--- a/summa/concord	Sat Oct 30 17:48:57 2021 +0000
+++ b/summa/concord	Sat Oct 30 17:52:06 2021 +0000
@@ -12,7 +12,7 @@
  ff=latin/sth????.html
  pat='x:p[.~"'$1'"]'
 fi
-egrep -l "\b$1" /home/ht/My\ Documents/Aquinas/summa/$ff | tr '\012' '\000' | \
+egrep -l "\b$1" /home/ht/Documents/Aquinas/summa/$ff | tr '\012' '\000' | \
  xargs -0 lxgrep -xmlns:x="http://www.w3.org/1999/xhtml" -w x:div $pat  | \
  sed "s/\(\b$1\w*\)/<b>\1<\/b>/;
       s/<x:/</g; s/<\/x:/<\//g;

--- a/summa/latin/sth2055.html	Sat Oct 30 17:48:57 2021 +0000
+++ b/summa/latin/sth2055.html	Sat Oct 30 17:52:06 2021 +0000
@@ -1280,7 +1280,7 @@
 modum naturae, rationi consentaneus</i>. In homine tamen id quod ex
 consuetudine acquiritur in memoria, et in aliis viribus sensitivis
 apprehensivis, non est habitus per se; sed aliquid annexum
-habitibus intellectivae partis, ut supra dictum est. Sed tamen si
+habitibus intellectivae partis, ut supra dictum est.</p><p> Sed tamen si
 qui sunt habitus in talibus viribus, virtutes dici non possunt.
 Virtus enim est habitus perfectus, quo non contingit nisi bonum
 operari, unde oportet quod virtus sit in illa potentia quae est
@@ -1872,7 +1872,7 @@
 nisi intellectualis. Et haec fuit opinio Socratis, qui dixit omnes
 virtutes esse prudentias, ut dicitur in VI Ethic. Unde ponebat quod
 homo, scientia in eo existente, peccare non poterat; sed quicumque
-peccabat, peccabat propter ignorantiam. Hoc autem procedit ex
+peccabat, peccabat propter ignorantiam.</p><p>Hoc autem procedit ex
 suppositione falsi. Pars enim appetitiva obedit rationi non omnino
 ad nutum, sed cum aliqua contradictione, unde philosophus dicit, in
 I Polit., quod ratio imperat appetitivae principatu politico, quo
@@ -1883,7 +1883,7 @@
 appetitivae partis hoc agitur, ut usus rationis in particulari
 impediatur. Et secundum hoc, aliqualiter verum est quod Socrates
 dixit, quod scientia praesente, non peccatur, si tamen hoc
-extendatur usque ad usum rationis in particulari eligibili. Sic
+extendatur usque ad usum rationis in particulari eligibili.</p><p>Sic
 igitur ad hoc quod homo bene agat, requiritur quod non solum ratio
 sit bene disposita per habitum virtutis intellectualis; sed etiam
 quod vis appetitiva sit bene disposita per habitum virtutis
@@ -4208,14 +4208,18 @@
 secundum ordinem suae sapientiae, secundum quam diversam mensuram
 virtutis hominibus largitur, secundum illud ad Ephes. IV,
 <i>unicuique vestrum data est gratia secundum mensuram donationis
-Christi</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="I-II q. 66 a. 2 arg. 1"><a name="36245"><span class="ref">[36245] Iª-IIae q. 66 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum
+Christi</i>.</p></div>
+	    <div class="a">
+	      <h3>Articulus 2</h3>
+	      <p title="I-II q. 66 a. 2 arg. 1"><a name="36245"><span class="ref">[36245] Iª-IIae q. 66 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum
 sic proceditur. Videtur quod non omnes virtutes in uno et eodem
 sint aequaliter intensae. Dicit enim apostolus, I ad Cor. VII,
 <i>unusquisque habet proprium donum a Deo, alius quidem sic, alius
 autem sic</i>. Non esset autem unum donum magis proprium alicui
 quam aliud, si omnes virtutes dono Dei infusas quilibet aequaliter
 haberet. Ergo videtur quod non omnes virtutes sint aequales in uno
-et eodem.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 arg. 2"><a name="36246"><span class="ref">[36246] Iª-IIae q. 66 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea,
+et eodem.</p>
+	      <p title="I-II q. 66 a. 2 arg. 2"><a name="36246"><span class="ref">[36246] Iª-IIae q. 66 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea,
 si omnes virtutes essent aeque intensae in uno et eodem, sequeretur
 quod quicumque excederet aliquem in una virtute, excederet ipsum in
 omnibus aliis virtutibus. Sed hoc patet esse falsum, quia diversi
@@ -4224,17 +4228,20 @@
 confessore cantatur in Ecclesia, <i>non est inventus similis illi,
 qui conservaret legem excelsi</i>; eo quod quilibet habuit
 praerogativam alicuius virtutis. Non ergo omnes virtutes sunt
-aequales in uno et eodem.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 arg. 3"><a name="36247"><span class="ref">[36247] Iª-IIae q. 66 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea,
+aequales in uno et eodem.</p>
+	      <p title="I-II q. 66 a. 2 arg. 3"><a name="36247"><span class="ref">[36247] Iª-IIae q. 66 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea,
 quanto habitus est intensior, tanto homo secundum ipsum
 delectabilius et promptius operatur. Sed experimento patet quod
 unus homo delectabilius et promptius operatur actum unius virtutis
 quam actum alterius. Non ergo omnes virtutes sunt aequales in uno
-et eodem.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 s. c."><a name="36248"><span class="ref">[36248] Iª-IIae q. 66 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra
+et eodem.</p>
+	      <p title="I-II q. 66 a. 2 s. c."><a name="36248"><span class="ref">[36248] Iª-IIae q. 66 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra
 est quod Augustinus dicit, in VI de Trin., quod <i>quicumque sunt
 aequales in fortitudine, aequales sunt in prudentia et
 temperantia</i>; et sic de aliis. Hoc autem non esset, nisi omnes
 virtutes unius hominis essent aequales. Ergo omnes virtutes unius
-hominis sunt aequales.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 co."><a name="36249"><span class="ref">[36249] Iª-IIae q. 66 a. 2 co.</span></a> Respondeo
+hominis sunt aequales.</p>
+	      <p title="I-II q. 66 a. 2 co."><a name="36249"><span class="ref">[36249] Iª-IIae q. 66 a. 2 co.</span></a> Respondeo
 dicendum quod quantitas virtutum, sicut ex dictis patet, potest
 attendi dupliciter. Uno modo, secundum rationem speciei. Et sic non
 est dubium quod una virtus unius hominis sit maior quam alia, sicut
@@ -4272,18 +4279,23 @@
 id quod est materiale in virtutibus moralibus, scilicet
 inclinationem ipsam ad actum virtutis; potest esse unus homo magis
 promptus ad actum unius virtutis quam ad actum alterius, vel ex
-natura, vel ex consuetudine, vel etiam ex gratiae dono.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 ad 1"><a name="36250"><span class="ref">[36250] Iª-IIae q. 66 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum
+natura, vel ex consuetudine, vel etiam ex gratiae dono.</p>
+	      <p title="I-II q. 66 a. 2 ad 1"><a name="36250"><span class="ref">[36250] Iª-IIae q. 66 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum
 ergo dicendum quod verbum apostoli potest intelligi de donis
 gratiae gratis datae, quae non sunt communia omnibus, nec omnia
 aequalia in uno et eodem. Vel potest dici quod refertur ad mensuram
 gratiae gratum facientis; secundum quam unus abundat in omnibus
 virtutibus plus quam alius, propter maiorem abundantiam prudentiae,
 vel etiam caritatis, in qua connectuntur omnes virtutes
-infusae.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 ad 2"><a name="36251"><span class="ref">[36251] Iª-IIae q. 66 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum
+infusae.</p>
+	      <p title="I-II q. 66 a. 2 ad 2"><a name="36251"><span class="ref">[36251] Iª-IIae q. 66 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum
 dicendum quod unus sanctus laudatur praecipue de una virtute, et
 alius de alia, propter excellentiorem promptitudinem ad actum unius
-virtutis, quam ad actum alterius.</p><p title="I-II q. 66 a. 2 ad 3"><a name="36252"><span class="ref">[36252] Iª-IIae q. 66 a. 2 ad 3</span></a> Et per hoc
-etiam patet responsio ad tertium.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 66 a. 3 arg. 1"><a name="36253"><span class="ref">[36253] Iª-IIae q. 66 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium
+virtutis, quam ad actum alterius.</p>
+	      <p title="I-II q. 66 a. 2 ad 3"><a name="36252"><span class="ref">[36252] Iª-IIae q. 66 a. 2 ad 3</span></a> Et per hoc
+etiam patet responsio ad tertium.</p>
+	    </div>
+	    <div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="I-II q. 66 a. 3 arg. 1"><a name="36253"><span class="ref">[36253] Iª-IIae q. 66 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium
 sic proceditur. Videtur quod virtutes morales praeemineant
 intellectualibus. Quod enim magis est necessarium, et permanentius,
 est melius. Sed virtutes morales sunt permanentiores etiam
@@ -4582,13 +4594,15 @@
 alia vita homines esse beatos sola cognitione naturae, in qua nihil
 est melius aut amabilius, ut Augustinus dicit ibidem, ea natura
 quae creavit omnes naturas. Ipse autem postea determinat huiusmodi
-quatuor virtutes in futura vita existere, tamen alio modo. Ad cuius
+quatuor virtutes in futura vita existere, tamen alio modo.</p>
+<p>Ad cuius
 evidentiam, sciendum est quod in huiusmodi virtutibus aliquid est
 formale; et aliquid quasi materiale. Materiale quidem est in his
 virtutibus inclinatio quaedam partis appetitivae ad passiones vel
 operationes secundum modum aliquem. Sed quia iste modus
 determinatur a ratione, ideo formale in omnibus virtutibus est ipse
-ordo rationis. Sic igitur dicendum est quod huiusmodi virtutes
+ordo rationis.</p>
+<p>Sic igitur dicendum est quod huiusmodi virtutes
 morales in futura vita non manent, quantum ad id quod est materiale
 in eis. Non enim habebunt in futura vita locum concupiscentiae et
 delectationes ciborum et venereorum; neque etiam timores et
@@ -4723,7 +4737,8 @@
 ut contraria, ut cum de minus calido fit magis calidum, ut dicitur
 in V Physic. Et quia perfectum et imperfectum opponuntur,
 impossibile est quod simul, secundum idem, sit perfectio et
-imperfectio. Est autem considerandum quod imperfectio quidem
+imperfectio.</p>
+<p>Est autem considerandum quod imperfectio quidem
 quandoque est de ratione rei, et pertinet ad speciem ipsius, sicut
 defectus rationis pertinet ad rationem speciei equi vel bovis. Et
 quia unum et idem numero manens non potest transferri de una specie
@@ -4734,7 +4749,8 @@
 homini quandoque accidit defectus rationis, inquantum impeditur in
 eo rationis usus, propter somnum vel ebrietatem vel aliquid
 huiusmodi. Patet autem quod, tali imperfectione remota, nihilominus
-substantia rei manet. Manifestum est autem quod imperfectio
+substantia rei manet.</p>
+<p>Manifestum est autem quod imperfectio
 cognitionis est de ratione fidei. Ponitur enim in eius definitione,
 <i>fides enim est substantia sperandarum rerum, argumentum non
 apparentium</i>, ut dicitur ad Heb. XI. Et Augustinus dicit,
@@ -4742,7 +4758,8 @@
 sit sine apparitione vel visione, hoc ad imperfectionem cognitionis
 pertinet. Et sic imperfectio cognitionis est de ratione fidei. Unde
 manifestum est quod fides non potest esse perfecta cognitio, eadem
-numero manens. Sed ulterius considerandum est utrum simul possit
+numero manens.</p>
+<p>Sed ulterius considerandum est utrum simul possit
 esse cum cognitione perfecta, nihil enim prohibet aliquam
 cognitionem imperfectam simul esse aliquando cum cognitione
 perfecta. Est igitur considerandum quod cognitio potest esse
@@ -4763,7 +4780,8 @@
 certitudinem procedentem ex intellectu principiorum. Fides autem
 medio modo se habet, excedit enim opinionem, in hoc quod habet
 firmam inhaesionem; deficit vero a scientia, in hoc quod non habet
-visionem. Manifestum est autem quod perfectum et imperfectum non
+visionem.</p>
+<p>Manifestum est autem quod perfectum et imperfectum non
 possunt simul esse secundum idem, sed ea quae differunt secundum
 perfectum et imperfectum, secundum aliquid idem possunt simul esse
 in aliquo alio eodem. Sic igitur cognitio perfecta et imperfecta ex
@@ -5756,7 +5774,8 @@
 beatitudinis futurae. Beatitudo vero activae vitae dispositiva est
 ad beatitudinem futuram. Beatitudo autem contemplativa, si sit
 perfecta, est essentialiter ipsa futura beatitudo, si autem sit
-imperfecta, est quaedam inchoatio eius. Et ideo dominus primo
+imperfecta, est quaedam inchoatio eius.</p>
+<p>Et ideo dominus primo
 quidem posuit quasdam beatitudines quasi removentes impedimentum
 voluptuosae beatitudinis. Consistit enim voluptuosa vita in duobus.
 Primo quidem, in affluentia exteriorum bonorum, sive sint divitiae,
@@ -5974,12 +5993,12 @@
 arbore adipiscitur. Secundum hoc igitur, nomen fructus in rebus
 spiritualibus dupliciter accipere possumus, uno modo, ut dicatur
 fructus hominis, quasi arboris, id quod ab eo producitur; alio
-modo, ut dicatur fructus hominis id quod homo adipiscitur. Non
+modo, ut dicatur fructus hominis id quod homo adipiscitur.</p><p> Non
 autem omne id quod adipiscitur homo, habet rationem fructus, sed id
 quod est ultimum, delectationem habens. Habet enim homo et agrum et
 arborem, quae fructus non dicuntur; sed solum id quod est ultimum,
 quod scilicet ex agro et arbore homo intendit habere. Et secundum
-hoc, fructus hominis dicitur ultimus hominis finis, quo debet frui.
+hoc, fructus hominis dicitur ultimus hominis finis, quo debet frui.</p><p>
 Si autem dicatur fructus hominis id quod ex homine producitur, sic
 ipsi actus humani fructus dicuntur, operatio enim est actus
 secundus operantis, et delectationem habet, si sit conveniens

--- a/summa/latin/sth2075.html	Sat Oct 30 17:48:57 2021 +0000
+++ b/summa/latin/sth2075.html	Sat Oct 30 17:52:06 2021 +0000
@@ -3263,4 +3263,4 @@
 Iura omnia asservantur<br/>
 OCLC nr. <a style="text-decoration=none" href="http://worldcatlibraries.org/wcpa/oclc/49644264">49644264</a></address>
 </div></body>
-</html>
\ No newline at end of file
+</html>