens, id de quo certus non est, sed dubium debet sub dubio proferre, et id de quo certus est pro certo asserere. Sed quia contingit ex labilitate humanae memoriae quod reputat se homo quandoque certum esse de eo quod falsum est, si aliquis, cum debita sollicitudine recogitans, existimet se certum esse de eo quod falsum est, non peccat mortaliter hoc asserens, quia non dicit falsum testimonium per se et ex intentione, sed per accidens, contra id quod intendit.</p><p title="II-II q. 70 a. 4 ad 2"><a name="42056"><span class="ref">[42056] IIª-IIae q. 70 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod iniustum iudicium iudicium non est. Et ideo ex vi iudicii falsum testimonium in iniusto iudicio prolatum ad iniustitiam impediendam, non habet rationem peccati mortalis, sed solum ex iuramento violato.</p><p title="II-II q. 70 a. 4 ad 3"><a name="42057"><span class="ref">[42057] IIª-IIae q. 70 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod homines maxime abhorrent peccata quae sunt contra Deum, quasi gravissima, inter quae est periurium. Non autem ita abhorrent peccata quae sunt contra proximum. Et ideo ad maiorem certitudinem testimonii, requiritur testis iuramentum.</p></div></div><div class="q" id="q71"><h2>Quaestio 71</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 71 pr."><a name="42058"><span class="ref">[42058] IIª-IIae q. 71 pr.</span></a> Deinde considerandum est de iniustitia quae fit in iudicio ex parte advocatorum. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum advocatus teneatur praestare patrocinium causae pauperum. Secundo, utrum aliquis debeat arceri ab officio advocati. Tertio, utrum advocatus peccet iniustam causam defendendo. Quarto, utrum peccet pecuniam accipiendo pro suo patrocinio.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 71 a. 1 arg. 1"><a name="42059"><span class="ref">[42059] IIª-IIae q. 71 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod advocatus teneatur patrocinium praestare causae pauperum. Dicitur enim Exod. XXIII, <i>si videris asinum odientis te iacere sub onere, non pertransibis, sed sublevabis cum eo</i>. Sed non minus periculum imminet pauperi si eius causa contra iustitiam opprimatur, quam si eius asinus iaceat sub onere. Ergo advocatus tenetur praestare patrocinium causae pauperum.</p><p title="II-II q. 71 a. 1 arg. 2"><a name="42060"><span class="ref">[42060] IIª-IIae q. 71 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, Gregorius dicit, in quadam homilia, <i>habens intellectum curet omnino ne taceat; habens rerum affluentiam a misericordia non torpescat; habens artem qua regitur, usum illius cum proximo partiatur; habens loquendi locum apud divitem, pro pauperibus intercedat, talenti enim nomine cuilibet reputabitur quod vel minimum accepit</i>. Sed talentum commissum non abscondere, sed fideliter dispensare quilibet tenetur, quod patet ex poena servi abscondentis talentum, Matth. XXV. Ergo advocatus tenetur pro pauperibus loqui.</p><p title="II-II q. 71 a. 1 arg. 3"><a name="42061"><span class="ref">[42061] IIª-IIae q. 71 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, praeceptum de misericordiae operibus adimplendis, cum sit affirmativum, obligat pro loco et tempore, quod est maxime in necessitate. Sed tempus necessitatis videtur esse quando alicuius pauperis causa opprimitur. Ergo in tali casu videtur quod advocatus teneatur pauperibus patrocinium praestare.</p><p title="II-II q. 71 a. 1 s. c."><a name="42062"><span class="ref">[42062] IIª-IIae q. 71 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra, non minor necessitas est indigentis cibo quam indigentis advocato. Sed ille qui habet potestatem cibandi non semper tenetur pauperem cibare. Ergo nec advocatus semper tenetur causae pauperum patrocinium praestare.</p><p title="II-II q. 71 a. 1 co."><a name="42063"><span class="ref">[42063] IIª-IIae q. 71 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod cum praestare patrocinium causae pauperum ad opus misericordiae pertineat, idem est hic dicendum quod et supra de aliis misericordiae operibus dictum est. Nullus enim sufficit omnibus indigentibus misericordiae opus impendere. Et ideo sicut Augustinus dicit, in I de Doct. Christ., <i>cum omnibus prodesse non possis, his potissime consulendum est qui pro locorum et temporum vel quarumlibet rerum opportunitatibus, constrictius tibi, quasi quadam sorte, iunguntur</i>. Dicit, pro locorum opportunitatibus, quia non tenetur homo per mundum quaerere indigentes quibus subveniat, sed sufficit si eis qui sibi occurrunt misericordiae opus impendat. Unde dicitur Exod. XXIII, <i>si occurreris bovi inimici tui aut asino erranti, reduc ad eum</i>. Addit autem, et temporum, quia non tenetur homo futurae necessitati alterius providere, sed sufficit si praesenti necessitati succurrat. Unde dicitur I Ioan. III, <i>qui viderit fratrem suum necessitatem patientem, et clauserit viscera sua ab eo,</i> et cetera. Subdit autem, vel quarumlibet rerum, quia homo sibi coniunctis quacumque necessitudine maxime debet curam impendere; secundum illud I ad Tim. V, <i>si quis suorum, et maxime domesticorum curam non habet, fidem negavit</i>. Quibus tamen concurrentibus, considerandum restat utrum aliquis tantam necessitatem patiatur quod non in promptu appareat quomodo ei possit aliter subveniri. Et in tali casu tenetur ei opus misericordiae impendere. Si autem in promptu appareat quomodo ei aliter subveniri possit, vel per seipsum vel per aliam personam magis coniunctam aut maiorem facultatem habentem, non tenetur ex necessitate indigenti subvenire, ita quod non faciendo peccet, quamvis, si subvenerit absque tali necessitate, laudabiliter faciat. Unde advocatus non tenetur semper causae pauperum patrocinium praestare, sed solum concurrentibus conditionibus praedictis. Alioquin oporteret eum omnia alia negotia praetermittere, et solis causis pauperum iuvandis intendere. Et idem dicendum est de medico, quantum ad curationem pauperum.</p><p title="II-II q. 71 a. 1 ad 1"><a name="42064"><span class="ref">[42064] IIª-IIae q. 71 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod quando asinus iacet sub onere, non potest ei aliter subveniri in casu isto nisi per advenientes subveniatur, et ideo tenentur iuvare. Non autem tenerentur si posset aliunde remedium afferri.</p><p title="II-II q. 71 a. 1 ad 2"><a name="42065"><span class="ref">[42065] IIª-IIae q. 71 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod homo talentum sibi creditum tenetur utiliter dispensare, servata opportunitate locorum et temporum et aliarum rerum, ut dictum est.</p><p title="II-II q. 71 a. 1 ad 3"><a name="42066"><span class="ref">[42066] IIª-IIae q. 71 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod non quaelibet necessitas causat debitum subveniendi, sed solum illa quae est dicta.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 71 a. 2 arg. 1"><a name="42067"><span class="ref">[42067] IIª-IIae q. 71 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod inconvenienter aliqui secundum iura arceantur ab officio advocandi. Ab operibus enim misericordiae nullus debet arceri. Sed patrocinium praestare in causis ad opera misericordiae pertinet, ut dictum est. Ergo nullus debet ab hoc officio arceri.</p><p title="II-II q. 71 a. 2 arg. 2"><a name="42068"><span class="ref">[42068] IIª-IIae q. 71 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, contrariarum causarum non videtur esse idem effectus. Sed esse deditum rebus divinis, et esse deditum peccatis, est contrarium. Inconvenienter igitur excluduntur ab officio advocati quidam propter religionem, ut monachi et clerici; quidam autem propter culpam, ut infames et haeretici.</p><p title="II-II q. 71 a. 2 arg. 3"><a name="42069"><span class="ref">[42069] IIª-IIae q. 71 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, homo debet diligere proximum sicut seipsum. Sed ad effectum dilectionis pertinet quod aliquis advocatus causae alicuius patrocinetur. Inconvenienter ergo aliqui quibus conceditur pro seipsis auctoritas advocationis, prohibentur patrocinari causis aliorum.</p><p title="II-II q. 71 a. 2 s. c."><a name="42070"><span class="ref">[42070] IIª-IIae q. 71 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod III, qu. VII, multae personae arcentur ab officio postulandi.</p><p title="II-II q. 71 a. 2 co."><a name="42071"><span class="ref">[42071] IIª-IIae q. 71 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod aliquis impeditur ab aliquo actu duplici ratione, uno modo, propter impotentiam; alio modo, propter indecentiam. Sed impotentia simpliciter excludit aliquem ab actu, indecentia autem non excludit omnino, quia necessitas indecentiam tollere potest. Sic igitur ab officio advocatorum prohibentur quidam propter impotentiam, eo quod deficiunt sensu, vel interiori, sicut furiosi et impuberes; vel exteriori, sicut surdi et muti. Est enim necessaria advocato et interior peritia, qua possit convenienter iustitiam assumptae causae ostendere, et iterum loquela cum auditu, ut possit et pronuntiare et audire quod ei dicitur. Unde qui in his defectum patiuntur omnino prohibentur ne sint advocati, nec pro se nec pro aliis. Decentia autem huius officii exercendi tollitur dupliciter. Uno modo, ex hoc quod aliquis est rebus maioribus obligatus. Unde monachos et presbyteros non decet in quacumque causa advocatos esse, neque clericos in iudicio saeculari, quia huiusmodi personae sunt rebus divinis adstrictae. Alio modo, propter personae defectum, vel corporalem, ut patet de caecis, qui convenienter iudici adstare non possent; vel spiritualem, non enim decet ut alterius iustitiae patronus existat qui in seipso iustitiam contempsit. Et ideo infames, infideles et damnati de gravibus criminibus non decenter sunt advocati. Tamen huiusmodi indecentiae necessitas praefertur. Et propter hoc huiusmodi personae possunt pro seipsis, vel pro personis sibi coniunctis, uti officio advocati. Unde et clerici pro Ecclesiis suis possunt esse advocati, et monachi pro causa monasterii sui, si abbas praeceperit.</p><p title="II-II q. 71 a. 2 ad 1"><a name="42072"><span class="ref">[42072] IIª-IIae q. 71 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ab operibus misericordiae interdum aliqui propter impotentiam, interdum etiam propter indecentiam impediuntur. Non enim omnia opera misericordiae omnes decent, sicut stultos non decet consilium dare, neque ignorantes docere.</p><p title="II-II q. 71 a. 2 ad 2"><a name="42073"><span class="ref">[42073] IIª-IIae q. 71 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod sicut virtus corrumpitur per superabundantiam et defectum, ita aliquis fit indecens et per maius et per minus. Et propter hoc quidam arcentur a patrocinio praestando in causis quia sunt maiores tali officio, sicut religiosi et clerici, quidam vero quia sunt minores quam ut eis hoc officium competat, sicut infames et infideles.</p><p title="II-II q. 71 a. 2 ad 3"><a name="42074"><span class="ref">[42074] IIª-IIae q. 71 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod non ita imminet homini necessitas patrocinari causis aliorum sicut propriis, quia alii possunt sibi aliter subvenire. Unde non est similis ratio.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 71 a. 3 arg. 1"><a name="42075"><span class="ref">[42075] IIª-IIae q. 71 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod advocatus non peccet si iniustam causam defendat. Sicut enim ostenditur peritia medici si infirmitatem desperatam sanet, ita etiam ostenditur peritia advocati si etiam iniustam causam defendere possit. Sed medicus laudatur si infirmitatem desperatam sanet. Ergo etiam advocatus non peccat, sed magis laudandus est, si iniustam causam defendat.</p><p title="II-II q. 71 a. 3 arg. 2"><a name="42076"><span class="ref">[42076] IIª-IIae q. 71 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, a quolibet peccato licet desistere. Sed advocatus punitur si causam suam prodiderit, ut habetur II, qu. III. Ergo advocatus non peccat iniustam causam defendendo, si eam defendendam susceperit.</p><p title="II-II q. 71 a. 3 arg. 3"><a name="42077"><span class="ref">[42077] IIª-IIae q. 71 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, maius videtur esse peccatum si iniustitia utatur ad iustam causam defendendam, puta producendo falsos testes vel allegando falsas leges, quam iniustam causam defendendo, quia hoc est peccatum in forma, illud in materia. Sed videtur advocato licere talibus astutiis uti, sicut militi licet ex insidiis pugnare. Ergo videtur quod advocatus non peccat si iniustam causam defendat.</p><p title="II-II q. 71 a. 3 s. c."><a name="42078"><span class="ref">[42078] IIª-IIae q. 71 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur II Paralip. XIX, <i>impio praebes auxilium, et idcirco iram domini merebaris</i>. Sed advocatus defendens causam iniustam impio praebet auxilium. Ergo, peccando, iram domini meretur.</p><p title="II-II q. 71 a. 3 co."><a name="42079"><span class="ref">[42079] IIª-IIae q. 71 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod illicitum est alicui cooperari ad malum faciendum sive consulendo, sive adiuvando, sive qualitercumque consentiendo, quia consilians et coadiuvans quodammodo est faciens; et apostolus dicit, ad Rom. I, quod <i>digni sunt morte non solum qui faciunt peccatum, sed etiam qui consentiunt facientibus</i>. Unde et supra dictum est quod omnes tales ad restitutionem tenentur. Manifestum est autem quod advocatus et auxilium et consilium praestat ei cuius causae patrocinatur. Unde si scienter iniustam causam defendit, absque dubio graviter peccat; et ad restitutionem tenetur eius damni quod contra iustitiam per eius auxilium altera pars incurrit. Si autem ignoranter iniustam causam defendit, putans esse iustam, excusatur, secundum modum quo ignorantia excusare potest.</p><p title="II-II q. 71 a. 3 ad 1"><a name="42080"><span class="ref">[42080] IIª-IIae q. 71 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod medicus accipiens in cura infirmitatem desperatam nulli facit iniuriam. Advocatus autem suscipiens causam iniustam iniuste laedit eum contra quem patrocinium praestat. Et ideo non est similis ratio. Quamvis enim laudabilis videatur quantum ad peritiam artis, tamen peccat quantum ad iniustitiam voluntatis, qua abutitur arte ad malum.</p><p title="II-II q. 71 a. 3 ad 2"><a name="42081"><span class="ref">[42081] IIª-IIae q. 71 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod advocatus, si in principio credidit causam iustam esse et postea in processu appareat eam esse iniustam, non debet eam prodere, ut scilicet aliam partem iuvet, vel secreta suae causae alteri parti revelet. Potest tamen et debet causam deserere; vel eum cuius causam agit ad cedendum inducere, sive ad componendum, sine adversarii damno.</p><p title="II-II q. 71 a. 3 ad 3"><a name="42082"><span class="ref">[42082] IIª-IIae q. 71 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut supra dictum est, militi vel duci exercitus licet in bello iusto ex insidiis agere ea quae facere debet prudenter occultando, non autem falsitatem fraudulenter faciendo, quia etiam hosti fidem servare oportet, sicut Tullius dicit, in III de Offic. Unde et advocato defendenti causam iustam licet prudenter occultare ea quibus impediri posset processus eius, non autem licet ei aliqua falsitate uti.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 71 a. 4 arg. 1"><a name="42083"><span class="ref">[42083] IIª-IIae q. 71 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod advocato non liceat pro suo patrocinio pecuniam accipere. Opera enim misericordiae non sunt intuitu humanae remunerationis facienda, secundum illud Luc. XIV, <i>cum facis prandium aut cenam, noli vocare amicos tuos neque vicinos divites, ne forte et ipsi te reinvitent, et fiat tibi retributio</i>. Sed praestare patrocinium causae alicuius pertinet ad opera misericordiae, ut dictum est. Ergo non licet advocato accipere retributionem pecuniae pro patrocinio praestito.</p><p title="II-II q. 71 a. 4 arg. 2"><a name="42084"><span class="ref">[42084] IIª-IIae q. 71 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, spirituale non est pro temporali commutandum. Sed patrocinium praestitum videtur esse quiddam spirituale, cum sit usus scientiae iuris. Ergo non licet advocato pro patrocinio praestito pecuniam accipere.</p><p title="II-II q. 71 a. 4 arg. 3"><a name="42085"><span class="ref">[42085] IIª-IIae q. 71 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut ad iudicium concurrit persona advocati, ita etiam persona iudicis et persona testis. Sed secundum Augustinum, ad Macedonium, <i>non debet iudex vendere iustum iudicium, nec testis verum testimonium</i>. Ergo nec advocatus poterit vendere iustum patrocinium.</p><p title="II-II q. 71 a. 4 s. c."><a name="42086"><span class="ref">[42086] IIª-IIae q. 71 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit ibidem, quod <i>advocatus licite vendit iustum patrocinium, et iurisperitus verum consilium</i>.</p><p title="II-II q. 71 a. 4 co."><a name="42087"><span class="ref">[42087] IIª-IIae q. 71 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod ea quae quis non tenetur alteri exhibere, iuste potest pro eorum exhibitione recompensationem accipere. Manifestum est autem quod advocatus non semper tenetur patrocinium praestare aut consilium dare causis aliorum. Et ideo si vendat suum patrocinium sive consilium, non agit contra iustitiam. Et eadem ratio est de medico opem ferente ad sanandum, et de omnibus aliis huiusmodi personis, dum tamen moderate accipiant, considerata conditione personarum et negotiorum et laboris, et consuetudine patriae. Si autem per improbitatem aliquid immoderate extorqueat, peccat contra iustitiam. Unde Augustinus dicit, ad Macedonium, quod <i>ab his extorta per immoderatam improbitatem repeti solent, data per tolerabilem consuetudinem non solent</i>.</p><p title="II-II q. 71 a. 4 ad 1"><a name="42088"><span class="ref">[42088] IIª-IIae q. 71 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod non semper quae homo potest misericorditer facere, tenetur facere gratis, alioquin nulli liceret aliquam rem vendere, quia quamlibet rem potest homo misericorditer impendere. Sed quando eam misericorditer impendit, non humanam, sed divinam remunerationem quaerere debet. Et similiter advocatus, quando causae pauperum misericorditer patrocinatur, non debet intendere remunerationem humanam, sed divinam, non tamen semper tenetur gratis patrocinium impendere.</p><p title="II-II q. 71 a. 4 ad 2"><a name="42089"><span class="ref">[42089] IIª-IIae q. 71 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod etsi scientia iuris sit quiddam spirituale, tamen usus eius fit opere corporali. Et ideo pro eius recompensatione licet pecuniam accipere, alioquin nulli artifici liceret de arte sua lucrari.</p><p title="II-II q. 71 a. 4 ad 3"><a name="42090"><span class="ref">[42090] IIª-IIae q. 71 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod iudex et testis communes sunt utrique parti, quia iudex tenetur iustam sententiam dare, et testis tenetur verum testimonium dicere; iustitia autem et veritas non declinant in unam partem magis quam in aliam. Et ideo iudicibus de publico sunt stipendia laboris statuta; et testes accipiunt, non quasi pretium testimonii, sed quasi stipendium laboris, expensas vel ab utraque parte, vel ab ea a qua inducuntur, quia nemo militat stipendiis suis unquam, ut dicitur I ad Cor. IX. Sed advocatus alteram partem tantum defendit. Et ideo licite potest pretium accipere a parte quam adiuvat.</p></div></div><div class="q" id="q72"><h2>Quaestio 72</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 72 pr."><a name="42091"><span class="ref">[42091] IIª-IIae q. 72 pr.</span></a> Deinde considerandum est de iniuriis verborum quae inferuntur extra iudicium. Et primo, de contumelia; secundo, de detractione; tertio, de susurratione; quarto, de derisione; quinto, de maledictione. Circa primum quaeruntur quatuor. Primo, quid sit contumelia. Secundo, utrum omnis contumelia sit peccatum mortale. Tertio, utrum oporteat contumeliosos reprimere. Quarto, de origine contumeliae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 72 a. 1 arg. 1"><a name="42092"><span class="ref">[42092] IIª-IIae q. 72 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod contumelia non consistat in verbis. Contumelia enim importat quoddam nocumentum proximo illatum, cum pertineat ad iniustitiam. Sed verba nullum nocumentum videntur inferre proximo, nec in rebus nec in persona. Ergo contumelia non consistit in verbis.</p><p title="II-II q. 72 a. 1 arg. 2"><a name="42093"><span class="ref">[42093] IIª-IIae q. 72 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, contumelia videtur ad quandam dehonorationem pertinere. Sed magis aliquis potest inhonorari seu vituperari factis quam verbis. Ergo videtur quod contumelia non consistit in verbis, sed magis in factis.</p><p title="II-II q. 72 a. 1 arg. 3"><a name="42094"><span class="ref">[42094] IIª-IIae q. 72 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, dehonoratio quae fit in verbis dicitur convicium vel improperium. Sed contumelia videtur differre a convicio et improperio. Ergo contumelia non consistit in verbis.</p><p title="II-II q. 72 a. 1 s. c."><a name="42095"><span class="ref">[42095] IIª-IIae q. 72 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra, nihil auditu percipitur nisi verbum. Sed contumelia auditu percipitur, secundum illud Ierem. XX, <i>audivi contumelias in circuitu</i>. Ergo contumelia est in verbis.</p><p title="II-II q. 72 a. 1 co."><a name="42096"><span class="ref">[42096] IIª-IIae q. 72 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod contumelia importat dehonorationem alicuius. Quod quidem contingit dupliciter. Cum enim honor aliquam excellentiam consequatur, uno modo aliquis alium dehonorat cum privat eum excellentia propter quam habebat honorem. Quod quidem fit per peccata factorum, de quibus supra dictum est. Alio modo, cum aliquis id quod est contra honorem alicuius deducit in notitiam eius et aliorum. Et hoc proprie pertinet ad contumeliam. Quod quidem fit per aliqua signa. Sed sicut Augustinus dicit, in II de Doct. Christ., <i>omnia signa, verbis comparata, paucissima sunt, verba enim inter homines obtinuerunt principatum significandi quaecumque animo concipiuntur</i>. Et ideo contumelia, proprie loquendo, in verbis consistit. Unde Isidorus dicit, in libro Etymol., quod contumeliosus dicitur aliquis <i>quia velox est et tumet verbis iniuriae</i>. Quia tamen etiam per facta aliqua significatur aliquid, quae in hoc quod significant habent vim verborum significantium; inde est quod contumelia, extenso nomine, etiam in factis dicitur. Unde Rom. I, super illud, <i>contumeliosos, superbos</i>, dicit Glossa quod <i>contumeliosi sunt qui dictis vel factis contumelias et turpia inferunt</i>.</p><p title="II-II q. 72 a. 1 ad 1"><a name="42097"><span class="ref">[42097] IIª-IIae q. 72 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod verba secundum suam essentiam, idest inquantum sunt quidam soni audibiles, nullum nocumentum alteri inferunt, nisi forte gravando auditum, puta cum aliquis nimis alte loquitur. Inquantum vero sunt signa repraesentantia aliquid in notitiam aliorum, sic possunt multa damna inferre. Inter quae unum est quod homo damnificatur quantum ad detrimentum honoris sui vel reverentiae sibi ab aliis exhibendae. Et ideo maior est contumelia si aliquis alicui defectum suum dicat coram multis. Et tamen si sibi soli dicat, potest esse contumelia, inquantum ipse qui loquitur contra audientis reverentiam agit.</p><p title="II-II q. 72 a. 1 ad 2"><a name="42098"><span class="ref">[42098] IIª-IIae q. 72 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod intantum aliquis aliquem factis dehonorat inquantum illa facta vel faciunt vel significant illud quod est contra honorem alicuius. Quorum primum non pertinet ad contumeliam, sed ad alias iniustitiae species, de quibus supra dictum est. Secundum vero pertinet ad contumeliam inquantum facta habent vim verborum in significando.</p><p title="II-II q. 72 a. 1 ad 3"><a name="42099"><span class="ref">[42099] IIª-IIae q. 72 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod convicium et improperium consistunt in verbis, sicut et contumelia, quia per omnia haec repraesentatur aliquis defectus alicuius in detrimentum honoris ipsius. Huiusmodi autem defectus est triplex. Scilicet defectus culpae, qui repraesentatur per verba contumeliosa. Et defectus generaliter culpae et poenae, qui repraesentatur per convitium, quia vitium consuevit dici non solum animae, sed etiam corporis. Unde si quis alicui iniuriose dicat eum esse caecum, convicium quidem dicit, sed non contumeliam, si quis autem dicat alteri quod sit fur, non solum convicium, sed etiam contumeliam infert. Quandoque vero repraesentat aliquis alicui defectum minorationis sive indigentiae, qui etiam derogat honori consequenti quamcumque excellentiam. Et hoc fit per verbum improperii, quod proprie est quando aliquis iniuriose alteri ad memoriam reducit auxilium quod contulit ei necessitatem patienti. Unde dicitur Eccli. XX, <i>exigua dabit, et multa improperabit</i>. Quandoque tamen unum istorum pro alio ponitur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 72 a. 2 arg. 1"><a name="42100"><span class="ref">[42100] IIª-IIae q. 72 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod contumelia, vel convicium, non sit peccatum mortale. Nullum enim peccatum mortale est actus alicuius virtutis. Sed conviciari est actus alicuius virtutis, scilicet eutrapeliae, ad quam pertinet bene conviciari, secundum philosophum, in IV Ethic. Ergo convicium, sive contumelia, non est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 72 a. 2 arg. 2"><a name="42101"><span class="ref">[42101] IIª-IIae q. 72 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, peccatum mortale non invenitur in viris perfectis. Qui tamen aliquando convicia vel contumelias dicunt, sicut patet de apostolo, qui, ad Gal. III, dixit, <i>o insensati Galatae</i>. Et dominus dicit, Luc. ult., <i>o stulti, et tardi corde ad credendum</i>. Ergo convicium, sive contumelia, non est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 72 a. 2 arg. 3"><a name="42102"><span class="ref">[42102] IIª-IIae q. 72 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, quamvis id quod est peccatum veniale ex genere possit fieri mortale, non tamen peccatum quod ex genere est mortale potest esse veniale, ut supra habitum est. Si ergo dicere convicium vel contumeliam esset peccatum mortale ex genere suo, sequeretur quod semper esset peccatum mortale. Quod videtur esse falsum, ut patet in eo qui leviter et ex subreptione, vel ex levi ira dicit aliquod verbum contumeliosum. Non ergo contumelia vel convicium ex genere suo est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 72 a. 2 s. c."><a name="42103"><span class="ref">[42103] IIª-IIae q. 72 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra, nihil meretur poenam aeternam Inferni nisi peccatum mortale. Sed convicium vel contumelia meretur poenam Inferni, secundum illud Matth. V, <i>qui dixerit fratri suo, fatue, reus erit Gehennae ignis</i>. Ergo convicium vel contumelia est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 72 a. 2 co."><a name="42104"><span class="ref">[42104] IIª-IIae q. 72 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, verba inquantum sunt soni quidam, non sunt in nocumentum aliorum, sed inquantum significant aliquid. Quae quidem significatio ex interiori affectu procedit. Et ideo in peccatis verborum maxime considerandum videtur ex quo affectu aliquis verba proferat. Cum igitur convicium, seu contumelia, de sui ratione importet quandam dehonorationem, si intentio proferentis ad hoc feratur ut aliquis per verba quae profert honorem alterius auferat, hoc proprie et per se est dicere convicium vel contumeliam. Et hoc est peccatum mortale, non minus quam furtum vel rapina, non enim homo minus amat suum honorem quam rem possessam. Si vero aliquis verbum convicii vel contumeliae alteri dixerit, non tamen animo dehonorandi, sed forte propter correctionem vel propter aliquid huiusmodi, non dicit convicium vel contumeliam formaliter et per se, sed per accidens et materialiter, inquantum scilicet dicit id quod potest esse convicium, vel contumelia. Unde hoc potest esse quandoque peccatum veniale; quandoque autem absque omni peccato. In quo tamen necessaria est discretio, ut moderate homo talibus verbis utatur. Quia posset esse ita grave convicium quod, per incautelam prolatum, auferret honorem eius contra quem proferretur. Et tunc posset homo peccare mortaliter etiam si non intenderet dehonorationem alterius. Sicut etiam si aliquis, incaute alium ex ludo percutiens, graviter laedat, culpa non caret.</p><p title="II-II q. 72 a. 2 ad 1"><a name="42105"><span class="ref">[42105] IIª-IIae q. 72 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ad eutrapelum pertinet dicere aliquod leve convicium, non ad dehonorationem vel ad contristationem eius in quem dicitur, sed magis causa delectationis et ioci. Et hoc potest esse sine peccato, si debitae circumstantiae observantur. Si vero aliquis non reformidet contristare eum in quem profertur huiusmodi iocosum convicium, dummodo aliis risum excitet, hoc est vitiosum, ut ibidem dicitur.</p><p title="II-II q. 72 a. 2 ad 2"><a name="42106"><span class="ref">[42106] IIª-IIae q. 72 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod sicut licitum est aliquem verberare vel in rebus damnificare causa disciplinae, ita etiam et causa disciplinae potest aliquis alteri, quem debet corrigere, verbum aliquod conviciosum dicere. Et hoc modo dominus discipulos vocavit stultos, et apostolus Galatas insensatos. Tamen, sicut dicit Augustinus, in libro de Serm. Dom. in monte, <i>raro, et ex magna necessitate obiurgationes sunt adhibendae, in quibus non nobis, sed ut domino serviatur, instemus</i>.</p><p title="II-II q. 72 a. 2 ad 3"><a name="42107"><span class="ref">[42107] IIª-IIae q. 72 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, cum peccatum convicii vel contumeliae ex animo dicentis dependeat, potest contingere quod sit peccatum veniale, si sit leve convicium, non multum hominem dehonestans, et proferatur ex aliqua animi levitate, vel ex levi ira, absque firmo proposito aliquem dehonestandi, puta cum aliquis intendit aliquem per huiusmodi verbum leviter contristare.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 72 a. 3 arg. 1"><a name="42108"><span class="ref">[42108] IIª-IIae q. 72 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod aliquis non debeat contumelias sibi illatas sustinere. Qui enim sustinet contumeliam sibi illatam, audaciam nutrit conviciantis. Sed hoc non est faciendum. Ergo homo non debet sustinere contumeliam sibi illatam, sed magis convicianti respondere.</p><p title="II-II q. 72 a. 3 arg. 2"><a name="42109"><span class="ref">[42109] IIª-IIae q. 72 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, homo debet plus se diligere quam alium. Sed aliquis non debet sustinere quod alteri convicium inferatur, unde dicitur Prov. XXVI, <i>qui imponit stulto silentium, iras mitigat</i>. Ergo etiam aliquis non debet sustinere contumelias illatas sibi.</p><p title="II-II q. 72 a. 3 arg. 3"><a name="42110"><span class="ref">[42110] IIª-IIae q. 72 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, non licet alicui vindicare seipsum, secundum illud, <i>mihi vindictam, et ego retribuam</i>. Sed aliquis non resistendo contumeliae se vindicat, secundum illud Chrysostomi, <i>si vindicare vis, sile, et funestam ei dedisti plagam</i>. Ergo aliquis non debet, silendo, sustinere verba contumeliosa, sed magis respondere.</p><p title="II-II q. 72 a. 3 s. c."><a name="42111"><span class="ref">[42111] IIª-IIae q. 72 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur in Psalm., <i>qui inquirebant mala mihi, locuti sunt vanitates</i>; et postea subdit, <i>ego autem tanquam surdus non audiebam, et sicut mutus non aperiens os suum</i>.</p><p title="II-II q. 72 a. 3 co."><a name="42112"><span class="ref">[42112] IIª-IIae q. 72 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod sicut patientia necessaria est in his quae contra nos fiunt, ita etiam in his quae contra nos dicuntur. Praecepta autem patientiae in his quae contra nos fiunt, sunt in praeparatione animae habenda, sicut Augustinus, in libro de Serm. Dom. in monte, exponit illud praeceptum domini, <i>si quis percusserit te in una maxilla, praebe ei et aliam</i>, ut scilicet homo sit paratus hoc facere, si opus fuerit; non tamen hoc semper tenetur facere actu, quia nec ipse dominus hoc fecit, sed, cum suscepisset alapam, dixit, quid me caedis? Ut habetur Ioan. XVIII. Et ideo etiam circa verba contumeliosa quae contra nos dicuntur, est idem intelligendum. Tenemur enim habere animum paratum ad contumelias tolerandas si expediens fuerit. Quandoque tamen oportet ut contumeliam illatam repellamus, maxime propter duo. Primo quidem, propter bonum eius qui contumeliam infert, ut videlicet eius audacia reprimatur, et de cetero talia non attentet; secundum illud Prov. XXVI, <i>responde stulto iuxta stultitiam suam, ne sibi sapiens videatur</i>. Alio modo, propter bonum multorum, quorum profectus impeditur per contumelias nobis illatas. Unde Gregorius dicit, super Ezech., Homil. IX, <i>hi quorum vita in exemplo imitationis est posita, debent, si possunt, detrahentium sibi verba compescere, ne eorum praedicationem non audiant qui audire poterant, et in pravis moribus remanentes, bene vivere contemnant</i>.</p><p title="II-II q. 72 a. 3 ad 1"><a name="42113"><span class="ref">[42113] IIª-IIae q. 72 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod audaciam conviciantis contumeliosi debet aliquis moderate reprimere, scilicet propter officium caritatis, non propter cupiditatem privati honoris. Unde dicitur Prov. XXVI, <i>ne respondeas stulto iuxta stultitiam suam, ne ei similis efficiaris</i>.</p><p title="II-II q. 72 a. 3 ad 2"><a name="42114"><span class="ref">[42114] IIª-IIae q. 72 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod in hoc quod aliquis alienas contumelias reprimit, non ita timetur cupiditas privati honoris sicut cum aliquis repellit contumelias proprias, magis autem videtur hoc provenire ex caritatis affectu.</p><p title="II-II q. 72 a. 3 ad 3"><a name="42115"><span class="ref">[42115] IIª-IIae q. 72 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod si aliquis hoc animo taceret ut tacendo contumeliantem ad iracundiam provocaret, pertineret hoc ad vindictam. Sed si aliquis taceat volens dare locum irae, hoc est laudabile. Unde dicitur Eccli. VIII, <i>non litiges cum homine linguato, et non struas in ignem illius ligna</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 72 a. 4 arg. 1"><a name="42116"><span class="ref">[42116] IIª-IIae q. 72 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod contumelia non oriatur ex ira. Quia dicitur Prov. XI, <i>ubi superbia, ibi contumelia</i>. Sed ira est vitium distinctum a superbia. Ergo contumelia non oritur ex ira.</p><p title="II-II q. 72 a. 4 arg. 2"><a name="42117"><span class="ref">[42117] IIª-IIae q. 72 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, Prov. XX dicitur, <i>omnes stulti miscentur contumeliis</i>. Sed stultitia est vitium oppositum sapientiae, ut supra habitum est, ira autem opponitur mansuetudini. Ergo contumelia non oritur ex ira.</p><p title="II-II q. 72 a. 4 arg. 3"><a name="42118"><span class="ref">[42118] IIª-IIae q. 72 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, nullum peccatum diminuitur ex sua causa. Sed peccatum contumeliae diminuitur si ex ira proferatur, gravius enim peccat qui ex odio contumeliam infert quam qui ex ira. Ergo contumelia non oritur ex ira.</p><p title="II-II q. 72 a. 4 s. c."><a name="42119"><span class="ref">[42119] IIª-IIae q. 72 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Gregorius dicit, XXXI Moral., quod ex ira oriuntur contumeliae.</p><p title="II-II q. 72 a. 4 co."><a name="42120"><span class="ref">[42120] IIª-IIae q. 72 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, cum unum peccatum possit ex diversis oriri, ex illo tamen dicitur principalius habere originem ex quo frequentius procedere consuevit, propter propinquitatem ad finem ipsius. Contumelia autem magnam habet propinquitatem ad finem irae, qui est vindicta, nulla enim vindicta est irato magis in promptu quam inferre contumeliam alteri. Et ideo contumelia maxime oritur ex ira.</p><p title="II-II q. 72 a. 4 ad 1"><a name="42121"><span class="ref">[42121] IIª-IIae q. 72 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod contumelia non ordinatur ad finem superbiae, qui est celsitudo, et ideo non directe contumelia oritur ex superbia. Disponit tamen superbia ad contumeliam, inquantum illi qui se superiores aestimant, facilius alios contemnunt et iniurias eis irrogant. Facilius etiam irascuntur, utpote reputantes indignum quidquid contra eorum voluntatem agitur.</p><p title="II-II q. 72 a. 4 ad 2"><a name="42122"><span class="ref">[42122] IIª-IIae q. 72 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, secundum philosophum, in VII Ethic., ira non perfecte audit rationem, et sic iratus patitur rationis defectum, in quo convenit cum stultitia. Et propter hoc ex stultitia oritur contumelia, secundum affinitatem quam habet cum ira.</p><p title="II-II q. 72 a. 4 ad 3"><a name="42123"><span class="ref">[42123] IIª-IIae q. 72 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, secundum philosophum, in II Rhet., <i>iratus intendit manifestam offensam, quod non curat odiens</i>. Et ideo contumelia, quae importat manifestam iniuriam, magis pertinet ad iram quam ad odium.</p></div></div><div class="q" id="q73"><h2>Quaestio 73</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 73 pr."><a name="42124"><span class="ref">[42124] IIª-IIae q. 73 pr.</span></a> Deinde considerandum est de detractione. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, quid sit detractio. Secundo, utrum sit peccatum mortale. Tertio, de comparatione eius ad alia peccata. Quarto, utrum peccet aliquis audiendo detractionem.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 73 a. 1 arg. 1"><a name="42125"><span class="ref">[42125] IIª-IIae q. 73 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod detractio non sit denigratio alienae famae per occulta verba, ut a quibusdam definitur. Occultum enim et manifestum sunt circumstantiae non constituentes speciem peccati, accidit enim peccato quod a multis sciatur vel a paucis. Sed illud quod non constituit speciem peccati non pertinet ad rationem ipsius, nec debet poni in eius definitione. Ergo ad rationem detractionis non pertinet quod fiat per occulta verba.</p><p title="II-II q. 73 a. 1 arg. 2"><a name="42126"><span class="ref">[42126] IIª-IIae q. 73 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, ad rationem famae pertinet publica notitia. Si igitur per detractionem denigretur fama alicuius, non poterit hoc fieri per verba occulta, sed per verba in manifesto dicta.</p><p title="II-II q. 73 a. 1 arg. 3"><a name="42127"><span class="ref">[42127] IIª-IIae q. 73 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, ille detrahit qui aliquid subtrahit vel diminuit de eo quod est. Sed quandoque denigratur fama alicuius etiam si nihil subtrahatur de veritate, puta cum aliquis vera crimina alicuius pandit. Ergo non omnis denigratio famae est detractio.</p><p title="II-II q. 73 a. 1 s. c."><a name="42128"><span class="ref">[42128] IIª-IIae q. 73 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Eccle. X, <i>si mordeat serpens in silentio, nihil eo minus habet qui occulte detrahit</i>. Ergo occulte mordere famam alicuius est detrahere.</p><p title="II-II q. 73 a. 1 co."><a name="42129"><span class="ref">[42129] IIª-IIae q. 73 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod sicut facto aliquis alteri nocet dupliciter, manifeste quidem sicut in rapina vel quacumque violentia illata, occulte autem sicut in furto et dolosa percussione; ita etiam verbo aliquis dupliciter aliquem laedit, uno modo, in manifesto, et hoc fit per contumeliam, ut supra dictum est; alio modo, occulte, et hoc fit per detractionem. Ex hoc autem quod aliquis manifeste verba contra alium profert, videtur eum parvipendere, unde ex hoc ipso exhonoratur, et ideo contumelia detrimentum affert honori eius in quem profertur. Sed qui verba contra aliquem profert in occulto, videtur eum vereri magis quam parvipendere, unde non directe infert detrimentum honori, sed famae; inquantum, huiusmodi verba occulte proferens, quantum in ipso est, eos qui audiunt facit malam opinionem habere de eo contra quem loquitur. Hoc enim intendere videtur, et ad hoc conatur detrahens, ut eius verbis credatur. Unde patet quod detractio differt a contumelia dupliciter. Uno modo, quantum ad modum proponendi verba, quia scilicet contumeliosus manifeste contra aliquem loquitur, detractor autem occulte. Alio modo, quantum ad finem intentum, sive quantum ad nocumentum illatum, quia scilicet contumeliosus derogat honori, detractor famae.</p><p title="II-II q. 73 a. 1 ad 1"><a name="42130"><span class="ref">[42130] IIª-IIae q. 73 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod in involuntariis commutationibus, ad quas reducuntur omnia nocumenta proximo illata verbo vel facto, diversificat rationem peccati occultum et manifestum, quia alia est ratio involuntarii per violentiam, et per ignorantiam, ut supra dictum est.</p><p title="II-II q. 73 a. 1 ad 2"><a name="42131"><span class="ref">[42131] IIª-IIae q. 73 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod verba detractionis dicuntur occulta non simpliciter, sed per comparationem ad eum de quo dicuntur, quia eo absente et ignorante, dicuntur. Sed contumeliosus in faciem contra hominem loquitur. Unde si aliquis de alio male loquatur coram multis, eo absente, detractio est, si autem eo solo praesente, contumelia est. Quamvis etiam si uni soli aliquis de absente malum dicat, corrumpit famam eius, non in toto, sed in parte.</p><p title="II-II q. 73 a. 1 ad 3"><a name="42132"><span class="ref">[42132] IIª-IIae q. 73 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod aliquis dicitur detrahere non quia diminuat de veritate, sed quia diminuit famam eius. Quod quidem quandoque fit directe, quandoque indirecte. Directe quidem, quadrupliciter, uno modo, quando falsum imponit alteri; secundo, quando peccatum adauget suis verbis; tertio, quando occultum revelat; quarto, quando id quod est bonum dicit mala intentione factum. Indirecte autem, vel negando bonum alterius; vel malitiose reticendo.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 73 a. 2 arg. 1"><a name="42133"><span class="ref">[42133] IIª-IIae q. 73 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod detractio non sit peccatum mortale. Nullus enim actus virtutis est peccatum mortale. Sed revelare peccatum occultum, quod, sicut dictum est, ad detractionem pertinet, est actus virtutis, vel caritatis, dum aliquis fratris peccatum denuntiat eius emendationem intendens; vel etiam est actus iustitiae, dum aliquis fratrem accusat. Ergo detractio non est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 73 a. 2 arg. 2"><a name="42134"><span class="ref">[42134] IIª-IIae q. 73 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, super illud Prov. XXIV, <i>cum detractoribus non commiscearis</i>, dicit Glossa, <i>hoc specialiter vitio periclitatur totum genus humanum</i>. Sed nullum peccatum mortale in toto humano genere invenitur, quia multi abstinent a peccato mortali, peccata autem venialia sunt quae in omnibus inveniuntur. Ergo detractio est peccatum veniale.</p><p title="II-II q. 73 a. 2 arg. 3"><a name="42135"><span class="ref">[42135] IIª-IIae q. 73 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, Augustinus, in homilia de igne Purg., inter peccata minuta ponit, quando cum omni facilitate vel temeritate maledicimus, quod pertinet ad detractionem. Ergo detractio est peccatum veniale.</p><p title="II-II q. 73 a. 2 s. c."><a name="42136"><span class="ref">[42136] IIª-IIae q. 73 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Rom. I dicitur, <i>detractores, Deo odibiles</i>, quod ideo additur, ut dicit Glossa, <i>ne leve putetur propter hoc quod consistit in verbis</i>.</p><p title="II-II q. 73 a. 2 co."><a name="42137"><span class="ref">[42137] IIª-IIae q. 73 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, peccata verborum maxime sunt ex intentione dicentis diiudicanda. Detractio autem, secundum suam rationem, ordinatur ad denigrandam famam alicuius. Unde ille, per se loquendo, detrahit qui ad hoc de aliquo obloquitur, eo absente, ut eius famam denigret. Auferre autem alicui famam valde grave est, quia inter res temporales videtur fama esse pretiosior, per cuius defectum homo impeditur a multis bene agendis. Propter quod dicitur Eccli. XLI, <i>curam habe de bono nomine, hoc enim magis permanebit tibi quam mille thesauri magni et pretiosi</i>. Et ideo detractio, per se loquendo, est peccatum mortale. Contingit tamen quandoque quod aliquis dicit aliqua verba per quae diminuitur fama alicuius, non hoc intendens, sed aliquid aliud hoc autem non est detrahere per se et formaliter loquendo, sed solum materialiter et quasi per accidens. Et si quidem verba per quae fama alterius diminuitur proferat aliquis propter aliquod bonum vel necessarium, debitis circumstantiis observatis, non est peccatum, nec potest dici detractio. Si autem proferat ex animi levitate, vel propter aliquid non necessarium, non est peccatum mortale, nisi forte verbum quod dicitur sit adeo grave quod notabiliter famam alicuius laedat, et praecipue in his quae pertinent ad honestatem vitae; quia hoc ex ipso genere verborum habet rationem peccati mortalis. Et tenetur aliquis ad restitutionem famae, sicut ad restitutionem cuiuslibet rei subtractae, eo modo quo supra dictum est, cum de restitutione ageretur.</p><p title="II-II q. 73 a. 2 ad 1"><a name="42138"><span class="ref">[42138] IIª-IIae q. 73 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod revelare peccatum occultum alicuius propter eius emendationem denuntiando, vel propter bonum publicae iustitiae accusando, non est detrahere, ut dictum est.</p><p title="II-II q. 73 a. 2 ad 2"><a name="42139"><span class="ref">[42139] IIª-IIae q. 73 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Glossa illa non dicit quod detractio in toto genere humano inveniatur, sed addit, paene. Tum quia stultorum infinitus est numerus, et pauci sunt qui ambulant per viam salutis. Tum etiam quia pauci vel nulli sunt qui non aliquando ex animi levitate aliquid dicunt unde in aliquo, vel leviter, alterius fama minoratur, quia, ut dicitur Iac. III, <i>si quis in verbo non offendit, hic perfectus est vir</i>.</p><p title="II-II q. 73 a. 2 ad 3"><a name="42140"><span class="ref">[42140] IIª-IIae q. 73 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod Augustinus loquitur in casu illo quo aliquis dicit aliquod leve malum de alio non ex intentione nocendi, sed ex animi levitate vel ex lapsu linguae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 73 a. 3 arg. 1"><a name="42141"><span class="ref">[42141] IIª-IIae q. 73 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod detractio sit gravius omnibus peccatis quae in proximum committuntur. Quia super illud Psalm., <i>pro eo ut me diligerent, detrahebant mihi</i>, dicit Glossa, <i>plus nocent in membris detrahentes Christo, quia animas crediturorum interficiunt, quam qui eius carnem, mox resurrecturam, peremerunt</i>. Ex quo videtur quod detractio sit gravius peccatum quam homicidium, quanto gravius est occidere animam quam occidere corpus. Sed homicidium est gravius inter cetera peccata quae in proximum committuntur. Ergo detractio est simpliciter inter omnia gravior.</p><p title="II-II q. 73 a. 3 arg. 2"><a name="42142"><span class="ref">[42142] IIª-IIae q. 73 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, detractio videtur esse gravius peccatum quam contumelia quia contumeliam potest homo repellere, non autem detractionem latentem. Sed contumelia videtur esse maius peccatum quam adulterium, per hoc quod adulterium unit duos in unam carnem, contumelia autem unitos in multa dividit. Ergo detractio est maius peccatum quam adulterium, quod tamen, inter alia peccata quae sunt in proximum, magnam gravitatem habet.</p><p title="II-II q. 73 a. 3 arg. 3"><a name="42143"><span class="ref">[42143] IIª-IIae q. 73 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, contumelia oritur ex ira, detractio autem ex invidia, ut patet per Gregorium, XXXI Moral. Sed invidia est maius peccatum quam ira. Ergo et detractio est maius peccatum quam contumelia. Et sic idem quod prius.</p><p title="II-II q. 73 a. 3 arg. 4"><a name="42144"><span class="ref">[42144] IIª-IIae q. 73 a. 3 arg. 4</span></a> Praeterea, tanto aliquod peccatum est gravius quanto graviorem defectum inducit. Sed detractio inducit gravissimum defectum, scilicet excaecationem mentis, dicit enim Gregorius, <i>quid aliud detrahentes faciunt nisi quod in pulverem sufflant et in oculos suos terram excitant, ut unde plus detractionis perflant, inde minus veritatis videant?</i> Ergo detractio est gravissimum peccatum inter ea quae committuntur in proximum.</p><p title="II-II q. 73 a. 3 s. c."><a name="42145"><span class="ref">[42145] IIª-IIae q. 73 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra, gravius est peccare facto quam verbo. Sed detractio est peccatum verbi, adulterium autem et homicidium et furtum sunt peccata in factis. Ergo detractio non est gravius ceteris peccatis quae sunt in proximum.</p><p title="II-II q. 73 a. 3 co."><a name="42146"><span class="ref">[42146] IIª-IIae q. 73 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod peccata quae committuntur in proximum sunt pensanda per se quidem secundum nocumenta quae proximo inferuntur, quia ex hoc habent rationem culpae. Tanto autem est maius nocumentum quanto maius bonum demitur. Cum autem sit triplex bonum hominis, scilicet bonum animae et bonum corporis et bonum exteriorum rerum, bonum animae, quod est maximum, non potest alicui ab alio tolli nisi occasionaliter, puta per malam persuasionem, quae necessitatem non infert, sed alia duo bona, scilicet corporis et exteriorum rerum, possunt ab alio violenter auferri. Sed quia bonum corporis praeeminet bono exteriorum rerum, graviora sunt peccata quibus infertur nocumentum corpori quam ea quibus infertur nocumentum exterioribus rebus. Unde inter cetera peccata quae sunt in proximum, homicidium gravius est, per quod tollitur vita proximi iam actu existens, consequenter autem adulterium, quod est contra debitum ordinem generationis humanae, per quam est introitus ad vitam. Consequenter autem sunt exteriora bona. Inter quae, fama praeeminet divitiis, eo quod propinquior est spiritualibus bonis, unde dicitur Prov. XXII, <i>melius est nomen bonum quam divitiae multae</i>. Et ideo detractio, secundum suum genus, est maius peccatum quam furtum, minus tamen quam homicidium vel adulterium. Potest tamen esse alius ordo propter circumstantias aggravantes vel diminuentes. Per accidens autem gravitas peccati attenditur ex parte peccantis, qui gravius peccat si ex deliberatione peccet quam si peccet ex infirmitate vel incautela. Et secundum hoc peccata locutionis habent aliquam levitatem, inquantum de facili ex lapsu linguae proveniunt, absque magna praemeditatione.</p><p title="II-II q. 73 a. 3 ad 1"><a name="42147"><span class="ref">[42147] IIª-IIae q. 73 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod illi qui detrahunt Christo impedientes fidem membrorum ipsius, derogant divinitati eius, cui fides innititur. Unde non est simplex detractio, sed blasphemia.</p><p title="II-II q. 73 a. 3 ad 2"><a name="42148"><span class="ref">[42148] IIª-IIae q. 73 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod gravius peccatum est contumelia quam detractio, inquantum habet maiorem contemptum proximi, sicut et rapina est gravius peccatum quam furtum, ut supra dictum est. Contumelia tamen non est gravius peccatum quam adulterium, non enim gravitas adulterii pensatur ex coniunctione corporum, sed ex deordinatione generationis humanae. Contumeliosus autem non sufficienter causat inimicitiam in alio, sed occasionaliter tantum dividit unitos, inquantum scilicet per hoc quod mala alterius promit, alios, quantum in se est, ab eius amicitia separat, licet ad hoc per eius verba non cogantur. Sic etiam et detractor occasionaliter est homicida, inquantum scilicet per sua verba dat alteri occasionem ut proximum odiat vel contemnat. Propter quod in epistola Clementis dicitur detractores esse homicidas, scilicet occasionaliter, <i>quia qui odit fratrem suum, homicida est</i>, ut dicitur I Ioan. III.</p><p title="II-II q. 73 a. 3 ad 3"><a name="42149"><span class="ref">[42149] IIª-IIae q. 73 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod quia ira quaerit in manifesto vindictam inferre, ut philosophus dicit, in II Rhet., ideo detractio, quae est in occulto, non est filia irae, sicut contumelia; sed magis invidiae, quae nititur qualitercumque minuere gloriam proximi. Nec tamen sequitur propter hoc quod detractio sit gravior quam contumelia, quia ex minori vitio potest oriri maius peccatum, sicut ex ira nascitur homicidium et blasphemia. Origo enim peccatorum attenditur secundum inclinationem ad finem, quod est ex parte conversionis, gravitas autem peccati magis attenditur ex parte aversionis.</p><p title="II-II q. 73 a. 3 ad 4"><a name="42150"><span class="ref">[42150] IIª-IIae q. 73 a. 3 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod quia homo laetatur in sententia oris sui, ut dicitur Prov. XV, inde est quod ille qui detrahit incipit magis amare et credere quod dicit; et per consequens proximum magis odire; et sic magis recedere a cognitione veritatis. Iste tamen effectus potest sequi etiam ex aliis peccatis quae pertinent ad odium proximi.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 73 a. 4 arg. 1"><a name="42151"><span class="ref">[42151] IIª-IIae q. 73 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod audiens qui tolerat detrahentem non graviter peccet. Non enim aliquis magis tenetur alteri quam sibi ipsi. Sed laudabile est si patienter homo suos detractores toleret, dicit enim Gregorius, super Ezech. Homil. IX, <i>linguas detrahentium, sicut nostro studio non debemus excitare, ne ipsi pereant; ita per suam malitiam excitatas debemus aequanimiter tolerare, ut nobis meritum crescat</i>. Ergo non peccat aliquis si detractionibus aliorum non resistat.</p><p title="II-II q. 73 a. 4 arg. 2"><a name="42152"><span class="ref">[42152] IIª-IIae q. 73 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, Eccli. IV dicitur, <i>non contradicas verbo veritatis ullo modo</i>. Sed quandoque aliquis detrahit verba veritatis dicendo, ut supra dictum est. Ergo videtur quod non semper teneatur homo detractionibus resistere.</p><p title="II-II q. 73 a. 4 arg. 3"><a name="42153"><span class="ref">[42153] IIª-IIae q. 73 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, nullus debet impedire id quod est in utilitatem aliorum. Sed detractio frequenter est in utilitatem eorum contra quos detrahitur, dicit enim pius Papa, <i>nonnunquam detractio adversus bonos excitatur, ut quos vel domestica adulatio vel aliorum favor in altum extulerat, detractio humiliet</i>. Ergo aliquis non debet detractiones impedire.</p><p title="II-II q. 73 a. 4 s. c."><a name="42154"><span class="ref">[42154] IIª-IIae q. 73 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Hieronymus dicit, <i>cave ne linguam aut aures habeas prurientes, aut aliis detrahas, aut alios audias detrahentes</i>.</p><p title="II-II q. 73 a. 4 co."><a name="42155"><span class="ref">[42155] IIª-IIae q. 73 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, secundum apostolum, ad Rom. I, <i>digni sunt morte non solum qui peccata faciunt, sed etiam qui facientibus peccata consentiunt</i>. Quod quidem contingit dupliciter. Uno modo, directe, quando scilicet quis inducit alium ad peccatum, vel ei placet peccatum. Alio modo, indirecte, quando scilicet non resistit, cum resistere possit, et hoc contingit quandoque non quia peccatum placeat, sed propter aliquem humanum timorem. Dicendum est ergo quod si aliquis detractiones audiat absque resistentia, videtur detractori consentire, unde fit particeps peccati eius. Et si quidem inducat eum ad detrahendum, vel saltem placeat ei detractio, propter odium eius cui detrahitur, non minus peccat quam detrahens, et quandoque magis. Unde Bernardus dicit, <i>detrahere, aut detrahentem audire, quid horum damnabilius sit, non facile dixerim</i>. Si vero non placeat ei peccatum, sed ex timore vel negligentia vel etiam verecundia quadam omittat repellere detrahentem, peccat quidem, sed multo minus quam detrahens, et plerumque venialiter. Quandoque etiam hoc potest esse peccatum mortale, vel propter hoc quod alicui ex officio incumbit detrahentem corrigere; vel propter aliquod periculum consequens; vel propter radicem, qua timor humanus quandoque potest esse peccatum mortale, ut supra habitum est.</p><p title="II-II q. 73 a. 4 ad 1"><a name="42156"><span class="ref">[42156] IIª-IIae q. 73 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod detractiones suas nullus audit, quia scilicet mala quae dicuntur de aliquo eo audiente, non sunt detractiones, proprie loquendo, sed contumeliae, ut dictum est. Possunt tamen ad notitiam alicuius detractiones contra ipsum factae aliorum relationibus pervenire. Et tunc sui arbitrii est detrimentum suae famae pati, nisi hoc vergat in periculum aliorum, ut supra dictum est. Et ideo in hoc potest commendari eius patientia quod patienter proprias detractiones sustinet. Non autem est sui arbitrii quod patiatur detrimentum famae alterius. Et ideo in culpam ei vertitur si non resistit, cum possit resistere, eadem ratione qua tenetur aliquis sublevare asinum alterius iacentem sub onere, ut praecipitur Deut. XXII.</p><p title="II-II q. 73 a. 4 ad 2"><a name="42157"><span class="ref">[42157] IIª-IIae q. 73 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod non semper debet aliquis resistere detractori arguendo eum de falsitate, maxime si quis sciat verum esse quod dicitur. Sed debet eum verbis redarguere de hoc quod peccat fratri detrahendo, vel saltem ostendere quod ei detractio displiceat per tristitiam faciei; quia, ut dicitur Prov. XXV, <i>ventus Aquilo dissipat pluvias, et facies tristis linguam detrahentem</i>.</p><p title="II-II q. 73 a. 4 ad 3"><a name="42158"><span class="ref">[42158] IIª-IIae q. 73 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod utilitas quae ex detractione provenit non est ex intentione detrahentis, sed ex Dei ordinatione, qui ex quolibet malo elicit bonum. Et ideo nihilo minus est detractoribus resistendum, sicut et raptoribus vel oppressoribus aliorum, quamvis ex hoc oppressis vel spoliatis per patientiam meritum crescat.</p></div></div><div class="q" id="q74"><h2>Quaestio 74</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 74 pr."><a name="42159"><span class="ref">[42159] IIª-IIae q. 74 pr.</span></a> Deinde considerandum est de susurratione. Et circa hoc quaeruntur duo. Primo, utrum susurratio sit peccatum distinctum a detractione. Secundo, quod horum sit gravius.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 74 a. 1 arg. 1"><a name="42160"><span class="ref">[42160] IIª-IIae q. 74 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod susurratio non sit peccatum distinctum a detractione. Dicit enim Isidorus, in libro Etymol., <i>susurro de sono locutionis appellatur, quia non in facie alicuius, sed in aure loquitur, detrahendo</i>. Sed loqui de altero detrahendo ad detractionem pertinet. Ergo susurratio non est peccatum distinctum a detractione.</p><p title="II-II q. 74 a. 1 arg. 2"><a name="42161"><span class="ref">[42161] IIª-IIae q. 74 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, Levit. XIX dicitur, <i>non eris criminator nec susurro in populis</i>. Sed criminator idem videtur esse quod detractor. Ergo etiam susurratio a detractione non differt.</p><p title="II-II q. 74 a. 1 arg. 3"><a name="42162"><span class="ref">[42162] IIª-IIae q. 74 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, Eccli. XXVIII dicitur, <i>susurro et bilinguis maledictus erit</i>. Sed bilinguis videtur idem esse quod detractor, quia detractorum est duplici lingua loqui, aliter scilicet in absentia et aliter in praesentia. Ergo susurro est idem quod detractor.</p><p title="II-II q. 74 a. 1 s. c."><a name="42163"><span class="ref">[42163] IIª-IIae q. 74 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod, Rom. I, super illud, <i>susurrones, detractores</i>, dicit Glossa, <i>susurrones, inter amicos discordiam seminantes; detractores, qui aliorum bona negant vel minuunt</i>.</p><p title="II-II q. 74 a. 1 co."><a name="42164"><span class="ref">[42164] IIª-IIae q. 74 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod susurratio et detractio in materia conveniunt, et etiam in forma, sive in modo loquendi, quia uterque malum occulte de proximo dicit. Propter quam similitudinem interdum unum pro alio ponitur, unde Eccli. V, super illud, <i>non appelleris susurro</i>, dicit Glossa, idest detractor. Differunt autem in fine. Quia detractor intendit denigrare famam proximi, unde illa mala de proximo praecipue profert ex quibus proximus infamari possit, vel saltem diminui eius fama. Susurro autem intendit amicitiam separare, ut patet per Glossam inductam, et per id quod dicitur Prov. XXVI, <i>susurrone subtracto, iurgia conquiescunt</i>. Et ideo susurro talia mala profert de proximo quae possunt contra ipsum commovere animum audientis, secundum illud Eccli. XXVIII, <i>vir peccator conturbabit amicos, et in medio pacem habentium immittit inimicitiam</i>.</p><p title="II-II q. 74 a. 1 ad 1"><a name="42165"><span class="ref">[42165] IIª-IIae q. 74 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod susurro, inquantum dicit malum de alio, dicitur detrahere. In hoc tamen differt a detractore, quia non intendit simpliciter malum dicere; sed quidquid sit illud quod possit animum unius turbare contra alium, etiam si sit simpliciter bonum, et tamen apparens malum, inquantum displicet ei cui dicitur.</p><p title="II-II q. 74 a. 1 ad 2"><a name="42166"><span class="ref">[42166] IIª-IIae q. 74 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod criminator differt et a susurrone et a detractore. Quia criminator est qui publice aliis crimina imponit, vel accusando vel conviciando, quod non pertinet ad detractorem et susurronem.</p><p title="II-II q. 74 a. 1 ad 3"><a name="42167"><span class="ref">[42167] IIª-IIae q. 74 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod bilinguis proprie dicitur susurro. Cum enim amicitia sit inter duos, nititur susurro ex utraque parte amicitiam rumpere, et ideo duabus linguis utitur ad duos, uni dicens malum de alio. Propter quod dicitur Eccli. XXVIII, <i>susurro et bilinguis maledictus</i>, et subditur, <i>multos enim turbant pacem habentes</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 74 a. 2 arg. 1"><a name="42168"><span class="ref">[42168] IIª-IIae q. 74 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod detractio sit gravius peccatum quam susurratio. Peccata enim oris consistunt in hoc quod aliquis mala dicit. Sed detractor dicit de proximo ea quae sunt mala simpliciter, quia ex talibus oritur infamia vel diminuitur fama, susurro autem non curat dicere nisi mala apparentia, quae scilicet displiceant audienti. Ergo gravius peccatum est detractio quam susurratio.</p><p title="II-II q. 74 a. 2 arg. 2"><a name="42169"><span class="ref">[42169] IIª-IIae q. 74 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, quicumque aufert alicui famam, aufert ei non solum unum amicum, sed multos, quia unusquisque refugit amicitiam infamium personarum; unde contra quendam dicitur, II Paralip. XIX, <i>his qui oderunt dominum amicitia iungeris</i>. Susurratio autem aufert unum solum amicum. Gravius ergo peccatum est detractio quam susurratio.</p><p title="II-II q. 74 a. 2 arg. 3"><a name="42170"><span class="ref">[42170] IIª-IIae q. 74 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, Iac. IV dicitur, <i>qui detrahit fratri suo, detrahit legi</i>; et per consequens Deo, qui est legislator, et sic peccatum detractionis videtur esse peccatum in Deum, quod est gravissimum, ut supra habitum est. Peccatum autem susurrationis est in proximum. Ergo peccatum detractionis est gravius quam peccatum susurrationis.</p><p title="II-II q. 74 a. 2 s. c."><a name="42171"><span class="ref">[42171] IIª-IIae q. 74 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Eccli. V, <i>denotatio pessima super bilinguem, susurratori autem odium et inimicitia et contumelia</i>.</p><p title="II-II q. 74 a. 2 co."><a name="42172"><span class="ref">[42172] IIª-IIae q. 74 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, peccatum in proximum tanto est gravius quanto per ipsum maius nocumentum proximo infertur, nocumentum autem tanto maius est quanto maius est bonum quod tollitur. Inter cetera vero exteriora bona praeeminet amicus, quia sine amicis nullus vivere posset, ut patet per philosophum, in VIII Ethic. Unde dicitur Eccli. VI, <i>amico fideli nulla est comparatio</i>, quia et optima fama, quae per detractionem tollitur, ad hoc maxime necessaria est ut homo idoneus ad amicitiam habeatur. Et ideo susurratio est maius peccatum quam detractio, et etiam quam contumelia, quia amicus est melior quam honor, et amari quam honorari, ut in VIII Ethic. philosophus dicit.</p><p title="II-II q. 74 a. 2 ad 1"><a name="42173"><span class="ref">[42173] IIª-IIae q. 74 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod species et gravitas peccati magis attenditur ex fine quam ex materiali obiecto. Et ideo ratione finis susurratio est gravior, quamvis detractor quandoque peiora dicat.</p><p title="II-II q. 74 a. 2 ad 2"><a name="42174"><span class="ref">[42174] IIª-IIae q. 74 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod fama est dispositio ad amicitiam, et infamia ad inimicitiam. Dispositio autem deficit ab eo ad quod disponit. Et ideo ille qui operatur ad aliquid quod est dispositio ad inimicitiam, minus peccat quam ille qui directe operatur ad inimicitiam inducendam.</p><p title="II-II q. 74 a. 2 ad 3"><a name="42175"><span class="ref">[42175] IIª-IIae q. 74 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ille qui detrahit fratri intantum videtur detrahere legi inquantum contemnit praeceptum de dilectione proximi. Contra quod directius agit qui amicitiam disrumpere nititur. Unde hoc peccatum maxime contra Deum est, quia Deus dilectio est, ut dicitur I Ioan. IV. Et propter hoc dicitur Prov. VI, <i>sex sunt quae odit dominus, et septimum detestatur anima eius</i>, et hoc septimum ponit <i>eum qui seminat inter fratres discordiam</i>.</p></div></div><div class="q" id="q75"><h2>Quaestio 75</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 75 pr."><a name="42176"><span class="ref">[42176] IIª-IIae q. 75 pr.</span></a> Deinde considerandum est de derisione. Et circa hoc quaeruntur duo. Primo, utrum derisio sit peccatum speciale distinctum ab aliis peccatis quibus per verba nocumentum proximo infertur. Secundo, utrum derisio sit peccatum mortale.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 75 a. 1 arg. 1"><a name="42177"><span class="ref">[42177] IIª-IIae q. 75 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod derisio non sit speciale peccatum ab aliis praemissis distinctum. Subsannatio enim videtur idem esse quod derisio. Sed subsannatio ad contumeliam videtur pertinere. Ergo derisio non videtur distingui a contumelia.</p><p title="II-II q. 75 a. 1 arg. 2"><a name="42178"><span class="ref">[42178] IIª-IIae q. 75 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, nullus irridetur nisi de aliquo turpi, ex quo homo erubescit. Huiusmodi autem sunt peccata, quae si manifeste de aliquo dicuntur, pertinent ad contumeliam; si autem occulte, pertinent ad detractionem sive susurrationem. Ergo derisio non est vitium a praemissis distinctum.</p><p title="II-II q. 75 a. 1 arg. 3"><a name="42179"><span class="ref">[42179] IIª-IIae q. 75 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, huiusmodi peccata distinguuntur secundum nocumenta quae proximo inferuntur. Sed per derisionem non infertur aliud nocumentum proximo quam in honore vel fama vel detrimento amicitiae. Ergo derisio non est peccatum distinctum a praemissis.</p><p title="II-II q. 75 a. 1 s. c."><a name="42180"><span class="ref">[42180] IIª-IIae q. 75 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod irrisio fit ludo, unde et illusio nominatur. Nullum autem praemissorum ludo agitur, sed serio. Ergo derisio ab omnibus praedictis differt.</p><p title="II-II q. 75 a. 1 co."><a name="42181"><span class="ref">[42181] IIª-IIae q. 75 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, peccata verborum praecipue pensanda sunt secundum intentionem proferentis. Et ideo secundum diversa quae quis intendit contra alium loquens, huiusmodi peccata distinguuntur. Sicut autem aliquis conviciando intendit conviciati honorem deprimere, et detrahendo diminuere famam, et susurrando tollere amicitiam; ita etiam irridendo aliquis intendit quod ille qui irridetur erubescat. Et quia hic finis est distinctus ab aliis, ideo etiam peccatum derisionis distinguitur a praemissis peccatis.</p><p title="II-II q. 75 a. 1 ad 1"><a name="42182"><span class="ref">[42182] IIª-IIae q. 75 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod subsannatio et irrisio conveniunt in fine, sed differunt in modo, quia irrisio fit ore, idest verbo et cachinnis; subsannatio autem naso rugato, ut dicit Glossa super illud Psalm., <i>qui habitat in caelis irridebit eos</i>. Talis tamen differentia non diversificat speciem. Utrumque tamen differt a contumelia, sicut erubescentia a dehonoratione, est enim erubescentia timor dehonorationis, sicut Damascenus dicit.</p><p title="II-II q. 75 a. 1 ad 2"><a name="42183"><span class="ref">[42183] IIª-IIae q. 75 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod de opere virtuoso aliquis apud alios et reverentiam meretur et famam; apud seipsum bonae conscientiae gloriam, secundum illud II ad Cor. I, <i>gloria nostra haec est, testimonium conscientiae nostrae</i>. Unde e contrario de actu turpi, idest vitioso, apud alios quidem tollitur hominis honor et fama, et ad hoc contumeliosus et detractor turpia de alio dicunt. Apud seipsum autem per turpia quae dicuntur aliquis perdit conscientiae gloriam per quandam confusionem et erubescentiam, et ad hoc turpia dicit derisor. Et sic patet quod derisor communicat cum praedictis vitiis in materia, differt autem in fine.</p><p title="II-II q. 75 a. 1 ad 3"><a name="42184"><span class="ref">[42184] IIª-IIae q. 75 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod securitas conscientiae et quies illius magnum bonum est, secundum illud Prov. XV, <i>secura mens quasi iuge convivium</i>. Et ideo qui conscientiam alicuius inquietat confundendo ipsum, aliquod speciale nocumentum ei infert. Unde derisio est peccatum speciale.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 75 a. 2 arg. 1"><a name="42185"><span class="ref">[42185] IIª-IIae q. 75 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod derisio non possit esse peccatum mortale. Omne enim peccatum mortale contrariatur caritati. Sed derisio non videtur contrariari caritati, agitur enim ludo quandoque inter amicos; unde et delusio nominatur. Ergo derisio non potest esse peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 75 a. 2 arg. 2"><a name="42186"><span class="ref">[42186] IIª-IIae q. 75 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, derisio illa videtur esse maxima quae fit in iniuriam Dei. Sed non omnis derisio quae vergit in iniuriam Dei est peccatum mortale. Alioquin quicumque recidivat in aliquod peccatum veniale de quo poenituit, peccaret mortaliter, dicit enim Isidorus quod <i>irrisor est, et non poenitens, qui adhuc agit quod poenitet</i>. Similiter etiam sequeretur quod omnis simulatio esset peccatum mortale, quia sicut Gregorius dicit, in Moral., per struthionem significatur simulator, qui deridet equum, idest hominem iustum, et ascensorem, idest Deum. Ergo derisio non est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 75 a. 2 arg. 3"><a name="42187"><span class="ref">[42187] IIª-IIae q. 75 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, contumelia et detractio videntur esse graviora peccata quam derisio, quia maius est facere aliquid serio quam ioco. Sed non omnis detractio vel contumelia est peccatum mortale. Ergo multo minus derisio.</p><p title="II-II q. 75 a. 2 s. c."><a name="42188"><span class="ref">[42188] IIª-IIae q. 75 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Prov. III, <i>ipse deridet illusores</i>. Sed deridere Dei est aeternaliter punire pro peccato mortali, ut patet per id quod dicitur in Psalm., <i>qui habitat in caelis irridebit eos</i>. Ergo derisio est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 75 a. 2 co."><a name="42189"><span class="ref">[42189] IIª-IIae q. 75 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod irrisio non fit nisi de aliquo malo vel defectu. Malum autem si sit magnum, non pro ludo accipitur, sed seriose. Unde si in lusum vel risum vertatur (ex quo irrisionis vel illusionis nomen sumitur), hoc est quia accipitur ut parvum. Potest autem aliquod malum accipi ut parvum, dupliciter, uno modo, secundum se; alio modo, ratione personae. Cum autem aliquis alterius personae malum vel defectum in ludum vel risum ponit quia secundum se parvum malum est, est veniale et leve peccatum secundum suum genus. Cum autem accipitur quasi parvum ratione personae, sicut defectus puerorum et stultorum parum ponderare solemus, sic aliquem illudere vel irridere est eum omnino parvipendere, et eum tam vilem aestimare ut de eius malo non sit curandum, sed sit quasi pro ludo habendum. Et sic derisio est peccatum mortale. Et gravius quam contumelia, quae similiter est in manifesto, quia contumeliosus videtur accipere malum alterius seriose, illusor autem in ludum; et ita videtur esse maior contemptus et dehonoratio. Et secundum hoc, illusio est grave peccatum, et tanto gravius quanto maior reverentia debetur personae quae illuditur. Unde gravissimum est irridere Deum et ea quae Dei sunt, secundum illud Isaiae XXXVII, <i>cui exprobrasti? Et quem blasphemasti? Et super quem exaltasti vocem tuam?</i> Et postea subditur, <i>ad sanctum Israel</i>. Deinde secundum locum tenet irrisio parentum. Unde dicitur Prov. XXX, <i>oculum qui subsannat patrem et despicit partum matris suae, effodiant eum corvi de torrentibus, et comedant eum filii aquilae</i>. Deinde iustorum derisio gravis est, quia honor est virtutis praemium. Et contra hoc dicitur Iob XII, <i>deridetur iusti simplicitas</i>. Quae quidem derisio valde nociva est, quia per hoc homines a bene agendo impediuntur; secundum illud Gregorii, <i>qui in aliorum actibus exoriri bona conspiciunt, mox ea manu pestiferae exprobrationis evellunt</i>.</p><p title="II-II q. 75 a. 2 ad 1"><a name="42190"><span class="ref">[42190] IIª-IIae q. 75 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ludus non importat aliquid contrarium caritati respectu eius cum quo luditur, potest tamen importare aliquid contrarium caritati respectu eius de quo luditur, propter contemptum, ut dictum est.</p><p title="II-II q. 75 a. 2 ad 2"><a name="42191"><span class="ref">[42191] IIª-IIae q. 75 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ille qui recidivat in peccatum de quo poenituit, et ille qui simulat, non expresse Deum irridet, sed quasi interpretative, inquantum scilicet ad modum deridentis se habet. Nec tamen venialiter peccando aliquis simpliciter recidivat vel simulat, sed dispositive et imperfecte.</p><p title="II-II q. 75 a. 2 ad 3"><a name="42192"><span class="ref">[42192] IIª-IIae q. 75 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod derisio, secundum suam rationem, levius aliquid est quam detractio vel contumelia, quia non importat contemptum, sed ludum. Quandoque tamen habet maiorem contemptum quam etiam contumelia, ut supra dictum est. Et tunc est grave peccatum.</p></div></div><div class="q" id="q76"><h2>Quaestio 76</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 76 pr."><a name="42193"><span class="ref">[42193] IIª-IIae q. 76 pr.</span></a> Deinde considerandum est de maledictione. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum licite possit aliquis maledicere homini. Secundo, utrum licite possit aliquis maledicere irrationali creaturae. Tertio, utrum maledictio sit peccatum mortale. Quarto, de comparatione eius ad alia peccata.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 76 a. 1 arg. 1"><a name="42194"><span class="ref">[42194] IIª-IIae q. 76 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod non liceat maledicere aliquem. Non est enim licitum praeterire mandatum apostoli, in quo Christus loquebatur, ut dicitur II ad Cor. XIII. Sed ipse praecipit, Rom. XII, <i>benedicite, et nolite maledicere</i>. Ergo non licet aliquem maledicere.</p><p title="II-II q. 76 a. 1 arg. 2"><a name="42195"><span class="ref">[42195] IIª-IIae q. 76 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, omnes tenentur Deum benedicere, secundum illud Dan. III, benedicite, filii hominum, domino. Sed non potest ex ore eodem procedere benedictio Dei et maledictio hominis, ut probatur Iac. III. Ergo nulli licet aliquem maledicere.</p><p title="II-II q. 76 a. 1 arg. 3"><a name="42196"><span class="ref">[42196] IIª-IIae q. 76 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, ille qui aliquem maledicit, videtur optare eius malum culpae vel poenae, quia maledictio videtur esse imprecatio quaedam. Sed non licet desiderare malum alterius, quinimmo orare oportet pro omnibus ut liberentur a malo. Ergo nulli licet maledicere.</p><p title="II-II q. 76 a. 1 arg. 4"><a name="42197"><span class="ref">[42197] IIª-IIae q. 76 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, Diabolus per obstinationem maxime subiectus est malitiae. Sed non licet alicui maledicere Diabolum, sicut nec seipsum, dicitur enim Eccli. XXI, <i>cum maledicit impius Diabolum, maledicit ipse animam suam</i>. Ergo multo minus licet maledicere hominem.</p><p title="II-II q. 76 a. 1 arg. 5"><a name="42198"><span class="ref">[42198] IIª-IIae q. 76 a. 1 arg. 5</span></a> Praeterea, Num. XXIII, super illud, <i>quomodo maledicam cui non maledixit dominus?</i> Dicit Glossa, <i>non potest esse iusta maledicendi causa ubi peccantis ignoratur affectus</i>. Sed homo non potest scire affectum alterius hominis, nec etiam utrum sit maledictus a Deo. Ergo nulli licet aliquem hominem maledicere.</p><p title="II-II q. 76 a. 1 s. c."><a name="42199"><span class="ref">[42199] IIª-IIae q. 76 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod Deut. XXVII dicitur, <i>maledictus qui non permanet in sermonibus legis huius</i>. Elisaeus etiam pueris sibi illudentibus maledixit, ut habetur IV Reg. II.</p><p title="II-II q. 76 a. 1 co."><a name="42200"><span class="ref">[42200] IIª-IIae q. 76 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod maledicere idem est quod malum dicere. Dicere autem tripliciter se habet ad id quod dicitur. Uno modo, per modum enuntiationis, sicut aliquis exprimitur modo indicativo. Et sic maledicere nihil est aliud quam malum alterius referre, quod pertinet ad detractionem. Unde quandoque maledici detractores dicuntur. Alio modo dicere se habet ad id quod dicitur per modum causae. Et hoc quidem primo et principaliter competit Deo, qui omnia suo verbo fecit, secundum illud Psalm., <i>dixit, et facta sunt</i>. Consequenter autem competit hominibus, qui verbo suo alios movent per imperium ad aliquid faciendum. Et ad hoc instituta sunt verba imperativi modi. Tertio modo ipsum dicere se habet ad id quod dicitur quasi expressio quaedam affectus desiderantis id quod verbo exprimitur. Et ad hoc instituta sunt verba optativi modi. Praetermisso igitur primo modo maledictionis, qui est per simplicem enuntiationem mali, considerandum est de aliis duobus. Ubi scire oportet quod facere aliquid et velle illud se consequuntur in bonitate et malitia, ut ex supradictis patet. Unde in istis duobus modis, quibus malum dicitur per modum imperantis vel per modum optantis, eadem ratione est aliquid licitum et illicitum. Si enim aliquis imperet vel optet malum alterius inquantum est malum, quasi ipsum malum intendens, sic maledicere utroque modo erit illicitum. Et hoc est maledicere per se loquendo. Si autem aliquis imperet vel optet malum alterius sub ratione boni, sic est licitum. Nec erit maledictio per se loquendo, sed per accidens, quia principalis intentio dicentis non fertur ad malum, sed ad bonum. Contingit autem malum aliquod dici imperando vel optando sub ratione duplicis boni. Quandoque quidem sub ratione iusti. Et sic iudex licite maledicit illum cui praecipit iustam poenam inferri. Et sic etiam Ecclesia maledicit anathematizando. Sic etiam prophetae quandoque imprecantur mala peccatoribus, quasi conformantes voluntatem suam divinae iustitiae (licet huiusmodi imprecationes possint etiam per modum praenuntiationis intelligi). Quandoque vero dicitur aliquod malum sub ratione utilis, puta cum aliquis optat aliquem peccatorem pati aliquam aegritudinem, aut aliquod impedimentum, vel ut ipse melior efficiatur, vel ut saltem ab aliorum nocumento cesset.</p><p title="II-II q. 76 a. 1 ad 1"><a name="42201"><span class="ref">[42201] IIª-IIae q. 76 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod apostolus prohibet maledicere per se loquendo, cum intentione mali.</p><p title="II-II q. 76 a. 1 ad 2"><a name="42202"><span class="ref">[42202] IIª-IIae q. 76 a. 1 ad 2</span></a> Et similiter dicendum ad secundum.</p><p title="II-II q. 76 a. 1 ad 3"><a name="42203"><span class="ref">[42203] IIª-IIae q. 76 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod optare alicui malum sub ratione boni non contrariatur affectui quo quis simpliciter alicui optat bonum, sed magis habet conformitatem ad ipsum.</p><p title="II-II q. 76 a. 1 ad 4"><a name="42204"><span class="ref">[42204] IIª-IIae q. 76 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod in Diabolo est considerare naturam, et culpam. Natura quidem eius bona est, et a Deo, nec eam maledicere licet. Culpa autem eius est maledicenda, secundum illud Iob III, <i>maledicant ei qui maledicunt diei</i>. Cum autem peccator maledicit Diabolum propter culpam, seipsum simili ratione iudicat maledictione dignum. Et secundum hoc dicitur maledicere animam suam.</p><p title="II-II q. 76 a. 1 ad 5"><a name="42205"><span class="ref">[42205] IIª-IIae q. 76 a. 1 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod affectus peccantis, etsi in se non videatur, potest tamen percipi ex aliquo manifesto peccato, pro quo poena est infligenda. Similiter etiam, quamvis sciri non possit quem Deus maledicit secundum finalem reprobationem, potest tamen sciri quis sit maledictus a Deo secundum reatum praesentis culpae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 76 a. 2 arg. 1"><a name="42206"><span class="ref">[42206] IIª-IIae q. 76 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod non liceat creaturam irrationalem maledicere. Maledictio enim praecipue videtur esse licita inquantum respicit poenam. Sed creatura irrationalis non est susceptiva nec culpae nec poenae. Ergo eam maledicere non licet.</p><p title="II-II q. 76 a. 2 arg. 2"><a name="42207"><span class="ref">[42207] IIª-IIae q. 76 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, in creatura irrationali nihil invenitur nisi natura, quam Deus fecit. Hanc autem maledicere non licet, etiam in Diabolo, ut dictum est. Ergo creaturam irrationalem nullo modo licet maledicere.</p><p title="II-II q. 76 a. 2 arg. 3"><a name="42208"><span class="ref">[42208] IIª-IIae q. 76 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, creatura irrationalis aut est permanens, sicut corpora; aut est transiens, sicut tempora. Sed sicut Gregorius dicit, in IV Moral., <i>otiosum est maledicere non existenti; vitiosum vero si existeret</i>. Ergo nullo modo licet maledicere creaturae irrationali.</p><p title="II-II q. 76 a. 2 s. c."><a name="42209"><span class="ref">[42209] IIª-IIae q. 76 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dominus maledixit ficulneae, ut habetur Matth. XXI; et Iob maledixit diei suo, ut habetur Iob III.</p><p title="II-II q. 76 a. 2 co."><a name="42210"><span class="ref">[42210] IIª-IIae q. 76 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod benedictio vel maledictio ad illam rem proprie pertinet cui potest aliquid bene vel male contingere, scilicet rationali creaturae. Creaturis autem irrationalibus bonum vel malum dicitur contingere in ordine ad creaturam rationalem, propter quam sunt. Ordinantur autem ad eam multipliciter. Uno quidem modo, per modum subventionis, inquantum scilicet ex creaturis irrationalibus subvenitur humanae necessitati. Et hoc modo dominus homini dixit, Gen. III, maledicta terra in opere tuo, ut scilicet per eius sterilitatem homo puniretur. Et ita etiam intelligitur quod habetur Deut. XXVIII, <i>benedicta horrea tua</i>, et infra, <i>maledictum horreum tuum</i>. Sic etiam David maledixit montes Gelboe, secundum Gregorii expositionem. Alio modo creatura irrationalis ordinatur ad rationalem per modum significationis. Et sic dominus maledixit ficulneam, in significationem Iudaeae. Tertio modo ordinatur creatura irrationalis ad rationalem per modum continentis, scilicet temporis vel loci. Et sic maledixit Iob diei nativitatis suae, propter culpam originalem, quam nascendo contraxit, et propter sequentes poenalitates. Et propter hoc etiam potest intelligi David maledixisse montibus Gelboe, ut legitur II Reg. I, scilicet propter caedem populi quae in eis contigerat. Maledicere autem rebus irrationalibus inquantum sunt creaturae Dei, est peccatum blasphemiae. Maledicere autem eis secundum se consideratis, est otiosum et vanum, et per consequens illicitum.</p><p title="II-II q. 76 a. 2 ad arg."><a name="42211"><span class="ref">[42211] IIª-IIae q. 76 a. 2 ad arg.</span></a> Et per hoc patet responsio ad obiecta.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 76 a. 3 arg. 1"><a name="42212"><span class="ref">[42212] IIª-IIae q. 76 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod maledicere non sit peccatum mortale. Augustinus enim, in homilia de igne Purgatorio, numerat maledictionem inter levia peccata. Haec autem sunt venialia. Ergo maledictio non est peccatum mortale, sed veniale.</p><p title="II-II q. 76 a. 3 arg. 2"><a name="42213"><span class="ref">[42213] IIª-IIae q. 76 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, ea quae ex levi motu mentis procedunt non videntur esse peccata mortalia. Sed interdum maledictio ex levi motu procedit. Ergo maledictio non est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 76 a. 3 arg. 3"><a name="42214"><span class="ref">[42214] IIª-IIae q. 76 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, gravius est male facere quam maledicere. Sed male facere non semper est peccatum mortale. Ergo multo minus maledicere.</p><p title="II-II q. 76 a. 3 s. c."><a name="42215"><span class="ref">[42215] IIª-IIae q. 76 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra, nihil excludit a regno Dei nisi peccatum mortale. Sed maledictio excludit a regno Dei, secundum illud I ad Cor. VI, <i>neque maledici neque rapaces regnum Dei possidebunt</i>. Ergo maledictio est peccatum mortale.</p><p title="II-II q. 76 a. 3 co."><a name="42216"><span class="ref">[42216] IIª-IIae q. 76 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod maledictio de qua nunc loquimur, est per quam pronuntiatur malum contra aliquem vel imperando vel optando. Velle autem, vel imperio movere ad malum alterius, secundum se repugnat caritati, qua diligimus proximum volentes bonum ipsius. Et ita secundum suum genus est peccatum mortale. Et tanto gravius quanto personam cui maledicimus magis amare et revereri tenemur, unde dicitur Levit. XX, <i>qui maledixerit patri suo et matri, morte moriatur</i>. Contingit tamen verbum maledictionis prolatum esse peccatum veniale, vel propter parvitatem mali quod quis alteri, maledicendo, imprecatur, vel etiam propter affectum eius qui profert maledictionis verba, dum ex levi motu, vel ex ludo, aut ex subreptione aliqua talia verba profert; quia peccata verborum maxime ex affectu pensantur, ut supra dictum est.</p><p title="II-II q. 76 a. 3 ad arg."><a name="42217"><span class="ref">[42217] IIª-IIae q. 76 a. 3 ad arg.</span></a> Et per hoc patet responsio ad obiecta.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 76 a. 4 arg. 1"><a name="42218"><span class="ref">[42218] IIª-IIae q. 76 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod maledictio sit gravius peccatum quam detractio. Maledictio enim videtur esse blasphemia quaedam, ut patet per id quod dicitur in canonica Iudae, quod <i>cum Michael Archangelus, cum Diabolo disputans, altercaretur de Moysi corpore, non est ausus iudicium inferre blasphemiae</i>; et accipitur ibi blasphemia pro maledictione, secundum Glossam. Blasphemia autem est gravius peccatum quam detractio. Ergo maledictio est gravior detractione.</p><p title="II-II q. 76 a. 4 arg. 2"><a name="42219"><span class="ref">[42219] IIª-IIae q. 76 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, homicidium est detractione gravius, ut supra dictum est. Sed maledictio est par peccato homicidii, dicit enim Chrysostomus, super Matth., <i>cum dixeris, maledic ei, et domum everte, et omnia perire fac, nihil ab homicida differs</i>. Ergo maledictio est gravior quam detractio.</p><p title="II-II q. 76 a. 4 arg. 3"><a name="42220"><span class="ref">[42220] IIª-IIae q. 76 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, causa praeeminet signo. Sed ille qui maledicit causat malum suo imperio, ille autem qui detrahit solum significat malum iam existens. Gravius ergo peccat maledicus quam detractor.</p><p title="II-II q. 76 a. 4 s. c."><a name="42221"><span class="ref">[42221] IIª-IIae q. 76 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod detractio non potest bene fieri. Maledictio autem fit bene et male, ut ex dictis patet. Ergo gravior est detractio quam maledictio.</p><p title="II-II q. 76 a. 4 co."><a name="42222"><span class="ref">[42222] IIª-IIae q. 76 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut in primo habitum est, duplex est malum, scilicet culpae, et poenae. Malum autem culpae peius est, ut ibidem ostensum est. Unde dicere malum culpae peius est quam dicere malum poenae, dummodo sit idem modus dicendi. Ad contumeliosum igitur, susurronem et detractorem, et etiam derisorem, pertinet dicere malum culpae, sed ad maledicentem, prout nunc loquimur, pertinet dicere malum poenae, non autem malum culpae nisi forte sub ratione poenae. Non tamen est idem modus dicendi. Nam ad praedicta quatuor vitia pertinet dicere malum culpae solum enuntiando, per maledictionem vero dicitur malum poenae vel causando per modum imperii, vel optando. Ipsa autem enuntiatio culpae peccatum est inquantum aliquod nocumentum ex hoc proximo infertur. Gravius autem est nocumentum inferre quam nocumentum desiderare, ceteris paribus. Unde detractio, secundum communem rationem, gravius peccatum est quam maledictio simplex desiderium exprimens. Maledictio vero quae fit per modum imperii, cum habeat rationem causae, potest esse detractione gravior, si maius nocumentum inferat quam sit denigratio famae; vel levior, si minus. Et haec quidem accipienda sunt secundum ea quae per se pertinent ad rationem horum vitiorum. Possunt autem et alia per accidens considerari quae praedicta vitia vel augent vel minuunt.</p><p title="II-II q. 76 a. 4 ad 1"><a name="42223"><span class="ref">[42223] IIª-IIae q. 76 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod maledictio creaturae inquantum creatura est, redundat in Deum, et sic per accidens habet rationem blasphemiae, non autem si maledicatur creatura propter culpam. Et eadem ratio est de detractione.</p><p title="II-II q. 76 a. 4 ad 2"><a name="42224"><span class="ref">[42224] IIª-IIae q. 76 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, sicut dictum est, maledictio uno modo includit desiderium mali. Unde si ille qui maledicit velit malum occisionis alterius, desiderio non differt ab homicida. Differt tamen inquantum actus exterior aliquid adiicit voluntati.</p><p title="II-II q. 76 a. 4 ad 3"><a name="42225"><span class="ref">[42225] IIª-IIae q. 76 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ratio illa procedit de maledictione secundum quod importat imperium.</p></div></div><div class="q" id="q77"><h2>Quaestio 77</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 77 pr."><a name="42226"><span class="ref">[42226] IIª-IIae q. 77 pr.</span></a> Deinde considerandum est de peccatis quae sunt circa voluntarias commutationes. Et primo, de fraudulentia quae committitur in emptionibus et venditionibus; secundo, de usura, quae fit in mutuis. Circa alias enim commutationes voluntarias non invenitur aliqua species peccati quae distinguatur a rapina vel furto. Circa primum quaeruntur quatuor. Primo, de iniusta venditione ex parte pretii, scilicet, utrum liceat aliquid vendere plus quam valeat. Secundo, de iniusta venditione ex parte rei venditae. Tertio, utrum teneatur venditor dicere vitium rei venditae. Quarto, utrum licitum sit aliquid, negotiando, plus vendere quam emptum sit.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 77 a. 1 arg. 1"><a name="42227"><span class="ref">[42227] IIª-IIae q. 77 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod aliquis licite possit vendere rem plus quam valeat. Iustum enim in commutationibus humanae vitae secundum leges civiles determinatur. Sed secundum eas licitum est emptori et venditori ut se invicem decipiant, quod quidem fit inquantum venditor plus vendit rem quam valeat, emptor autem minus quam valeat. Ergo licitum est quod aliquis vendat rem plus quam valeat.</p><p title="II-II q. 77 a. 1 arg. 2"><a name="42228"><span class="ref">[42228] IIª-IIae q. 77 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, illud quod est omnibus commune videtur esse naturale et non esse peccatum. Sed sicut Augustinus refert, XIII de Trin., dictum cuiusdam mimi fuit ab omnibus acceptatum, <i>vili vultis emere, et care vendere</i>. Cui etiam consonat quod dicitur Prov. XX, <i>malum est, malum est, dicit omnis emptor, et cum recesserit, gloriatur</i>. Ergo licitum est aliquid carius vendere et vilius emere quam valeat.</p><p title="II-II q. 77 a. 1 arg. 3"><a name="42229"><span class="ref">[42229] IIª-IIae q. 77 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, non videtur esse illicitum si ex conventione agatur id quod fieri debet ex debito honestatis. Sed secundum philosophum, in VIII Ethic., in amicitia utilis recompensatio fieri debet secundum utilitatem quam consecutus est ille qui beneficium suscepit, quae quidem quandoque excedit valorem rei datae; sicut contingit cum aliquis multum re aliqua indiget, vel ad periculum evitandum vel ad aliquod commodum consequendum. Ergo licet in contractu emptionis et venditionis aliquid dare pro maiori pretio quam valeat.</p><p title="II-II q. 77 a. 1 s. c."><a name="42230"><span class="ref">[42230] IIª-IIae q. 77 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Matth. VII, <i>omnia quaecumque vultis ut faciant vobis homines, et vos facite illis</i>. Sed nullus vult sibi rem vendi carius quam valeat. Ergo nullus debet alteri vendere rem carius quam valeat.</p><p title="II-II q. 77 a. 1 co."><a name="42231"><span class="ref">[42231] IIª-IIae q. 77 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod fraudem adhibere ad hoc quod aliquid plus iusto pretio vendatur, omnino peccatum est, inquantum aliquis decipit proximum in damnum ipsius. Unde et Tullius dicit, in libro de Offic., <i>tollendum est ex rebus contrahendis omne mendacium, non licitatorem venditor, non qui contra se licitetur emptor apponet</i>. Si autem fraus deficit, tunc de emptione et venditione dupliciter loqui possumus. Uno modo, secundum se. Et secundum hoc emptio et venditio videtur esse introducta pro communi utilitate utriusque, dum scilicet unus indiget re alterius et e converso, sicut patet per philosophum, in I Polit. Quod autem pro communi utilitate est inductum, non debet esse magis in gravamen unius quam alterius. Et ideo debet secundum aequalitatem rei inter eos contractus institui. Quantitas autem rerum quae in usum hominis veniunt mensuratur secundum pretium datum, ad quod est inventum numisma, ut dicitur in V Ethic. Et ideo si vel pretium excedat quantitatem valoris rei, vel e converso res excedat pretium, tolletur iustitiae aequalitas. Et ideo carius vendere aut vilius emere rem quam valeat est secundum se iniustum et illicitum. Alio modo possumus loqui de emptione et venditione secundum quod per accidens cedit in utilitatem unius et detrimentum alterius, puta cum aliquis multum indiget habere rem aliquam, et alius laeditur si ea careat. Et in tali casu iustum pretium erit ut non solum respiciatur ad rem quae venditur, sed ad damnum quod venditor ex venditione incurrit. Et sic licite poterit aliquid vendi plus quam valeat secundum se, quamvis non vendatur plus quam valeat habenti. Si vero aliquis multum iuvetur ex re alterius quam accepit, ille vero qui vendidit non damnificatur carendo re illa, non debet eam supervendere. Quia utilitas quae alteri accrescit non est ex vendente, sed ex conditione ementis, nullus autem debet vendere alteri quod non est suum, licet possit ei vendere damnum quod patitur. Ille tamen qui ex re alterius accepta multum iuvatur, potest propria sponte aliquid vendenti supererogare, quod pertinet ad eius honestatem.</p><p title="II-II q. 77 a. 1 ad 1"><a name="42232"><span class="ref">[42232] IIª-IIae q. 77 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, sicut supra dictum est, lex humana populo datur, in quo sunt multi a virtute deficientes, non autem datur solis virtuosis. Et ideo lex humana non potuit prohibere quidquid est contra virtutem, sed ei sufficit ut prohibeat ea quae destruunt hominum convictum; alia vero habeat quasi licita, non quia ea approbet, sed quia ea non punit. Sic igitur habet quasi licitum, poenam non inducens, si absque fraude venditor rem suam supervendat aut emptor vilius emat, nisi sit nimius excessus, quia tunc etiam lex humana cogit ad restituendum, puta si aliquis sit deceptus ultra dimidiam iusti pretii quantitatem. Sed lex divina nihil impunitum relinquit quod sit virtuti contrarium. Unde secundum divinam legem illicitum reputatur si in emptione et venditione non sit aequalitas iustitiae observata. Et tenetur ille qui plus habet recompensare ei qui damnificatus est, si sit notabile damnum. Quod ideo dico quia iustum pretium rerum quandoque non est punctaliter determinatum, sed magis in quadam aestimatione consistit, ita quod modica additio vel minutio non videtur tollere aequalitatem iustitiae.</p><p title="II-II q. 77 a. 1 ad 2"><a name="42233"><span class="ref">[42233] IIª-IIae q. 77 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, sicut Augustinus ibidem dicit, <i>mimus ille vel seipsum intuendo, vel alios experiendo vili velle emere et care vendere, omnibus id credidit esse commune. Sed quoniam revera vitium est, potest quisque adipisci huiusmodi iustitiam qua huic resistat et vincat</i>. Et ponit exemplum de quodam qui modicum pretium de quodam libro propter ignorantiam postulanti iustum pretium dedit. Unde patet quod illud commune desiderium non est naturae, sed vitii. Et ideo commune est multis, qui per latam viam vitiorum incedunt.</p><p title="II-II q. 77 a. 1 ad 3"><a name="42234"><span class="ref">[42234] IIª-IIae q. 77 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod in iustitia commutativa consideratur principaliter aequalitas rei. Sed in amicitia utilis consideratur aequalitas utilitatis, et ideo recompensatio fieri debet secundum utilitatem perceptam. In emptione vero, secundum aequalitatem rei.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 77 a. 2 arg. 1"><a name="42235"><span class="ref">[42235] IIª-IIae q. 77 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod venditio non reddatur iniusta et illicita propter defectum rei venditae. Minus enim cetera sunt pensanda in re quam rei species substantialis. Sed propter defectum speciei substantialis non videtur reddi venditio rei illicita, puta si aliquis vendat argentum vel aurum alchimicum pro vero, quod est utile ad omnes humanos usus ad quos necessarium est argentum et aurum, puta ad vasa et ad alia huiusmodi. Ergo multo minus erit illicita venditio si sit defectus in aliis.</p><p title="II-II q. 77 a. 2 arg. 2"><a name="42236"><span class="ref">[42236] IIª-IIae q. 77 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, defectus ex parte rei qui est secundum quantitatem maxime videtur iustitiae contrariari, quae in aequalitate consistit. Quantitas autem per mensuram cognoscitur. Mensurae autem rerum quae in usum hominum veniunt non sunt determinatae, sed alicubi maiores, alicubi minores, ut patet per philosophum, in V Ethic. Ergo non potest evitari defectus ex parte rei venditae. Et ita videtur quod ex hoc venditio non reddatur illicita.</p><p title="II-II q. 77 a. 2 arg. 3"><a name="42237"><span class="ref">[42237] IIª-IIae q. 77 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, ad defectum rei pertinet si ei conveniens qualitas deest. Sed ad qualitatem rei cognoscendam requiritur magna scientia, quae plerisque venditoribus deest. Ergo non redditur venditio illicita propter rei defectum.</p><p title="II-II q. 77 a. 2 s. c."><a name="42238"><span class="ref">[42238] IIª-IIae q. 77 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ambrosius dicit, in libro de Offic., <i>regula iustitiae manifesta est quod a vero non declinare virum deceat bonum, nec damno iniusto afficere quemquam, nec aliquid dolo annectere rei suae</i>.</p><p title="II-II q. 77 a. 2 co."><a name="42239"><span class="ref">[42239] IIª-IIae q. 77 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod circa rem quae venditur triplex defectus considerari potest. Unus quidem secundum speciem rei. Et hunc quidem defectum si venditor cognoscat in re quam vendit, fraudem committit in venditione, unde venditio illicita redditur. Et hoc est quod dicitur contra quosdam Isaiae I, <i>argentum tuum versum est in scoriam; vinum tuum mixtum est aqua</i>, quod enim permixtum est patitur defectum quantum ad speciem. Alius autem defectus est secundum quantitatem, quae per mensuram cognoscitur. Et ideo si quis scienter utatur deficienti mensura in vendendo, fraudem committit, et est illicita venditio. Unde dicitur Deut. XXV, <i>non habebis in sacculo diversa pondera, maius et minus, nec erit in domo tua modius maior et minor</i>; et postea subditur, <i>abominatur enim dominus eum qui facit haec, et adversatur omnem iniustitiam</i>. Tertius defectus est ex parte qualitatis, puta si aliquod animal infirmum vendat quasi sanum. Quod si quis scienter fecerit, fraudem committit in venditione, unde est illicita venditio. Et in omnibus talibus non solum aliquis peccat iniustam venditionem faciendo, sed etiam ad restitutionem tenetur. Si vero eo ignorante aliquis praedictorum defectuum in re vendita fuerit, venditor quidem non peccat, quia facit iniustum materialiter, non tamen eius operatio est iniusta, ut ex supradictis patet, tenetur tamen, cum ad eius notitiam pervenerit, damnum recompensare emptori. Et quod dictum est de venditore, etiam intelligendum est ex parte emptoris. Contingit enim quandoque venditorem credere suam rem esse minus pretiosam quantum ad speciem, sicut si aliquis vendat aurum loco aurichalci, emptor, si id cognoscat, iniuste emit, et ad restitutionem tenetur. Et eadem ratio est de defectu qualitatis et quantitatis.</p><p title="II-II q. 77 a. 2 ad 1"><a name="42240"><span class="ref">[42240] IIª-IIae q. 77 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod aurum et argentum non solum cara sunt propter utilitatem vasorum quae ex eis fabricantur, aut aliorum huiusmodi, sed etiam propter dignitatem et puritatem substantiae ipsorum. Et ideo si aurum vel argentum ab alchimicis factum veram speciem non habeat auri et argenti, est fraudulenta et iniusta venditio. Praesertim cum sint aliquae utilitates auri et argenti veri, secundum naturalem operationem ipsorum, quae non conveniunt auro per alchimiam sophisticato, sicut quod habet proprietatem laetificandi, et contra quasdam infirmitates medicinaliter iuvat. Frequentius etiam potest poni in operatione, et diutius in sua puritate permanet aurum verum quam aurum sophisticatum. Si autem per alchimiam fieret aurum verum, non esset illicitum ipsum pro vero vendere, quia nihil prohibet artem uti aliquibus naturalibus causis ad producendum naturales et veros effectus; sicut Augustinus dicit, in III de Trin., de his quae arte Daemonum fiunt.</p><p title="II-II q. 77 a. 2 ad 2"><a name="42241"><span class="ref">[42241] IIª-IIae q. 77 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod mensuras rerum venalium necesse est in diversis locis esse diversas, propter diversitatem copiae et inopiae rerum, quia ubi res magis abundant, consueverunt esse maiores mensurae. In unoquoque tamen loco ad rectores civitatis pertinet determinare quae sunt iustae mensurae rerum venalium, pensatis conditionibus locorum et rerum. Et ideo has mensuras publica auctoritate vel consuetudine institutas praeterire non licet.</p><p title="II-II q. 77 a. 2 ad 3"><a name="42242"><span class="ref">[42242] IIª-IIae q. 77 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut Augustinus dicit, in XI de Civ. Dei, pretium rerum venalium non consideratur secundum gradum naturae, cum quandoque pluris vendatur unus equus quam unus servus, sed consideratur secundum quod res in usum hominis veniunt. Et ideo non oportet quod venditor vel emptor cognoscat occultas rei venditae qualitates, sed illas solum per quas redditur humanis usibus apta, puta quod equus sit fortis et bene currat, et similiter in ceteris. Has autem qualitates de facili venditor et emptor cognoscere possunt.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 77 a. 3 arg. 1"><a name="42243"><span class="ref">[42243] IIª-IIae q. 77 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod venditor non teneatur dicere vitium rei venditae. Cum enim venditor emptorem ad emendum non cogat, videtur eius iudicio rem quam vendit supponere. Sed ad eundem pertinet iudicium et cognitio rei. Non ergo videtur imputandum venditori si emptor in suo iudicio decipitur, praecipitanter emendo, absque diligenti inquisitione de conditionibus rei.</p><p title="II-II q. 77 a. 3 arg. 2"><a name="42244"><span class="ref">[42244] IIª-IIae q. 77 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, stultum videtur quod aliquis id faciat unde eius operatio impediatur. Sed si aliquis vitia rei vendendae indicet, impedit suam venditionem, ut enim Tullius, in libro de Offic., inducit quendam dicentem, <i>quid tam absurdum quam si, domini iussu, ita praeco praediceret, domum pestilentem vendo?</i> Ergo venditor non tenetur dicere vitia rei venditae.</p><p title="II-II q. 77 a. 3 arg. 3"><a name="42245"><span class="ref">[42245] IIª-IIae q. 77 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, magis necessarium est homini ut cognoscat viam virtutis quam ut cognoscat vitia rerum quae venduntur. Sed homo non tenetur cuilibet consilium dare et veritatem dicere de his quae pertinent ad virtutem, quamvis nulli debeat dicere falsitatem. Ergo multo minus tenetur venditor vitia rei venditae dicere, quasi consilium dando emptori.</p><p title="II-II q. 77 a. 3 arg. 4"><a name="42246"><span class="ref">[42246] IIª-IIae q. 77 a. 3 arg. 4</span></a> Praeterea, si aliquis teneatur dicere defectum rei venditae, hoc non est nisi ut minuatur de pretio. Sed quandoque diminueretur de pretio etiam sine vitio rei venditae, propter aliquid aliud, puta si venditor deferens triticum ad locum ubi est carestia frumenti, sciat multos posse venire qui deferant; quod si sciretur ab ementibus, minus pretium darent. Huiusmodi autem non oportet dicere venditorem, ut videtur. Ergo, pari ratione, nec vitia rei venditae.</p><p title="II-II q. 77 a. 3 s. c."><a name="42247"><span class="ref">[42247] IIª-IIae q. 77 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ambrosius dicit, in III de Offic., <i>in contractibus vitia eorum quae veneunt prodi iubentur, ac nisi intimaverit venditor, quamvis in ius emptoris transierint, doli actione vacuantur</i>.</p><p title="II-II q. 77 a. 3 co."><a name="42248"><span class="ref">[42248] IIª-IIae q. 77 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod dare alicui occasionem periculi vel damni semper est illicitum, quamvis non sit necessarium quod homo alteri semper det auxilium vel consilium pertinens ad eius qualemcumque promotionem, sed hoc solum est necessarium in aliquo casu determinato, puta cum alius eius curae subdatur, vel cum non potest ei per alium subveniri. Venditor autem, qui rem vendendam proponit, ex hoc ipso dat emptori damni vel periculi occasionem quod rem vitiosam ei offert, si ex eius vitio damnum vel periculum incurrere possit, damnum quidem, si propter huiusmodi vitium res quae vendenda proponitur minoris sit pretii, ipse vero propter huiusmodi vitium nihil de pretio subtrahat; periculum autem, puta si propter huiusmodi vitium usus rei reddatur impeditus vel noxius, puta si aliquis alicui vendat equum claudicantem pro veloci, vel ruinosam domum pro firma, vel cibum corruptum sive venenosum pro bono. Unde si huiusmodi vitia sint occulta et ipse non detegat, erit illicita et dolosa venditio, et tenetur venditor ad damni recompensationem. Si vero vitium sit manifestum, puta cum equus est monoculus; vel cum usus rei, etsi non competat venditori, potest tamen esse conveniens aliis; et si ipse propter huiusmodi vitium subtrahat quantum oportet de pretio, non tenetur ad manifestandum vitium rei. Quia forte propter huiusmodi vitium emptor vellet plus subtrahi de pretio quam esset subtrahendum. Unde potest licite venditor indemnitati suae consulere, vitium rei reticendo.</p><p title="II-II q. 77 a. 3 ad 1"><a name="42249"><span class="ref">[42249] IIª-IIae q. 77 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod iudicium non potest fieri nisi de re manifesta, unusquisque enim iudicat quae cognoscit, ut dicitur in I Ethic. Unde si vitia rei quae vendenda proponitur sint occulta, nisi per venditorem manifestentur, non sufficienter committitur emptori iudicium. Secus autem esset si essent vitia manifesta.</p><p title="II-II q. 77 a. 3 ad 2"><a name="42250"><span class="ref">[42250] IIª-IIae q. 77 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod non oportet quod aliquis per praeconem vitium rei vendendae praenuntiet, quia si praediceret vitium, exterrerentur emptores ab emendo, dum ignorarent alias conditiones rei, secundum quas est bona et utilis. Sed singulariter est dicendum vitium ei qui ad emendum accedit, qui potest simul omnes conditiones ad invicem comparare, bonas et malas, nihil enim prohibet rem in aliquo vitiosam, in multis aliis utilem esse.</p><p title="II-II q. 77 a. 3 ad 3"><a name="42251"><span class="ref">[42251] IIª-IIae q. 77 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod quamvis homo non teneatur simpliciter omni homini dicere veritatem de his quae pertinent ad virtutes, teneretur tamen in casu illo de his dicere veritatem quando ex eius facto alteri periculum immineret in detrimentum virtutis nisi diceret veritatem. Et sic est in proposito.</p><p title="II-II q. 77 a. 3 ad 4"><a name="42252"><span class="ref">[42252] IIª-IIae q. 77 a. 3 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod vitium rei facit rem in praesenti esse minoris valoris quam videatur, sed in casu praemisso, in futurum res expectatur esse minoris valoris per superventum negotiatorum, qui ab ementibus ignoratur. Unde venditor qui vendit rem secundum pretium quod invenit, non videtur contra iustitiam facere si quod futurum est non exponat. Si tamen exponeret, vel de pretio subtraheret, abundantioris esset virtutis, quamvis ad hoc non videatur teneri ex iustitiae debito.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 77 a. 4 arg. 1"><a name="42253"><span class="ref">[42253] IIª-IIae q. 77 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod non liceat, negotiando, aliquid carius vendere quam emere. Dicit enim Chrysostomus, super Matth. XXI, <i>quicumque rem comparat ut, integram et immutatam vendendo, lucretur, ille est mercator qui de templo Dei eiicitur</i>. Et idem dicit Cassiodorus, super illud Psalm., <i>quoniam non cognovi litteraturam</i>, vel negotiationem secundum aliam litteram, <i>quid, inquit, est aliud negotiatio nisi vilius comparare et carius velle distrahere?</i> Et subdit, <i>negotiatores tales dominus eiecit de templo</i>. Sed nullus eiicitur de templo nisi propter aliquod peccatum. Ergo talis negotiatio est peccatum.</p><p title="II-II q. 77 a. 4 arg. 2"><a name="42254"><span class="ref">[42254] IIª-IIae q. 77 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, contra iustitiam est quod aliquis rem carius vendat quam valeat, vel vilius emat, ut ex dictis apparet. Sed ille qui, negotiando, rem carius vendit quam emerit, necesse est quod vel vilius emerit quam valeat, vel carius vendat. Ergo hoc sine peccato fieri non potest.</p><p title="II-II q. 77 a. 4 arg. 3"><a name="42255"><span class="ref">[42255] IIª-IIae q. 77 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, Hieronymus dicit, <i>negotiatorem clericum, ex inope divitem, ex ignobili gloriosum, quasi quandam pestem fuge</i>. Non autem negotiatio clericis interdicenda esse videtur nisi propter peccatum. Ergo negotiando aliquid vilius emere et carius vendere est peccatum.</p><p title="II-II q. 77 a. 4 s. c."><a name="42256"><span class="ref">[42256] IIª-IIae q. 77 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, super illud Psalm., <i>quoniam non cognovi litteraturam, negotiator avidus acquirendi pro damno blasphemat, pro pretiis rerum mentitur et peierat. Sed haec vitia hominis sunt, non artis, quae sine his vitiis agi potest</i>. Ergo negotiari secundum se non est illicitum.</p><p title="II-II q. 77 a. 4 co."><a name="42257"><span class="ref">[42257] IIª-IIae q. 77 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod ad negotiatores pertinet commutationibus rerum insistere. Ut autem philosophus dicit, in I Polit., duplex est rerum commutatio. Una quidem quasi naturalis et necessaria, per quam scilicet fit commutatio rei ad rem, vel rerum et denariorum, propter necessitatem vitae. Et talis commutatio non proprie pertinet ad negotiatores, sed magis ad oeconomicos vel politicos, qui habent providere vel domui vel civitati de rebus necessariis ad vitam. Alia vero commutationis species est vel denariorum ad denarios, vel quarumcumque rerum ad denarios, non propter res necessarias vitae, sed propter lucrum quaerendum. Et haec quidem negotiatio proprie videtur ad negotiatores pertinere. Secundum philosophum autem, prima commutatio laudabilis est, quia deservit naturali necessitati. Secunda autem iuste vituperatur, quia, quantum est de se, deservit cupiditati lucri, quae terminum nescit sed in infinitum tendit. Et ideo negotiatio, secundum se considerata, quandam turpitudinem habet, inquantum non importat de sui ratione finem honestum vel necessarium. Lucrum tamen, quod est negotiationis finis, etsi in sui ratione non importet aliquid honestum vel necessarium, nihil tamen importat in sui ratione vitiosum vel virtuti contrarium. Unde nihil prohibet lucrum ordinari ad aliquem finem necessarium, vel etiam honestum. Et sic negotiatio licita reddetur. Sicut cum aliquis lucrum moderatum, quod negotiando quaerit, ordinat ad domus suae sustentationem, vel etiam ad subveniendum indigentibus, vel etiam cum aliquis negotiationi intendit propter publicam utilitatem, ne scilicet res necessariae ad vitam patriae desint, et lucrum expetit non quasi finem, sed quasi stipendium laboris.</p><p title="II-II q. 77 a. 4 ad 1"><a name="42258"><span class="ref">[42258] IIª-IIae q. 77 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod verbum Chrysostomi est intelligendum de negotiatione secundum quod ultimum finem in lucro constituit, quod praecipue videtur quando aliquis rem non immutatam carius vendit. Si enim rem immutatam carius vendat, videtur praemium sui laboris accipere. Quamvis et ipsum lucrum possit licite intendi, non sicut ultimus finis, sed propter alium finem necessarium vel honestum, ut dictum est.</p><p title="II-II q. 77 a. 4 ad 2"><a name="42259"><span class="ref">[42259] IIª-IIae q. 77 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod non quicumque carius vendit aliquid quam emerit, negotiatur, sed solum qui ad hoc emit ut carius vendat. Si autem emit rem non ut vendat, sed ut teneat, et postmodum propter aliquam causam eam vendere velit, non est negotiatio, quamvis carius vendat. Potest enim hoc licite facere, vel quia in aliquo rem melioravit; vel quia pretium rei est mutatum, secundum diversitatem loci vel temporis; vel propter periculum cui se exponit transferendo rem de loco ad locum, vel eam ferri faciendo. Et secundum hoc, nec emptio nec venditio est iniusta.</p><p title="II-II q. 77 a. 4 ad 3"><a name="42260"><span class="ref">[42260] IIª-IIae q. 77 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod clerici non solum debent abstinere ab his quae sunt secundum se mala, sed etiam ab his quae habent speciem mali. Quod quidem in negotiatione contingit, tum propter hoc quod est ordinata ad lucrum terrenum, cuius clerici debent esse contemptores; tum etiam propter frequentia negotiatorum vitia, quia <i>difficiliter exuitur negotiator a peccatis labiorum</i>, ut dicitur Eccli. XXVI. Est et alia causa, quia negotiatio nimis implicat animum saecularibus curis, et per consequens a spiritualibus retrahit, unde apostolus dicit, II ad Tim. II, <i>nemo militans Deo implicat se negotiis saecularibus</i>. Licet tamen clericis uti prima commutationis specie, quae ordinatur ad necessitatem vitae, emendo vel vendendo.</p></div></div><div class="q" id="q78"><h2>Quaestio 78</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 78 pr."><a name="42261"><span class="ref">[42261] IIª-IIae q. 78 pr.</span></a> Deinde considerandum est de peccato usurae, quod committitur in mutuis. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum sit peccatum accipere pecuniam in pretium pro pecunia mutuata, quod est accipere usuram. Secundo, utrum liceat pro eodem quamcumque utilitatem accipere quasi in recompensationem mutui. Tertio, utrum aliquis restituere teneatur id quod de pecunia usuraria iusto lucro lucratus est. Quarto, utrum liceat accipere mutuo pecuniam sub usura.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 78 a. 1 arg. 1"><a name="42262"><span class="ref">[42262] IIª-IIae q. 78 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod accipere usuram pro pecunia mutuata non sit peccatum. Nullus enim peccat ex hoc quod sequitur exemplum Christi. Sed dominus de seipso dicit, Luc. XIX, ego veniens cum usuris exegissem illam, scilicet pecuniam mutuatam. Ergo non est peccatum accipere usuram pro mutuo pecuniae.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 arg. 2"><a name="42263"><span class="ref">[42263] IIª-IIae q. 78 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, sicut dicitur in Psalm., <i>lex domini immaculata</i>, quia scilicet peccatum prohibet. Sed in lege divina conceditur aliqua usura, secundum illud Deut. XXIII, <i>non faenerabis fratri tuo ad usuram pecuniam, nec fruges nec quamlibet aliam rem, sed alieno</i>. Et, quod plus est, etiam in praemium repromittitur pro lege servata, secundum illud Deut. XXVIII, <i>faenerabis gentibus multis; et ipse a nullo faenus accipies</i>. Ergo accipere usuram non est peccatum.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 arg. 3"><a name="42264"><span class="ref">[42264] IIª-IIae q. 78 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, in rebus humanis determinatur iustitia per leges civiles. Sed secundum eas conceditur usuras accipere. Ergo videtur non esse illicitum.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 arg. 4"><a name="42265"><span class="ref">[42265] IIª-IIae q. 78 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, praetermittere consilia non obligat ad peccatum. Sed Luc. VI inter alia consilia ponitur, <i>date mutuum, nihil inde sperantes</i>. Ergo accipere usuram non est peccatum.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 arg. 5"><a name="42266"><span class="ref">[42266] IIª-IIae q. 78 a. 1 arg. 5</span></a> Praeterea, pretium accipere quo eo quod quis facere non tenetur, non videtur esse secundum se peccatum. Sed non in quolibet casu tenetur pecuniam habens eam proximo mutuare. Ergo licet ei aliquando pro mutuo accipere pretium.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 arg. 6"><a name="42267"><span class="ref">[42267] IIª-IIae q. 78 a. 1 arg. 6</span></a> Praeterea, argentum monetatum, et in vasa formatum, non differt specie. Sed licet accipere pretium pro vasis argenteis accommodatis. Ergo etiam licet accipere pretium pro mutuo argenti monetati. Usura ergo non est secundum se peccatum.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 arg. 7"><a name="42268"><span class="ref">[42268] IIª-IIae q. 78 a. 1 arg. 7</span></a> Praeterea, quilibet potest licite accipere rem quam ei dominus rei voluntarie tradit. Sed ille qui accipit mutuum voluntarie tradit usuram. Ergo ille qui mutuat licite potest accipere.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 s. c."><a name="42269"><span class="ref">[42269] IIª-IIae q. 78 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Exod. XXII, <i>si pecuniam mutuam dederis populo meo pauperi qui habitat tecum, non urgebis eum quasi exactor, nec usuris opprimes</i>.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 co."><a name="42270"><span class="ref">[42270] IIª-IIae q. 78 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod accipere usuram pro pecunia mutuata est secundum se iniustum, quia venditur id quod non est, per quod manifeste inaequalitas constituitur, quae iustitiae contrariatur. Ad cuius evidentiam, sciendum est quod quaedam res sunt quarum usus est ipsarum rerum consumptio, sicut vinum consumimus eo utendo ad potum, et triticum consumimus eo utendo ad cibum. Unde in talibus non debet seorsum computari usus rei a re ipsa, sed cuicumque conceditur usus, ex hoc ipso conceditur res. Et propter hoc in talibus per mutuum transfertur dominium. Si quis ergo seorsum vellet vendere vinum et seorsum vellet vendere usum vini, venderet eandem rem bis, vel venderet id quod non est. Unde manifeste per iniustitiam peccaret. Et simili ratione, iniustitiam committit qui mutuat vinum aut triticum petens sibi duas recompensationes, unam quidem restitutionem aequalis rei, aliam vero pretium usus, quod usura dicitur. Quaedam vero sunt quorum usus non est ipsa rei consumptio, sicut usus domus est inhabitatio, non autem dissipatio. Et ideo in talibus seorsum potest utrumque concedi, puta cum aliquis tradit alteri dominium domus, reservato sibi usu ad aliquod tempus; vel e converso cum quis concedit alicui usum domus, reservato sibi eius dominio. Et propter hoc licite potest homo accipere pretium pro usu domus, et praeter hoc petere domum commodatam, sicut patet in conductione et locatione domus. Pecunia autem, secundum philosophum, in V Ethic. et in I Polit., principaliter est inventa ad commutationes faciendas, et ita proprius et principalis pecuniae usus est ipsius consumptio sive distractio, secundum quod in commutationes expenditur. Et propter hoc secundum se est illicitum pro usu pecuniae mutuatae accipere pretium, quod dicitur usura. Et sicut alia iniuste acquisita tenetur homo restituere, ita pecuniam quam per usuram accepit.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 ad 1"><a name="42271"><span class="ref">[42271] IIª-IIae q. 78 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod usura ibi metaphorice accipitur pro superexcrescentia bonorum spiritualium, quam exigit Deus volens ut in bonis acceptis ab eo semper proficiamus. Quod est ad utilitatem nostram, non eius.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 ad 2"><a name="42272"><span class="ref">[42272] IIª-IIae q. 78 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Iudaeis prohibitum fuit accipere usuram a fratribus suis, scilicet Iudaeis, per quod datur intelligi quod accipere usuram a quocumque homine est simpliciter malum; debemus enim omnem hominem habere quasi proximum et fratrem, praecipue in statu Evangelii, ad quod omnes vocantur. Unde in Psalm. absolute dicitur, <i>qui pecuniam suam non dedit ad usuram</i>; et Ezech. XVIII, <i>qui usuram non acceperit</i>. Quod autem ab extraneis usuram acciperent, non fuit eis concessum quasi licitum, sed permissum ad maius malum vitandum, ne scilicet a Iudaeis, Deum colentibus, usuras acciperent, propter avaritiam, cui dediti erant, ut habetur Isaiae LVI. Quod autem in praemium promittitur, faenerabis gentibus multis etc., faenus ibi large accipitur pro mutuo, sicut et Eccli. XXIX dicitur, multi non causa nequitiae non faenerati sunt, idest non mutuaverunt. Promittitur ergo in praemium Iudaeis abundantia divitiarum, ex qua contingit quod aliis mutuare possint.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 ad 3"><a name="42273"><span class="ref">[42273] IIª-IIae q. 78 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod leges humanae dimittunt aliqua peccata impunita propter conditiones hominum imperfectorum, in quibus multae utilitates impedirentur si omnia peccata districte prohiberentur poenis adhibitis. Et ideo usuras lex humana concessit, non quasi existimans eas esse secundum iustitiam, sed ne impedirentur utilitates multorum. Unde in ipso iure civili dicitur quod <i>res quae usu consumuntur neque ratione naturali neque civili recipiunt usumfructum, et quod senatus non fecit earum rerum usumfructum, nec enim poterat; sed quasi usumfructum constituit</i>, concedens scilicet usuras. Et philosophus, naturali ratione ductus, dicit, in I Polit., quod <i>usuraria acquisitio pecuniarum est maxime praeter naturam</i>.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 ad 4"><a name="42274"><span class="ref">[42274] IIª-IIae q. 78 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod dare mutuum non semper tenetur homo, et ideo quantum ad hoc ponitur inter consilia. Sed quod homo lucrum de mutuo non quaerat, hoc cadit sub ratione praecepti. Potest tamen dici consilium per comparationem ad dicta Pharisaeorum, qui putabant usuram aliquam esse licitam, sicut et dilectio inimicorum est consilium. Vel loquitur ibi non de spe usurarii lucri, sed de spe quae ponitur in homine. Non enim debemus mutuum dare, vel quodcumque bonum facere, propter spem hominis, sed propter spem Dei.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 ad 5"><a name="42275"><span class="ref">[42275] IIª-IIae q. 78 a. 1 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod ille qui mutuare non tenetur recompensationem potest accipere eius quod fecit, sed non amplius debet exigere. Recompensatur autem sibi secundum aequalitatem iustitiae si tantum ei reddatur quantum mutuavit. Unde si amplius exigat pro usufructu rei quae alium usum non habet nisi consumptionem substantiae, exigit pretium eius quod non est. Et ita est iniusta exactio.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 ad 6"><a name="42276"><span class="ref">[42276] IIª-IIae q. 78 a. 1 ad 6</span></a> Ad sextum dicendum quod usus principalis vasorum argenteorum non est ipsa eorum consumptio, et ideo usus eorum potest vendi licite, servato dominio rei. Usus autem principalis pecuniae argenteae est distractio pecuniae in commutationes. Unde non licet eius usum vendere cum hoc quod aliquis velit eius restitutionem quod mutuo dedit. Sciendum tamen quod secundarius usus argenteorum vasorum posset esse commutatio. Et talem usum eorum vendere non liceret. Et similiter potest esse aliquis alius secundarius usus pecuniae argenteae, ut puta si quis concederet pecuniam signatam ad ostentationem, vel ad ponendum loco pignoris. Et talem usum pecuniae licite homo vendere potest.</p><p title="II-II q. 78 a. 1 ad 7"><a name="42277"><span class="ref">[42277] IIª-IIae q. 78 a. 1 ad 7</span></a> Ad septimum dicendum quod ille qui dat usuram non simpliciter voluntarie dat, sed cum quadam necessitate, inquantum indiget pecuniam accipere mutuo, quam ille qui habet non vult sine usura mutuare.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 78 a. 2 arg. 1"><a name="42278"><span class="ref">[42278] IIª-IIae q. 78 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod aliquis possit pro pecunia mutuata aliquam aliam commoditatem expetere. Unusquisque enim licite potest suae indemnitati consulere. Sed quandoque damnum aliquis patitur ex hoc quod pecuniam mutuat. Ergo licitum est ei, supra pecuniam mutuatam, aliquid aliud pro damno expetere, vel etiam exigere.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 arg. 2"><a name="42279"><span class="ref">[42279] IIª-IIae q. 78 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, unusquisque tenetur ex quodam debito honestatis aliquid recompensare ei qui sibi gratiam fecit, ut dicitur in V Ethic. Sed ille qui alicui in necessitate constituto pecuniam mutuat, gratiam facit, unde et gratiarum actio ei debetur. Ergo ille qui recipit tenetur naturali debito aliquid recompensare. Sed non videtur esse illicitum obligare se ad aliquid ad quod quis ex naturali iure tenetur. Ergo non videtur esse illicitum si aliquis, pecuniam alteri mutuans, in obligationem deducat aliquam recompensationem.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 arg. 3"><a name="42280"><span class="ref">[42280] IIª-IIae q. 78 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut est quoddam munus a manu, ita est munus a lingua, et ab obsequio, ut dicit Glossa Isaiae XXXIII, <i>beatus qui excutit manus suas ab omni munere</i>. Sed licet accipere servitium, vel etiam laudem, ab eo cui quis pecuniam mutuavit. Ergo, pari ratione, licet quodcumque aliud munus accipere.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 arg. 4"><a name="42281"><span class="ref">[42281] IIª-IIae q. 78 a. 2 arg. 4</span></a> Praeterea, eadem videtur esse comparatio dati ad datum et mutuati ad mutuatum. Sed licet pecuniam accipere pro alia pecunia data. Ergo licet accipere recompensationem alterius mutui pro pecunia mutuata.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 arg. 5"><a name="42282"><span class="ref">[42282] IIª-IIae q. 78 a. 2 arg. 5</span></a> Praeterea, magis a se pecuniam alienat qui, eam mutuando, dominium transfert, quam qui eam mercatori vel artifici committit. Sed licet lucrum accipere de pecunia commissa mercatori vel artifici. Ergo licet etiam lucrum accipere de pecunia mutuata.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 arg. 6"><a name="42283"><span class="ref">[42283] IIª-IIae q. 78 a. 2 arg. 6</span></a> Praeterea, pro pecunia mutuata potest homo pignus accipere, cuius usus posset aliquo pretio vendi, sicut cum impignoratur ager vel domus quae inhabitatur. Ergo licet aliquod lucrum habere de pecunia mutuata.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 arg. 7"><a name="42284"><span class="ref">[42284] IIª-IIae q. 78 a. 2 arg. 7</span></a> Praeterea, contingit quandoque quod aliquis carius vendit res suas ratione mutui; aut vilius emit quod est alterius; vel etiam pro dilatione pretium auget, vel pro acceleratione diminuit, in quibus omnibus videtur aliqua recompensatio fieri quasi pro mutuo pecuniae. Hoc autem non manifeste apparet illicitum. Ergo videtur licitum esse aliquod commodum de pecunia mutuata expectare, vel etiam exigere.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 s. c."><a name="42285"><span class="ref">[42285] IIª-IIae q. 78 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ezech. XVIII dicitur, inter alia quae ad virum iustum requiruntur, <i>usuram et superabundantiam non acceperit</i>.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 co."><a name="42286"><span class="ref">[42286] IIª-IIae q. 78 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, secundum philosophum, in IV Ethic., omne illud pro pecunia habetur cuius pretium potest pecunia mensurari. Et ideo sicut si aliquis pro pecunia mutuata, vel quacumque alia re quae ex ipso usu consumitur, pecuniam accipit ex pacto tacito vel expresso, peccat contra iustitiam, ut dictum est; ita etiam quicumque ex pacto tacito vel expresso quodcumque aliud acceperit cuius pretium pecunia mensurari potest, simile peccatum incurrit. Si vero accipiat aliquid huiusmodi non quasi exigens, nec quasi ex aliqua obligatione tacita vel expressa, sed sicut gratuitum donum, non peccat, quia etiam antequam pecuniam mutuasset, licite poterat aliquod donum gratis accipere, nec peioris conditionis efficitur per hoc quod mutuavit. Recompensationem vero eorum quae pecunia non mensurantur licet pro mutuo exigere, puta benevolentiam et amorem eius qui mutuavit, vel aliquid huiusmodi.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 ad 1"><a name="42287"><span class="ref">[42287] IIª-IIae q. 78 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ille qui mutuum dat potest absque peccato in pactum deducere cum eo qui mutuum accipit recompensationem damni per quod subtrahitur sibi aliquid quod debet habere, hoc enim non est vendere usum pecuniae, sed damnum vitare. Et potest esse quod accipiens mutuum maius damnum evitet quam dans incurret, unde accipiens mutuum cum sua utilitate damnum alterius recompensat. Recompensationem vero damni quod consideratur in hoc quod de pecunia non lucratur, non potest in pactum deducere, quia non debet vendere id quod nondum habet et potest impediri multipliciter ab habendo.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 ad 2"><a name="42288"><span class="ref">[42288] IIª-IIae q. 78 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod recompensatio alicuius beneficii dupliciter fieri potest. Uno quidem modo, ex debito iustitiae, ad quod aliquis ex certo pacto obligari potest. Et hoc debitum attenditur secundum quantitatem beneficii quod quis accepit. Et ideo ille qui accipit mutuum pecuniae, vel cuiuscumque similis rei cuius usus est eius consumptio, non tenetur ad plus recompensandum quam mutuo acceperit. Unde contra iustitiam est si ad plus reddendum obligetur. Alio modo tenetur aliquis ad recompensandum beneficium ex debito amicitiae, in quo magis consideratur affectus ex quo aliquis beneficium contulit quam etiam quantitas eius quod fecit. Et tali debito non competit civilis obligatio, per quam inducitur quaedam necessitas, ut non spontanea recompensatio fiat.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 ad 3"><a name="42289"><span class="ref">[42289] IIª-IIae q. 78 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod si aliquis ex pecunia mutuata expectet vel exigat, quasi per obligationem pacti taciti vel expressi, recompensationem muneris ab obsequio vel lingua, perinde est ac si expectaret vel exigeret munus a manu, quia utrumque pecunia aestimari potest, ut patet in his qui locant operas suas, quas manu vel lingua exercent. Si vero munus ab obsequio vel lingua non quasi ex obligatione rei exhibeat, sed ex benevolentia, quae sub aestimatione pecuniae non cadit, licet hoc accipere et exigere et expectare.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 ad 4"><a name="42290"><span class="ref">[42290] IIª-IIae q. 78 a. 2 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod pecunia non potest vendi pro pecunia ampliori quam sit quantitas pecuniae mutuatae, quae restituenda est, nec ibi aliquid est exigendum aut expectandum nisi benevolentiae affectus, qui sub aestimatione pecuniae non cadit, ex quo potest procedere spontanea mutuatio. Repugnat autem ei obligatio ad mutuum in posterum faciendum, quia etiam talis obligatio pecunia aestimari posset. Et ideo licet simul mutuanti unum aliquid aliud mutuare, non autem licet eum obligare ad mutuum in posterum faciendum.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 ad 5"><a name="42291"><span class="ref">[42291] IIª-IIae q. 78 a. 2 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod ille qui mutuat pecuniam transfert dominium pecuniae in eum cui mutuat. Unde ille cui pecunia mutuatur sub suo periculo tenet eam, et tenetur integre restituere. Unde non debet amplius exigere ille qui mutuavit. Sed ille qui committit pecuniam suam vel mercatori vel artifici per modum societatis cuiusdam, non transfert dominium pecuniae suae in illum, sed remanet eius, ita quod cum periculo ipsius mercator de ea negotiatur vel artifex operatur. Et ideo licite potest partem lucri inde provenientis expetere, tanquam de re sua.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 ad 6"><a name="42292"><span class="ref">[42292] IIª-IIae q. 78 a. 2 ad 6</span></a> Ad sextum dicendum quod si quis pro pecunia sibi mutuata obliget rem aliquam cuius usus pretio aestimari potest, debet usum illius rei ille qui mutuavit computare in restitutionem eius quod mutuavit. Alioquin, si usum illius rei quasi gratis sibi superaddi velit, idem est ac si pecuniam acciperet pro mutuo, quod est usurarium, nisi forte esset talis res cuius usus sine pretio soleat concedi inter amicos, sicut patet de libro accommodato.</p><p title="II-II q. 78 a. 2 ad 7"><a name="42293"><span class="ref">[42293] IIª-IIae q. 78 a. 2 ad 7</span></a> Ad septimum dicendum quod si aliquis carius velit vendere res suas quam sit iustum pretium, ut de pecunia solvenda emptorem expectet, usura manifeste committitur, quia huiusmodi expectatio pretii solvendi habet rationem mutui; unde quidquid ultra iustum pretium pro huiusmodi expectatione exigitur, est quasi pretium mutui, quod pertinet ad rationem usurae. Similiter etiam si quis emptor velit rem emere vilius quam sit iustum pretium, eo quod pecuniam ante solvit quam possit ei tradi, est peccatum usurae, quia etiam ista anticipatio solutionis pecuniae habet mutui rationem, cuius quoddam pretium est quod diminuitur de iusto pretio rei emptae. Si vero aliquis de iusto pretio velit diminuere ut pecuniam prius habeat, non peccat peccato usurae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 78 a. 3 arg. 1"><a name="42294"><span class="ref">[42294] IIª-IIae q. 78 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod quidquid aliquis de pecunia usuraria lucratus fuerit, reddere teneatur. Dicit enim apostolus, ad Rom. XI, <i>si radix sancta, et rami</i>. Ergo, eadem ratione, si radix infecta, et rami. Sed radix fuit usuraria. Ergo et quidquid ex ea acquisitum est, est usurarium. Ergo tenetur ad restitutionem illius.</p><p title="II-II q. 78 a. 3 arg. 2"><a name="42295"><span class="ref">[42295] IIª-IIae q. 78 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, sicut dicitur extra, de usuris, in illa decretali, <i>cum tu sicut asseris, possessiones quae de usuris sunt comparatae debent vendi, et ipsarum pretia his a quibus sunt extorta restitui</i>. Ergo, eadem ratione, quidquid aliud ex pecunia usuraria acquiritur debet restitui.</p><p title="II-II q. 78 a. 3 arg. 3"><a name="42296"><span class="ref">[42296] IIª-IIae q. 78 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, illud quod aliquis emit de pecunia usuraria debetur sibi ratione pecuniae quam dedit. Non ergo habet maius ius in re quam acquisivit quam in pecunia quam dedit. Sed pecuniam usurariam tenebatur restituere. Ergo et illud quod ex ea acquirit tenetur restituere.</p><p title="II-II q. 78 a. 3 s. c."><a name="42297"><span class="ref">[42297] IIª-IIae q. 78 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra, quilibet potest licite tenere id quod legitime acquisivit. Sed id quod acquiritur per pecuniam usurariam interdum legitime acquiritur. Ergo licite potest retineri.</p><p title="II-II q. 78 a. 3 co."><a name="42298"><span class="ref">[42298] IIª-IIae q. 78 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, res quaedam sunt quarum usus est ipsarum rerum consumptio, quae non habent usumfructum, secundum iura. Et ideo si talia fuerint per usuram extorta, puta denarii, triticum, vinum aut aliquid huiusmodi, non tenetur homo ad restituendum nisi id quod accepit, quia id quod de tali re est acquisitum non est fructus huius rei, sed humanae industriae. Nisi forte per detentionem talis rei alter sit damnificatus, amittendo aliquid de bonis suis, tunc enim tenetur ad recompensationem nocumenti. Quaedam vero res sunt quarum usus non est earum consumptio, et talia habent usumfructum, sicut domus et ager et alia huiusmodi. Et ideo si quis domum alterius vel agrum per usuram extorsisset, non solum teneretur restituere domum vel agrum, sed etiam fructus inde perceptos, quia sunt fructus rerum quarum alius est dominus, et ideo ei debentur.</p><p title="II-II q. 78 a. 3 ad 1"><a name="42299"><span class="ref">[42299] IIª-IIae q. 78 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod radix non solum habet rationem materiae, sicut pecunia usuraria, sed habet etiam aliqualiter rationem causae activae, inquantum administrat nutrimentum. Et ideo non est simile.</p><p title="II-II q. 78 a. 3 ad 2"><a name="42300"><span class="ref">[42300] IIª-IIae q. 78 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod possessiones quae de usuris sunt comparatae non sunt eorum quorum fuerunt usurae, sed illorum qui eas emerunt. Sunt tamen obligatae illis a quibus fuerunt usurae acceptae, sicut et alia bona usurarii. Et ideo non praecipitur quod assignentur illae possessiones his a quibus fuerunt acceptae usurae, quia forte plus valent quam usurae quas dederunt, sed praecipitur quod vendantur possessiones et earum pretia restituantur, scilicet secundum quantitatem usurae acceptae.</p><p title="II-II q. 78 a. 3 ad 3"><a name="42301"><span class="ref">[42301] IIª-IIae q. 78 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod illud quod acquiritur de pecunia usuraria debetur quidem acquirenti propter pecuniam usurariam datam sicut propter causam instrumentalem, sed propter suam industriam sicut propter causam principalem. Et ideo plus iuris habet in re acquisita de pecunia usuraria quam in ipsa pecunia usuraria.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 78 a. 4 arg. 1"><a name="42302"><span class="ref">[42302] IIª-IIae q. 78 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod non liceat pecuniam accipere mutuo sub usura. Dicit enim apostolus, Rom. I, quod <i>digni sunt morte non solum qui faciunt peccata, sed etiam qui consentiunt facientibus</i>. Sed ille qui accipit pecuniam mutuo sub usuris consentit usurario in suo peccato, et praebet ei occasionem peccandi. Ergo etiam ipse peccat.</p><p title="II-II q. 78 a. 4 arg. 2"><a name="42303"><span class="ref">[42303] IIª-IIae q. 78 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, pro nullo commodo temporali debet aliquis alteri quamcumque occasionem praebere peccandi, hoc enim pertinet ad rationem scandali activi, quod semper est peccatum, ut supra dictum est. Sed ille qui petit mutuum ab usurario expresse dat ei occasionem peccandi. Ergo pro nullo commodo temporali excusatur.</p><p title="II-II q. 78 a. 4 arg. 3"><a name="42304"><span class="ref">[42304] IIª-IIae q. 78 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, non minor videtur esse necessitas quandoque deponendi pecuniam suam apud usurarium quam mutuum accipiendi ab ipso. Sed deponere pecuniam apud usurarium videtur esse omnino illicitum, sicut illicitum esset deponere gladium apud furiosum, vel virginem committere luxurioso, seu cibum guloso. Ergo neque licitum est accipere mutuum ab usurario.</p><p title="II-II q. 78 a. 4 s. c."><a name="42305"><span class="ref">[42305] IIª-IIae q. 78 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra, ille qui iniuriam patitur non peccat, secundum philosophum, in V Ethic., unde iustitia non est media inter duo vitia, ut ibidem dicitur. Sed usurarius peccat inquantum facit iniustitiam accipienti mutuum sub usuris. Ergo ille qui accipit mutuum sub usuris non peccat.</p><p title="II-II q. 78 a. 4 co."><a name="42306"><span class="ref">[42306] IIª-IIae q. 78 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod inducere hominem ad peccandum nullo modo licet, uti tamen peccato alterius ad bonum licitum est, quia et Deus utitur omnibus peccatis ad aliquod bonum, ex quolibet enim malo elicit aliquod bonum, ut dicitur in Enchiridio. Et ideo Augustinus Publicolae quaerenti utrum liceret uti iuramento eius qui per falsos deos iurat, in quo manifeste peccat eis reverentiam divinam adhibens, respondit quod <i>qui utitur fide illius qui per falsos deos iurat, non ad malum sed ad bonum, non peccato illius se sociat, quo per Daemonia iuravit, sed pacto bono eius, quo fidem servavit</i>. Si tamen induceret eum ad iurandum per falsos deos, peccaret. Ita etiam in proposito dicendum est quod nullo modo licet inducere aliquem ad mutuandum sub usuris, licet tamen ab eo qui hoc paratus est facere et usuras exercet, mutuum accipere sub usuris, propter aliquod bonum, quod est subventio suae necessitatis vel alterius. Sicut etiam licet ei qui incidit in latrones manifestare bona quae habet, quae latrones diripiendo peccant, ad hoc quod non occidatur, exemplo decem virorum qui dixerunt ad Ismahel, <i>noli occidere nos, quia habemus thesaurum in agro</i>, ut dicitur Ierem. XLI.</p><p title="II-II q. 78 a. 4 ad 1"><a name="42307"><span class="ref">[42307] IIª-IIae q. 78 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ille qui accipit pecuniam mutuo sub usuris non consentit in peccatum usurarii, sed utitur eo. Nec placet ei usurarum acceptio, sed mutuatio, quae est bona.</p><p title="II-II q. 78 a. 4 ad 2"><a name="42308"><span class="ref">[42308] IIª-IIae q. 78 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ille qui accipit pecuniam mutuo sub usuris non dat usurario occasionem usuras accipiendi, sed mutuandi, ipse autem usurarius sumit occasionem peccandi ex malitia cordis sui. Unde scandalum passivum est ex parte sua, non autem activum ex parte petentis mutuum. Nec tamen propter huiusmodi scandalum passivum debet alius a mutuo petendo desistere, si indigeat, quia huiusmodi passivum scandalum non provenit ex infirmitate vel ignorantia, sed ex malitia.</p><p title="II-II q. 78 a. 4 ad 3"><a name="42309"><span class="ref">[42309] IIª-IIae q. 78 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod si quis committeret pecuniam suam usurario non habenti alias unde usuras exerceret; vel hac intentione committeret ut inde copiosius per usuram lucraretur; daret materiam peccanti. Unde et ipse esset particeps culpae. Si autem aliquis usurario alias habenti unde usuras exerceat, pecuniam suam committat ut tutius servetur, non peccat, sed utitur homine peccatore ad bonum.</p></div></div><div class="centro"><br/> <p><a href="sth3057.html"><img alt="age retro" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageretro.gif"/></a> <a href="sth3079.html"><img alt="age ultra" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageultra.gif"/></a></p> <br/> <hr/> <br/> <address>© 2006 Fundación Tomás de Aquino quoad hanc editionem<br/> Iura omnia asservantur<br/> OCLC nr. <a style="text-decoration=none" href="http://worldcatlibraries.org/wcpa/oclc/49644264">49644264</a></address> </div></body> </html>