Mercurial > hg > Aquinas
view summa/latin/sth3023.html @ 137:de4b1e200500 default tip
from https://archive.org/details/AquinasLexicon/mode/2up
| author | Henry S. Thompson <ht@inf.ed.ac.uk> |
|---|---|
| date | Sat, 03 May 2025 22:47:32 +0100 |
| parents | d777cc3962f2 |
| children |
line wrap: on
line source
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?> <!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "file:///c:/cygwin/usr/local/share/lib/xml/xhtml1-transitional.dtd"> <html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml" xml:lang="LA" lang="LA"> <head> <meta content="HTML Tidy for Windows (vers 1st February 2005), see www.w3.org" name="generator"/> <meta content="text/html; charset=us-ascii" http-equiv="Content-Type"/> <meta content="text/css" http-equiv="Content-Style-Type"/> <meta content="text/javascript" http-equiv="Content-Script-Type"/> <meta content="Thomas de Aquino, Summa Theologiae, Corpus Thomisticum" name="keywords"/> <meta content="Latin" name="language"/> <meta content="public" name="security"/> <meta content="ealarcon@unav.es" name="owner"/> <meta content="Enrique Alarcón" name="author"/> <meta content="" name="abstract"/> <link type="text/css" href="vscreen.css" media="screen" rel="stylesheet"/> <link type="text/css" href="vprint.css" media="print" rel="stylesheet"/> <title>Thomas de Aquino, Summa Theologiae, IIª-IIae q. 23-24</title> </head> <body><a href="http://www.corpusthomisticum.org/"/><div class="tres">CORPUS THOMISTICUM</div><div class="uno">Sancti Thomae de Aquino</div><div class="uno">Summa Theologiae</div><div class="dos">secunda pars secundae partis a quaestione XXIII ad XXIV</div><div class="centro"> <table summary="Imago" align="center"> <tr> <th><img align="middle" alt="Thomas de Aquino a Filippino Lippi depictus (Cappella Carafa, S. Maria sopra Minerva, Roma)" border="0" height="190" width="275" src="icons/fugit190.jpg"/></th> </tr> </table> <br/> <span class="tres">Textum Leoninum Romae 1895 editum<br/> ac automato translatum a Roberto Busa SJ in taenias magneticas<br/> denuo recognovit Enrique Alarcón atque instruxit<br/> <br/></span><br/> <hr/> <br/> <p><a href="sth3017.html"><img alt="age retro" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageretro.gif"/></a> <a href="sth3025.html"><img alt="age ultra" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageultra.gif"/></a></p> <script type="text/javascript" language="JavaScript"> // <!-- // original code by Bill Trefzger 12/12/96; revised by Enrique Alarcon 12/9/2000 function go(){if(document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value !="none"){location=document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value}} document.write('<FORM NAME="selecter"><SELECT NAME="select1">'); document.write('<OPTION VALUE="none">INDEX'); document.write('<OPTION VALUE="none">------------------------------------------------'); document.write('<OPTION VALUE="index.html">Corpus Thomisticum'); document.write('<OPTION VALUE="iopera.html">Opera omnia'); document.write('<OPTION VALUE="zbiblia.html">Bibliographia Thomistica'); document.write('<OPTION VALUE="none">------------------------------------------------'); document.write('<OPTION VALUE="#39722">II&ordf;-IIae q. 23 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#39723">II&ordf;-IIae q. 23 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39724">II&ordf;-IIae q. 23 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39725">II&ordf;-IIae q. 23 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39726">II&ordf;-IIae q. 23 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39727">II&ordf;-IIae q. 23 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39728">II&ordf;-IIae q. 23 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39729">II&ordf;-IIae q. 23 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39730">II&ordf;-IIae q. 23 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39731">II&ordf;-IIae q. 23 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39732">II&ordf;-IIae q. 23 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39733">II&ordf;-IIae q. 23 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39734">II&ordf;-IIae q. 23 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39735">II&ordf;-IIae q. 23 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39736">II&ordf;-IIae q. 23 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39737">II&ordf;-IIae q. 23 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39738">II&ordf;-IIae q. 23 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39739">II&ordf;-IIae q. 23 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39740">II&ordf;-IIae q. 23 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39741">II&ordf;-IIae q. 23 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39742">II&ordf;-IIae q. 23 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39743">II&ordf;-IIae q. 23 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39744">II&ordf;-IIae q. 23 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39745">II&ordf;-IIae q. 23 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39746">II&ordf;-IIae q. 23 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39747">II&ordf;-IIae q. 23 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39748">II&ordf;-IIae q. 23 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39749">II&ordf;-IIae q. 23 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39750">II&ordf;-IIae q. 23 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39751">II&ordf;-IIae q. 23 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39752">II&ordf;-IIae q. 23 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39753">II&ordf;-IIae q. 23 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39754">II&ordf;-IIae q. 23 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39755">II&ordf;-IIae q. 23 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39756">II&ordf;-IIae q. 23 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39757">II&ordf;-IIae q. 23 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39758">II&ordf;-IIae q. 23 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39759">II&ordf;-IIae q. 23 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39760">II&ordf;-IIae q. 23 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39761">II&ordf;-IIae q. 23 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39762">II&ordf;-IIae q. 23 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39763">II&ordf;-IIae q. 23 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39764">II&ordf;-IIae q. 23 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39765">II&ordf;-IIae q. 23 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39766">II&ordf;-IIae q. 23 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39767">II&ordf;-IIae q. 23 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39768">II&ordf;-IIae q. 23 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39769">II&ordf;-IIae q. 23 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39770">II&ordf;-IIae q. 23 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39771">II&ordf;-IIae q. 23 a. 7 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39772">II&ordf;-IIae q. 23 a. 7 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39773">II&ordf;-IIae q. 23 a. 7 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39774">II&ordf;-IIae q. 23 a. 7 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39775">II&ordf;-IIae q. 23 a. 7 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39776">II&ordf;-IIae q. 23 a. 7 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39777">II&ordf;-IIae q. 23 a. 7 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39778">II&ordf;-IIae q. 23 a. 7 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39779">II&ordf;-IIae q. 23 a. 8 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39780">II&ordf;-IIae q. 23 a. 8 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39781">II&ordf;-IIae q. 23 a. 8 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39782">II&ordf;-IIae q. 23 a. 8 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39783">II&ordf;-IIae q. 23 a. 8 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39784">II&ordf;-IIae q. 23 a. 8 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39785">II&ordf;-IIae q. 23 a. 8 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39786">II&ordf;-IIae q. 23 a. 8 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39787">II&ordf;-IIae q. 24 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#39788">II&ordf;-IIae q. 24 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39789">II&ordf;-IIae q. 24 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39790">II&ordf;-IIae q. 24 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39791">II&ordf;-IIae q. 24 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39792">II&ordf;-IIae q. 24 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39793">II&ordf;-IIae q. 24 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39794">II&ordf;-IIae q. 24 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39795">II&ordf;-IIae q. 24 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39796">II&ordf;-IIae q. 24 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39797">II&ordf;-IIae q. 24 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39798">II&ordf;-IIae q. 24 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39799">II&ordf;-IIae q. 24 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39800">II&ordf;-IIae q. 24 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39801">II&ordf;-IIae q. 24 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39802">II&ordf;-IIae q. 24 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39803">II&ordf;-IIae q. 24 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39804">II&ordf;-IIae q. 24 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39805">II&ordf;-IIae q. 24 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39806">II&ordf;-IIae q. 24 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39807">II&ordf;-IIae q. 24 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39808">II&ordf;-IIae q. 24 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39809">II&ordf;-IIae q. 24 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39810">II&ordf;-IIae q. 24 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39811">II&ordf;-IIae q. 24 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39812">II&ordf;-IIae q. 24 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39813">II&ordf;-IIae q. 24 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39814">II&ordf;-IIae q. 24 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39815">II&ordf;-IIae q. 24 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39816">II&ordf;-IIae q. 24 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39817">II&ordf;-IIae q. 24 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39818">II&ordf;-IIae q. 24 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39819">II&ordf;-IIae q. 24 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39820">II&ordf;-IIae q. 24 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39821">II&ordf;-IIae q. 24 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39822">II&ordf;-IIae q. 24 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39823">II&ordf;-IIae q. 24 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39824">II&ordf;-IIae q. 24 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39825">II&ordf;-IIae q. 24 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39826">II&ordf;-IIae q. 24 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39827">II&ordf;-IIae q. 24 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39828">II&ordf;-IIae q. 24 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39829">II&ordf;-IIae q. 24 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39830">II&ordf;-IIae q. 24 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39831">II&ordf;-IIae q. 24 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39832">II&ordf;-IIae q. 24 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39833">II&ordf;-IIae q. 24 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39834">II&ordf;-IIae q. 24 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39835">II&ordf;-IIae q. 24 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39836">II&ordf;-IIae q. 24 a. 7 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39837">II&ordf;-IIae q. 24 a. 7 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39838">II&ordf;-IIae q. 24 a. 7 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39839">II&ordf;-IIae q. 24 a. 7 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39840">II&ordf;-IIae q. 24 a. 7 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39841">II&ordf;-IIae q. 24 a. 7 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39842">II&ordf;-IIae q. 24 a. 7 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39843">II&ordf;-IIae q. 24 a. 7 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39844">II&ordf;-IIae q. 24 a. 8 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39845">II&ordf;-IIae q. 24 a. 8 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39846">II&ordf;-IIae q. 24 a. 8 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39847">II&ordf;-IIae q. 24 a. 8 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39848">II&ordf;-IIae q. 24 a. 8 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39849">II&ordf;-IIae q. 24 a. 8 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39850">II&ordf;-IIae q. 24 a. 8 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39851">II&ordf;-IIae q. 24 a. 8 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39852">II&ordf;-IIae q. 24 a. 9 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39853">II&ordf;-IIae q. 24 a. 9 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39854">II&ordf;-IIae q. 24 a. 9 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39855">II&ordf;-IIae q. 24 a. 9 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39856">II&ordf;-IIae q. 24 a. 9 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39857">II&ordf;-IIae q. 24 a. 9 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39858">II&ordf;-IIae q. 24 a. 9 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39859">II&ordf;-IIae q. 24 a. 9 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39860">II&ordf;-IIae q. 24 a. 10 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39861">II&ordf;-IIae q. 24 a. 10 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39862">II&ordf;-IIae q. 24 a. 10 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39863">II&ordf;-IIae q. 24 a. 10 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39864">II&ordf;-IIae q. 24 a. 10 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39865">II&ordf;-IIae q. 24 a. 10 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39866">II&ordf;-IIae q. 24 a. 10 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39867">II&ordf;-IIae q. 24 a. 10 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39868">II&ordf;-IIae q. 24 a. 11 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39869">II&ordf;-IIae q. 24 a. 11 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39870">II&ordf;-IIae q. 24 a. 11 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39871">II&ordf;-IIae q. 24 a. 11 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#39872">II&ordf;-IIae q. 24 a. 11 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39873">II&ordf;-IIae q. 24 a. 11 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39874">II&ordf;-IIae q. 24 a. 11 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39875">II&ordf;-IIae q. 24 a. 11 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39876">II&ordf;-IIae q. 24 a. 11 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39877">II&ordf;-IIae q. 24 a. 11 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#39878">II&ordf;-IIae q. 24 a. 12 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39879">II&ordf;-IIae q. 24 a. 12 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39880">II&ordf;-IIae q. 24 a. 12 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#39881">II&ordf;-IIae q. 24 a. 12 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#39882">II&ordf;-IIae q. 24 a. 12 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#39883">II&ordf;-IIae q. 24 a. 12 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#39884">II&ordf;-IIae q. 24 a. 12 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#39885">II&ordf;-IIae q. 24 a. 12 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#39886">II&ordf;-IIae q. 24 a. 12 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#39887">II&ordf;-IIae q. 24 a. 12 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#39888">II&ordf;-IIae q. 24 a. 12 ad 5'); document.write('<\/SELECT>'); document.write('<BR><BR>'); document.write('<INPUT TYPE="button" VALUE="Agedum" ONCLICK="go()">'); document.write('<\/FORM>'); // --> // </script><br/> <hr/> <br/></div><div class="q" id="q23"><h2>Quaestio 23</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 23 pr."><a name="39722"><span class="ref">[39722] IIª-IIae q. 23 pr.</span></a> Consequenter considerandum est de caritate. Et primo, de ipsa caritate; secundo, de dono sapientiae ei correspondente. Circa primum consideranda sunt quinque, primo, de ipsa caritate; secundo, de obiecto caritatis; tertio, de actibus eius; quarto, de vitiis oppositis; quinto, de praeceptis ad hoc pertinentibus. Circa primum est duplex consideratio, prima quidem de ipsa caritate secundum se; secunda de caritate per comparationem ad subiectum. Circa primum quaeruntur octo. Primo, utrum caritas sit amicitia. Secundo, utrum sit aliquid creatum in anima. Tertio, utrum sit virtus. Quarto, utrum sit virtus specialis. Quinto, utrum sit una virtus. Sexto, utrum sit maxima virtutum. Septimo, utrum sine ea possit esse aliqua vera virtus. Octavo, utrum sit forma virtutum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 23 a. 1 arg. 1"><a name="39723"><span class="ref">[39723] IIª-IIae q. 23 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod caritas non sit amicitia. <i>Nihil enim est ita proprium amicitiae sicut convivere amico</i>; ut philosophus dicit, in VIII Ethic. Sed caritas est hominis ad Deum et ad Angelos, quorum non est cum hominibus conversatio, ut dicitur Dan. II. Ergo caritas non est amicitia.</p><p title="II-II q. 23 a. 1 arg. 2"><a name="39724"><span class="ref">[39724] IIª-IIae q. 23 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, amicitia non est sine reamatione, ut dicitur in VIII Ethic. Sed caritas habetur etiam ad inimicos, secundum illud Matth. V, <i>diligite inimicos vestros</i>. Ergo caritas non est amicitia.</p><p title="II-II q. 23 a. 1 arg. 3"><a name="39725"><span class="ref">[39725] IIª-IIae q. 23 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, amicitiae tres sunt species, secundum philosophum, in VIII Ethic., scilicet amicitia delectabilis, utilis et honesti. Sed caritas non est amicitia utilis aut delectabilis, dicit enim Hieronymus, in Epist. ad Paulinum, quae ponitur in principio Bibliae, <i>illa est vera necessitudo, et Christi glutino copulata, quam non utilitas rei familiaris, non praesentia tantum corporum, non subdola et palpans adulatio, sed Dei timor et divinarum Scripturarum studia conciliant</i>. Similiter etiam non est amicitia honesti, quia caritate diligimus etiam peccatores; amicitia vero honesti non est nisi ad virtuosos, ut dicitur in VIII Ethic. Ergo caritas non est amicitia.</p><p title="II-II q. 23 a. 1 s. c."><a name="39726"><span class="ref">[39726] IIª-IIae q. 23 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ioan. XV dicitur, <i>iam non dicam vos servos, sed amicos meos</i>. Sed hoc non dicebatur eis nisi ratione caritatis. Ergo caritas est amicitia.</p><p title="II-II q. 23 a. 1 co."><a name="39727"><span class="ref">[39727] IIª-IIae q. 23 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, secundum philosophum, in VIII Ethic., non quilibet amor habet rationem amicitiae, sed amor qui est cum benevolentia, quando scilicet sic amamus aliquem ut ei bonum velimus. Si autem rebus amatis non bonum velimus, sed ipsum eorum bonum velimus nobis, sicut dicimur amare vinum aut equum aut aliquid huiusmodi, non est amor amicitiae, sed cuiusdam concupiscentiae, ridiculum enim est dicere quod aliquis habeat amicitiam ad vinum vel ad equum. Sed nec benevolentia sufficit ad rationem amicitiae, sed requiritur quaedam mutua amatio, quia amicus est amico amicus. Talis autem mutua benevolentia fundatur super aliqua communicatione. Cum igitur sit aliqua communicatio hominis ad Deum secundum quod nobis suam beatitudinem communicat, super hac communicatione oportet aliquam amicitiam fundari. De qua quidem communicatione dicitur I ad Cor. I, <i>fidelis Deus, per quem vocati estis in societatem filii eius</i>. Amor autem super hac communicatione fundatus est caritas. Unde manifestum est quod caritas amicitia quaedam est hominis ad Deum.</p><p title="II-II q. 23 a. 1 ad 1"><a name="39728"><span class="ref">[39728] IIª-IIae q. 23 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod duplex est hominis vita. Una quidem exterior secundum naturam sensibilem et corporalem, et secundum hanc vitam non est nobis communicatio vel conversatio cum Deo et Angelis. Alia autem est vita hominis spiritualis secundum mentem. Et secundum hanc vitam est nobis conversatio et cum Deo et cum Angelis. In praesenti quidem statu imperfecte, unde dicitur Philipp. III, <i>nostra conversatio in caelis est</i>. Sed ista conversatio perficietur in patria, quando servi eius servient Deo et videbunt faciem eius, ut dicitur Apoc. ult. Et ideo hic est caritas imperfecta, sed perficietur in patria.</p><p title="II-II q. 23 a. 1 ad 2"><a name="39729"><span class="ref">[39729] IIª-IIae q. 23 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod amicitia se extendit ad aliquem dupliciter. Uno modo, respectu sui ipsius, et sic amicitia nunquam est nisi ad amicum. Alio modo se extendit ad aliquem respectu alterius personae, sicut, si aliquis habet amicitiam ad aliquem hominem, ratione eius diligit omnes ad illum hominem pertinentes, sive filios sive servos sive qualitercumque ei attinentes. Et tanta potest esse dilectio amici quod propter amicum amantur hi qui ad ipsum pertinent etiam si nos offendant vel odiant. Et hoc modo amicitia caritatis se extendit etiam ad inimicos, quos diligimus ex caritate in ordine ad Deum, ad quem principaliter habetur amicitia caritatis.</p><p title="II-II q. 23 a. 1 ad 3"><a name="39730"><span class="ref">[39730] IIª-IIae q. 23 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod amicitia honesti non habetur nisi ad virtuosum sicut ad principalem personam, sed eius intuitu diliguntur ad eum attinentes etiam si non sint virtuosi. Et hoc modo caritas, quae maxime est amicitia honesti, se extendit ad peccatores, quos ex caritate diligimus propter Deum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 23 a. 2 arg. 1"><a name="39731"><span class="ref">[39731] IIª-IIae q. 23 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod caritas non sit aliquid creatum in anima. Dicit enim Augustinus, in VIII de Trin., <i>qui proximum diligit, consequens est ut ipsam dilectionem diligat. Deus autem dilectio est. Consequens est ergo ut praecipue Deum diligat</i>. Et in XV de Trin. dicit, <i>ita dictum est, Deus caritas est, sicut dictum est, Deus spiritus est</i>. Ergo caritas non est aliquid creatum in anima, sed est ipse Deus.</p><p title="II-II q. 23 a. 2 arg. 2"><a name="39732"><span class="ref">[39732] IIª-IIae q. 23 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, Deus est spiritualiter vita animae, sicut anima vita corporis, secundum illud Deut. XXX, <i>ipse est vita tua</i>. Sed anima vivificat corpus per seipsam. Ergo Deus vivificat animam per seipsum. Vivificat autem eam per caritatem, secundum illud I Ioan. III, <i>nos scimus quoniam translati sumus de morte ad vitam, quoniam diligimus fratres</i>. Ergo Deus est ipsa caritas.</p><p title="II-II q. 23 a. 2 arg. 3"><a name="39733"><span class="ref">[39733] IIª-IIae q. 23 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, nihil creatum est infinitae virtutis, sed magis omnis creatura est vanitas. Caritas autem non est vanitas, sed magis vanitati repugnat, et est infinitae virtutis, quia animam hominis ad bonum infinitum perducit. Ergo caritas non est aliquid creatum in anima.</p><p title="II-II q. 23 a. 2 s. c."><a name="39734"><span class="ref">[39734] IIª-IIae q. 23 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in III de Doct. Christ., <i>caritatem voco motum animi ad fruendum Deo propter ipsum</i>. Sed motus animi est aliquid creatum in anima. Ergo et caritas est aliquid creatum in anima.</p><p title="II-II q. 23 a. 2 co."><a name="39735"><span class="ref">[39735] IIª-IIae q. 23 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod Magister perscrutatur hanc quaestionem in XVII dist. I Lib. Sent., et ponit quod caritas non est aliquid creatum in anima, sed est ipse spiritus sanctus mentem inhabitans. Nec est sua intentio quod iste motus dilectionis quo Deum diligimus sit ipse spiritus sanctus, sed quod iste motus dilectionis est a spiritu sancto non mediante aliquo habitu, sicut a spiritu sancto sunt alii actus virtuosi mediantibus habitibus aliarum virtutum, puta habitu spei aut fidei aut alicuius alterius virtutis. Et hoc dicebat propter excellentiam caritatis. Sed si quis recte consideret, hoc magis redundat in caritatis detrimentum. Non enim motus caritatis ita procedit a spiritu sancto movente humanam mentem quod humana mens sit mota tantum et nullo modo sit principium huius motus, sicut cum aliquod corpus movetur ab aliquo exteriori movente. Hoc enim est contra rationem voluntarii, cuius oportet principium in ipso esse, sicut supra dictum est. Unde sequeretur quod diligere non esset voluntarium. Quod implicat contradictionem, cum amor de sui ratione importet quod sit actus voluntatis. Similiter etiam non potest dici quod sic moveat spiritus sanctus voluntatem ad actum diligendi sicut movetur instrumentum quod, etsi sit principium actus, non tamen est in ipso agere vel non agere. Sic enim etiam tolleretur ratio voluntarii, et excluderetur ratio meriti, cum tamen supra habitum sit quod dilectio caritatis est radix merendi. Sed oportet quod sic voluntas moveatur a spiritu sancto ad diligendum quod etiam ipsa sit efficiens hunc actum. Nullus autem actus perfecte producitur ab aliqua potentia activa nisi sit ei connaturalis per aliquam formam quae sit principium actionis. Unde Deus, qui omnia movet ad debitos fines, singulis rebus indidit formas per quas inclinantur ad fines sibi praestitutos a Deo, et secundum hoc disponit omnia suaviter, ut dicitur Sap. VIII. Manifestum est autem quod actus caritatis excedit naturam potentiae voluntatis. Nisi ergo aliqua forma superadderetur naturali potentiae per quam inclinaretur ad dilectionis actum, secundum hoc esset actus iste imperfectior actibus naturalibus et actibus aliarum virtutum, nec esset facilis et delectabilis. Quod patet esse falsum, quia nulla virtus habet tantam inclinationem ad suum actum sicut caritas, nec aliqua ita delectabiliter operatur. Unde maxime necesse est quod ad actum caritatis existat in nobis aliqua habitualis forma superaddita potentiae naturali, inclinans ipsam ad caritatis actum, et faciens eam prompte et delectabiliter operari.</p><p title="II-II q. 23 a. 2 ad 1"><a name="39736"><span class="ref">[39736] IIª-IIae q. 23 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ipsa essentia divina caritas est, sicut et sapientia est, et sicut bonitas est. Unde sicut dicimur boni bonitate quae Deus est, et sapientes sapientia quae Deus est, quia bonitas qua formaliter boni sumus est participatio quaedam divinae bonitatis, et sapientia qua formaliter sapientes sumus est participatio quaedam divinae sapientiae; ita etiam caritas qua formaliter diligimus proximum est quaedam participatio divinae caritatis. Hic enim modus loquendi consuetus est apud Platonicos, quorum doctrinis Augustinus fuit imbutus. Quod quidam non advertentes ex verbis eius sumpserunt occasionem errandi.</p><p title="II-II q. 23 a. 2 ad 2"><a name="39737"><span class="ref">[39737] IIª-IIae q. 23 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Deus est vita effective et animae per caritatem et corporis per animam, sed formaliter caritas est vita animae, sicut et anima corporis. Unde per hoc potest concludi quod, sicut anima immediate unitur corpori, ita caritas animae.</p><p title="II-II q. 23 a. 2 ad 3"><a name="39738"><span class="ref">[39738] IIª-IIae q. 23 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod caritas operatur formaliter. Efficacia autem formae est secundum virtutem agentis qui inducit formam. Et ideo quod caritas non est vanitas, sed facit effectum infinitum dum coniungit animam Deo iustificando ipsam, hoc demonstrat infinitatem virtutis divinae, quae est caritatis auctor.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 23 a. 3 arg. 1"><a name="39739"><span class="ref">[39739] IIª-IIae q. 23 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod caritas non sit virtus. Caritas enim est amicitia quaedam. Sed amicitia a philosophis non ponitur virtus, ut in libro Ethic. patet, neque enim connumeratur inter virtutes morales neque inter intellectuales. Ergo etiam neque caritas est virtus.</p><p title="II-II q. 23 a. 3 arg. 2"><a name="39740"><span class="ref">[39740] IIª-IIae q. 23 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, virtus est ultimum potentiae, ut dicitur in I de caelo. Sed caritas non est ultimum; sed magis gaudium et pax. Ergo videtur quod caritas non sit virtus; sed magis gaudium et pax.</p><p title="II-II q. 23 a. 3 arg. 3"><a name="39741"><span class="ref">[39741] IIª-IIae q. 23 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, omnis virtus est quidam habitus accidentalis. Sed caritas non est habitus accidentalis, cum sit nobilior ipsa anima; nullum autem accidens est nobilius subiecto. Ergo caritas non est virtus.</p><p title="II-II q. 23 a. 3 s. c."><a name="39742"><span class="ref">[39742] IIª-IIae q. 23 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in libro de moribus Eccles., <i>caritas est virtus quae, cum nostra rectissima affectio est, coniungit nos Deo, qua eum diligimus</i>.</p><p title="II-II q. 23 a. 3 co."><a name="39743"><span class="ref">[39743] IIª-IIae q. 23 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod humani actus bonitatem habent secundum quod regulantur debita regula et mensura, et ideo humana virtus, quae est principium omnium bonorum actuum hominis, consistit in attingendo regulam humanorum actuum. Quae quidem est duplex, ut supra dictum est, scilicet humana ratio, et ipse Deus. Unde sicut virtus moralis definitur per hoc quod est secundum rationem rectam, ut patet in II Ethic., ita etiam attingere Deum constituit rationem virtutis, sicut etiam supra dictum est de fide et spe. Unde, cum caritas attingit Deum, quia coniungit nos Deo, ut patet per auctoritatem Augustini inductam; consequens est caritatem esse virtutem.</p><p title="II-II q. 23 a. 3 ad 1"><a name="39744"><span class="ref">[39744] IIª-IIae q. 23 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod philosophus in VIII Ethic. non negat amicitiam esse virtutem, sed dicit quod est virtus vel cum virtute. Posset enim dici quod est virtus moralis circa operationes quae sunt ad alium, sub alia tamen ratione quam iustitia. Nam iustitia est circa operationes quae sunt ad alium sub ratione debiti legalis, amicitia autem sub ratione cuiusdam debiti amicabilis et moralis, vel magis sub ratione beneficii gratuiti, ut patet per philosophum, in VIII Ethic. Potest tamen dici quod non est virtus per se ab aliis distincta. Non enim habet rationem laudabilis et honesti nisi ex obiecto, secundum scilicet quod fundatur super honestate virtutum, quod patet ex hoc quod non quaelibet amicitia habet rationem laudabilis et honesti, sicut patet in amicitia delectabilis et utilis. Unde amicitia virtuosa magis est aliquid consequens ad virtutes quam sit virtus. Nec est simile de caritate, quae non fundatur principaliter super virtute humana, sed super bonitate divina.</p><p title="II-II q. 23 a. 3 ad 2"><a name="39745"><span class="ref">[39745] IIª-IIae q. 23 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod eiusdem virtutis est diligere aliquem et gaudere de illo, nam gaudium amorem consequitur, ut supra habitum est, cum de passionibus ageretur. Et ideo magis ponitur virtus amor quam gaudium, quod est amoris effectus. Ultimum autem quod ponitur in ratione virtutis non importat ordinem effectus, sed magis ordinem superexcessus cuiusdam, sicut centum librae excedunt sexaginta.</p><p title="II-II q. 23 a. 3 ad 3"><a name="39746"><span class="ref">[39746] IIª-IIae q. 23 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod omne accidens secundum suum esse est inferius substantia, quia substantia est ens per se, accidens autem in alio. Sed secundum rationem suae speciei, accidens quidem quod causatur ex principiis subiecti est indignius subiecto, sicut effectus causa. Accidens autem quod causatur ex participatione alicuius superioris naturae est dignius subiecto, inquantum est similitudo superioris naturae, sicut lux diaphano. Et hoc modo caritas est dignior anima, inquantum est participatio quaedam spiritus sancti.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 23 a. 4 arg. 1"><a name="39747"><span class="ref">[39747] IIª-IIae q. 23 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod caritas non sit virtus specialis. Dicit enim Hieronymus, <i>ut breviter omnem virtutis definitionem complectar, virtus est caritas, qua diligitur Deus et proximus</i>. Et Augustinus dicit, in libro de moribus Eccles., quod <i>virtus est ordo amoris</i>. Sed nulla virtus specialis ponitur in definitione virtutis communis. Ergo caritas non est specialis virtus.</p><p title="II-II q. 23 a. 4 arg. 2"><a name="39748"><span class="ref">[39748] IIª-IIae q. 23 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, illud quod se extendit ad opera omnium virtutum non potest esse specialis virtus. Sed caritas se extendit ad opera omnium virtutum, secundum illud I ad Cor. XIII, <i>caritas patiens est, benigna est</i>, et cetera. Extendit etiam se ad omnia opera humana, secundum illud I ad Cor. ult., <i>omnia opera vestra in caritate fiant</i>. Ergo caritas non est specialis virtus.</p><p title="II-II q. 23 a. 4 arg. 3"><a name="39749"><span class="ref">[39749] IIª-IIae q. 23 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, praecepta legis respondent actibus virtutum. Sed Augustinus, in libro de Perfect. Hum. Iust., dicit quod <i>generalis iussio est, diliges; et generalis prohibitio, non concupisces</i>. Ergo caritas est generalis virtus.</p><p title="II-II q. 23 a. 4 s. c."><a name="39750"><span class="ref">[39750] IIª-IIae q. 23 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra, nullum generale connumeratur speciali. Sed caritas connumeratur specialibus virtutibus, scilicet fidei et spei, secundum illud I ad Cor. XIII, <i>nunc autem manent fides, spes, caritas, tria haec</i>. Ergo caritas est virtus specialis.</p><p title="II-II q. 23 a. 4 co."><a name="39751"><span class="ref">[39751] IIª-IIae q. 23 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod actus et habitus specificantur per obiecta, ut ex supradictis patet. Proprium autem obiectum amoris est bonum, ut supra habitum est. Et ideo ubi est specialis ratio boni, ibi est specialis ratio amoris. Bonum autem divinum, inquantum est beatitudinis obiectum, habet specialem rationem boni. Et ideo amor caritatis, qui est amor huius boni, est specialis amor. Unde et caritas est specialis virtus.</p><p title="II-II q. 23 a. 4 ad 1"><a name="39752"><span class="ref">[39752] IIª-IIae q. 23 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod caritas ponitur in definitione omnis virtutis, non quia sit essentialiter omnis virtus, sed quia ab ea dependent aliqualiter omnes virtutes, ut infra dicetur. Sicut etiam prudentia ponitur in definitione virtutum moralium, ut patet in II et VI Ethic., eo quod virtutes morales dependent a prudentia.</p><p title="II-II q. 23 a. 4 ad 2"><a name="39753"><span class="ref">[39753] IIª-IIae q. 23 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod virtus vel ars ad quam pertinet finis ultimus, imperat virtutibus vel artibus ad quas pertinent alii fines secundarii, sicut militaris imperat equestri, ut dicitur in I Ethic. Et ideo, quia caritas habet pro obiecto ultimum finem humanae vitae, scilicet beatitudinem aeternam, ideo extendit se ad actus totius humanae vitae per modum imperii, non quasi immediate eliciens omnes actus virtutum.</p><p title="II-II q. 23 a. 4 ad 3"><a name="39754"><span class="ref">[39754] IIª-IIae q. 23 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod praeceptum de diligendo dicitur esse iussio generalis, quia ad hoc reducuntur omnia alia praecepta sicut ad finem, secundum illud I ad Tim. I, <i>finis praecepti caritas est</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="II-II q. 23 a. 5 arg. 1"><a name="39755"><span class="ref">[39755] IIª-IIae q. 23 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod caritas non sit una virtus. Habitus enim distinguuntur secundum obiecta. Sed duo sunt obiecta caritatis, Deus et proximus, quae in infinitum ab invicem distant. Ergo caritas non est una virtus.</p><p title="II-II q. 23 a. 5 arg. 2"><a name="39756"><span class="ref">[39756] IIª-IIae q. 23 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, diversae rationes obiecti diversificant habitum, etiam si obiectum sit realiter idem, ut ex supradictis patet. Sed multae sunt rationes diligendi Deum, quia ex singulis beneficiis eius perceptis debitores sumus dilectionis ipsius. Ergo caritas non est una virtus.</p><p title="II-II q. 23 a. 5 arg. 3"><a name="39757"><span class="ref">[39757] IIª-IIae q. 23 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, sub caritate includitur amicitia ad proximum. Sed philosophus, in VIII Ethic., ponit diversas amicitiae species. Ergo caritas non est una virtus, sed multiplicatur in diversas species.</p><p title="II-II q. 23 a. 5 s. c."><a name="39758"><span class="ref">[39758] IIª-IIae q. 23 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra, sicut obiectum fidei est Deus, ita et caritatis. Sed fides est una virtus, propter unitatem divinae veritatis, secundum illud ad Ephes. IV, <i>una fides</i>. Ergo etiam caritas est una virtus, propter unitatem divinae bonitatis.</p><p title="II-II q. 23 a. 5 co."><a name="39759"><span class="ref">[39759] IIª-IIae q. 23 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod caritas, sicut dictum est, est quaedam amicitia hominis ad Deum. Diversae autem amicitiarum species accipiuntur quidem uno modo secundum diversitatem finis, et secundum hoc dicuntur tres species amicitiae, scilicet amicitia utilis, delectabilis et honesti. Alio modo, secundum diversitatem communicationum in quibus amicitiae fundantur, sicut alia species amicitiae est consanguineorum, et alia concivium aut peregrinantium, quarum una fundatur super communicatione naturali, aliae super communicatione civili vel peregrinationis; ut patet per philosophum, in VIII Ethic. Neutro autem istorum modorum caritas potest dividi in plura. Nam caritatis finis est unus, scilicet divina bonitas. Est etiam et una communicatio beatitudinis aeternae, super quam haec amicitia fundatur. Unde relinquitur quod caritas est simpliciter una virtus, non distincta in plures species.</p><p title="II-II q. 23 a. 5 ad 1"><a name="39760"><span class="ref">[39760] IIª-IIae q. 23 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ratio illa directe procederet si Deus et proximus ex aequo essent caritatis obiecta. Hoc autem non est verum, sed Deus est principale obiectum caritatis, proximus autem ex caritate diligitur propter Deum.</p><p title="II-II q. 23 a. 5 ad 2"><a name="39761"><span class="ref">[39761] IIª-IIae q. 23 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod caritate diligitur Deus propter seipsum. Unde una sola ratio diligendi principaliter attenditur a caritate, scilicet divina bonitas, quae est eius substantia, secundum illud Psalm., <i>confitemini domino, quoniam bonus</i>. Aliae autem rationes ad diligendum inducentes, vel debitum dilectionis facientes, sunt secundariae et consequentes ex prima.</p><p title="II-II q. 23 a. 5 ad 3"><a name="39762"><span class="ref">[39762] IIª-IIae q. 23 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod amicitiae humanae, de qua philosophus loquitur, est diversus finis et diversa communicatio. Quod in caritate locum non habet, ut dictum est. Et ideo non est similis ratio.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="II-II q. 23 a. 6 arg. 1"><a name="39763"><span class="ref">[39763] IIª-IIae q. 23 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod caritas non sit excellentissima virtutum. Altioris enim potentiae altior est virtus, sicut et altior operatio. Sed intellectus est altior voluntate, et dirigit ipsam. Ergo fides, quae est in intellectu, est excellentior caritate, quae est in voluntate.</p><p title="II-II q. 23 a. 6 arg. 2"><a name="39764"><span class="ref">[39764] IIª-IIae q. 23 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, illud per quod aliud operatur, videtur eo esse inferius, sicut minister, per quem dominus aliquid operatur, est inferior domino. <i>Sed fides per dilectionem operatur</i>, ut habetur ad Gal. V. Ergo fides est excellentior caritate.</p><p title="II-II q. 23 a. 6 arg. 3"><a name="39765"><span class="ref">[39765] IIª-IIae q. 23 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, illud quod se habet ex additione ad aliud, videtur esse perfectius. Sed spes videtur se habere ex additione ad caritatem, nam caritatis obiectum est bonum, spei autem obiectum est bonum arduum. Ergo spes est excellentior caritate.</p><p title="II-II q. 23 a. 6 s. c."><a name="39766"><span class="ref">[39766] IIª-IIae q. 23 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur I ad Cor. XIII, <i>maior horum est caritas</i>.</p><p title="II-II q. 23 a. 6 co."><a name="39767"><span class="ref">[39767] IIª-IIae q. 23 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, cum bonum in humanis actibus attendatur secundum quod regulantur debita regula, necesse est quod virtus humana, quae est principium bonorum actuum, consistat in attingendo humanorum actuum regulam. Est autem duplex regula humanorum actuum, ut supra dictum est, scilicet ratio humana et Deus, sed Deus est prima regula, a qua etiam humana ratio regulanda est. Et ideo virtutes theologicae, quae consistunt in attingendo illam regulam primam, eo quod earum obiectum est Deus, excellentiores sunt virtutibus moralibus vel intellectualibus, quae consistunt in attingendo rationem humanam. Propter quod oportet quod etiam inter ipsas virtutes theologicas illa sit potior quae magis Deum attingit. Semper autem id quod est per se magis est eo quod est per aliud. Fides autem et spes attingunt quidem Deum secundum quod ex ipso provenit nobis vel cognitio veri vel adeptio boni, sed caritas attingit ipsum Deum ut in ipso sistat, non ut ex eo aliquid nobis proveniat. Et ideo caritas est excellentior fide et spe; et per consequens omnibus aliis virtutibus. Sicut etiam prudentia, quae attingit rationem secundum se, est excellentior quam aliae virtutes morales, quae attingunt rationem secundum quod ex ea medium constituitur in operationibus vel passionibus humanis.</p><p title="II-II q. 23 a. 6 ad 1"><a name="39768"><span class="ref">[39768] IIª-IIae q. 23 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod operatio intellectus completur secundum quod intellectum est in intelligente, et ideo nobilitas operationis intellectualis attenditur secundum mensuram intellectus. Operatio autem voluntatis, et cuiuslibet virtutis appetitivae, perficitur in inclinatione appetentis ad rem sicut ad terminum. Ideo dignitas operationis appetitivae attenditur secundum rem quae est obiectum operationis. Ea autem quae sunt infra animam nobiliori modo sunt in anima quam in seipsis, quia unumquodque est in aliquo per modum eius in quo est, ut habetur in libro de causis, quae vero sunt supra animam nobiliori modo sunt in seipsis quam sint in anima. Et ideo eorum quae sunt infra nos nobilior est cognitio quam dilectio, propter quod philosophus, in X Ethic., praetulit virtutes intellectuales moralibus. Sed eorum quae sunt supra nos, et praecipue dilectio Dei, cognitioni praefertur. Et ideo caritas est excellentior fide.</p><p title="II-II q. 23 a. 6 ad 2"><a name="39769"><span class="ref">[39769] IIª-IIae q. 23 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod fides non operatur per dilectionem sicut per instrumentum, ut dominus per servum; sed sicut per formam propriam. Et ideo ratio non sequitur.</p><p title="II-II q. 23 a. 6 ad 3"><a name="39770"><span class="ref">[39770] IIª-IIae q. 23 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod idem bonum est obiectum caritatis et spei, sed caritas importat unionem ad illud bonum, spes autem distantiam quandam ab eo. Et inde est quod caritas non respicit illud bonum ut arduum sicut spes, quod enim iam unitum est non habet rationem ardui. Et ex hoc apparet quod caritas est perfectior spe.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 7</h3><p title="II-II q. 23 a. 7 arg. 1"><a name="39771"><span class="ref">[39771] IIª-IIae q. 23 a. 7 arg. 1</span></a> Ad septimum sic proceditur. Videtur quod sine caritate possit esse aliqua vera virtus. Virtutis enim proprium est bonum actum producere. Sed illi qui non habent caritatem faciunt aliquos bonos actus, puta dum nudum vestiunt, famelicum pascunt et similia operantur. Ergo sine caritate potest esse aliqua vera virtus.</p><p title="II-II q. 23 a. 7 arg. 2"><a name="39772"><span class="ref">[39772] IIª-IIae q. 23 a. 7 arg. 2</span></a> Praeterea, caritas non potest esse sine fide, procedit enim ex fide non ficta, ut apostolus dicit, I Tim. I. Sed in infidelibus potest esse vera castitas, dum concupiscentias cohibent; et vera iustitia, dum recte iudicant. Ergo vera virtus potest esse sine caritate.</p><p title="II-II q. 23 a. 7 arg. 3"><a name="39773"><span class="ref">[39773] IIª-IIae q. 23 a. 7 arg. 3</span></a> Praeterea, scientia et ars quaedam virtutes sunt, ut patet in VI Ethic. Sed huiusmodi inveniuntur in hominibus peccatoribus non habentibus caritatem. Ergo vera virtus potest esse sine caritate.</p><p title="II-II q. 23 a. 7 s. c."><a name="39774"><span class="ref">[39774] IIª-IIae q. 23 a. 7 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, I ad Cor. XIII, <i>si distribuero in cibos pauperum omnes facultates meas, et si tradidero corpus meum ita ut ardeam, caritatem autem non habeam, nihil mihi prodest</i>. Sed virtus vera multum prodest, secundum illud Sap. VIII, <i>sobrietatem et iustitiam docet, prudentiam et virtutem, quibus in vita nihil est utilius hominibus</i>. Ergo sine caritate vera virtus esse non potest.</p><p title="II-II q. 23 a. 7 co."><a name="39775"><span class="ref">[39775] IIª-IIae q. 23 a. 7 co.</span></a> Respondeo dicendum quod virtus ordinatur ad bonum, ut supra habitum est. Bonum autem principaliter est finis, nam ea quae sunt ad finem non dicuntur bona nisi in ordine ad finem. Sicut ergo duplex est finis, unus ultimus et alius proximus, ita etiam est duplex bonum, unum quidem ultimum, et aliud proximum et particulare. Ultimum quidem et principale bonum hominis est Dei fruitio, secundum illud Psalm., <i>mihi adhaerere Deo bonum est</i>, et ad hoc ordinatur homo per caritatem. Bonum autem secundarium et quasi particulare hominis potest esse duplex, unum quidem quod est vere bonum, utpote ordinabile, quantum est in se, ad principale bonum, quod est ultimus finis; aliud autem est bonum apparens et non verum, quia abducit a finali bono. Sic igitur patet quod virtus vera simpliciter est illa quae ordinat ad principale bonum hominis, sicut etiam philosophus, in VII Physic., dicit quod virtus est dispositio perfecti ad optimum. Et sic nulla vera virtus potest esse sine caritate. Sed si accipiatur virtus secundum quod est in ordine ad aliquem finem particularem, sic potest aliqua virtus dici sine caritate, inquantum ordinatur ad aliquod particulare bonum. Sed si illud particulare bonum non sit verum bonum, sed apparens, virtus etiam quae est in ordine ad hoc bonum non erit vera virtus, sed falsa similitudo virtutis, sicut <i>non est vera virtus avarorum prudentia, qua excogitant diversa genera lucellorum; et avarorum iustitia, qua gravium damnorum metu contemnunt aliena; et avarorum temperantia, qua luxuriae, quoniam sumptuosa est, cohibent appetitum; et avarorum fortitudo, qua, ut ait Horatius, per mare pauperiem fugiunt, per saxa, per ignes</i>, ut Augustinus dicit, in IV Lib. contra Iulian. Si vero illud bonum particulare sit verum bonum, puta conservatio civitatis vel aliquid huiusmodi, erit quidem vera virtus, sed imperfecta, nisi referatur ad finale et perfectum bonum. Et secundum hoc simpliciter vera virtus sine caritate esse non potest.</p><p title="II-II q. 23 a. 7 ad 1"><a name="39776"><span class="ref">[39776] IIª-IIae q. 23 a. 7 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod actus alicuius caritate carentis potest esse duplex. Unus quidem secundum hoc quod caritate caret, utpote cum facit aliquid in ordine ad id per quod caret caritate. Et talis actus semper est malus, sicut Augustinus dicit, in IV contra Iulian., quod actus infidelis, inquantum est infidelis, semper est peccatum; etiam si nudum operiat vel quidquid aliud huiusmodi faciat, ordinans ad finem suae infidelitatis. Alius autem potest esse actus carentis caritate non secundum id quod caritate caret, sed secundum quod habet aliquod aliud donum Dei, vel fidem vel spem, vel etiam naturae bonum, quod non totum per peccatum tollitur, ut supra dictum est. Et secundum hoc sine caritate potest quidem esse aliquis actus bonus ex suo genere, non tamen perfecte bonus, quia deest debita ordinatio ad ultimum finem.</p><p title="II-II q. 23 a. 7 ad 2"><a name="39777"><span class="ref">[39777] IIª-IIae q. 23 a. 7 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, cum finis se habeat in agibilibus sicut principium in speculativis, sicut non potest esse simpliciter vera scientia si desit recta aestimatio de primo et indemonstrabili principio; ita non potest esse simpliciter vera iustitia aut vera castitas si desit ordinatio debita ad finem, quae est per caritatem, quantumcumque aliquis se recte circa alia habeat.</p><p title="II-II q. 23 a. 7 ad 3"><a name="39778"><span class="ref">[39778] IIª-IIae q. 23 a. 7 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod scientia et ars de sui ratione important ordinem ad aliquod particulare bonum, non autem ultimum finem humanae vitae, sicut virtutes morales, quae simpliciter faciunt hominem bonum, ut supra dictum est. Et ideo non est similis ratio.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 8</h3><p title="II-II q. 23 a. 8 arg. 1"><a name="39779"><span class="ref">[39779] IIª-IIae q. 23 a. 8 arg. 1</span></a> Ad octavum sic proceditur. Videtur quod caritas non sit forma virtutum. Forma enim alicuius rei vel est exemplaris, vel est essentialis. Sed caritas non est forma exemplaris virtutum aliarum, quia sic oporteret quod aliae virtutes essent eiusdem speciei cum ipsa. Similiter etiam non est forma essentialis aliarum virtutum, quia non distingueretur ab aliis. Ergo nullo modo est forma virtutum.</p><p title="II-II q. 23 a. 8 arg. 2"><a name="39780"><span class="ref">[39780] IIª-IIae q. 23 a. 8 arg. 2</span></a> Praeterea, caritas comparatur ad alias virtutes ut radix et fundamentum, secundum illud Ephes. III, <i>in caritate radicati et fundati</i>. Radix autem vel fundamentum non habet rationem formae, sed magis rationem materiae, quia est prima pars in generatione. Ergo caritas non est forma virtutum.</p><p title="II-II q. 23 a. 8 arg. 3"><a name="39781"><span class="ref">[39781] IIª-IIae q. 23 a. 8 arg. 3</span></a> Praeterea, forma et finis et efficiens non incidunt in idem numero, ut patet in II Physic. Sed caritas dicitur finis et mater virtutum. Ergo non debet dici forma virtutum.</p><p title="II-II q. 23 a. 8 s. c."><a name="39782"><span class="ref">[39782] IIª-IIae q. 23 a. 8 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ambrosius dicit caritatem esse formam virtutum.</p><p title="II-II q. 23 a. 8 co."><a name="39783"><span class="ref">[39783] IIª-IIae q. 23 a. 8 co.</span></a> Respondeo dicendum quod in moralibus forma actus attenditur principaliter ex parte finis, cuius ratio est quia principium moralium actuum est voluntas, cuius obiectum et quasi forma est finis. Semper autem forma actus consequitur formam agentis. Unde oportet quod in moralibus id quod dat actui ordinem ad finem, det ei et formam. Manifestum est autem secundum praedicta quod per caritatem ordinantur actus omnium aliarum virtutum ad ultimum finem. Et secundum hoc ipsa dat formam actibus omnium aliarum virtutum. Et pro tanto dicitur esse forma virtutum, nam et ipsae virtutes dicuntur in ordine ad actus formatos.</p><p title="II-II q. 23 a. 8 ad 1"><a name="39784"><span class="ref">[39784] IIª-IIae q. 23 a. 8 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod caritas dicitur esse forma aliarum virtutum non quidem exemplariter aut essentialiter, sed magis effective, inquantum scilicet omnibus formam imponit secundum modum praedictum.</p><p title="II-II q. 23 a. 8 ad 2"><a name="39785"><span class="ref">[39785] IIª-IIae q. 23 a. 8 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod caritas comparatur fundamento et radici inquantum ex ea sustentantur et nutriuntur omnes aliae virtutes, et non secundum rationem qua fundamentum et radix habent rationem causae materialis.</p><p title="II-II q. 23 a. 8 ad 3"><a name="39786"><span class="ref">[39786] IIª-IIae q. 23 a. 8 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod caritas dicitur finis aliarum virtutum quia omnes alias virtutes ordinat ad finem suum. Et quia mater est quae in se concipit ex alio, ex hac ratione dicitur mater aliarum virtutum, quia ex appetitu finis ultimi concipit actus aliarum virtutum, imperando ipsos.</p></div></div><div class="q" id="q24"><h2>Quaestio 24</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 24 pr."><a name="39787"><span class="ref">[39787] IIª-IIae q. 24 pr.</span></a> Deinde considerandum est de caritate in comparatione ad subiectum. Et circa hoc quaeruntur duodecim. Primo, utrum caritas sit in voluntate tanquam in subiecto. Secundo, utrum caritas causetur in homine ex actibus praecedentibus, vel ex infusione divina. Tertio, utrum infundatur secundum capacitatem naturalium. Quarto, utrum augeatur in habente ipsam. Quinto, utrum augeatur per additionem. Sexto, utrum quolibet actu augeatur. Septimo, utrum augeatur in infinitum. Octavo, utrum caritas viae possit esse perfecta. Nono, de diversis gradibus caritatis. Decimo, utrum caritas possit diminui. Undecimo, utrum caritas semel habita possit amitti. Duodecimo, utrum amittatur per unum actum peccati mortalis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 24 a. 1 arg. 1"><a name="39788"><span class="ref">[39788] IIª-IIae q. 24 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod voluntas non sit subiectum caritatis. Caritas enim amor quidam est. Sed amor, secundum philosophum, est in concupiscibili. Ergo et caritas est in concupiscibili, et non in voluntate.</p><p title="II-II q. 24 a. 1 arg. 2"><a name="39789"><span class="ref">[39789] IIª-IIae q. 24 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, caritas est principalissima virtutum, ut supra dictum est. Sed subiectum virtutis est ratio. Ergo videtur quod caritas sit in ratione, et non in voluntate.</p><p title="II-II q. 24 a. 1 arg. 3"><a name="39790"><span class="ref">[39790] IIª-IIae q. 24 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, caritas se extendit ad omnes actus humanos, secundum illud I ad Cor. ult., <i>omnia vestra in caritate fiant</i>. Sed principium humanorum actuum est liberum arbitrium. Ergo videtur quod caritas maxime sit in libero arbitrio sicut in subiecto, et non in voluntate.</p><p title="II-II q. 24 a. 1 s. c."><a name="39791"><span class="ref">[39791] IIª-IIae q. 24 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod obiectum caritatis est bonum, quod etiam est obiectum voluntatis. Ergo caritas est in voluntate sicut in subiecto.</p><p title="II-II q. 24 a. 1 co."><a name="39792"><span class="ref">[39792] IIª-IIae q. 24 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, cum duplex sit appetitus, scilicet sensitivus et intellectivus, qui dicitur voluntas, ut in primo habitum est; utriusque obiectum est bonum, sed diversimode. Nam obiectum appetitus sensitivi est bonum per sensum apprehensum, obiectum vero appetitus intellectivi, vel voluntatis, est bonum sub communi ratione boni, prout est apprehensibile ab intellectu. Caritatis autem obiectum non est aliquod bonum sensibile, sed bonum divinum, quod solo intellectu cognoscitur. Et ideo caritatis subiectum non est appetitus sensitivus, sed appetitus intellectivus, idest voluntas.</p><p title="II-II q. 24 a. 1 ad 1"><a name="39793"><span class="ref">[39793] IIª-IIae q. 24 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod concupiscibilis est pars appetitus sensitivi, non autem appetitus intellectivi, ut in primo ostensum est. Unde amor qui est in concupiscibili est amor sensitivi boni. Ad bonum autem divinum, quod est intelligibile, concupiscibilis se extendere non potest, sed sola voluntas. Et ideo concupiscibilis subiectum caritatis esse non potest.</p><p title="II-II q. 24 a. 1 ad 2"><a name="39794"><span class="ref">[39794] IIª-IIae q. 24 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod voluntas etiam, secundum philosophum, in III de anima, in ratione est. Et ideo per hoc quod caritas est in voluntate non est aliena a ratione. Tamen ratio non est regula caritatis, sicut humanarum virtutum, sed regulatur a Dei sapientia, et excedit regulam rationis humanae, secundum illud Ephes. III, <i>supereminentem scientiae caritatem Christi</i>. Unde non est in ratione neque sicut in subiecto, sicut prudentia; neque sicut in regulante, sicut iustitia vel temperantia; sed solum per quandam affinitatem voluntatis ad rationem.</p><p title="II-II q. 24 a. 1 ad 3"><a name="39795"><span class="ref">[39795] IIª-IIae q. 24 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod liberum arbitrium non est alia potentia a voluntate, ut in primo dictum est. Et tamen caritas non est in voluntate secundum rationem liberi arbitrii, cuius actus est eligere, <i>electio enim est eorum quae sunt ad finem, voluntas autem est ipsius finis</i>, ut dicitur in III Ethic. Unde caritas, cuius obiectum est finis ultimus, magis debet dici esse in voluntate quam in libero arbitrio.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 24 a. 2 arg. 1"><a name="39796"><span class="ref">[39796] IIª-IIae q. 24 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod caritas non causetur in nobis ex infusione. Illud enim quod est commune omnibus creaturis, naturaliter hominibus inest. Sed sicut Dionysius dicit, in IV cap. de Div. Nom., <i>omnibus diligibile et amabile est bonum divinum</i>, quod est obiectum caritatis. Ergo caritas inest nobis naturaliter, et non ex infusione.</p><p title="II-II q. 24 a. 2 arg. 2"><a name="39797"><span class="ref">[39797] IIª-IIae q. 24 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, quanto aliquid est magis diligibile, tanto facilius diligi potest. Sed Deus est maxime diligibilis, cum sit summe bonus. Ergo facilius est ipsum diligere quam alia. Sed ad alia diligenda non indigemus aliquo habitu infuso. Ergo nec etiam ad diligendum Deum.</p><p title="II-II q. 24 a. 2 arg. 3"><a name="39798"><span class="ref">[39798] IIª-IIae q. 24 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, apostolus dicit, I ad Tim. I, <i>finis praecepti est caritas de corde bono et conscientia pura et fide non ficta</i>. Sed haec tria pertinent ad actus humanos. Ergo caritas causatur in nobis ex actibus praecedentibus, et non ex infusione.</p><p title="II-II q. 24 a. 2 s. c."><a name="39799"><span class="ref">[39799] IIª-IIae q. 24 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, Rom. V, <i>caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per spiritum sanctum, qui datus est nobis</i>.</p><p title="II-II q. 24 a. 2 co."><a name="39800"><span class="ref">[39800] IIª-IIae q. 24 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, caritas est amicitia quaedam hominis ad Deum fundata super communicationem beatitudinis aeternae. Haec autem communicatio non est secundum bona naturalia, sed secundum dona gratuita, quia, ut dicitur Rom. VI, <i>gratia Dei vita aeterna</i>. Unde et ipsa caritas facultatem naturae excedit. Quod autem excedit naturae facultatem non potest esse neque naturale neque per potentias naturales acquisitum, quia effectus naturalis non transcendit suam causam. Unde caritas non potest neque naturaliter nobis inesse, neque per vires naturales est acquisita, sed per infusionem spiritus sancti, qui est amor patris et filii, cuius participatio in nobis est ipsa caritas creata, sicut supra dictum est.</p><p title="II-II q. 24 a. 2 ad 1"><a name="39801"><span class="ref">[39801] IIª-IIae q. 24 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Dionysius loquitur de dilectione Dei quae fundatur super communicatione naturalium bonorum, et ideo naturaliter omnibus inest. Sed caritas fundatur super quadam communicatione supernaturali. Unde non est similis ratio.</p><p title="II-II q. 24 a. 2 ad 2"><a name="39802"><span class="ref">[39802] IIª-IIae q. 24 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod sicut Deus secundum se est maxime cognoscibilis, non tamen nobis, propter defectum nostrae cognitionis, quae dependet a rebus sensibilibus; ita etiam Deus in se est maxime diligibilis inquantum est obiectum beatitudinis, sed hoc modo non est maxime diligibilis a nobis, propter inclinationem affectus nostri ad visibilia bona. Unde oportet quod ad Deum hoc modo maxime diligendum nostris cordibus caritas infundatur.</p><p title="II-II q. 24 a. 2 ad 3"><a name="39803"><span class="ref">[39803] IIª-IIae q. 24 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod cum caritas dicitur in nobis procedere <i>ex corde bono et conscientia pura et fide non ficta</i>, hoc referendum est ad actum caritatis, qui ex praemissis excitatur. Vel etiam hoc dicitur quia huiusmodi actus disponunt hominem ad recipiendum caritatis infusionem. Et similiter etiam dicendum est de eo quod Augustinus dicit, quod timor introducit caritatem, et de hoc quod dicitur in Glossa Matth. I, quod <i>fides generat spem, et spes caritatem</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 24 a. 3 arg. 1"><a name="39804"><span class="ref">[39804] IIª-IIae q. 24 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod caritas infundatur secundum quantitatem naturalium. Dicitur enim Matth. XXV quod <i>dedit unicuique secundum propriam virtutem</i>. Sed caritatem nulla virtus praecedit in homine nisi naturalis, quia sine caritate nulla est virtus, ut dictum est. Ergo secundum capacitatem virtutis naturalis infunditur homini caritas a Deo.</p><p title="II-II q. 24 a. 3 arg. 2"><a name="39805"><span class="ref">[39805] IIª-IIae q. 24 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, omnium ordinatorum ad invicem secundum proportionatur primo, sicut videmus quod in rebus materialibus forma proportionatur materiae, et in donis gratuitis gloria proportionatur gratiae. Sed caritas, cum sit perfectio naturae, comparatur ad capacitatem naturalem sicut secundum ad primum. Ergo videtur quod caritas infundatur secundum naturalium capacitatem.</p><p title="II-II q. 24 a. 3 arg. 3"><a name="39806"><span class="ref">[39806] IIª-IIae q. 24 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, homines et Angeli secundum eandem rationem caritatem participant, quia in utrisque est similis beatitudinis ratio, ut habetur Matth. XXII, et Luc. XX. Sed in Angelis caritas et alia dona gratuita sunt data secundum capacitatem naturalium; ut Magister dicit, III dist. II Lib. Sent. Ergo idem etiam videtur esse in hominibus.</p><p title="II-II q. 24 a. 3 s. c."><a name="39807"><span class="ref">[39807] IIª-IIae q. 24 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Ioan. III, <i>spiritus ubi vult spirat</i>; et I ad Cor. XII, <i>haec omnia operatur unus et idem spiritus, dividens singulis prout vult</i>. Ergo caritas datur non secundum capacitatem naturalium, sed secundum voluntatem spiritus sua dona distribuentis.</p><p title="II-II q. 24 a. 3 co."><a name="39808"><span class="ref">[39808] IIª-IIae q. 24 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod uniuscuiusque quantitas dependet a propria causa rei, quia universalior causa effectum maiorem producit. Caritas autem, cum superexcedat proportionem naturae humanae, ut dictum est, non dependet ex aliqua naturali virtute, sed ex sola gratia spiritus sancti eam infundentis. Et ideo quantitas caritatis non dependet ex conditione naturae vel ex capacitate naturalis virtutis, sed solum ex voluntate spiritus sancti distribuentis sua dona prout vult. Unde et apostolus dicit, ad Ephes. IV, <i>unicuique nostrum data est gratia secundum mensuram donationis Christi</i>.</p><p title="II-II q. 24 a. 3 ad 1"><a name="39809"><span class="ref">[39809] IIª-IIae q. 24 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod illa virtus secundum quam sua dona Deus dat unicuique, est dispositio vel praeparatio praecedens, sive conatus gratiam accipientis. Sed hanc etiam dispositionem vel conatum praevenit spiritus sanctus, movens mentem hominis vel plus vel minus secundum suam voluntatem. Unde et apostolus dicit, ad Coloss. I, <i>qui dignos nos fecit in partem sortis sanctorum in lumine</i>.</p><p title="II-II q. 24 a. 3 ad 2"><a name="39810"><span class="ref">[39810] IIª-IIae q. 24 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod forma non excedit proportionem materiae, sed sunt eiusdem generis. Similiter etiam gratia et gloria ad idem genus referuntur, quia gratia nihil est aliud quam quaedam inchoatio gloriae in nobis. Sed caritas et natura non pertinent ad idem genus. Et ideo non est similis ratio.</p><p title="II-II q. 24 a. 3 ad 3"><a name="39811"><span class="ref">[39811] IIª-IIae q. 24 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod Angelus est naturae intellectualis, et secundum suam conditionem competit ei ut totaliter feratur in omne id in quod fertur, ut in primo habitum est. Et ideo in superioribus Angelis fuit maior conatus et ad bonum in perseverantibus et ad malum in cadentibus. Et ideo superiorum Angelorum persistentes facti sunt meliores et cadentes facti sunt peiores aliis. Sed homo est rationalis naturae, cui competit esse quandoque in potentia et quandoque in actu. Et ideo non oportet quod feratur totaliter in id in quod fertur; sed eius qui habet meliora naturalia potest esse minor conatus, et e converso. Et ideo non est simile.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 24 a. 4 arg. 1"><a name="39812"><span class="ref">[39812] IIª-IIae q. 24 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod caritas augeri non possit. Nihil enim augetur nisi quantum. Duplex autem est quantitas, scilicet dimensiva, et virtualis. Quarum prima caritati non convenit, cum sit quaedam spiritualis perfectio. Virtualis autem quantitas attenditur secundum obiecta, secundum quae caritas non crescit, quia minima caritas diligit omnia quae sunt ex caritate diligenda. Ergo caritas non augetur.</p><p title="II-II q. 24 a. 4 arg. 2"><a name="39813"><span class="ref">[39813] IIª-IIae q. 24 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, illud quod est in termino non recipit augmentum. Sed caritas est in termino, quasi maxima virtutum existens et summus amor optimi boni. Ergo caritas augeri non potest.</p><p title="II-II q. 24 a. 4 arg. 3"><a name="39814"><span class="ref">[39814] IIª-IIae q. 24 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, augmentum quidam motus est. Ergo quod augetur movetur. Quod ergo augetur essentialiter movetur essentialiter. Sed non movetur essentialiter nisi quod corrumpitur vel generatur. Ergo caritas non potest augeri essentialiter, nisi forte de novo generetur vel corrumpatur, quod est inconveniens.</p><p title="II-II q. 24 a. 4 s. c."><a name="39815"><span class="ref">[39815] IIª-IIae q. 24 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, super Ioan., quod <i>caritas meretur augeri, ut aucta mereatur et perfici</i>.</p><p title="II-II q. 24 a. 4 co."><a name="39816"><span class="ref">[39816] IIª-IIae q. 24 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod caritas viae potest augeri. Ex hoc enim dicimur esse viatores quod in Deum tendimus, qui est ultimus finis nostrae beatitudinis. In hac autem via tanto magis procedimus quanto Deo magis propinquamus, cui non appropinquatur passibus corporis, sed affectibus mentis. Hanc autem propinquitatem facit caritas, quia per ipsam mens Deo unitur. Et ideo de ratione caritatis viae est ut possit augeri, si enim non posset augeri, iam cessaret viae processus. Et ideo apostolus caritatem viam nominat, dicens I ad Cor. XII, <i>adhuc excellentiorem viam vobis demonstro</i>.</p><p title="II-II q. 24 a. 4 ad 1"><a name="39817"><span class="ref">[39817] IIª-IIae q. 24 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod caritati non convenit quantitas dimensiva, sed solum quantitas virtualis. Quae non solum attenditur secundum numerum obiectorum, ut scilicet plura vel pauciora diligantur, sed etiam secundum intensionem actus, ut magis vel minus aliquid diligatur. Et hoc modo virtualis quantitas caritatis augetur.</p><p title="II-II q. 24 a. 4 ad 2"><a name="39818"><span class="ref">[39818] IIª-IIae q. 24 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod caritas est in summo ex parte obiecti, inquantum scilicet eius obiectum est summum bonum, et ex hoc sequitur quod ipsa sit excellentior aliis virtutibus. Sed non est omnis caritas in summo quantum ad intensionem actus.</p><p title="II-II q. 24 a. 4 ad 3"><a name="39819"><span class="ref">[39819] IIª-IIae q. 24 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod quidam dixerunt caritatem non augeri secundum suam essentiam, sed solum secundum radicationem in subiecto, vel secundum fervorem. Sed hi propriam vocem ignoraverunt. Cum enim sit accidens, eius esse est inesse, unde nihil est aliud ipsam secundum essentiam augeri quam eam magis inesse subiecto, quod est eam magis radicari in subiecto. Similiter etiam ipsa essentialiter est virtus ordinata ad actum, unde idem est ipsam augeri secundum essentiam et ipsam habere efficaciam ad producendum ferventioris dilectionis actum. Augetur ergo essentialiter non quidem ita quod esse incipiat vel esse desinat in subiecto, sicut obiectio procedit, sed ita quod magis in subiecto esse incipiat.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="II-II q. 24 a. 5 arg. 1"><a name="39820"><span class="ref">[39820] IIª-IIae q. 24 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod caritas augeatur per additionem. Sicut enim est augmentum secundum quantitatem corporalem, ita secundum quantitatem virtualem. Sed augmentum quantitatis corporalis fit per additionem, dicit enim philosophus, in I de Gen., quod <i>augmentum est praeexistenti magnitudini additamentum</i>. Ergo etiam augmentum caritatis, quod est secundum virtualem quantitatem, erit per additionem.</p><p title="II-II q. 24 a. 5 arg. 2"><a name="39821"><span class="ref">[39821] IIª-IIae q. 24 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, caritas in anima est quoddam spirituale lumen, secundum illud I Ioan. II, <i>qui diligit fratrem suum in lumine manet</i>. Sed lumen crescit in aere per additionem, sicut in domo lumen crescit alia candela superaccensa. Ergo etiam caritas crescit in anima per additionem.</p><p title="II-II q. 24 a. 5 arg. 3"><a name="39822"><span class="ref">[39822] IIª-IIae q. 24 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, augere caritatem ad Deum pertinet, sicut et ipsam creare, secundum illud II ad Cor. IX, <i>augebit incrementa frugum iustitiae vestrae</i>. Sed Deus primo infundendo caritatem aliquid facit in anima quod ibi prius non erat. Ergo etiam augendo caritatem aliquid ibi facit quod prius non erat. Ergo caritas augetur per additionem.</p><p title="II-II q. 24 a. 5 s. c."><a name="39823"><span class="ref">[39823] IIª-IIae q. 24 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod caritas est forma simplex. Simplex autem simplici additum non facit aliquid maius, ut probatur in VI Physic. Ergo caritas non augetur per additionem.</p><p title="II-II q. 24 a. 5 co."><a name="39824"><span class="ref">[39824] IIª-IIae q. 24 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod omnis additio est alicuius ad aliquid. Unde in omni additione oportet saltem praeintelligere distinctionem eorum quorum unum additur alteri, ante ipsam additionem. Si igitur caritas addatur caritati, oportet praesupponi caritatem additam ut distinctam a caritate cui additur, non quidem ex necessitate secundum esse, sed saltem secundum intellectum. Posset enim Deus etiam quantitatem corporalem augere addendo aliquam magnitudinem non prius existentem, sed tunc creatam, quae quamvis prius non fuerit in rerum natura, habet tamen in se unde eius distinctio intelligi possit a quantitate cui additur. Si igitur caritas addatur caritati, oportet praesupponere, ad minus secundum intellectum, distinctionem unius caritatis ab alia. Distinctio autem in formis est duplex, una quidem secundum speciem; alia autem secundum numerum. Distinctio quidem secundum speciem in habitibus est secundum diversitatem obiectorum, distinctio vero secundum numerum est secundum diversitatem subiecti. Potest igitur contingere quod aliquis habitus per additionem augeatur dum extenditur ad quaedam obiecta ad quae prius se non extendebat, et sic augetur scientia geometriae in eo qui de novo incipit scire aliqua geometricalia quae prius nesciebat. Hoc autem non potest dici de caritate, quia etiam minima caritas se extendit ad omnia illa quae sunt ex caritate diligenda. Non ergo talis additio in augmento caritatis potest intelligi praesupposita distinctione secundum speciem caritatis additae ad eam cui superadditur. Relinquitur ergo, si fiat additio caritatis ad caritatem, quod hoc fit praesupposita distinctione secundum numerum, quae est secundum diversitatem subiectorum, sicut albedo augetur per hoc quod album additur albo, quamvis hoc augmento non fiat aliquid magis album. Sed hoc in proposito dici non potest. Quia subiectum caritatis non est nisi mens rationalis, unde tale caritatis augmentum fieri non posset nisi per hoc quod una mens rationalis alteri adderetur, quod est impossibile. Quamvis etiam si esset possibile tale augmentum, faceret maiorem diligentem, non autem magis diligentem. Relinquitur ergo quod nullo modo caritas augeri potest per additionem caritatis ad caritatem, sicut quidam ponunt. Sic ergo caritas augetur solum per hoc quod subiectum magis ac magis participat caritatem, idest secundum quod magis reducitur in actum illius et magis subditur illi. Hic enim est modus augmenti proprius cuiuslibet formae quae intenditur, eo quod esse huiusmodi formae totaliter consistit in eo quod inhaeret susceptibili. Et ideo, cum magnitudo rei consequitur esse ipsius, formam esse maiorem hoc est eam magis inesse susceptibili, non autem aliam formam advenire. Hoc enim esset si forma haberet aliquam quantitatem ex seipsa, non per comparationem ad subiectum. Sic igitur et caritas augetur per hoc quod intenditur in subiecto, et hoc est ipsam augeri secundum essentiam, non autem per hoc quod caritas addatur caritati.</p><p title="II-II q. 24 a. 5 ad 1"><a name="39825"><span class="ref">[39825] IIª-IIae q. 24 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod quantitas corporalis habet aliquid inquantum est quantitas; et aliquid inquantum est forma accidentalis. Inquantum est quantitas, habet quod sit distinguibilis secundum situm vel secundum numerum. Et ideo hoc modo consideratur augmentum magnitudinis per additionem; ut patet in animalibus. Inquantum vero est forma accidentalis, est distinguibilis solum secundum subiectum. Et secundum hoc habet proprium augmentum, sicut et aliae formae accidentales, per modum intensionis eius in subiecto, sicut patet in his quae rarefiunt, ut probat philosophus, in IV Physic. Et similiter etiam scientia habet quantitatem, inquantum est habitus, ex parte obiectorum. Et sic augetur per additionem, inquantum aliquis plura cognoscit. Habet etiam quantitatem, inquantum est quaedam forma accidentalis, ex eo quod inest subiecto. Et secundum hoc augetur in eo qui certius eadem scibilia cognoscit nunc quam prius. Similiter etiam et caritas habet duplicem quantitatem. Sed secundum eam quae est ex parte obiecti, non augetur, ut dictum est. Unde relinquitur quod per solam intensionem augeatur.</p><p title="II-II q. 24 a. 5 ad 2"><a name="39826"><span class="ref">[39826] IIª-IIae q. 24 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod additio luminis ad lumen potest intelligi in aere propter diversitatem luminarium causantium lumen. Sed talis distinctio non habet locum in proposito, quia non est nisi unum luminare influens lumen caritatis.</p><p title="II-II q. 24 a. 5 ad 3"><a name="39827"><span class="ref">[39827] IIª-IIae q. 24 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod infusio caritatis importat quandam mutationem secundum habere caritatem et non habere, et ideo oportet quod aliquid adveniat quod prius non infuit. Sed augmentatio caritatis importat mutationem secundum minus aut magis habere. Et ideo non oportet quod aliquid insit quod prius non infuerit, sed quod magis insit quod prius minus inerat. Et hoc est quod facit Deus caritatem augendo, scilicet quod magis insit, et quod perfectius similitudo spiritus sancti participetur in anima.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="II-II q. 24 a. 6 arg. 1"><a name="39828"><span class="ref">[39828] IIª-IIae q. 24 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod quolibet actu caritatis caritas augeatur. Quod enim potest id quod maius est, potest id quod minus est. Sed quilibet actus caritatis meretur vitam aeternam, quae maius est quam simplex caritatis augmentum, quia vita aeterna includit caritatis perfectionem. Ergo multo magis quilibet actus caritatis caritatem auget.</p><p title="II-II q. 24 a. 6 arg. 2"><a name="39829"><span class="ref">[39829] IIª-IIae q. 24 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, sicuti habitus virtutum acquisitarum generatur ex actibus, ita etiam augmentum caritatis causatur per actus caritatis. Sed quilibet actus virtuosus operatur ad virtutis generationem. Ergo etiam quilibet actus caritatis operatur ad caritatis augmentum.</p><p title="II-II q. 24 a. 6 arg. 3"><a name="39830"><span class="ref">[39830] IIª-IIae q. 24 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, Gregorius dicit quod in via Dei stare retrocedere est. Sed nullus, dum movetur actu caritatis, retrocedit. Ergo quicumque movetur actu caritatis, procedit in via Dei. Ergo quolibet actu caritatis caritas augetur.</p><p title="II-II q. 24 a. 6 s. c."><a name="39831"><span class="ref">[39831] IIª-IIae q. 24 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod effectus non excedit virtutem causae. Sed quandoque aliquis actus caritatis cum aliquo tepore vel remissione emittitur. Non ergo perducit ad excellentiorem caritatem, sed magis disponit ad minorem.</p><p title="II-II q. 24 a. 6 co."><a name="39832"><span class="ref">[39832] IIª-IIae q. 24 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod augmentum spirituale caritatis quodammodo simile est augmento corporali. Augmentum autem corporale in animalibus et plantis non est motus continuus, ita scilicet quod, si aliquid tantum augetur in tanto tempore, necesse sit quod proportionaliter in qualibet parte illius temporis aliquid augeatur, sicut contingit in motu locali, sed per aliquod tempus natura operatur disponens ad augmentum et nihil augens actu, et postmodum producit in effectum id ad quod disposuerat, augendo animal vel plantam in actu. Ita etiam non quolibet actu caritatis caritas actu augetur, sed quilibet actus caritatis disponit ad caritatis augmentum, inquantum ex uno actu caritatis homo redditur promptior iterum ad agendum secundum caritatem; et, habilitate crescente, homo prorumpit in actum ferventiorem dilectionis, quo conetur ad caritatis profectum; et tunc caritas augetur in actu.</p><p title="II-II q. 24 a. 6 ad 1"><a name="39833"><span class="ref">[39833] IIª-IIae q. 24 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod quilibet actus caritatis meretur vitam aeternam, non quidem statim exhibendam, sed suo tempore. Similiter etiam quilibet actus caritatis meretur caritatis augmentum, non tamen statim augetur, sed quando aliquis conatur ad huiusmodi augmentum.</p><p title="II-II q. 24 a. 6 ad 2"><a name="39834"><span class="ref">[39834] IIª-IIae q. 24 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod etiam in generatione virtutis acquisitae non quilibet actus complet generationem virtutis, sed quilibet operatur ad eam ut disponens, et ultimus, qui est perfectior, agens in virtute omnium praecedentium, reducit eam in actum. Sicut etiam est in multis guttis cavantibus lapidem.</p><p title="II-II q. 24 a. 6 ad 3"><a name="39835"><span class="ref">[39835] IIª-IIae q. 24 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod in via Dei procedit aliquis non solum dum actu caritas eius augetur, sed etiam dum disponitur ad augmentum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 7</h3><p title="II-II q. 24 a. 7 arg. 1"><a name="39836"><span class="ref">[39836] IIª-IIae q. 24 a. 7 arg. 1</span></a> Ad septimum sic proceditur. Videtur quod caritas non augeatur in infinitum. Omnis enim motus est ad aliquem finem et terminum, ut dicitur in II Metaphys. Sed augmentum caritatis est quidam motus. Ergo tendit ad aliquem finem et terminum. Non ergo caritas in infinitum augetur.</p><p title="II-II q. 24 a. 7 arg. 2"><a name="39837"><span class="ref">[39837] IIª-IIae q. 24 a. 7 arg. 2</span></a> Praeterea, nulla forma excedit capacitatem sui subiecti. Sed capacitas creaturae rationalis, quae est subiectum caritatis, est finita. Ergo caritas in infinitum augeri non potest.</p><p title="II-II q. 24 a. 7 arg. 3"><a name="39838"><span class="ref">[39838] IIª-IIae q. 24 a. 7 arg. 3</span></a> Praeterea, omne finitum per continuum augmentum potest pertingere ad quantitatem alterius finiti quantumcumque maioris, nisi forte id quod accrescit per augmentum semper sit minus et minus; sicut philosophus dicit, in III Physic., quod si uni lineae addatur quod subtrahitur ab alia linea quae in infinitum dividitur, in infinitum additione facta, nunquam pertingetur ad quandam determinatam quantitatem quae est composita ex duabus lineis, scilicet divisa et ea cui additur quod ex alia subtrahitur. Quod in proposito non contingit, non enim necesse est ut secundum caritatis augmentum sit minus quam prius; sed magis probabile est quod sit aequale aut maius. Cum ergo caritas patriae sit quiddam finitum, si caritas viae in infinitum augeri potest, sequitur quod caritas viae possit adaequare caritatem patriae, quod est inconveniens. Non ergo caritas viae in infinitum potest augeri.</p><p title="II-II q. 24 a. 7 s. c."><a name="39839"><span class="ref">[39839] IIª-IIae q. 24 a. 7 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, ad Philipp. III. <i>Non quod iam acceperim, aut iam perfectus sim, sequor autem si quo modo comprehendam</i>. Ubi dicit Glossa, <i>nemo fidelium, etsi multum profecerit, dicat, sufficit mihi. Qui enim hoc dicit, exit de via ante finem</i>. Ergo semper in via caritas potest magis ac magis augeri.</p><p title="II-II q. 24 a. 7 co."><a name="39840"><span class="ref">[39840] IIª-IIae q. 24 a. 7 co.</span></a> Respondeo dicendum quod terminus augmento alicuius formae potest praefigi tripliciter. Uno modo, ex ratione ipsius formae, quae habet terminatam mensuram, ad quam cum perventum fuerit, non potest ultra procedi in forma, sed si ultra processum fuerit, pervenietur ad aliam formam, sicut patet in pallore, cuius terminos per continuam alterationem aliquis transit, vel ad albedinem vel ad nigredinem perveniens. Alio modo, ex parte agentis, cuius virtus non se extendit ad ulterius augendum formam in subiecto. Tertio, ex parte subiecti, quod non est capax amplioris perfectionis. Nullo autem istorum modorum imponitur terminus augmento caritatis in statu viae. Ipsa enim caritas secundum rationem propriae speciei terminum augmenti non habet, est enim participatio quaedam infinitae caritatis, quae est spiritus sanctus. Similiter etiam causa augens caritatem est infinitae virtutis, scilicet Deus. Similiter etiam ex parte subiecti terminus huic augmento praefigi non potest, quia semper, caritate excrescente, superexcrescit habilitas ad ulterius augmentum. Unde relinquitur quod caritatis augmento nullus terminus praefigi possit in hac vita.</p><p title="II-II q. 24 a. 7 ad 1"><a name="39841"><span class="ref">[39841] IIª-IIae q. 24 a. 7 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod augmentum caritatis est ad aliquem finem, sed ille finis non est in hac vita, sed in futura.</p><p title="II-II q. 24 a. 7 ad 2"><a name="39842"><span class="ref">[39842] IIª-IIae q. 24 a. 7 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod capacitas creaturae spiritualis per caritatem augetur, quia per ipsam cor dilatatur, secundum illud II ad Cor. VI, <i>cor nostrum dilatatum est</i>. Et ideo adhuc ulterius manet habilitas ad maius augmentum.</p><p title="II-II q. 24 a. 7 ad 3"><a name="39843"><span class="ref">[39843] IIª-IIae q. 24 a. 7 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ratio illa procedit in his quae habent quantitatem eiusdem rationis, non autem in his quae habent diversam rationem quantitatis; sicut linea, quantumcumque crescat, non attingit quantitatem superficiei. Non est autem eadem ratio quantitatis caritatis viae, quae sequitur cognitionem fidei, et caritatis patriae, quae sequitur visionem apertam. Unde ratio non sequitur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 8</h3><p title="II-II q. 24 a. 8 arg. 1"><a name="39844"><span class="ref">[39844] IIª-IIae q. 24 a. 8 arg. 1</span></a> Ad octavum sic proceditur. Videtur quod caritas in hac vita non possit esse perfecta. Maxime enim haec perfectio in apostolis fuisset. Sed in eis non fuit, dicit enim apostolus, ad Philipp. III, <i>non quod iam conprehenderim aut perfectus sim</i>. Ergo caritas in hac vita perfecta esse non potest.</p><p title="II-II q. 24 a. 8 arg. 2"><a name="39845"><span class="ref">[39845] IIª-IIae q. 24 a. 8 arg. 2</span></a> Praeterea, Augustinus dicit, in libro octoginta trium quaest., quod <i>nutrimentum caritatis est diminutio cupiditatis; perfectio, nulla cupiditas</i>. Sed hoc non potest esse in hac vita, in qua sine peccato vivere non possumus, secundum illud I Ioan. I, <i>si dixerimus quia peccatum non habemus, nos ipsos seducimus</i>, omne autem peccatum ex aliqua inordinata cupiditate procedit. Ergo in hac vita caritas perfecta esse non potest.</p><p title="II-II q. 24 a. 8 arg. 3"><a name="39846"><span class="ref">[39846] IIª-IIae q. 24 a. 8 arg. 3</span></a> Praeterea, illud quod iam perfectum est non habet ulterius crescere. Sed caritas in hac vita semper potest augeri, ut dictum est. Ergo caritas in hac vita non potest esse perfecta.</p><p title="II-II q. 24 a. 8 s. c."><a name="39847"><span class="ref">[39847] IIª-IIae q. 24 a. 8 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, super Prim. Canonic. Ioan., <i>caritas cum fuerit roborata, perficitur, cum ad perfectionem pervenerit, dicit, cupio dissolvi et esse cum Christo</i>. Sed hoc possibile est in hac vita, sicut in Paulo fuit. Ergo caritas in hac vita potest esse perfecta.</p><p title="II-II q. 24 a. 8 co."><a name="39848"><span class="ref">[39848] IIª-IIae q. 24 a. 8 co.</span></a> Respondeo dicendum quod perfectio caritatis potest intelligi dupliciter, uno modo, ex parte diligibilis; alio modo, ex parte diligentis. Ex parte quidem diligibilis perfecta est caritas ut diligatur aliquid quantum diligibile est. Deus autem tantum diligibilis est quantum bonus est. Bonitas autem eius est infinita. Unde infinite diligibilis est. Nulla autem creatura potest eum diligere infinite, cum quaelibet virtus creata sit finita. Unde per hunc modum nullius creaturae caritas potest esse perfecta, sed solum caritas Dei, qua seipsum diligit. Ex parte vero diligentis caritas dicitur perfecta quando aliquis secundum totum suum posse diligit. Quod quidem contingit tripliciter. Uno modo, sic quod totum cor hominis actualiter semper feratur in Deum. Et haec est perfectio caritatis patriae, quae non est possibilis in hac vita, in qua impossibile est, propter humanae vitae infirmitatem, semper actu cogitare de Deo et moveri dilectione ad ipsum. Alio modo, ut homo studium suum deputet ad vacandum Deo et rebus divinis, praetermissis aliis nisi quantum necessitas praesentis vitae requirit. Et ista est perfectio caritatis quae est possibilis in via, non tamen est communis omnibus caritatem habentibus. Tertio modo, ita quod habitualiter aliquis totum cor suum ponat in Deo, ita scilicet quod nihil cogitet vel velit quod sit divinae dilectioni contrarium. Et haec perfectio est communis omnibus caritatem habentibus.</p><p title="II-II q. 24 a. 8 ad 1"><a name="39849"><span class="ref">[39849] IIª-IIae q. 24 a. 8 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod apostolus negat de se perfectionem patriae. Unde Glossa ibi dicit quod <i>perfectus erat viator, sed nondum ipsius itineris perfectione perventor</i>.</p><p title="II-II q. 24 a. 8 ad 2"><a name="39850"><span class="ref">[39850] IIª-IIae q. 24 a. 8 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod hoc dicitur propter peccata venialia. Quae non contrariantur habitui caritatis, sed actui, et ita non repugnant perfectioni viae, sed perfectioni patriae.</p><p title="II-II q. 24 a. 8 ad 3"><a name="39851"><span class="ref">[39851] IIª-IIae q. 24 a. 8 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod perfectio viae non est perfectio simpliciter. Et ideo semper habet quo crescat.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 9</h3><p title="II-II q. 24 a. 9 arg. 1"><a name="39852"><span class="ref">[39852] IIª-IIae q. 24 a. 9 arg. 1</span></a> Ad nonum sic proceditur. Videtur quod inconvenienter distinguantur tres gradus caritatis, scilicet caritas incipiens, proficiens et perfecta. Inter principium enim caritatis et eius ultimam perfectionem sunt multi gradus medii. Non ergo unum solum medium debuit poni.</p><p title="II-II q. 24 a. 9 arg. 2"><a name="39853"><span class="ref">[39853] IIª-IIae q. 24 a. 9 arg. 2</span></a> Praeterea, statim cum caritas incipit esse, incipit etiam proficere non ergo debet distingui caritas proficiens a caritate incipiente.</p><p title="II-II q. 24 a. 9 arg. 3"><a name="39854"><span class="ref">[39854] IIª-IIae q. 24 a. 9 arg. 3</span></a> Praeterea, quantumcumque aliquis habeat in hoc mundo caritatem perfectam, potest etiam eius caritas augeri, ut dictum est. Sed caritatem augeri est ipsam proficere. Ergo caritas perfecta non debet distingui a caritate proficiente. Inconvenienter igitur praedicti tres gradus caritatis assignantur.</p><p title="II-II q. 24 a. 9 s. c."><a name="39855"><span class="ref">[39855] IIª-IIae q. 24 a. 9 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, super Prim. Canonic. Ioan., <i>caritas cum fuerit nata, nutritur</i>, quod pertinet ad incipientes; <i>cum fuerit nutrita, roboratur</i>, quod pertinet ad proficientes; <i>cum fuerit roborata, perficitur</i>, quod pertinet ad perfectos. Ergo est triplex gradus caritatis.</p><p title="II-II q. 24 a. 9 co."><a name="39856"><span class="ref">[39856] IIª-IIae q. 24 a. 9 co.</span></a> Respondeo dicendum quod spirituale augmentum caritatis considerari potest quantum ad aliquid simile corporali hominis augmento. Quod quidem quamvis in plurimas partes distingui possit, habet tamen aliquas determinatas distinctiones secundum determinatas actiones vel studia ad quae homo perducitur per augmentum, sicut infantilis aetas dicitur antequam habeat usum rationis; postea autem distinguitur alius status hominis quando iam incipit loqui et ratione uti; iterum tertius status eius est pubertatis, quando iam incipit posse generare; et sic inde quousque perveniatur ad perfectum. Ita etiam et diversi gradus caritatis distinguuntur secundum diversa studia ad quae homo perducitur per caritatis augmentum. Nam primo quidem incumbit homini studium principale ad recedendum a peccato et resistendum concupiscentiis eius, quae in contrarium caritatis movent. Et hoc pertinet ad incipientes, in quibus caritas est nutrienda vel fovenda ne corrumpatur. Secundum autem studium succedit, ut homo principaliter intendat ad hoc quod in bono proficiat. Et hoc studium pertinet ad proficientes, qui ad hoc principaliter intendunt ut in eis caritas per augmentum roboretur. Tertium autem studium est ut homo ad hoc principaliter intendat ut Deo inhaereat et eo fruatur. Et hoc pertinet ad perfectos, qui cupiunt dissolvi et esse cum Christo. Sicut etiam videmus in motu corporali quod primum est recessus a termino; secundum autem est appropinquatio ad alium terminum; tertium autem quies in termino.</p><p title="II-II q. 24 a. 9 ad 1"><a name="39857"><span class="ref">[39857] IIª-IIae q. 24 a. 9 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod omnis illa determinata distinctio quae potest accipi in augmento caritatis, comprehenditur sub istis tribus quae dicta sunt. Sicut etiam omnis divisio continuorum comprehenditur sub tribus his, principio, medio et fine; ut philosophus dicit, in I de caelo.</p><p title="II-II q. 24 a. 9 ad 2"><a name="39858"><span class="ref">[39858] IIª-IIae q. 24 a. 9 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod illis in quibus caritas incipit, quamvis proficiant, principalior tamen cura imminet ut resistant peccatis, quorum impugnatione inquietantur. Sed postea, hanc impugnationem minus sentientes, iam quasi securius ad profectum intendunt; ex una tamen parte facientes opus, et ex alia parte habentes manum ad gladium, ut dicitur in Esdra de aedificatoribus Ierusalem.</p><p title="II-II q. 24 a. 9 ad 3"><a name="39859"><span class="ref">[39859] IIª-IIae q. 24 a. 9 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod perfecti etiam in caritate proficiunt, sed non est ad hoc principalis eorum cura, sed iam eorum studium circa hoc maxime versatur ut Deo inhaereant. Et quamvis hoc etiam quaerant et incipientes et proficientes, tamen magis sentiunt circa alia sollicitudinem, incipientes quidem de vitatione peccatorum, proficientes vero de profectu virtutum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 10</h3><p title="II-II q. 24 a. 10 arg. 1"><a name="39860"><span class="ref">[39860] IIª-IIae q. 24 a. 10 arg. 1</span></a> Ad decimum sic proceditur. Videtur quod caritas possit diminui. Contraria enim nata sunt fieri circa idem. Sed diminutio et augmentum sunt contraria. Cum igitur caritas augeatur, ut dictum est supra, videtur quod etiam possit diminui.</p><p title="II-II q. 24 a. 10 arg. 2"><a name="39861"><span class="ref">[39861] IIª-IIae q. 24 a. 10 arg. 2</span></a> Praeterea, Augustinus, X Confess., ad Deum loquens, dicit, <i>minus te amat qui tecum aliquid amat</i>. Et in libro octogintatrium quaest. dicit quod <i>nutrimentum caritatis est diminutio cupiditatis</i>, ex quo videtur quod etiam e converso augmentum cupiditatis sit diminutio caritatis. Sed cupiditas, qua amatur aliquid aliud quam Deus, potest in homine crescere. Ergo caritas potest diminui.</p><p title="II-II q. 24 a. 10 arg. 3"><a name="39862"><span class="ref">[39862] IIª-IIae q. 24 a. 10 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut Augustinus dicit, VIII super Gen. ad Litt., <i>non ita Deus operatur hominem iustum iustificando eum, ut, si abscesserit, maneat in absente quod fecit</i>, ex quo potest accipi quod eodem modo Deus operatur in homine caritatem eius conservando, quo operatur primo ei caritatem infundendo. Sed in prima caritatis infusione minus se praeparanti Deus minorem caritatem infundit. Ergo etiam in conservatione caritatis minus se praeparanti minorem caritatem conservat. Potest ergo caritas diminui.</p><p title="II-II q. 24 a. 10 s. c."><a name="39863"><span class="ref">[39863] IIª-IIae q. 24 a. 10 s. c.</span></a> Sed contra est quod caritas in Scriptura igni comparatur, secundum illud Cant. VIII, lampades eius, scilicet caritatis, lampades ignis atque flammarum. Sed ignis, quandiu manet, semper ascendit. Ergo caritas, quandiu manet, ascendere potest; sed descendere, idest diminui, non potest.</p><p title="II-II q. 24 a. 10 co."><a name="39864"><span class="ref">[39864] IIª-IIae q. 24 a. 10 co.</span></a> Respondeo dicendum quod quantitas caritatis quam habet in comparatione ad obiectum proprium, minui non potest, sicut nec augeri, ut supra dictum est. Sed cum augeatur secundum quantitatem quam habet per comparationem ad subiectum, hic oportet considerare utrum ex hac parte diminui possit. Si autem diminuatur, oportet quod vel diminuatur per aliquem actum; vel per solam cessationem ab actu. Per cessationem quidem ab actu diminuuntur virtutes ex actibus acquisitae, et quandoque etiam corrumpuntur, ut supra dictum est, unde de amicitia philosophus dicit, in VIII Ethic., quod <i>multas amicitias inappellatio solvit</i>, idest non appellare amicum vel non colloqui ei. Sed hoc ideo est quia conservatio uniuscuiusque rei dependet ex sua causa; causa autem virtutis acquisitae est actus humanus; unde, cessantibus humanis actibus, virtus acquisita diminuitur et tandem totaliter corrumpitur. Sed hoc in caritate locum non habet, quia caritas non causatur ab humanis actibus, sed solum a Deo, ut supra dictum est. Unde relinquitur quod etiam cessante actu, propter hoc nec diminuitur nec corrumpitur, si desit peccatum in ipsa cessatione. Relinquitur ergo quod diminutio caritatis non possit causari nisi vel a Deo, vel ab aliquo peccato. A Deo quidem non causatur aliquis defectus in nobis nisi per modum poenae, secundum quod subtrahit gratiam in poenam peccati. Unde nec ei competit diminuere caritatem nisi per modum poenae. Poena autem debetur peccato. Unde relinquitur quod, si caritas diminuatur, quod causa diminutionis eius sit peccatum, vel effective vel meritorie. Neutro autem modo peccatum mortale diminuit caritatem, sed totaliter corrumpit ipsam, et effective, quia omne peccatum mortale contrariatur caritati, ut infra dicetur; et etiam meritorie, quia qui peccando mortaliter aliquid contra caritatem agit, dignum est ut Deus ei subtrahat caritatem. Similiter etiam nec per peccatum veniale caritas diminui potest, neque effective, neque meritorie. Effective quidem non, quia ad ipsam caritatem non attingit. Caritas enim est circa finem ultimum, veniale autem peccatum est quaedam inordinatio circa ea quae sunt ad finem. Non autem diminuitur amor finis ex hoc quod aliquis inordinationem aliquam committit circa ea quae sunt ad finem, sicut aliquando contingit quod aliqui infirmi, multum amantes sanitatem, inordinate tamen se habent circa diaetae observationem; sicut etiam et in speculativis falsae opiniones circa ea quae deducuntur ex principiis, non diminuunt certitudinem principiorum. Similiter etiam veniale peccatum non meretur diminutionem caritatis. Cum enim aliquis delinquit in minori, non meretur detrimentum pati in maiori. Deus enim non plus se avertit ab homine quam homo se avertit ab ipso. Unde qui inordinate se habet circa ea quae sunt ad finem, non meretur detrimentum pati in caritate, per quam ordinatur ad ultimum finem. Unde consequens est quod caritas nullo modo diminui possit, directe loquendo. Potest tamen indirecte dici diminutio caritatis dispositio ad corruptionem ipsius, quae fit vel per peccata venialia; vel etiam per cessationem ab exercitio operum caritatis.</p><p title="II-II q. 24 a. 10 ad 1"><a name="39865"><span class="ref">[39865] IIª-IIae q. 24 a. 10 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod contraria sunt circa idem quando subiectum aequaliter se habet ad utrumque contrariorum. Sed caritas non eodem modo se habet ad augmentum et diminutionem, potest enim habere causam augentem, sed non potest habere causam minuentem, sicut dictum est. Unde ratio non sequitur.</p><p title="II-II q. 24 a. 10 ad 2"><a name="39866"><span class="ref">[39866] IIª-IIae q. 24 a. 10 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod duplex est cupiditas. Una quidem qua finis in creaturis constituitur. Et haec totaliter mortificat caritatem, cum sit venenum ipsius, ut Augustinus dicit ibidem. Et hoc facit quod Deus minus ametur, scilicet quam debet amari ex caritate, non quidem caritatem diminuendo, sed eam totaliter tollendo. Et sic intelligendum est quod dicitur, <i>minus te amat qui tecum aliquid amat</i>, subditur enim, quod <i>non propter te amat</i>. Quod non contingit in peccato veniali, sed solum in mortali, quod enim amatur in peccato veniali, propter Deum amatur habitu, etsi non actu. Est autem alia cupiditas venialis peccati, quae semper diminuitur per caritatem, sed tamen talis cupiditas caritatem diminuere non potest, ratione iam dicta.</p><p title="II-II q. 24 a. 10 ad 3"><a name="39867"><span class="ref">[39867] IIª-IIae q. 24 a. 10 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod in infusione caritatis requiritur motus liberi arbitrii, sicut supra dictum est. Et ideo illud quod diminuit intensionem liberi arbitrii, dispositive operatur ad hoc quod caritas infundenda sit minor. Sed ad conservationem caritatis non requiritur motus liberi arbitrii, alioquin non remaneret in dormientibus. Unde per impedimentum intensionis motus liberi arbitrii non diminuitur caritas.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 11</h3><p title="II-II q. 24 a. 11 arg. 1"><a name="39868"><span class="ref">[39868] IIª-IIae q. 24 a. 11 arg. 1</span></a> Ad undecimum sic proceditur. Videtur quod caritas semel habita non possit amitti. Si enim amittitur, non amittitur nisi propter peccatum. Sed ille qui habet caritatem non potest peccare. Dicitur enim I Ioan. III, <i>omnis enim qui natus est ex Deo, peccatum non facit, quia semen ipsius in eo manet, et non potest peccare, quoniam ex Deo natus est</i>. Caritatem autem non habent nisi filii Dei, <i>ipsa enim est quae distinguit inter filios regni et filios perditionis</i>, ut Augustinus dicit, in XV de Trin. Ergo ille qui habet caritatem non potest eam amittere.</p><p title="II-II q. 24 a. 11 arg. 2"><a name="39869"><span class="ref">[39869] IIª-IIae q. 24 a. 11 arg. 2</span></a> Praeterea, Augustinus dicit, in VIII de Trin., quod <i>dilectio, si non est vera, dilectio dicenda non est</i>. Sed sicut ipse dicit in Epist. ad Iulianum comitem, <i>caritas quae deseri potest, nunquam vera fuit</i>. Ergo neque caritas fuit. Si ergo caritas semel habeatur, nunquam amittitur.</p><p title="II-II q. 24 a. 11 arg. 3"><a name="39870"><span class="ref">[39870] IIª-IIae q. 24 a. 11 arg. 3</span></a> Praeterea, Gregorius dicit, in homilia Pentecostes, quod <i>amor Dei magna operatur, si est, si desinit operari, caritas non est</i>. Sed nullus magna operando amittit caritatem. Ergo, si caritas insit, amitti non potest.</p><p title="II-II q. 24 a. 11 arg. 4"><a name="39871"><span class="ref">[39871] IIª-IIae q. 24 a. 11 arg. 4</span></a> Praeterea, liberum arbitrium non inclinatur ad peccatum nisi per aliquod motivum ad peccandum. Sed caritas excludit omnia motiva ad peccandum, et amorem sui, et cupiditatem, et quidquid aliud huiusmodi est. Ergo caritas amitti non potest.</p><p title="II-II q. 24 a. 11 s. c."><a name="39872"><span class="ref">[39872] IIª-IIae q. 24 a. 11 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Apoc. II, <i>habeo adversum te pauca, quod caritatem primam reliquisti</i>.</p><p title="II-II q. 24 a. 11 co."><a name="39873"><span class="ref">[39873] IIª-IIae q. 24 a. 11 co.</span></a> Respondeo dicendum quod per caritatem spiritus sanctus in nobis habitat, ut ex supradictis patet. Tripliciter ergo possumus considerare caritatem. Uno modo, ex parte spiritus sancti moventis animam ad diligendum Deum. Et ex hac parte caritas impeccabilitatem habet ex virtute spiritus sancti, qui infallibiliter operatur quodcumque voluerit. Unde impossibile est haec duo simul esse vera, quod spiritus sanctus aliquem velit movere ad actum caritatis, et quod ipse caritatem amittat peccando, nam donum perseverantiae computatur inter <i>beneficia Dei quibus certissime liberantur quicumque liberantur</i>, ut Augustinus dicit, in libro de Praed. Sanct. Alio modo potest considerari caritas secundum propriam rationem. Et sic caritas non potest nisi illud quod pertinet ad caritatis rationem. Unde caritas nullo modo potest peccare, sicut nec calor potest infrigidare; et sicut etiam iniustitia non potest bonum facere, ut Augustinus dicit, in libro de Serm. Dom. in monte. Tertio modo potest considerari caritas ex parte subiecti, quod est vertibile secundum arbitrii libertatem. Potest autem attendi comparatio caritatis ad hoc subiectum et secundum universalem rationem qua comparatur forma ad materiam; et secundum specialem rationem qua comparatur habitus ad potentiam. Est autem de ratione formae quod sit in subiecto amissibiliter quando non replet totam potentialitatem materiae, sicut patet in formis generabilium et corruptibilium. Quia materia horum sic recipit unam formam quod remanet in ea potentia ad aliam formam, quasi non repleta tota materiae potentialitate per unam formam; et ideo una forma potest amitti per acceptionem alterius. Sed forma corporis caelestis, quia replet totam materiae potentialitatem, ita quod non remanet in ea potentia ad aliam formam, inamissibiliter inest. Sic igitur caritas patriae, quia replet totam potentialitatem rationalis mentis, inquantum scilicet omnis actualis motus eius fertur in Deum, inamissibiliter habetur. Caritas autem viae non sic replet potentialitatem sui subiecti, quia non semper actu fertur in Deum. Unde quando actu in Deum non fertur, potest aliquid occurrere per quod caritas amittatur. Habitui vero proprium est ut inclinet potentiam ad agendum quod convenit habitui inquantum facit id videri bonum quod ei convenit, malum autem quod ei repugnat. Sicut enim gustus diiudicat sapores secundum suam dispositionem, ita mens hominis diiudicat de aliquo faciendo secundum suam habitualem dispositionem, unde et philosophus dicit, in III Ethic., quod <i>qualis unusquisque est, talis finis videtur ei</i>. Ibi ergo caritas inamissibiliter habetur, ubi id quod convenit caritati non potest videri nisi bonum, scilicet in patria, ubi Deus videtur per essentiam, quae est ipsa essentia bonitatis. Et ideo caritas patriae amitti non potest. Caritas autem viae, in cuius statu non videtur ipsa Dei essentia, quae est essentia bonitatis, potest amitti.</p><p title="II-II q. 24 a. 11 ad 1"><a name="39874"><span class="ref">[39874] IIª-IIae q. 24 a. 11 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod auctoritas illa loquitur secundum potestatem spiritus sancti, cuius conservatione a peccato immunes redduntur quos ipse movet quantum ipse voluerit.</p><p title="II-II q. 24 a. 11 ad 2"><a name="39875"><span class="ref">[39875] IIª-IIae q. 24 a. 11 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod caritas quae deseri potest ex ipsa ratione caritatis, vera caritas non est. Hoc enim esset si hoc in suo amore haberet, quod ad tempus amaret et postea amare desineret quod non esset verae dilectionis. Sed si caritas amittatur ex mutabilitate subiecti, contra propositum caritatis, quod in suo actu includitur; hoc non repugnat veritati caritatis.</p><p title="II-II q. 24 a. 11 ad 3"><a name="39876"><span class="ref">[39876] IIª-IIae q. 24 a. 11 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod amor Dei semper magna operatur in proposito, quod pertinet ad rationem caritatis. Non tamen semper magna operatur in actu, propter conditionem subiecti.</p><p title="II-II q. 24 a. 11 ad 4"><a name="39877"><span class="ref">[39877] IIª-IIae q. 24 a. 11 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod caritas, secundum rationem sui actus, excludit omne motivum ad peccandum. Sed quandoque contingit quod caritas actu non agit. Et tunc potest intervenire aliquod motivum ad peccandum, cui si consentiatur, caritas amittitur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 12</h3><p title="II-II q. 24 a. 12 arg. 1"><a name="39878"><span class="ref">[39878] IIª-IIae q. 24 a. 12 arg. 1</span></a> Ad duodecimum sic proceditur. Videtur quod caritas non amittatur per unum actum peccati mortalis. Dicit enim Origenes, in I Periarch., <i>si aliquando satietas capit aliquem ex his qui in summo perfectoque constiterint gradu, non arbitror quod ad subitum quis evacuetur aut decidat, sed paulatim ac per partes eum decidere necesse est</i>. Sed homo decidit caritatem amittens. Ergo caritas non amittitur per unum solum actum peccati mortalis.</p><p title="II-II q. 24 a. 12 arg. 2"><a name="39879"><span class="ref">[39879] IIª-IIae q. 24 a. 12 arg. 2</span></a> Praeterea, Leo Papa dicit, in Serm. de passione, alloquens Petrum, <i>vidit in te dominus non fidem victam, non dilectionem aversam, sed constantiam fuisse turbatam. Abundavit fletus, ubi non defecit affectus, et fons caritatis lavit verba formidinis</i>. Et ex hoc accepit Bernardus quod dixit <i>in Petro caritatem non fuisse extinctam, sed sopitam</i>. Sed Petrus, negando Christum, peccavit mortaliter. Ergo caritas non amittitur per unum actum peccati mortalis.</p><p title="II-II q. 24 a. 12 arg. 3"><a name="39880"><span class="ref">[39880] IIª-IIae q. 24 a. 12 arg. 3</span></a> Praeterea, caritas est fortior quam virtus acquisita. Sed habitus virtutis acquisitae non tollitur per unum actum peccati contrarium. Ergo multo minus caritas tollitur per unum actum peccati mortalis contrarium.</p><p title="II-II q. 24 a. 12 arg. 4"><a name="39881"><span class="ref">[39881] IIª-IIae q. 24 a. 12 arg. 4</span></a> Praeterea, caritas importat dilectionem Dei et proximi. Sed aliquis committens aliquod peccatum mortale retinet dilectionem Dei et proximi, ut videtur, inordinatio enim affectionis circa ea quae sunt ad finem non tollit amorem finis, ut supra dictum est. Ergo potest remanere caritas ad Deum, existente peccato mortali per inordinatam affectionem circa aliquod temporale bonum.</p><p title="II-II q. 24 a. 12 arg. 5"><a name="39882"><span class="ref">[39882] IIª-IIae q. 24 a. 12 arg. 5</span></a> Praeterea, virtutis theologicae obiectum est ultimus finis. Sed aliae virtutes theologicae, scilicet fides et spes, non excluduntur per unum actum peccati mortalis, immo remanent informes. Ergo etiam caritas potest remanere informis, etiam uno peccato mortali perpetrato.</p><p title="II-II q. 24 a. 12 s. c."><a name="39883"><span class="ref">[39883] IIª-IIae q. 24 a. 12 s. c.</span></a> Sed contra, per peccatum mortale fit homo dignus morte aeterna, secundum illud Rom. VI, <i>stipendia peccati mors</i>. Sed quilibet habens caritatem habet meritum vitae aeternae, dicitur enim Ioan. XIV, <i>si quis diligit me, diligetur a patre meo, et ego diligam eum, et manifestabo ei meipsum</i>; in qua quidem manifestatione vita aeterna consistit, secundum illud Ioan. XVII, <i>haec est vita aeterna, ut cognoscant te, verum Deum, et quem misisti, Iesum Christum</i>. Nullus autem potest esse simul dignus vita aeterna et morte aeterna. Ergo impossibile est quod aliquis habeat caritatem cum peccato mortali. Tollitur ergo caritas per unum actum peccati mortalis.</p><p title="II-II q. 24 a. 12 co."><a name="39884"><span class="ref">[39884] IIª-IIae q. 24 a. 12 co.</span></a> Respondeo dicendum quod unum contrarium per aliud contrarium superveniens tollitur. Quilibet autem actus peccati mortalis contrariatur caritati secundum propriam rationem, quae consistit in hoc quod Deus diligatur super omnia, et quod homo totaliter se illi subiiciat, omnia sua referendo in ipsum. Est igitur de ratione caritatis ut sic diligat Deum quod in omnibus velit se ei subiicere, et praeceptorum eius regulam in omnibus sequi, quidquid enim contrariatur praeceptis eius, manifeste contrariatur caritati. Unde de se habet quod caritatem excludere possit. Et si quidem caritas esset habitus acquisitus ex virtute subiecti dependens, non oporteret quod statim per unum actum contrarium tolleretur. Actus enim non directe contrariatur habitui, sed actui, conservatio autem habitus in subiecto non requirit continuitatem actus, unde ex superveniente contrario actu non statim habitus acquisitus excluditur. Sed caritas, cum sit habitus infusus, dependet ex actione Dei infundentis, qui sic se habet in infusione et conservatione caritatis sicut sol in illuminatione aeris, ut dictum est. Et ideo, sicut lumen statim cessaret esse in aere quod aliquod obstaculum poneretur illuminationi solis, ita etiam caritas statim deficit esse in anima quod aliquod obstaculum ponitur influentiae caritatis a Deo in animam. Manifestum est autem quod per quodlibet mortale peccatum, quod divinis praeceptis contrariatur, ponitur praedictae infusioni obstaculum, quia ex hoc ipso quod homo eligendo praefert peccatum divinae amicitiae, quae requirit ut Dei voluntatem sequamur, consequens est ut statim per unum actum peccati mortalis habitus caritatis perdatur. Unde et Augustinus dicit, VIII super Gen. ad Litt., quod <i>homo, Deo sibi praesente, illuminatur; absente autem, continuo tenebratur; a quo non locorum intervallis, sed voluntatis aversione disceditur</i>.</p><p title="II-II q. 24 a. 12 ad 1"><a name="39885"><span class="ref">[39885] IIª-IIae q. 24 a. 12 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod verbum Origenis potest uno modo sic intelligi quod homo qui est in statu perfecto non subito procedit in actum peccati mortalis, sed ad hoc disponitur per aliquam negligentiam praecedentem. Unde et peccata venialia dicuntur esse dispositio ad mortale, sicut supra dictum est. Sed tamen per unum actum peccati mortalis, si eum commiserit, decidit, caritate amissa. Sed quia ipse subdit, <i>si aliquis brevis lapsus acciderit, et cito resipiscat, non penitus ruere videtur</i>, potest aliter dici quod ipse intelligit eum penitus evacuari et decidere qui sic decidit ut ex malitia peccet. Quod non statim in viro perfecto a principio contingit.</p><p title="II-II q. 24 a. 12 ad 2"><a name="39886"><span class="ref">[39886] IIª-IIae q. 24 a. 12 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod caritas amittitur dupliciter. Uno modo, directe, per actualem contemptum. Et hoc modo Petrus caritatem non amisit. Alio modo, indirecte, quando committitur aliquod contrarium caritati propter aliquam passionem concupiscentiae vel timoris. Et hoc modo Petrus, contra caritatem faciens, caritatem amisit, sed eam cito recuperavit.</p><p title="II-II q. 24 a. 12 ad 4"><a name="39887"><span class="ref">[39887] IIª-IIae q. 24 a. 12 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod non quaelibet inordinatio affectionis quae est circa ea quae sunt ad finem, idest circa bona creata, constituit peccatum mortale, sed solum quando est talis inordinatio quae repugnat divinae voluntati. Et hoc directe contrariatur caritati, ut dictum est.</p><p title="II-II q. 24 a. 12 ad 5"><a name="39888"><span class="ref">[39888] IIª-IIae q. 24 a. 12 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod caritas importat unionem quandam ad Deum, non autem fides neque spes. Omne autem peccatum mortale consistit in aversione a Deo, ut supra dictum est. Et ideo omne peccatum mortale contrariatur caritati. Non autem omne peccatum mortale contrariatur fidei vel spei, sed quaedam determinata peccata, per quae habitus fidei et spei tollitur, sicut et per omne peccatum mortale habitus caritatis. Unde patet quod caritas non potest remanere informis, cum sit ultima forma virtutum, ex hoc quod respicit Deum in ratione finis ultimi, ut dictum est.</p></div></div><div class="centro"><br/> <p><a href="sth3017.html"><img alt="age retro" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageretro.gif"/></a> <a href="sth3025.html"><img alt="age ultra" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageultra.gif"/></a></p> <br/> <hr/> <br/> <address>© 2006 Fundación Tomás de Aquino quoad hanc editionem<br/> Iura omnia asservantur<br/> OCLC nr. <a style="text-decoration=none" href="http://worldcatlibraries.org/wcpa/oclc/49644264">49644264</a></address> </div></body> </html>