Mercurial > hg > Aquinas
view summa/latin/sth4016.html @ 53:d777cc3962f2
div-wrapped
| author | ht |
|---|---|
| date | Mon, 28 Dec 2009 13:00:58 +0000 |
| parents | 544e12f679ad |
| children | 03759e5c1080 |
line wrap: on
line source
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?> <!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "file:///c:/cygwin/usr/local/share/lib/xml/xhtml1-transitional.dtd"> <html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml" xml:lang="LA" lang="LA"> <head> <meta content="HTML Tidy for Windows (vers 1st February 2005), see www.w3.org" name="generator"/> <meta content="text/html; charset=us-ascii" http-equiv="Content-Type"/> <meta content="text/css" http-equiv="Content-Style-Type"/> <meta content="text/javascript" http-equiv="Content-Script-Type"/> <meta content="Thomas de Aquino, Summa Theologiae, Corpus Thomisticum" name="keywords"/> <meta content="Latin" name="language"/> <meta content="public" name="security"/> <meta content="ealarcon@unav.es" name="owner"/> <meta content="Enrique Alarcón" name="author"/> <meta content="" name="abstract"/> <link type="text/css" href="vscreen.css" media="screen" rel="stylesheet"/> <link type="text/css" href="vprint.css" media="print" rel="stylesheet"/> <title>Thomas de Aquino, Summa Theologiae, IIIª q. 16-26</title> </head> <body><a href="http://www.corpusthomisticum.org/"/><div class="tres">CORPUS THOMISTICUM</div><div class="uno">Sancti Thomae de Aquino</div><div class="uno">Summa Theologiae</div><div class="dos">tertia pars a quaestione XVI ad quaestionem XXVI</div><div class="centro"> <table summary="Imago" align="center"> <tr> <th><img align="middle" alt="Thomas de Aquino a Sassetta depictus" border="0" height="180" width="204" src="icons/bene180.jpg"/></th> </tr> </table> <br/> <span class="tres">Textum Leoninum Romae 1903 editum<br/> ac automato translatum a Roberto Busa SJ in taenias magneticas<br/> denuo recognovit Enrique Alarcón atque instruxit<br/> <br/></span><br/> <hr/> <br/> <p><a href="sth4002.html"><img alt="age retro" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageretro.gif"/></a> <a href="sth4027.html"><img alt="age ultra" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageultra.gif"/></a></p> <script type="text/javascript" language="JavaScript"> // <!-- // original code by Bill Trefzger 12/12/96; revised by Enrique Alarcon 12/9/2000 function go(){if(document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value !="none"){location=document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value}} document.write('<FORM NAME="selecter"><SELECT NAME="select1">'); document.write('<OPTION VALUE="none">INDEX'); document.write('<OPTION VALUE="none">------------------------------------------------'); document.write('<OPTION VALUE="index.html">Corpus Thomisticum'); document.write('<OPTION VALUE="iopera.html">Opera omnia'); document.write('<OPTION VALUE="zbiblia.html">Bibliographia Thomistica'); document.write('<OPTION VALUE="none">------------------------------------------------'); document.write('<OPTION VALUE="#47555">III&ordf; q. 16 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#47556">III&ordf; q. 16 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47557">III&ordf; q. 16 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47558">III&ordf; q. 16 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47559">III&ordf; q. 16 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47560">III&ordf; q. 16 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47561">III&ordf; q. 16 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47562">III&ordf; q. 16 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47563">III&ordf; q. 16 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47564">III&ordf; q. 16 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47565">III&ordf; q. 16 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47566">III&ordf; q. 16 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47567">III&ordf; q. 16 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47568">III&ordf; q. 16 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47569">III&ordf; q. 16 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47570">III&ordf; q. 16 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47571">III&ordf; q. 16 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47572">III&ordf; q. 16 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47573">III&ordf; q. 16 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47574">III&ordf; q. 16 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47575">III&ordf; q. 16 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47576">III&ordf; q. 16 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47577">III&ordf; q. 16 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47578">III&ordf; q. 16 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47579">III&ordf; q. 16 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47580">III&ordf; q. 16 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47581">III&ordf; q. 16 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47582">III&ordf; q. 16 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47583">III&ordf; q. 16 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47584">III&ordf; q. 16 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47585">III&ordf; q. 16 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47586">III&ordf; q. 16 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47587">III&ordf; q. 16 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47588">III&ordf; q. 16 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47589">III&ordf; q. 16 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47590">III&ordf; q. 16 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47591">III&ordf; q. 16 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47592">III&ordf; q. 16 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47593">III&ordf; q. 16 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47594">III&ordf; q. 16 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47595">III&ordf; q. 16 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47596">III&ordf; q. 16 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47597">III&ordf; q. 16 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47598">III&ordf; q. 16 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47599">III&ordf; q. 16 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47600">III&ordf; q. 16 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47601">III&ordf; q. 16 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47602">III&ordf; q. 16 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47603">III&ordf; q. 16 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47604">III&ordf; q. 16 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47605">III&ordf; q. 16 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47606">III&ordf; q. 16 a. 7 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47607">III&ordf; q. 16 a. 7 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47608">III&ordf; q. 16 a. 7 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47609">III&ordf; q. 16 a. 7 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47610">III&ordf; q. 16 a. 7 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47611">III&ordf; q. 16 a. 7 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47612">III&ordf; q. 16 a. 7 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47613">III&ordf; q. 16 a. 7 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47614">III&ordf; q. 16 a. 7 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47615">III&ordf; q. 16 a. 7 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47616">III&ordf; q. 16 a. 8 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47617">III&ordf; q. 16 a. 8 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47618">III&ordf; q. 16 a. 8 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47619">III&ordf; q. 16 a. 8 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47620">III&ordf; q. 16 a. 8 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47621">III&ordf; q. 16 a. 8 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47622">III&ordf; q. 16 a. 8 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47623">III&ordf; q. 16 a. 8 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47624">III&ordf; q. 16 a. 9 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47625">III&ordf; q. 16 a. 9 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47626">III&ordf; q. 16 a. 9 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47627">III&ordf; q. 16 a. 9 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47628">III&ordf; q. 16 a. 9 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47629">III&ordf; q. 16 a. 9 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47630">III&ordf; q. 16 a. 9 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47631">III&ordf; q. 16 a. 9 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47632">III&ordf; q. 16 a. 10 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47633">III&ordf; q. 16 a. 10 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47634">III&ordf; q. 16 a. 10 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47635">III&ordf; q. 16 a. 10 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47636">III&ordf; q. 16 a. 10 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47637">III&ordf; q. 16 a. 10 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47638">III&ordf; q. 16 a. 10 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47639">III&ordf; q. 16 a. 10 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47640">III&ordf; q. 16 a. 11 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47641">III&ordf; q. 16 a. 11 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47642">III&ordf; q. 16 a. 11 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47643">III&ordf; q. 16 a. 11 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47644">III&ordf; q. 16 a. 11 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47645">III&ordf; q. 16 a. 11 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47646">III&ordf; q. 16 a. 11 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47647">III&ordf; q. 16 a. 11 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47648">III&ordf; q. 16 a. 12 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47649">III&ordf; q. 16 a. 12 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47650">III&ordf; q. 16 a. 12 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47651">III&ordf; q. 16 a. 12 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47652">III&ordf; q. 16 a. 12 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47653">III&ordf; q. 16 a. 12 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47654">III&ordf; q. 16 a. 12 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47655">III&ordf; q. 16 a. 12 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47656">III&ordf; q. 17 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#47657">III&ordf; q. 17 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47658">III&ordf; q. 17 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47659">III&ordf; q. 17 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47660">III&ordf; q. 17 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47661">III&ordf; q. 17 a. 1 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#47662">III&ordf; q. 17 a. 1 arg. 6'); document.write('<OPTION VALUE="#47663">III&ordf; q. 17 a. 1 arg. 7'); document.write('<OPTION VALUE="#47664">III&ordf; q. 17 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47665">III&ordf; q. 17 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47666">III&ordf; q. 17 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47667">III&ordf; q. 17 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47668">III&ordf; q. 17 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47669">III&ordf; q. 17 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47670">III&ordf; q. 17 a. 1 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#47671">III&ordf; q. 17 a. 1 ad 6'); document.write('<OPTION VALUE="#47672">III&ordf; q. 17 a. 1 ad 7'); document.write('<OPTION VALUE="#47673">III&ordf; q. 17 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47674">III&ordf; q. 17 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47675">III&ordf; q. 17 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47676">III&ordf; q. 17 a. 2 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47677">III&ordf; q. 17 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47678">III&ordf; q. 17 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47679">III&ordf; q. 17 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47680">III&ordf; q. 17 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47681">III&ordf; q. 17 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47682">III&ordf; q. 17 a. 2 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47683">III&ordf; q. 18 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#47684">III&ordf; q. 18 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47685">III&ordf; q. 18 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47686">III&ordf; q. 18 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47687">III&ordf; q. 18 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47688">III&ordf; q. 18 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47689">III&ordf; q. 18 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47690">III&ordf; q. 18 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47691">III&ordf; q. 18 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47692">III&ordf; q. 18 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47693">III&ordf; q. 18 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47694">III&ordf; q. 18 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47695">III&ordf; q. 18 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47696">III&ordf; q. 18 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47697">III&ordf; q. 18 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47698">III&ordf; q. 18 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47699">III&ordf; q. 18 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47700">III&ordf; q. 18 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47701">III&ordf; q. 18 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47702">III&ordf; q. 18 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47703">III&ordf; q. 18 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47704">III&ordf; q. 18 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47705">III&ordf; q. 18 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47706">III&ordf; q. 18 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47707">III&ordf; q. 18 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47708">III&ordf; q. 18 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47709">III&ordf; q. 18 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47710">III&ordf; q. 18 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47711">III&ordf; q. 18 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47712">III&ordf; q. 18 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47713">III&ordf; q. 18 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47714">III&ordf; q. 18 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47715">III&ordf; q. 18 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47716">III&ordf; q. 18 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47717">III&ordf; q. 18 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47718">III&ordf; q. 18 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47719">III&ordf; q. 18 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47720">III&ordf; q. 18 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47721">III&ordf; q. 18 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47722">III&ordf; q. 18 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47723">III&ordf; q. 18 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47724">III&ordf; q. 18 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47725">III&ordf; q. 18 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47726">III&ordf; q. 18 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47727">III&ordf; q. 18 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47728">III&ordf; q. 18 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47729">III&ordf; q. 18 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47730">III&ordf; q. 18 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47731">III&ordf; q. 18 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47732">III&ordf; q. 18 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47733">III&ordf; q. 18 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47734">III&ordf; q. 19 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#47735">III&ordf; q. 19 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47736">III&ordf; q. 19 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47737">III&ordf; q. 19 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47738">III&ordf; q. 19 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47739">III&ordf; q. 19 a. 1 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#47740">III&ordf; q. 19 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47741">III&ordf; q. 19 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47742">III&ordf; q. 19 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47743">III&ordf; q. 19 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47744">III&ordf; q. 19 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47745">III&ordf; q. 19 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47746">III&ordf; q. 19 a. 1 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#47747">III&ordf; q. 19 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47748">III&ordf; q. 19 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47749">III&ordf; q. 19 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47750">III&ordf; q. 19 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47751">III&ordf; q. 19 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47752">III&ordf; q. 19 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47753">III&ordf; q. 19 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47754">III&ordf; q. 19 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47755">III&ordf; q. 19 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47756">III&ordf; q. 19 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47757">III&ordf; q. 19 a. 3 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47758">III&ordf; q. 19 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47759">III&ordf; q. 19 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47760">III&ordf; q. 19 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47761">III&ordf; q. 19 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47762">III&ordf; q. 19 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47763">III&ordf; q. 19 a. 3 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47764">III&ordf; q. 19 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47765">III&ordf; q. 19 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47766">III&ordf; q. 19 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47767">III&ordf; q. 19 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47768">III&ordf; q. 19 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47769">III&ordf; q. 19 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47770">III&ordf; q. 19 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47771">III&ordf; q. 19 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47772">III&ordf; q. 20 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#47773">III&ordf; q. 20 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47774">III&ordf; q. 20 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47775">III&ordf; q. 20 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47776">III&ordf; q. 20 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47777">III&ordf; q. 20 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47778">III&ordf; q. 20 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47779">III&ordf; q. 20 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47780">III&ordf; q. 20 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47781">III&ordf; q. 20 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47782">III&ordf; q. 20 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47783">III&ordf; q. 20 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47784">III&ordf; q. 20 a. 2 s. c. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47785">III&ordf; q. 20 a. 2 s. c. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47786">III&ordf; q. 20 a. 2 s. c. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47787">III&ordf; q. 20 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47788">III&ordf; q. 20 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47789">III&ordf; q. 20 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47790">III&ordf; q. 20 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47791">III&ordf; q. 20 a. 2 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47792">III&ordf; q. 21 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#47793">III&ordf; q. 21 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47794">III&ordf; q. 21 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47795">III&ordf; q. 21 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47796">III&ordf; q. 21 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47797">III&ordf; q. 21 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47798">III&ordf; q. 21 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47799">III&ordf; q. 21 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47800">III&ordf; q. 21 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47801">III&ordf; q. 21 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47802">III&ordf; q. 21 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47803">III&ordf; q. 21 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47804">III&ordf; q. 21 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47805">III&ordf; q. 21 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47806">III&ordf; q. 21 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47807">III&ordf; q. 21 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47808">III&ordf; q. 21 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47809">III&ordf; q. 21 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47810">III&ordf; q. 21 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47811">III&ordf; q. 21 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47812">III&ordf; q. 21 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47813">III&ordf; q. 21 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47814">III&ordf; q. 21 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47815">III&ordf; q. 21 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47816">III&ordf; q. 21 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47817">III&ordf; q. 21 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47818">III&ordf; q. 21 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47819">III&ordf; q. 21 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47820">III&ordf; q. 21 a. 4 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47821">III&ordf; q. 21 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47822">III&ordf; q. 21 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47823">III&ordf; q. 21 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47824">III&ordf; q. 21 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47825">III&ordf; q. 21 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47826">III&ordf; q. 21 a. 4 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47827">III&ordf; q. 22 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#47828">III&ordf; q. 22 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47829">III&ordf; q. 22 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47830">III&ordf; q. 22 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47831">III&ordf; q. 22 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47832">III&ordf; q. 22 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47833">III&ordf; q. 22 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47834">III&ordf; q. 22 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47835">III&ordf; q. 22 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47836">III&ordf; q. 22 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47837">III&ordf; q. 22 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47838">III&ordf; q. 22 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47839">III&ordf; q. 22 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47840">III&ordf; q. 22 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47841">III&ordf; q. 22 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47842">III&ordf; q. 22 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47843">III&ordf; q. 22 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47844">III&ordf; q. 22 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47845">III&ordf; q. 22 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47846">III&ordf; q. 22 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47847">III&ordf; q. 22 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47848">III&ordf; q. 22 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47849">III&ordf; q. 22 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47850">III&ordf; q. 22 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47851">III&ordf; q. 22 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47852">III&ordf; q. 22 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47853">III&ordf; q. 22 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47854">III&ordf; q. 22 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47855">III&ordf; q. 22 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47856">III&ordf; q. 22 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47857">III&ordf; q. 22 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47858">III&ordf; q. 22 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47859">III&ordf; q. 22 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47860">III&ordf; q. 22 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47861">III&ordf; q. 22 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47862">III&ordf; q. 22 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47863">III&ordf; q. 22 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47864">III&ordf; q. 22 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47865">III&ordf; q. 22 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47866">III&ordf; q. 22 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47867">III&ordf; q. 22 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47868">III&ordf; q. 22 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47869">III&ordf; q. 22 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47870">III&ordf; q. 22 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47871">III&ordf; q. 22 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47872">III&ordf; q. 22 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47873">III&ordf; q. 22 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47874">III&ordf; q. 22 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47875">III&ordf; q. 23 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#47876">III&ordf; q. 23 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47877">III&ordf; q. 23 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47878">III&ordf; q. 23 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47879">III&ordf; q. 23 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47880">III&ordf; q. 23 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47881">III&ordf; q. 23 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47882">III&ordf; q. 23 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47883">III&ordf; q. 23 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47884">III&ordf; q. 23 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47885">III&ordf; q. 23 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47886">III&ordf; q. 23 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47887">III&ordf; q. 23 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47888">III&ordf; q. 23 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47889">III&ordf; q. 23 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47890">III&ordf; q. 23 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47891">III&ordf; q. 23 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47892">III&ordf; q. 23 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47893">III&ordf; q. 23 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47894">III&ordf; q. 23 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47895">III&ordf; q. 23 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47896">III&ordf; q. 23 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47897">III&ordf; q. 23 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47898">III&ordf; q. 23 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47899">III&ordf; q. 23 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47900">III&ordf; q. 23 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47901">III&ordf; q. 23 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47902">III&ordf; q. 23 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47903">III&ordf; q. 23 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47904">III&ordf; q. 23 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47905">III&ordf; q. 23 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47906">III&ordf; q. 23 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47907">III&ordf; q. 23 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47908">III&ordf; q. 24 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#47909">III&ordf; q. 24 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47910">III&ordf; q. 24 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47911">III&ordf; q. 24 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47912">III&ordf; q. 24 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47913">III&ordf; q. 24 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47914">III&ordf; q. 24 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47915">III&ordf; q. 24 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47916">III&ordf; q. 24 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47917">III&ordf; q. 24 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47918">III&ordf; q. 24 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47919">III&ordf; q. 24 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47920">III&ordf; q. 24 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47921">III&ordf; q. 24 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47922">III&ordf; q. 24 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47923">III&ordf; q. 24 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47924">III&ordf; q. 24 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47925">III&ordf; q. 24 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47926">III&ordf; q. 24 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47927">III&ordf; q. 24 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47928">III&ordf; q. 24 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47929">III&ordf; q. 24 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47930">III&ordf; q. 24 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47931">III&ordf; q. 24 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47932">III&ordf; q. 24 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47933">III&ordf; q. 24 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47934">III&ordf; q. 24 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47935">III&ordf; q. 24 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47936">III&ordf; q. 24 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47937">III&ordf; q. 24 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47938">III&ordf; q. 24 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47939">III&ordf; q. 24 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47940">III&ordf; q. 25 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#47941">III&ordf; q. 25 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47942">III&ordf; q. 25 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47943">III&ordf; q. 25 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47944">III&ordf; q. 25 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47945">III&ordf; q. 25 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47946">III&ordf; q. 25 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47947">III&ordf; q. 25 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47948">III&ordf; q. 25 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47949">III&ordf; q. 25 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47950">III&ordf; q. 25 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47951">III&ordf; q. 25 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47952">III&ordf; q. 25 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47953">III&ordf; q. 25 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47954">III&ordf; q. 25 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47955">III&ordf; q. 25 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47956">III&ordf; q. 25 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47957">III&ordf; q. 25 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47958">III&ordf; q. 25 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47959">III&ordf; q. 25 a. 3 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47960">III&ordf; q. 25 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47961">III&ordf; q. 25 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47962">III&ordf; q. 25 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47963">III&ordf; q. 25 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47964">III&ordf; q. 25 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47965">III&ordf; q. 25 a. 3 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#47966">III&ordf; q. 25 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47967">III&ordf; q. 25 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47968">III&ordf; q. 25 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47969">III&ordf; q. 25 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47970">III&ordf; q. 25 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47971">III&ordf; q. 25 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47972">III&ordf; q. 25 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47973">III&ordf; q. 25 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47974">III&ordf; q. 25 a. 5 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47975">III&ordf; q. 25 a. 5 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47976">III&ordf; q. 25 a. 5 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47977">III&ordf; q. 25 a. 5 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47978">III&ordf; q. 25 a. 5 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47979">III&ordf; q. 25 a. 5 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47980">III&ordf; q. 25 a. 5 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47981">III&ordf; q. 25 a. 5 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47982">III&ordf; q. 25 a. 6 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47983">III&ordf; q. 25 a. 6 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47984">III&ordf; q. 25 a. 6 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47985">III&ordf; q. 25 a. 6 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47986">III&ordf; q. 25 a. 6 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47987">III&ordf; q. 25 a. 6 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47988">III&ordf; q. 25 a. 6 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47989">III&ordf; q. 25 a. 6 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47990">III&ordf; q. 26 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#47991">III&ordf; q. 26 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47992">III&ordf; q. 26 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47993">III&ordf; q. 26 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47994">III&ordf; q. 26 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#47995">III&ordf; q. 26 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#47996">III&ordf; q. 26 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#47997">III&ordf; q. 26 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#47998">III&ordf; q. 26 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#47999">III&ordf; q. 26 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#48000">III&ordf; q. 26 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#48001">III&ordf; q. 26 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#48002">III&ordf; q. 26 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#48003">III&ordf; q. 26 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#48004">III&ordf; q. 26 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#48005">III&ordf; q. 26 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#48006">III&ordf; q. 26 a. 2 ad 3'); document.write('<\/SELECT>'); document.write('<BR><BR>'); document.write('<INPUT TYPE="button" VALUE="Agedum" ONCLICK="go()">'); document.write('<\/FORM>'); // --> // </script><br/> <hr/> <br/></div><div class="q" id="q16"><h2>Quaestio 16</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="III q. 16 pr."><a name="47555"><span class="ref">[47555] IIIª q. 16 pr.</span></a> Deinde considerandum est de his quae consequuntur unionem. Et primo, quantum ad ea quae conveniunt Christo secundum se; secundo, de his quae conveniunt Christo per comparationem ad Deum patrem; tertio, de his quae conveniunt Christo quantum ad nos. Circa primum duplex consideratio occurrit, primo quidem, de his quae conveniunt Christo secundum esse et fieri; secundo, de his quae conveniunt Christo secundum rationem unitatis. Circa primum quaeruntur duodecim. Primo, utrum haec sit vera, Deus est homo. Secundo, utrum haec sit vera, homo est Deus. Tertio, utrum Christus possit dici homo dominicus. Quarto, utrum ea quae conveniunt filio hominis, possint praedicari de filio Dei, et e converso. Quinto, utrum ea quae conveniunt filio hominis, possint praedicari de divina natura; et de humana ea quae conveniunt filio Dei. Sexto, utrum haec sit vera, filius Dei factus est homo. Septimo, utrum haec sit vera, homo factus est Deus. Octavo, utrum haec sit vera, Christus est creatura. Nono, utrum haec sit vera, iste homo, demonstrato Christo, incoepit esse, vel, fuerit semper. Decimo, utrum haec sit vera, Christus, secundum quod homo, est creatura. Undecimo, utrum haec sit vera, Christus, secundum quod homo, est Deus. Duodecimo, utrum haec sit vera, Christus, secundum quod homo, est hypostasis vel persona.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="III q. 16 a. 1 arg. 1"><a name="47556"><span class="ref">[47556] IIIª q. 16 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod haec sit falsa, Deus est homo. Omnis enim propositio affirmativa in materia aliqua remota est falsa. Sed haec propositio, Deus est homo, est in materia remota, quia formae significatae per subiectum et praedicatum sunt maxime distantes. Cum ergo praedicta propositio sit affirmativa, videtur quod sit falsa.</p><p title="III q. 16 a. 1 arg. 2"><a name="47557"><span class="ref">[47557] IIIª q. 16 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, magis conveniunt tres personae ad invicem quam humana natura et divina. Sed in mysterio Trinitatis una persona non praedicatur de alia, non enim dicimus quod pater est filius, vel e converso. Ergo videtur quod nec humana natura possit praedicari de Deo, ut dicatur quod Deus est homo.</p><p title="III q. 16 a. 1 arg. 3"><a name="47558"><span class="ref">[47558] IIIª q. 16 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, Athanasius dicit quod, <i>sicut anima et caro unus est homo, ita Deus et homo unus est Christus</i>. Sed haec est falsa, anima est corpus. Ergo et haec est falsa, Deus est homo.</p><p title="III q. 16 a. 1 arg. 4"><a name="47559"><span class="ref">[47559] IIIª q. 16 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, sicut in prima parte habitum est, quod praedicatur de Deo non relative sed absolute, convenit toti Trinitati et singulis personis. Sed hoc nomen homo non est relativum, sed absolutum. Si ergo vere praedicatur de Deo, sequitur quod tota Trinitas et quaelibet persona sit homo. Quod patet esse falsum.</p><p title="III q. 16 a. 1 s. c."><a name="47560"><span class="ref">[47560] IIIª q. 16 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Philipp. II, <i>qui, cum in forma Dei esset, exinanivit semetipsum, formam servi accipiens, in similitudinem hominum factus et habitu inventus ut homo</i>. Et sic ille qui est in forma Dei, est homo. Sed ille qui est in forma Dei, est Deus. Ergo Deus est homo.</p><p title="III q. 16 a. 1 co."><a name="47561"><span class="ref">[47561] IIIª q. 16 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod ista propositio, Deus est homo, ab omnibus Christianis conceditur, non tamen ab omnibus secundum eandem rationem. Quidam enim hanc propositionem concedunt non secundum propriam acceptionem horum terminorum. Nam Manichaei verbum Dei dicunt esse hominem, non quidem verum, sed similitudinarium, inquantum dicunt filium Dei corpus phantasticum assumpsisse, ut sic dicatur Deus esse homo sicut cuprum figuratum dicitur homo, quia habet similitudinem hominis. Similiter etiam illi qui posuerunt quod in Christo anima et corpus non fuerunt unita, non posuerunt quod Deus sit verus homo, sed quod dicatur homo figurative, ratione partium. Sed utraque harum opinionum supra improbata est. Alii vero e converso ponunt veritatem ex parte hominis, sed negant veritatem ex parte Dei. Dicunt enim Christum, qui est Deus homo, esse Deum, non naturaliter, sed participative, scilicet per gratiam, sicut et omnes sancti viri dicuntur dii, excellentius tamen Christus prae aliis, propter gratiam abundantiorem. Et secundum hoc, cum dicitur, Deus est homo, ly Deus non supponit verum et naturalem Deum. Et haec est haeresis Photini, quae supra improbata est. Alii vero concedunt hanc propositionem cum veritate utriusque termini, ponentes Christum et verum Deum esse et verum hominem, sed tamen veritatem praedicationis non salvant. Dicunt enim quod homo praedicatur de Deo per quandam coniunctionem, vel dignitatis, vel auctoritatis, vel etiam affectionis aut inhabitationis. Et sic posuit Nestorius Deum esse hominem, ut per hoc nihil aliud significetur quam quod Deus est homini coniunctus tali coniunctione quod homo inhabitetur a Deo, et uniatur ei secundum affectum, et secundum participationem auctoritatis et honoris divini. Et in similem errorem incidunt qui ponunt duas hypostases vel duo supposita in Christo. Quia non est possibile intelligi quod duorum quae sunt secundum suppositum vel hypostasim distincta, unum proprie praedicetur de alio, sed solum secundum quandam figurativam locutionem, inquantum in aliquo coniunguntur; puta si dicamus Petrum esse Ioannem, quia habent aliquam coniunctionem ad invicem. Et hae etiam opiniones supra reprobatae sunt. Unde, supponendo, secundum veritatem Catholicae fidei, quod vera natura divina unita est cum vera natura humana, non solum in persona, sed etiam in supposito vel hypostasi, dicimus esse veram hanc propositionem et propriam, Deus est homo, non solum propter veritatem terminorum, quia scilicet Christus est verus Deus et verus homo; sed etiam propter veritatem praedicationis. Nomen enim significans naturam communem in concreto potest supponere pro quolibet contentorum in natura communi, sicut hoc nomen homo potest supponere pro quolibet homine singulari. Et ita hoc nomen Deus, ex ipso modo suae significationis, potest supponere pro persona filii Dei, ut in prima parte habitum est. De quolibet autem supposito alicuius naturae potest vere et proprie praedicari nomen significans illam naturam in concreto, sicut de Socrate et Platone proprie et vere praedicatur homo. Quia ergo persona filii Dei, pro qua supponit hoc nomen Deus, est suppositum naturae humanae, vere et proprie hoc nomen homo potest praedicari de hoc nomine Deus, secundum quod supponit pro persona filii Dei.</p><p title="III q. 16 a. 1 ad 1"><a name="47562"><span class="ref">[47562] IIIª q. 16 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, quando formae diversae non possunt convenire in unum suppositum, tunc oportet quod propositio sit in materia remota cuius subiectum significat unam illarum formarum, et praedicatum aliam. Sed quando duae formae possunt convenire in unum suppositum, non est materia remota, sed naturalis vel contingens, sicut cum dico, album est musicum. Natura autem divina et humana, quamvis sint maxime distantes, tamen conveniunt per incarnationis mysterium in uno supposito, cui neutra illarum inest per accidens, sed secundum se. Et ideo haec propositio, Deus est homo, non est neque in materia remota neque in materia contingenti, sed in materia naturali. Et praedicatur homo de Deo, non per accidens, sed per se, sicut de sua hypostasi, non quidem ratione formae significatae per hoc nomen Deus; sed ratione suppositi, quod est hypostasis humanae naturae.</p><p title="III q. 16 a. 1 ad 2"><a name="47563"><span class="ref">[47563] IIIª q. 16 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod tres personae divinae conveniunt in natura, distinguuntur tamen in supposito, et ideo non praedicantur de invicem. In mysterio autem incarnationis naturae quidem, quia distinctae sunt, de invicem non praedicantur secundum quod significantur in abstracto, non enim natura divina est humana, sed quia conveniunt in supposito, praedicantur de invicem in concreto.</p><p title="III q. 16 a. 1 ad 3"><a name="47564"><span class="ref">[47564] IIIª q. 16 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod anima et caro significantur ut in abstracto, sicut divinitas et humanitas. In concreto vero dicuntur animatum et carneum, sive corporeum, sicut ex alia parte Deus et homo. Unde utrobique abstractum non praedicatur de abstracto, sed solum concretum de concreto.</p><p title="III q. 16 a. 1 ad 4"><a name="47565"><span class="ref">[47565] IIIª q. 16 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod hoc nomen homo praedicatur de Deo ratione unionis in persona, quae quidem unio relationem importat. Et ideo non sequitur regulam eorum nominum quae absolute praedicantur de Deo ab aeterno.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="III q. 16 a. 2 arg. 1"><a name="47566"><span class="ref">[47566] IIIª q. 16 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod haec sit falsa, homo est Deus. Deus enim est nomen incommunicabile. Sed Sap. XIV reprehenduntur idololatrae de hoc quod <i>istud nomen Deus, quod est incommunicabile, lignis et lapidibus imposuerunt</i>. Ergo pari ratione, videtur esse inconveniens quod hoc nomen Deus praedicetur de homine.</p><p title="III q. 16 a. 2 arg. 2"><a name="47567"><span class="ref">[47567] IIIª q. 16 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, quidquid praedicatur de praedicato, praedicatur de subiecto. Sed haec est vera, Deus est pater, vel, Deus est Trinitas. Si ergo haec sit vera, homo est Deus; videtur etiam quod haec sit vera, homo est pater, vel, homo est Trinitas. Quas quidem patet esse falsas. Ergo et primam.</p><p title="III q. 16 a. 2 arg. 3"><a name="47568"><span class="ref">[47568] IIIª q. 16 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, in Psalmo dicitur, <i>non erit in te Deus recens</i>. Sed homo est quiddam recens, non enim Christus semper fuit homo. Ergo haec est falsa, homo est Deus.</p><p title="III q. 16 a. 2 s. c."><a name="47569"><span class="ref">[47569] IIIª q. 16 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Rom. IX, <i>ex quibus est Christus secundum carnem, qui est super omnia Deus benedictus in saecula</i>. Sed Christus secundum carnem est homo. Ergo haec est vera, homo est Deus.</p><p title="III q. 16 a. 2 co."><a name="47570"><span class="ref">[47570] IIIª q. 16 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, supposita veritate utriusque naturae, divinae scilicet et humanae, et unione in persona et hypostasi, haec est vera et propria, homo est Deus, sicut et ista, Deus est homo. Hoc enim nomen homo potest supponere pro qualibet hypostasi humanae naturae, et ita potest supponere pro persona filii, quam dicimus esse hypostasim humanae naturae. Manifestum est autem quod de persona filii Dei vere et proprie praedicatur hoc nomen Deus, ut in prima parte habitum est. Unde relinquitur quod haec sit vera et propria, homo est Deus.</p><p title="III q. 16 a. 2 ad 1"><a name="47571"><span class="ref">[47571] IIIª q. 16 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod idololatrae attribuebant nomen deitatis lapidibus et lignis secundum quod in sua natura considerantur, quia putabant in illis aliquid numinis esse. Nos autem non attribuimus nomen deitatis homini secundum humanam naturam, sed secundum suppositum aeternum, quod est etiam per unionem suppositum humanae naturae, ut dictum est.</p><p title="III q. 16 a. 2 ad 2"><a name="47572"><span class="ref">[47572] IIIª q. 16 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod hoc nomen pater praedicatur de hoc nomine Deus secundum quod hoc nomen Deus supponit pro persona patris. Sic autem non praedicatur de persona filii, quia persona filii non est persona patris. Et per consequens non oportet quod hoc nomen pater praedicetur de hoc nomine homo, de quo praedicatur hoc nomen Deus, inquantum scilicet homo supponit pro persona filii.</p><p title="III q. 16 a. 2 ad 3"><a name="47573"><span class="ref">[47573] IIIª q. 16 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, licet humana natura in Christo sit quiddam recens, tamen suppositum humanae naturae non est recens, sed aeternum. Et quia hoc nomen Deus non praedicatur de homine ratione humanae naturae, sed ratione suppositi, non sequitur quod ponamus Deum recentem. Sequeretur autem si poneremus quod homo supponit suppositum creatum, secundum quod oportet dicere eos qui in Christo ponunt duo supposita.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="III q. 16 a. 3 arg. 1"><a name="47574"><span class="ref">[47574] IIIª q. 16 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod Christus possit dici homo dominicus. Dicit enim Augustinus, in libro octogintatrium quaest., <i>monendum est ut illa bona expectentur quae fuerunt in illo homine dominico. Loquitur autem de Christo</i>. Ergo videtur quod Christus sit homo dominicus.</p><p title="III q. 16 a. 3 arg. 2"><a name="47575"><span class="ref">[47575] IIIª q. 16 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, sicut dominium convenit Christo ratione divinae naturae, ita etiam humanitas pertinet ad humanam naturam. Sed Deus dicitur humanatus, ut patet per Damascenum, in III libro, ubi dicit quod <i>humanatio eam quae ad hominem copulationem demonstrat</i>. Ergo pari ratione, potest demonstrative dici quod homo ille sit dominicus.</p><p title="III q. 16 a. 3 arg. 3"><a name="47576"><span class="ref">[47576] IIIª q. 16 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut dominicus denominative dicitur a domino, ita divinus dicitur denominative a Deo. Sed Dionysius Christum nominat divinissimum Iesum. Ergo, pari ratione, potest dici quod Christus sit homo dominicus.</p><p title="III q. 16 a. 3 s. c."><a name="47577"><span class="ref">[47577] IIIª q. 16 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in libro Retract., <i>non video utrum recte dicatur homo dominicus Iesus Christus, cum sit utique dominus</i>.</p><p title="III q. 16 a. 3 co."><a name="47578"><span class="ref">[47578] IIIª q. 16 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod sicut, supra dictum est, cum dicitur homo Christus Iesus, designatur suppositum aeternum, quod est persona filii Dei, propter hoc quod unum suppositum est utriusque naturae. De persona autem filii Dei praedicatur Deus et dominus essentialiter. Et ideo non debet praedicari denominative; quia hoc derogat veritati unionis. Unde, cum dominicus dicatur denominative a domino, non potest vere et proprie dici quod homo ille sit dominicus, sed magis quod sit dominus. Si autem per hoc quod dicitur homo Christus Iesus, designaretur suppositum aliquod creatum, secundum illos qui ponunt in Christo duo supposita, posset dici homo ille dominicus, inquantum sumitur ad participationem honoris divini; sicut Nestoriani posuerunt. Et hoc etiam modo humana natura non dicitur essentialiter dea, sed deificata, non quidem per conversionem ipsius in divinam naturam, sed per coniunctionem ad divinam naturam in una hypostasi; ut patet per Damascenum, in III libro.</p><p title="III q. 16 a. 3 ad 1"><a name="47579"><span class="ref">[47579] IIIª q. 16 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Augustinus illa verba, et similia, retractat in libro Retractationum. Unde post praedicta verba libri Retractationum subdit, hoc ubicumque dixi, scilicet quod Christus Iesus sit homo dominicus, dixisse me nollem. Postea quippe vidi non esse dicendum, <i>quamvis nonnulla ratione posset defendi</i>, quia scilicet posset aliquis dicere quod dicitur homo dominicus ratione humanae naturae, quam significat hoc nomen homo, non autem ratione suppositi.</p><p title="III q. 16 a. 3 ad 2"><a name="47580"><span class="ref">[47580] IIIª q. 16 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod illud unum suppositum quod est divinae et humanae naturae, primo quidem fuit divinae naturae, scilicet ab aeterno, postea autem ex tempore per incarnationem factum est suppositum humanae naturae. Et hac ratione dicitur humanatum, non quia assumpserit hominem; sed quia assumpsit humanam naturam. Non autem sic est e converso quod suppositum humanae naturae assumpserit divinam naturam. Unde non potest dici homo deificatus, vel dominicus.</p><p title="III q. 16 a. 3 ad 3"><a name="47581"><span class="ref">[47581] IIIª q. 16 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod hoc nomen divinum consuevit praedicari etiam de his de quibus praedicatur essentialiter hoc nomen Deus, dicimus enim quod divina essentia est Deus, ratione identitatis; et quod essentia est Dei sive divina, propter diversum modum significandi; et verbum divinum, cum tamen verbum sit Deus. Et similiter dicimus personam divinam, sicut et personam Platonis, propter diversum modum significandi. Sed dominicus non dicitur de his de quibus dominus praedicatur, non enim consuevit dici quod aliquis homo qui est dominus, sit dominicus. Sed illud quod qualitercumque est domini, dominicum dicitur, sicut dominica voluntas vel dominica manus, vel dominica possessio. Et ideo ipse homo Christus, qui est dominus, non potest dici dominicus, sed potest caro eius dici dominica caro, et passio eius potest dici dominica passio.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="III q. 16 a. 4 arg. 1"><a name="47582"><span class="ref">[47582] IIIª q. 16 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod ea quae sunt humanae naturae, de Deo dici non possint. Impossibile est enim opposita de eodem praedicari. Sed ea quae sunt humanae naturae, sunt contraria his quae sunt propria Dei, Deus enim est increatus, immutabilis et aeternus; ad humanam autem naturam pertinet ut sit creata, temporalis et mutabilis. Non ergo ea quae sunt naturae humanae, possunt dici de Deo.</p><p title="III q. 16 a. 4 arg. 2"><a name="47583"><span class="ref">[47583] IIIª q. 16 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, attribuere Deo ea quae ad defectum pertinent, videtur derogare divino honori, et ad blasphemiam pertinere. Sed ea quae sunt humanae naturae, defectum quendam continent, sicut mori, pati, et alia huiusmodi. Ergo videtur quod nullo modo ea quae sunt humanae naturae, possint dici de Deo.</p><p title="III q. 16 a. 4 arg. 3"><a name="47584"><span class="ref">[47584] IIIª q. 16 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, assumi convenit humanae naturae. Non autem hoc convenit Deo. Non ergo ea quae sunt humanae naturae, de Deo dici possunt.</p><p title="III q. 16 a. 4 s. c."><a name="47585"><span class="ref">[47585] IIIª q. 16 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Damascenus dicit, in III libro, quod Deus suscepit ea quae sunt carnis idiomata, idest proprietates, <i>dum Deus passibilis nominatur, et Deus gloriae crucifixus est</i>.</p><p title="III q. 16 a. 4 co."><a name="47586"><span class="ref">[47586] IIIª q. 16 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod de hac quaestione diversitas fuit inter Nestorianos et Catholicos. Nestoriani enim voces quae dicuntur de Christo dividere volebant hoc modo, ut ea quae pertinent ad humanam naturam, non dicerentur de Deo; nec ea quae pertinent ad divinam naturam, dicerentur de homine. Unde Nestorius dixit, <i>si quis Dei verbo passiones tentat tribuere, anathema sit</i>. Si qua vero nomina sunt quae pertinere possunt ad utramque naturam, de talibus praedicabant ea quae sunt utriusque naturae, sicut hoc nomen Christus, vel dominus. Unde concedebant Christum esse natum de virgine, et fuisse ab aeterno, non tamen concedebant vel Deum natum de virgine, vel hominem ab aeterno fuisse. Catholici vero posuerunt huiusmodi quae dicuntur de Christo, sive secundum divinam naturam sive secundum humanam, dici posse tam de Deo quam de homine. Unde Cyrillus dixit, si quis duabus personis seu substantiis, idest hypostasibus, <i>eas quae in evangelicis et apostolicis sunt conscriptionibus dividit voces, vel ea quae de Christo a sanctis dicuntur, vel ab ipso Christo de semetipso; et aliquas quidem ex his homini applicandas crediderit, aliquas soli verbo deputaverit, anathema sit</i>. Et huius ratio est quia, cum sit eadem hypostasis utriusque naturae, eadem hypostasis supponitur nomine utriusque naturae. Sive ergo dicatur homo, sive Deus, supponitur hypostasis divinae et humanae naturae. Et ideo de homine dici possunt ea quae sunt divinae naturae, et de Deo possunt dici ea quae sunt humanae naturae. Sciendum tamen quod in propositione in qua aliquid de aliquo praedicatur, non solum attenditur quid sit illud de quo praedicatur praedicatum, sed etiam secundum quid de illo praedicetur. Quamvis igitur non distinguantur ea quae praedicantur de Christo, distinguuntur tamen quantum ad id secundum quod utrumque praedicatur. Nam ea quae sunt divinae naturae, praedicantur de Christo secundum divinam naturam, ea autem quae sunt humanae naturae, praedicantur de eo secundum humanam naturam. Unde Augustinus dicit, in I de Trin., <i>distinguamus quod in Scripturis sonat secundum formam Dei et quod secundum formam servi</i>. Et infra, <i>quid propter quid, et quid secundum quid dicatur, prudens et diligens et pius lector intelligit</i>.</p><p title="III q. 16 a. 4 ad 1"><a name="47587"><span class="ref">[47587] IIIª q. 16 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod opposita praedicari de eodem secundum idem est impossibile, sed secundum diversa, nihil prohibet. Et hoc modo opposita praedicantur de Christo, non secundum idem, sed secundum diversas naturas.</p><p title="III q. 16 a. 4 ad 2"><a name="47588"><span class="ref">[47588] IIIª q. 16 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, si ea quae ad defectum pertinent Deo attribuantur secundum divinam naturam, esset blasphemia, quasi pertinens ad diminutionem honoris ipsius, non autem pertinet ad Dei iniuriam si attribuantur ei secundum naturam assumptam. Unde in quodam sermone Ephesini Concilii dicitur, <i>nihil putat Deus iniuriam quod est occasio salutis hominibus, nihil enim abiectorum quae elegit propter nos, iniuriam facit illi naturae quae non potest esse subiecta iniuriis, propria vero facit inferiora ut salvet naturam nostram. Quando ergo quae abiecta et vilia sunt Dei naturam non iniuriantur, sed salutem hominibus operantur, quomodo dicis ea quae causa nostrae salutis sunt, iniuriae occasionem Deo fuisse?</i></p><p title="III q. 16 a. 4 ad 3"><a name="47589"><span class="ref">[47589] IIIª q. 16 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod assumi convenit humanae naturae non ratione suppositi, sed ratione sui ipsius. Et ideo non convenit Deo.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="III q. 16 a. 5 arg. 1"><a name="47590"><span class="ref">[47590] IIIª q. 16 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod ea quae sunt humanae naturae, possint dici de natura divina. Ea enim quae sunt humanae naturae, praedicantur de filio Dei, et de Deo. Sed Deus est sua natura. Ergo ea quae sunt naturae humanae, possunt praedicari de divina natura.</p><p title="III q. 16 a. 5 arg. 2"><a name="47591"><span class="ref">[47591] IIIª q. 16 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, caro pertinet ad naturam humanam. Sed, sicut dicit Damascenus, in III libro, <i>dicimus naturam verbi incarnatam esse, secundum beatos Athanasium et Cyrillum</i>. Ergo videtur quod, pari ratione, ea quae sunt humanae naturae, possint dici de divina natura.</p><p title="III q. 16 a. 5 arg. 3"><a name="47592"><span class="ref">[47592] IIIª q. 16 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, ea quae sunt divinae naturae, conveniunt humanae naturae in Christo, sicut cognoscere futura, et habere salutiferam virtutem. Ergo videtur quod, pari ratione ea, quae sunt humanae naturae, possint dici de divina natura.</p><p title="III q. 16 a. 5 s. c."><a name="47593"><span class="ref">[47593] IIIª q. 16 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod Damascenus dicit, in III libro, <i>deitatem quidem dicentes, non nominamus de ea quae humanitatis idiomata</i>, idest proprietates, <i>non enim dicimus deitatem passibilem vel creabilem</i>. Deitas autem est divina natura. Ergo ea quae sunt humanae naturae, non possunt dici de divina natura.</p><p title="III q. 16 a. 5 co."><a name="47594"><span class="ref">[47594] IIIª q. 16 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod ea quae sunt proprie unius, non possunt vere de aliquo praedicari nisi de eo quod est idem illi, sicut risibile non convenit nisi ei quod est homo. In mysterio autem incarnationis non est eadem divina natura et humana, sed est eadem hypostasis utriusque naturae. Et ideo ea quae sunt unius naturae, non possunt de alia praedicari, secundum quod in abstracto significantur. Nomina vero concreta supponunt hypostasim naturae. Et ideo indifferenter praedicari possunt ea quae ad utramque naturam pertinent, de nominibus concretis sive, illud nomen de quo dicuntur det intelligere utramque naturam, sicut hoc nomen Christus in quo intelligitur et divinitas ungens et humanitas uncta; sive solum divinam naturam, sicut hoc nomen Deus, vel filius Dei; sive solum naturam humanam, sicut hoc nomen homo, vel Iesus. Unde Leo Papa dicit, in epistola ad Palaestinos, <i>non interest ex qua Christus substantia nominetur, cum inseparabiliter manente unitate personae, idem sit et totus hominis filius propter carnem, et totus Dei filius propter unam cum patre divinitatem</i>.</p><p title="III q. 16 a. 5 ad 1"><a name="47595"><span class="ref">[47595] IIIª q. 16 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod in divinis realiter est idem persona cum natura, et ratione huius identitatis, divina natura praedicatur de filio Dei. Non tamen est idem modus significandi. Et ideo quaedam dicuntur de filio Dei quae non dicuntur de divina natura, sicut dicimus quod filius Dei est genitus, non tamen dicimus quod divina natura sit genita, ut in prima parte habitum est. Et similiter in mysterio incarnationis dicimus quod filius Dei est passus, non autem dicimus quod natura divina sit passa.</p><p title="III q. 16 a. 5 ad 2"><a name="47596"><span class="ref">[47596] IIIª q. 16 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod incarnatio magis importat unionem ad carnem quam carnis proprietatem. Utraque autem natura est in Christo unita alteri in persona, ratione cuius unionis et natura divina dicitur incarnata, et humana natura deificata, ut supra dictum est.</p><p title="III q. 16 a. 5 ad 3"><a name="47597"><span class="ref">[47597] IIIª q. 16 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ea quae sunt divinae naturae, dicuntur de humana natura, non secundum quod essentialiter competunt divinae naturae, sed secundum quod participative derivantur ad humanam naturam. Unde ea quae participari non possunt a natura humana, sicut esse increatum aut omnipotentem, nullo modo de humana natura dicuntur. Divina autem natura nihil participative recipit ab humana natura. Et ideo ea quae sunt humanae naturae, nullo modo possunt dici de divina.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="III q. 16 a. 6 arg. 1"><a name="47598"><span class="ref">[47598] IIIª q. 16 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod haec sit falsa, Deus factus est homo. Cum enim homo significet substantiam, fieri hominem est fieri simpliciter. Sed haec est falsa, Deus factus est simpliciter. Ergo haec est falsa, Deus factus est homo.</p><p title="III q. 16 a. 6 arg. 2"><a name="47599"><span class="ref">[47599] IIIª q. 16 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, fieri hominem est mutari. Sed Deus non potest esse subiectum mutationis, secundum illud Malach. III, <i>ego dominus, et non mutor</i>. Ergo videtur quod haec sit falsa, Deus factus est homo.</p><p title="III q. 16 a. 6 arg. 3"><a name="47600"><span class="ref">[47600] IIIª q. 16 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, homo, secundum quod de Christo dicitur, supponit personam filii Dei. Sed haec est falsa, Deus factus est persona filii Dei. Ergo haec est falsa, Deus factus est homo.</p><p title="III q. 16 a. 6 s. c."><a name="47601"><span class="ref">[47601] IIIª q. 16 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Ioan. I, <i>verbum caro factum est</i>. Et sicut Athanasius dicit, in epistola ad Epictetum, <i>quod dixit verbum caro factum est, simile est ac si diceretur, homo factus est</i>.</p><p title="III q. 16 a. 6 co."><a name="47602"><span class="ref">[47602] IIIª q. 16 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod unumquodque dicitur esse factum illud quod de novo incipit praedicari de ipso. Esse autem hominem vere praedicatur de Deo, sicut dictum est, ita tamen quod non convenit Deo esse hominem ab aeterno, sed ex tempore per assumptionem humanae naturae. Et ideo haec est vera, Deus factus est homo. Diversimode tamen intelligitur a diversis, sicut et haec, Deus est homo, ut supra dictum est.</p><p title="III q. 16 a. 6 ad 1"><a name="47603"><span class="ref">[47603] IIIª q. 16 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod fieri hominem est fieri simpliciter in omnibus his in quibus humana natura incipit esse in supposito de novo creato. Deus autem dicitur factus homo ex eo quod humana natura incoepit esse in supposito divinae naturae ab aeterno praeexistente. Et ideo Deum fieri hominem non est Deum fieri simpliciter.</p><p title="III q. 16 a. 6 ad 2"><a name="47604"><span class="ref">[47604] IIIª q. 16 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, sicut dictum est, fieri importat quod aliquid praedicetur de novo de altero. Unde quandocumque aliquid de novo praedicatur de altero cum mutatione eius de quo dicitur, tunc fieri est mutari. Et hoc convenit omnibus quae absolute dicuntur, non enim potest albedo aut magnitudo de novo advenire alicui nisi per hoc quod de novo mutatur ad albedinem vel magnitudinem. Ea vero quae relative dicuntur, possunt de novo praedicari de aliquo absque eius mutatione, sicut homo de novo fit dexter absque sua mutatione, per motum illius qui fit ei sinister. Unde in talibus non oportet omne quod dicitur fieri, esse mutatum, quia hoc potest accidere per mutationem alterius. Et per hunc modum Deo dicimus, <i>domine, refugium factus es nobis</i>. Esse autem hominem convenit Deo ratione unionis, quae est relatio quaedam. Et ideo esse hominem praedicatur de novo de Deo absque eius mutatione, per mutationem humanae naturae, quae assumitur in divinam personam. Et ideo, cum dicitur, Deus factus est homo, non intelligitur aliqua mutatio ex parte Dei, sed solum ex parte humanae naturae.</p><p title="III q. 16 a. 6 ad 3"><a name="47605"><span class="ref">[47605] IIIª q. 16 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod homo supponit personam filii Dei, non nudam, sed prout subsistit in humana natura. Et quamvis haec sit falsa, Deus factus est persona filii, est tamen haec vera, Deus factus est homo, ex eo quod unitus est humanae naturae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 7</h3><p title="III q. 16 a. 7 arg. 1"><a name="47606"><span class="ref">[47606] IIIª q. 16 a. 7 arg. 1</span></a> Ad septimum sic proceditur. Videtur quod haec sit vera, homo factus est Deus. Dicitur enim Rom. I, <i>quod ante promiserat per prophetas suos in Scripturis sanctis de filio suo, qui factus est ei ex semine David secundum carnem</i>. Sed Christus secundum quod homo est ex semine David secundum carnem. Ergo homo factus est filius Dei.</p><p title="III q. 16 a. 7 arg. 2"><a name="47607"><span class="ref">[47607] IIIª q. 16 a. 7 arg. 2</span></a> Praeterea, Augustinus dicit, in I de Trin., <i>talis erat illa susceptio quae Deum hominem faceret, et hominem Deum</i>. Sed ratione illius susceptionis haec est vera, Deus factus est homo. Ergo similiter haec est vera, homo factus est Deus.</p><p title="III q. 16 a. 7 arg. 3"><a name="47608"><span class="ref">[47608] IIIª q. 16 a. 7 arg. 3</span></a> Praeterea, Gregorius Nazianzenus dicit, in epistola ad Chelidonium, <i>Deus quidem humanatus est, homo autem deificatus, vel quomodolibet aliter nominaverit</i>. Sed Deus ea ratione dicitur humanatus, quia est homo factus. Ergo homo ea ratione dicitur deificatus, quia est factus Deus. Et ita haec est vera, homo factus est Deus.</p><p title="III q. 16 a. 7 arg. 4"><a name="47609"><span class="ref">[47609] IIIª q. 16 a. 7 arg. 4</span></a> Praeterea, cum dicitur, Deus factus est homo, subiectum factionis vel unitionis non est Deus, sed humana natura, quam significat hoc nomen homo. Sed illud videtur esse subiectum factionis cui factio attribuitur. Ergo haec magis est vera, homo factus est Deus, quam ista, Deus factus est homo.</p><p title="III q. 16 a. 7 s. c."><a name="47610"><span class="ref">[47610] IIIª q. 16 a. 7 s. c.</span></a> Sed contra est quod Damascenus dicit, in III libro, <i>non hominem deificatum dicimus, sed Deum humanatum</i>. Idem autem est fieri Deum quod deificari. Ergo haec est falsa, homo factus est Deus.</p><p title="III q. 16 a. 7 co."><a name="47611"><span class="ref">[47611] IIIª q. 16 a. 7 co.</span></a> Respondeo dicendum quod propositio ista, homo factus est Deus, tripliciter potest intelligi. Uno modo, ita quod hoc participium factus determinet absolute vel subiectum, vel praedicatum. Et in hoc sensu est falsa, quia neque homo ille de quo praedicatur est factus, neque Deus est factus, ut infra dicetur. Et sub eodem sensu haec est falsa, Deus factus est homo. Sed sub hoc sensu non quaeritur hic de istis propositionibus. Alio modo potest intelligi ut ly factus determinet compositionem, ut sit sensus, homo factus est Deus, idest, factum est ut homo sit Deus. Et sub hoc sensu utraque est vera, et, homo factus est Deus, et, Deus factus est homo. Sed hic non est proprius sensus harum locutionum, nisi forte intelligatur quod ly homo non habeat personalem suppositionem, sed simplicem. Licet enim hic homo non sit factus Deus, quia hoc suppositum, persona filii Dei, ab aeterno fuit Deus, tamen homo, communiter loquendo, non semper fuit Deus. Tertio modo, proprie intelligitur, secundum quod hoc participium factus ponit fieri circa hominem in respectu ad Deum sicut ad terminum factionis. Et in hoc sensu, supposito quod in Christo sit eadem persona et hypostasis et suppositum Dei et hominis, ut supra ostensum est, ista propositio falsa est. Quia cum dicitur, homo factus est Deus, ly homo habet personalem suppositionem, non enim esse Deum verificatur de homine ratione humanae naturae, sed ratione sui suppositi. Suppositum autem illud humanae naturae de quo verificatur esse Deum, est idem quod hypostasis seu persona filii Dei, quae semper fuit Deus. Unde non potest dici quod iste homo incoepit esse Deus, vel quod fiat Deus, aut quod factus sit Deus. Si vero esset alia persona vel hypostasis Dei et hominis, ita quod esse Deum praedicaretur de homine, et e converso per quandam coniunctionem suppositorum, vel dignitatis personalis, vel affectionis, vel inhabitationis, ut Nestoriani dixerunt, tunc pari ratione posset dici quod homo factus est Deus, idest coniunctus Deo, sicut et quod Deus factus est homo, idest coniunctus homini.</p><p title="III q. 16 a. 7 ad 1"><a name="47612"><span class="ref">[47612] IIIª q. 16 a. 7 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod in verbis illis apostoli hoc relativum qui, quod refert pro persona filii, non debet intelligi ex parte praedicati, quasi aliquis existens ex semine David secundum carnem sit factus filius Dei, in quo sensu obiectio procedebat, sed debet intelligi ex parte subiecti, ut sit sensus quod filius Dei factus est ei, (scilicet ad honorem patris, ut Glossa exponit) existens ex semine David secundum carnem; ac si diceret, filius Dei habens carnem ex semine David ad honorem Dei.</p><p title="III q. 16 a. 7 ad 2"><a name="47613"><span class="ref">[47613] IIIª q. 16 a. 7 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod verbum Augustini est intelligendum in illo sensu, secundum quod ex illa susceptione incarnationis factum est ut homo esset Deus et Deus esset homo. In quo sensu ambae locutiones sunt verae, ut dictum est.</p><p title="III q. 16 a. 7 ad 3"><a name="47614"><span class="ref">[47614] IIIª q. 16 a. 7 ad 3</span></a> Et similiter dicendum est ad tertium, nam deificari idem est quod fieri Deum.</p><p title="III q. 16 a. 7 ad 4"><a name="47615"><span class="ref">[47615] IIIª q. 16 a. 7 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod terminus in subiecto positus tenetur materialiter, idest pro supposito, positus vero in praedicato, tenetur formaliter, idest pro natura significata. Et ideo cum dicitur, homo factus est Deus, ipsum fieri non attribuitur humanae naturae, sed supposito humanae naturae, quod est ab aeterno Deus, et ideo non convenit ei fieri Deum. Cum autem dicitur, Deus factus est homo, factio intelligitur terminari ad ipsam humanam naturam. Et ideo, proprie loquendo, haec est vera, Deus factus est homo, sed haec est falsa, homo factus est Deus. Sicut, si Socrates, cum prius fuerit homo, postea factus est albus, demonstrato Socrate, haec est vera, hic homo hodie factus est albus; haec tamen est falsa, hoc album hodie factum est homo. Si tamen ex parte subiecti poneretur aliquod nomen significans naturam humanam in abstracto, posset hoc modo significari ut subiectum factionis, puta si dicatur quod natura humana facta est filii Dei.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 8</h3><p title="III q. 16 a. 8 arg. 1"><a name="47616"><span class="ref">[47616] IIIª q. 16 a. 8 arg. 1</span></a> Ad octavum sic proceditur. Videtur quod haec sit vera, Christus est creatura. Dicit enim Leo Papa, <i>nova et inaudita conventio, Deus qui est et erat, fit creatura</i>. Sed illud potest praedicari de Christo quod filius Dei factus est per incarnationem. Ergo haec est vera, Christus est creatura.</p><p title="III q. 16 a. 8 arg. 2"><a name="47617"><span class="ref">[47617] IIIª q. 16 a. 8 arg. 2</span></a> Praeterea, proprietates utriusque naturae possunt praedicari de hypostasi communi utriusque naturae, quocumque nomine significetur, ut supra dictum est. Sed proprietas humanae naturae est esse creaturam, sicut proprietas divinae naturae est esse creatorem. Ergo utrumque potest dici de Christo, scilicet quod sit creatura; et quod sit increatus et creator.</p><p title="III q. 16 a. 8 arg. 3"><a name="47618"><span class="ref">[47618] IIIª q. 16 a. 8 arg. 3</span></a> Praeterea, principalior pars hominis est anima quam corpus. Sed Christus ratione corporis, quod de virgine traxit, dicitur simpliciter esse natus de virgine. Ergo ratione animae, quae creata est a Deo, debet simpliciter dici quod Christus sit creatura.</p><p title="III q. 16 a. 8 s. c."><a name="47619"><span class="ref">[47619] IIIª q. 16 a. 8 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ambrosius dicit, in libro de Trin., <i>nunquid dicto factus est Christus? Nunquid mandato creatus est Christus?</i> Quasi dicat, non. Unde subdit, <i>quomodo autem creatura in Deo esse potest? Etenim Deus naturae simplicis est, non coniunctae</i>. Ergo haec non est concedenda, Christus est creatura.</p><p title="III q. 16 a. 8 co."><a name="47620"><span class="ref">[47620] IIIª q. 16 a. 8 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut Hieronymus dicit, <i>ex verbis inordinate prolatis incurritur haeresis</i>. Unde cum haereticis nec nomina debemus habere communia, ne eorum errori favere videamur. Ariani autem haeretici Christum dixerunt esse creaturam, et minorem patre, non solum ratione humanae naturae, sed etiam ratione divinae personae. Et ideo non est absolute dicendum quod Christus sit creatura, vel minor patre, sed cum determinatione, scilicet, secundum humanam naturam. Ea vero de quibus suspicari non potest quod divinae personae conveniant secundum seipsam, possunt simpliciter dici de Christo ratione humanae naturae, sicut simpliciter dicimus Christum esse passum, mortuum et sepultum. Sicut etiam in rebus corporalibus et humanis, ea quae in dubitationem venire possunt an conveniant toti vel parti, si insunt alicui parti, non attribuimus toti simpliciter, idest sine determinatione, non enim dicimus quod Aethiops est albus, sed quod est albus secundum dentem. Dicimus autem absque determinatione quod est Crispus, quia hoc non potest ei convenire nisi secundum capillos.</p><p title="III q. 16 a. 8 ad 1"><a name="47621"><span class="ref">[47621] IIIª q. 16 a. 8 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod aliquando sancti doctores, causa brevitatis determinatione omissa, nomine creaturae utuntur circa Christum. Est tamen in eorum dictis subintelligenda.</p><p title="III q. 16 a. 8 ad 2"><a name="47622"><span class="ref">[47622] IIIª q. 16 a. 8 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod omnes proprietates humanae naturae, sicut et divinae, possunt aliqualiter dici de Christo. Unde et Damascenus dicit, in III libro, quod <i>Christus, qui Deus et homo dicitur, creabilis est et increabilis, et partibilis et impartibilis</i>. Sed tamen illa quae dubitationem habent circa alterutram naturam, non sunt dicenda absque determinatione. Unde et ipse postea alibi subdit, ipsa una hypostasis, scilicet Christi, <i>et increata est deitate, et creata est humanitate</i>. Sicut et e converso non esset dicendum sine determinatione quod Christus est incorporeus, vel impassibilis, ad evitandum errorem Manichaei, qui posuit Christum verum corpus non habuisse, nec vere passum esse, sed dicendum est cum determinatione quod Christus secundum deitatem est incorporeus et impassibilis.</p><p title="III q. 16 a. 8 ad 3"><a name="47623"><span class="ref">[47623] IIIª q. 16 a. 8 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod de nativitate ex virgine nulla dubitatio potest esse quod conveniat personae filii Dei, sicut potest esse de creatione. Et ideo non est similis ratio utrobique.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 9</h3><p title="III q. 16 a. 9 arg. 1"><a name="47624"><span class="ref">[47624] IIIª q. 16 a. 9 arg. 1</span></a> Ad nonum sic proceditur. Videtur quod ille homo, demonstrato Christo, incoeperit esse. Dicit enim Augustinus, super Ioan., <i>priusquam mundus esset, nec nos eramus, nec ipse mediator Dei et hominum, homo Christus Iesus</i>. Sed illud quod non semper fuit, incoepit esse. Ergo ille homo, demonstrato Christo, incoepit esse.</p><p title="III q. 16 a. 9 arg. 2"><a name="47625"><span class="ref">[47625] IIIª q. 16 a. 9 arg. 2</span></a> Praeterea, Christus incoepit esse homo. Sed esse hominem est esse simpliciter. Ergo ille homo incoepit esse simpliciter.</p><p title="III q. 16 a. 9 arg. 3"><a name="47626"><span class="ref">[47626] IIIª q. 16 a. 9 arg. 3</span></a> Praeterea, homo importat suppositum humanae naturae. Sed Christus non fuit semper suppositum humanae naturae. Ergo homo ille incoepit esse.</p><p title="III q. 16 a. 9 s. c."><a name="47627"><span class="ref">[47627] IIIª q. 16 a. 9 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Heb. ult., <i>Iesus Christus heri et hodie, ipse et in saecula</i>.</p><p title="III q. 16 a. 9 co."><a name="47628"><span class="ref">[47628] IIIª q. 16 a. 9 co.</span></a> Respondeo dicendum quod non est dicendum quod ille homo, demonstrato Christo, incoeperit esse, si nihil addatur. Et hoc duplici ratione. Primo quidem, quia locutio est simpliciter falsa, secundum sententiam Catholicae fidei, qua ponimus in Christo unum suppositum et unam hypostasim, sicut et unam personam. Secundum hoc enim oportet quod in hoc quod dicitur, ille homo, demonstrato Christo, designetur suppositum aeternum, cuius aeternitati repugnat incipere esse. Unde haec est falsa, hic homo incoepit esse. Nec obstat quod incipere esse convenit humanae naturae, quae significatur per hoc nomen homo, quia terminus in subiecto positus non tenetur formaliter pro natura, sed magis materialiter pro supposito, ut supra dictum est. Secundo quia, etiam si esset vera, non tamen esset ea utendum absque determinatione, ad evitandum haeresim Arii, qui, sicut personae filii Dei attribuit quod esset creatura et quod esset minor patre, ita attribuit ei quod esse incoeperat, dicens quod erat quando non erat.</p><p title="III q. 16 a. 9 ad 1"><a name="47629"><span class="ref">[47629] IIIª q. 16 a. 9 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod auctoritas illa est intelligenda cum determinatione, ut si dicamus quod homo Christus Iesus non fuit antequam mundus esset, secundum humanitatem.</p><p title="III q. 16 a. 9 ad 2"><a name="47630"><span class="ref">[47630] IIIª q. 16 a. 9 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod cum hoc verbo incoepit non sequitur argumentum ab inferiori ad superius, non enim sequitur, hoc incoepit esse album, ergo incoepit esse coloratum. Et hoc ideo quia incipere importat nunc esse et non prius, non autem sequitur, hoc non erat prius album, ergo non erat prius coloratum. Esse autem simpliciter est superius ad esse hominem. Unde non sequitur, Christus incoepit esse homo, ergo incoepit esse.</p><p title="III q. 16 a. 9 ad 3"><a name="47631"><span class="ref">[47631] IIIª q. 16 a. 9 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod hoc nomen homo, secundum quod accipitur pro Christo, licet significet humanam naturam, quae incoepit esse, tamen supponit suppositum aeternum, quod esse non incoepit. Et ideo, quia, secundum quod ponitur in subiecto, tenetur pro supposito, secundum autem quod ponitur in praedicato, refertur ad naturam, et ideo haec est falsa, homo Christus incoepit esse; sed haec est vera, Christus incoepit esse homo.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 10</h3><p title="III q. 16 a. 10 arg. 1"><a name="47632"><span class="ref">[47632] IIIª q. 16 a. 10 arg. 1</span></a> Ad decimum sic proceditur. Videtur quod haec sit falsa, Christus, secundum quod homo, est creatura; vel, incoepit esse. Nihil enim in Christo est creatum nisi humana natura. Sed haec est falsa, Christus, secundum quod homo, est humana natura. Ergo etiam haec est falsa, Christus, secundum quod homo, est creatura.</p><p title="III q. 16 a. 10 arg. 2"><a name="47633"><span class="ref">[47633] IIIª q. 16 a. 10 arg. 2</span></a> Praeterea, praedicatum magis praedicatur de termino in reduplicatione posito quam de ipso subiecto propositionis, sicut, si dicatur, corpus, secundum quod coloratum, est visibile, sequitur quod coloratum sit visibile. Sed haec non est absolute, sicut dictum est, concedenda, homo Christus est creatura. Ergo etiam neque haec, Christus, secundum quod homo, est creatura.</p><p title="III q. 16 a. 10 arg. 3"><a name="47634"><span class="ref">[47634] IIIª q. 16 a. 10 arg. 3</span></a> Praeterea, quidquid praedicatur de quocumque homine secundum quod homo, praedicatur de eo per se et simpliciter, idem enim est per se, et secundum quod ipsum, ut dicitur in V Metaphys. Sed haec est falsa, Christus est per se et simpliciter creatura. Ergo etiam haec est falsa, Christus, secundum quod homo, est creatura.</p><p title="III q. 16 a. 10 s. c."><a name="47635"><span class="ref">[47635] IIIª q. 16 a. 10 s. c.</span></a> Sed contra, omne quod est, vel est creator vel creatura. Sed haec est falsa, Christus, secundum quod homo, est creator. Ergo haec est vera, Christus, secundum quod homo, est creatura.</p><p title="III q. 16 a. 10 co."><a name="47636"><span class="ref">[47636] IIIª q. 16 a. 10 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, cum dicitur, Christus secundum quod homo, hoc nomen homo potest resumi in reduplicatione vel ratione suppositi, vel ratione naturae. Si quidem resumatur ratione suppositi, cum suppositum humanae naturae in Christo sit aeternum et increatum, haec erit falsa, Christus, secundum quod homo, est creatura. Si vero resumatur ratione humanae naturae, sic est vera, quia ratione humanae naturae, sive secundum humanam naturam, convenit sibi esse creaturam, ut supra dictum est. Sciendum tamen quod nomen sic resumptum in reduplicatione magis proprie tenetur pro natura quam pro supposito, resumitur enim in vi praedicati, quod tenetur formaliter; idem enim est dictu, Christus secundum quod homo, ac si diceretur, Christus secundum quod est homo. Et ideo haec est magis concedenda quam neganda, Christus, secundum quod homo, est creatura. Si tamen adderetur aliquid per quod pertraheretur ad suppositum, esset propositio magis neganda quam concedenda, puta si diceretur, Christus, secundum quod hic homo, est creatura.</p><p title="III q. 16 a. 10 ad 1"><a name="47637"><span class="ref">[47637] IIIª q. 16 a. 10 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, licet Christus non sit humana natura, est tamen habens humanam naturam. Nomen autem creaturae natum est praedicari non solum de abstractis, sed etiam de concretis, dicimus enim quod humanitas est creatura, et quod homo est creatura.</p><p title="III q. 16 a. 10 ad 2"><a name="47638"><span class="ref">[47638] IIIª q. 16 a. 10 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ly homo, secundum quod ponitur in subiecto, magis respicit suppositum, secundum autem quod ponitur in reduplicatione, magis respicit naturam, ut dictum est. Et quia natura est creata, suppositum vero increatum, ideo, licet non concedatur ista simpliciter, iste homo est creatura, conceditur tamen ista, Christus, secundum quod homo, est creatura.</p><p title="III q. 16 a. 10 ad 3"><a name="47639"><span class="ref">[47639] IIIª q. 16 a. 10 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod cuilibet homini qui est suppositum solius naturae humanae, competit quod non habeat esse nisi secundum naturam humanam. Et ideo de quolibet tali supposito sequitur, si secundum quod est homo est creatura, quod sit creatura simpliciter. Sed Christus non solum est suppositum humanae naturae, sed etiam divinae, secundum quam habet esse increatum. Et ideo non sequitur, si secundum quod homo est creatura, quod simpliciter sit creatura.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 11</h3><p title="III q. 16 a. 11 arg. 1"><a name="47640"><span class="ref">[47640] IIIª q. 16 a. 11 arg. 1</span></a> Ad undecimum sic proceditur. Videtur quod Christus, secundum quod homo, sit Deus. Christus enim est Deus per gratiam unionis. Sed Christus, secundum quod homo, habet gratiam unionis. Ergo Christus, secundum quod homo, est Deus.</p><p title="III q. 16 a. 11 arg. 2"><a name="47641"><span class="ref">[47641] IIIª q. 16 a. 11 arg. 2</span></a> Praeterea, dimittere peccata est proprium Dei, secundum illud Isaiae XLIII, <i>ego ipse sum qui deleo iniquitates tuas propter me</i>. Sed Christus, secundum quod homo, dimittit peccata, secundum illud Matth. IX, <i>ut autem sciatis quod filius hominis habet potestatem in terra dimittendi peccata</i>, et cetera. Ergo Christus, secundum quod homo, est Deus.</p><p title="III q. 16 a. 11 arg. 3"><a name="47642"><span class="ref">[47642] IIIª q. 16 a. 11 arg. 3</span></a> Praeterea, Christus non est homo communis, sed est iste homo particularis. Sed Christus, secundum quod est iste homo, est Deus, quia in isto homine designatur suppositum aeternum, quod naturaliter est Deus. Ergo Christus, secundum quod homo, est Deus.</p><p title="III q. 16 a. 11 s. c."><a name="47643"><span class="ref">[47643] IIIª q. 16 a. 11 s. c.</span></a> Sed contra, illud quod convenit Christo secundum quod homo, convenit cuilibet homini. Si ergo Christus, secundum quod homo, est Deus, sequitur quod omnis homo sit Deus. Quod patet esse falsum.</p><p title="III q. 16 a. 11 co."><a name="47644"><span class="ref">[47644] IIIª q. 16 a. 11 co.</span></a> Respondeo dicendum quod iste terminus homo, in reduplicatione positus, potest dupliciter accipi. Uno modo, quantum ad naturam. Et sic non est verum quod, secundum quod homo, sit Deus, quia humana natura est distincta a divina secundum differentiam naturae. Alio modo potest accipi ratione suppositi. Et sic, cum suppositum naturae humanae in Christo sit persona filii Dei, cui per se convenit esse Deum, verum est quod Christus, secundum quod homo, sit Deus. Quia tamen terminus in reduplicatione positus magis proprie tenetur pro natura quam pro supposito, ut supra dictum est, ideo magis est ista neganda, Christus, secundum quod homo, est Deus, quam sit affirmanda.</p><p title="III q. 16 a. 11 ad 1"><a name="47645"><span class="ref">[47645] IIIª q. 16 a. 11 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod non secundum idem convenit alicui moveri ad aliquid, et esse illud, nam moveri convenit alicui ratione materiae vel subiecti, esse autem in actu ratione formae. Et similiter non secundum idem convenit Christo ordinari ad hoc quod sit Deus per gratiam unionis, et esse Deum, sed convenit primum sibi secundum humanam naturam; secundum vero secundum divinam. Et ideo haec est vera, Christus secundum quod homo, habet gratiam unionis, non tamen ista, Christus, secundum quod homo, est Deus.</p><p title="III q. 16 a. 11 ad 2"><a name="47646"><span class="ref">[47646] IIIª q. 16 a. 11 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod <i>filius hominis habet in terra potestatem dimittendi peccata</i>, non virtute humanae naturae, sed divinae, in qua quidem divina natura consistit potestas dimittendi peccata per auctoritatem; in humana autem natura consistit instrumentaliter et per ministerium. Unde Chrysostomus, super Matth., hoc exponens, dicit, <i>signanter dixit, in terra dimittendi peccata, ut ostenderet quod humanae naturae potestatem divinitatis univit indivisibili unione. Quia, etsi factus est homo, tamen Dei verbum permansit</i>.</p><p title="III q. 16 a. 11 ad 3"><a name="47647"><span class="ref">[47647] IIIª q. 16 a. 11 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, cum dicitur iste homo, pronomen demonstrativum trahit hoc nomen homo ad suppositum. Et ideo magis est haec vera, Christus, secundum quod iste homo, est Deus, quam ista, Christus, secundum quod homo, est Deus.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 12</h3><p title="III q. 16 a. 12 arg. 1"><a name="47648"><span class="ref">[47648] IIIª q. 16 a. 12 arg. 1</span></a> Ad duodecimum sic proceditur. Videtur quod Christus, secundum quod homo, sit hypostasis vel persona. Illud enim quod convenit cuilibet homini, convenit Christo secundum quod est homo, est enim aliis hominibus similis, secundum illud Philipp. II, <i>in similitudinem hominum factus</i>. Sed omnis homo est persona. Ergo Christus, secundum quod homo, est persona.</p><p title="III q. 16 a. 12 arg. 2"><a name="47649"><span class="ref">[47649] IIIª q. 16 a. 12 arg. 2</span></a> Praeterea, Christus, secundum quod homo, est substantia rationalis naturae. Non autem substantia universalis. Ergo substantia individua. Sed nihil aliud est persona quam <i>rationalis naturae individua substantia</i>, ut dicit Boetius, in libro de duabus naturis. Ergo Christus, secundum quod homo, est persona.</p><p title="III q. 16 a. 12 arg. 3"><a name="47650"><span class="ref">[47650] IIIª q. 16 a. 12 arg. 3</span></a> Praeterea, Christus, secundum quod homo, est res humanae naturae, et suppositum et hypostasis eiusdem naturae. Sed omnis hypostasis et suppositum et res naturae humanae est persona. Ergo Christus, secundum quod homo, est persona.</p><p title="III q. 16 a. 12 s. c."><a name="47651"><span class="ref">[47651] IIIª q. 16 a. 12 s. c.</span></a> Sed contra, Christus, secundum quod homo, non est persona aeterna. Si ergo, secundum quod homo, sit persona, sequetur quod in Christo sint personae duae, una temporalis et alia aeterna. Quod est erroneum, ut supra dictum est.</p><p title="III q. 16 a. 12 co."><a name="47652"><span class="ref">[47652] IIIª q. 16 a. 12 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, iste terminus homo, in reduplicatione positus, potest accipi vel ratione suppositi, vel ratione naturae. Cum ergo dicitur, Christus, secundum quod homo, est persona, si accipiatur ratione suppositi, manifestum est quod Christus, secundum quod homo, est persona, quia suppositum humanae naturae nihil est aliud quam persona filii Dei. Si autem accipiatur ratione naturae, sic potest intelligi dupliciter. Uno modo, quod intelligatur quod naturae humanae competat esse in aliqua persona. Et hoc etiam modo verum est, omne enim quod subsistit in humana natura, est persona. Alio modo potest intelligi ut naturae humanae in Christo propria personalitas debeatur, causata ex principiis humanae naturae. Et sic Christus, secundum quod homo, non est persona, quia humana natura non est per se seorsum existens a divina natura, quod requirit ratio personae.</p><p title="III q. 16 a. 12 ad 1"><a name="47653"><span class="ref">[47653] IIIª q. 16 a. 12 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod omni homini convenit esse personam secundum quod omne subsistens in humana natura est persona. Sed hoc est proprium homini Christo, quod persona subsistens in humana natura eius non sit causata ex principiis humanae naturae, sed sit aeterna. Et ideo uno modo est persona secundum quod homo, alio modo non, ut dictum est.</p><p title="III q. 16 a. 12 ad 2"><a name="47654"><span class="ref">[47654] IIIª q. 16 a. 12 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod substantia individua quae ponitur in definitione personae, importat substantiam completam per se subsistentem separatim ab aliis. Alioquin, manus hominis posset dici persona cum sit substantia quaedam individua, quia tamen est substantia individua sicut in alio existens, non potest dici persona. Et eadem ratione nec natura humana in Christo, quae tamen potest dici individuum vel singulare quoddam.</p><p title="III q. 16 a. 12 ad 3"><a name="47655"><span class="ref">[47655] IIIª q. 16 a. 12 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut persona significat quid completum et per se subsistens in natura rationali, ita hypostasis, suppositum et res naturae in genere substantiae significant quiddam per se subsistens. Unde, sicut humana natura non est per se seorsum a persona filii, ita etiam non est per se hypostasis vel suppositum vel res naturae. Et ideo in sensu in quo negatur ista, Christus, secundum quod homo, est persona, oportet etiam negari omnes alias.</p></div></div><div class="q" id="q17"><h2>Quaestio 17</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="III q. 17 pr."><a name="47656"><span class="ref">[47656] IIIª q. 17 pr.</span></a> Deinde considerandum est de his quae pertinent ad unitatem in Christo in communi. Nam de his quae pertinent ad unitatem vel pluralitatem in speciali, suis locis determinandum est, sicut supra determinatum est quod in Christo non una est tantum scientia; et infra determinabitur quod in Christo non una est tantum nativitas. Considerandum est ergo primo, de unitate Christi quantum ad esse; secundo, quantum ad velle; tertio, quantum ad operari. Circa primum quaeruntur duo. Primo, utrum Christus sit unum vel duo. Secundo, utrum in Christo sit tantum unum esse.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="III q. 17 a. 1 arg. 1"><a name="47657"><span class="ref">[47657] IIIª q. 17 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod Christus non sit unum, sed duo. Dicit enim Augustinus, in I de Trin., <i>quia forma Dei accepit formam servi, utrumque Deus, propter accipientem Deum, utrumque homo, propter acceptum hominem</i>. Sed utrumque dici non potest ubi non sunt duo. Ergo Christus est duo.</p><p title="III q. 17 a. 1 arg. 2"><a name="47658"><span class="ref">[47658] IIIª q. 17 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, ubicumque est aliud et aliud, ibi sunt duo. Sed Christus est aliud et aliud, dicit enim Augustinus, in Enchirid., <i>cum in forma Dei esset, formam servi accepit, utrumque unus, sed aliud propter verbum, aliud propter hominem</i>. Ergo Christus est duo.</p><p title="III q. 17 a. 1 arg. 3"><a name="47659"><span class="ref">[47659] IIIª q. 17 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, Christus non est tantum homo, quia, si purus homo esset, non esset Deus. Ergo est aliquid aliud quam homo. Et ita in Christo est aliud et aliud. Ergo Christus est duo.</p><p title="III q. 17 a. 1 arg. 4"><a name="47660"><span class="ref">[47660] IIIª q. 17 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, Christus est aliquid quod est pater, et est aliquid quod non est pater. Ergo Christus est aliquid et aliquid. Ergo Christus est duo.</p><p title="III q. 17 a. 1 arg. 5"><a name="47661"><span class="ref">[47661] IIIª q. 17 a. 1 arg. 5</span></a> Praeterea, sicut in mysterio Trinitatis sunt tres personae in una natura, ita in mysterio incarnationis sunt duae naturae in una persona. Sed propter unitatem naturae, non obstante distinctione personae, pater et filius sunt unum, secundum illud Ioan. X, <i>ego et pater unum sumus</i>. Ergo, non obstante unitate personae, propter dualitatem naturarum Christus est duo.</p><p title="III q. 17 a. 1 arg. 6"><a name="47662"><span class="ref">[47662] IIIª q. 17 a. 1 arg. 6</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in III Physic., quod unum et duo denominative dicuntur. Sed Christus habet dualitatem naturarum. Ergo Christus est duo.</p><p title="III q. 17 a. 1 arg. 7"><a name="47663"><span class="ref">[47663] IIIª q. 17 a. 1 arg. 7</span></a> Praeterea, sicut forma accidentalis facit alterum, ita forma substantialis aliud, ut Porphyrius dicit. Sed in Christo sunt duae naturae substantiales, humana scilicet et divina. Ergo Christus est aliud et aliud. Ergo Christus est duo.</p><p title="III q. 17 a. 1 s. c."><a name="47664"><span class="ref">[47664] IIIª q. 17 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod Boetius dicit, in libro de duabus naturis, <i>omne quod est, inquantum est, unum est</i>. Sed Christum esse confitemur. Ergo Christus est unum.</p><p title="III q. 17 a. 1 co."><a name="47665"><span class="ref">[47665] IIIª q. 17 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod natura, secundum se considerata, prout in abstracto significatur, non vere potest praedicari de supposito seu persona nisi in Deo, in quo non differt quod est et quo est, ut in prima parte habitum est. In Christo autem cum sint duae naturae, divina scilicet et humana, altera earum, scilicet divina, potest de eo praedicari et in abstracto et in concreto, dicimus enim quod filius Dei, qui supponitur in hoc nomine Christus, est divina natura, et est Deus. Sed humana natura non potest praedicari de Christo secundum se in abstracto, sed solum in concreto, prout scilicet significatur in supposito. Non enim vere potest dici quod Christus sit humana natura, quia natura humana non est nata praedicari de suo supposito, dicitur autem quod Christus est homo, sicut et quod Christus est Deus. Deus autem significat habentem deitatem, et homo significat habentem humanitatem. Aliter tamen habens humanitatem significatur per hoc nomen homo, et aliter per hoc nomen Iesus, vel Petrus. Nam hoc nomen homo importat habentem humanitatem indistincte, sicut et hoc nomen Deus indistincte importat habentem deitatem. Hoc tamen nomen Petrus, vel Iesus, importat distincte habentem humanitatem, scilicet sub determinatis individualibus proprietatibus, sicut et hoc nomen filius Dei importat habentem deitatem sub determinata proprietate personali. Numerus autem dualitatis in Christo ponitur circa ipsas naturas. Et ideo, si ambae naturae in abstracto praedicarentur de Christo, sequeretur quod Christus esset duo. Sed quia duae naturae non praedicantur de Christo nisi prout significantur in supposito, oportet secundum rationem suppositi praedicari de Christo unum vel duo. Quidam autem posuerunt in Christo duo supposita, sed unam personam, quae quidem videtur se habere, secundum eorum opinionem, tanquam suppositum completum ultima completione. Et ideo, quia ponebant in Christo duo supposita, dicebant Christum esse duo neutraliter; sed quia ponebant unam personam, dicebant Christum esse unum masculine, nam neutrum genus designat quiddam informe et imperfectum; genus autem masculinum designat quiddam formatum et perfectum. Nestoriani autem, ponentes in Christo duas personas, dicebant Christum non solum esse duo neutraliter, sed etiam duos masculine. Quia vero nos ponimus in Christo unam personam et unum suppositum, ut ex praedictis patet, sequitur quod dicamus quod non solum Christus est unus masculine, sed etiam est unum neutraliter.</p><p title="III q. 17 a. 1 ad 1"><a name="47666"><span class="ref">[47666] IIIª q. 17 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod verbum illud Augustini non est sic intelligendum quod ly utrumque teneatur ex parte praedicati, quasi dicat quod Christus sit utrumque, sed tenetur ex parte subiecti. Et tunc ly utrumque ponitur, non quasi pro duobus suppositis, sed pro duobus nominibus significantibus duas naturas in concreto. Possum enim dicere quod utrumque, scilicet Deus et homo, est Deus, propter accipientem Deum, et utrumque scilicet Deus et homo, est homo, propter acceptum hominem.</p><p title="III q. 17 a. 1 ad 2"><a name="47667"><span class="ref">[47667] IIIª q. 17 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, cum dicitur, Christus est aliud et aliud locutio est exponenda ut sit sensus, habens aliam et aliam naturam. Et hoc modo exponit Augustinus in libro contra Felicianum, ubi, cum dixisset, <i>in mediatore Dei et hominum aliud Dei filius, aliud hominis filius</i> subdit, <i>aliud, inquam, pro discretione substantiae, non alius, pro unitate personae</i>. Et Gregorius Nazianzenus, in epistola ad Chelidonium, <i>si oportet compendiose dicere, aliud quidem et aliud ea ex quibus salvator est, siquidem non idem est invisibile visibili, et quod absque tempore ei quod sub tempore. Non autem alius et alius absit. Haec enim ambo unum</i>.</p><p title="III q. 17 a. 1 ad 3"><a name="47668"><span class="ref">[47668] IIIª q. 17 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod haec est falsa, Christus est tantum homo, quia non excludit aliud suppositum, sed aliam naturam, eo quod termini in praedicato positi tenentur formaliter. Si vero adderetur aliquid per quod traheretur ad suppositum, esset vera locutio, puta, Christus est tantum id quod est homo. Non tamen sequeretur quod sit aliquid aliud quam homo, quia ly aliud, cum sit relativum diversitatis substantiae, proprie refertur ad suppositum, sicut et omnia relativa facientia personalem relationem. Sequitur autem, ergo habet aliam naturam.</p><p title="III q. 17 a. 1 ad 4"><a name="47669"><span class="ref">[47669] IIIª q. 17 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod, cum dicitur, Christus est aliquid quod est pater, ly aliquid tenetur pro natura divina, quae etiam in abstracto praedicatur de patre et filio. Sed cum dicitur, Christus est aliquid quod non est pater, ly aliquid tenetur non pro ipsa natura humana secundum quod significatur in abstracto, sed secundum quod significatur in concreto; non quidem secundum suppositum distinctum, sed secundum suppositum indistinctum; prout scilicet substat naturae, non autem proprietatibus individuantibus. Et ideo non sequitur quod Christus sit aliud et aliud, vel quod sit duo, quia suppositum humanae naturae in Christo quod est persona filii Dei, non ponit in numerum cum natura divina, quae praedicatur de patre et filio.</p><p title="III q. 17 a. 1 ad 5"><a name="47670"><span class="ref">[47670] IIIª q. 17 a. 1 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod in mysterio divinae Trinitatis natura divina praedicatur in abstracto de tribus personis, et ideo simpliciter potest dici quod tres personae sint unum. Sed in mysterio incarnationis non praedicantur ambae naturae in abstracto de Christo, et ideo non potest simpliciter dici quod Christus sit duo.</p><p title="III q. 17 a. 1 ad 6"><a name="47671"><span class="ref">[47671] IIIª q. 17 a. 1 ad 6</span></a> Ad sextum dicendum quod duo dicitur quasi habens dualitatem, non quidem in aliquo alio, sed in ipso de quo duo praedicantur. Fit autem praedicatio de supposito, quod importatur per hoc nomen Christus. Quamvis igitur Christus habeat dualitatem naturarum, quia tamen non habet dualitatem suppositorum, non potest dici esse duo.</p><p title="III q. 17 a. 1 ad 7"><a name="47672"><span class="ref">[47672] IIIª q. 17 a. 1 ad 7</span></a> Ad septimum dicendum quod alterum importat diversitatem accidentis, et ideo diversitas accidentis sufficit ad hoc quod aliquid simpliciter dicatur alterum. Sed aliud importat diversitatem substantiae. Substantia autem dicitur non solum natura, sed etiam suppositum, ut dicitur in V Metaphys. Et ideo diversitas naturae non sufficit ad hoc quod aliquid simpliciter dicatur aliud, nisi adsit diversitas secundum suppositum. Sed diversitas naturae facit aliud secundum quid, scilicet secundum naturam, si non adsit diversitas suppositi.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="III q. 17 a. 2 arg. 1"><a name="47673"><span class="ref">[47673] IIIª q. 17 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod in Christo non sit tantum unum esse, sed duo. Dicit enim Damascenus, in III libro, quod ea quae consequuntur naturam in Christo duplicantur. Sed esse consequitur naturam, esse enim est a forma. Ergo in Christo sunt duo esse.</p><p title="III q. 17 a. 2 arg. 2"><a name="47674"><span class="ref">[47674] IIIª q. 17 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, esse filii Dei est ipsa divina natura, et est aeternum. Esse autem hominis Christi non est divina natura, sed est esse temporale. Ergo in Christo non est tantum unum esse.</p><p title="III q. 17 a. 2 arg. 3"><a name="47675"><span class="ref">[47675] IIIª q. 17 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, in Trinitate, quamvis sint tres personae, est tamen unum esse, propter unitatem naturae. Sed in Christo sunt duae naturae, quamvis sit una persona. Ergo in Christo non est unum esse tantum, sed duo.</p><p title="III q. 17 a. 2 arg. 4"><a name="47676"><span class="ref">[47676] IIIª q. 17 a. 2 arg. 4</span></a> Praeterea, in Christo anima dat aliquod esse corpori, cum sit forma eius. Sed non dat sibi esse divinum, cum sit increatum. Ergo in Christo est aliud esse praeter esse divinum. Et sic in Christo non est tantum unum esse.</p><p title="III q. 17 a. 2 s. c."><a name="47677"><span class="ref">[47677] IIIª q. 17 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra, unumquodque, secundum quod dicitur ens, dicitur unum, quia unum et ens convertuntur. Si ergo in Christo duo essent esse, et non tantum unum, Christus esset duo, et non unum.</p><p title="III q. 17 a. 2 co."><a name="47678"><span class="ref">[47678] IIIª q. 17 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, quia in Christo sunt duae naturae et una hypostasis, necesse est quod ea quae ad naturam pertinent in Christo sint duo, quae autem pertinent ad hypostasim in Christo sint unum tantum. Esse autem pertinet ad hypostasim et ad naturam, ad hypostasim quidem sicut ad id quod habet esse; ad naturam autem sicut ad id quo aliquid habet esse; natura enim significatur per modum formae, quae dicitur ens ex eo quod ea aliquid est, sicut albedine est aliquid album, et humanitate est aliquis homo. Est autem considerandum quod, si aliqua forma vel natura est quae non pertineat ad esse personale hypostasis subsistentis, illud esse non dicitur esse illius personae simpliciter, sed secundum quid, sicut esse album est esse Socratis, non inquantum est Socrates, sed inquantum est albus. Et huiusmodi esse nihil prohibet multiplicari in una hypostasi vel persona, aliud enim est esse quo Socrates est albus, et quo Socrates est musicus. Sed illud esse quod pertinet ad ipsam hypostasim vel personam secundum se impossibile est in una hypostasi vel persona multiplicari, quia impossibile est quod unius rei non sit unum esse. Si igitur humana natura adveniret filio Dei, non hypostatice vel personaliter, sed accidentaliter, sicut quidam posuerunt, oporteret ponere in Christo duo esse, unum quidem secundum quod est Deus; aliud autem secundum quod est homo. Sicut in Socrate ponitur aliud esse secundum quod est albus, aliud secundum quod est homo, quia esse album non pertinet ad ipsum esse personale Socratis. Esse autem capitatum, et esse corporeum, et esse animatum, totum pertinet ad unam personam Socratis, et ideo ex omnibus his non fit nisi unum esse in Socrate. Et si contingeret quod, post constitutionem personae Socratis, advenirent Socrati manus vel pedes vel oculi, sicut accidit in caeco nato, ex his non accresceret Socrati aliud esse, sed solum relatio quaedam ad huiusmodi, quia scilicet diceretur esse non solum secundum ea quae prius habebat, sed etiam secundum ea quae postmodum sibi adveniunt. Sic igitur, cum humana natura coniungatur filio Dei hypostatice vel personaliter, ut supra dictum est, et non accidentaliter, consequens est quod secundum humanam naturam non adveniat sibi novum esse personale, sed solum nova habitudo esse personalis praeexistentis ad naturam humanam, ut scilicet persona illa iam dicatur subsistere, non solum secundum naturam divinam, sed etiam humanam.</p><p title="III q. 17 a. 2 ad 1"><a name="47679"><span class="ref">[47679] IIIª q. 17 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod esse consequitur naturam, non sicut habentem esse, sed sicut qua aliquid est, personam autem, sive hypostasim, consequitur sicut habentem esse. Et ideo magis retinet unitatem secundum unitatem hypostasis, quam habeat dualitatem secundum dualitatem naturae.</p><p title="III q. 17 a. 2 ad 2"><a name="47680"><span class="ref">[47680] IIIª q. 17 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod illud esse aeternum filii Dei quod est divina natura, fit esse hominis, inquantum humana natura assumitur a filio Dei in unitate personae.</p><p title="III q. 17 a. 2 ad 3"><a name="47681"><span class="ref">[47681] IIIª q. 17 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut in prima parte dictum est, quia persona divina est idem cum natura, in personis divinis non est aliud esse personae praeter esse naturae, et ideo tres personae non habent nisi unum esse. Haberent autem triplex esse, si in eis esset aliud esse personae, et aliud esse naturae.</p><p title="III q. 17 a. 2 ad 4"><a name="47682"><span class="ref">[47682] IIIª q. 17 a. 2 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod anima in Christo dat esse corpori inquantum facit ipsum actu animatum, quod est dare ei complementum naturae et speciei. Sed si intelligatur corpus perfectum per animam absque hypostasi habente utrumque, hoc totum compositum ex anima et corpore, prout significatur nomine humanitatis, non significatur ut quod est, sed ut quo aliquid est. Et ideo ipsum esse est personae subsistentis, secundum quod habet habitudinem ad talem naturam, cuius habitudinis causa est anima inquantum perficit humanam naturam informando corpus.</p></div></div><div class="q" id="q18"><h2>Quaestio 18</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="III q. 18 pr."><a name="47683"><span class="ref">[47683] IIIª q. 18 pr.</span></a> Deinde considerandum est de unitate quantum ad voluntatem. Et circa hoc quaeruntur sex. Primo, utrum in Christo sit alia voluntas divina, et alia humana. Secundo, utrum in humana natura Christi sit alia voluntas sensualitatis, et alia rationis. Tertio, utrum in Christo fuerint ex parte rationis plures voluntates. Quarto, utrum in Christo fuerit liberum arbitrium. Quinto, utrum humana voluntas Christi fuerit omnino conformis divinae voluntati in volito. Sexto, utrum in Christo fuerit aliqua contrarietas voluntatum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="III q. 18 a. 1 arg. 1"><a name="47684"><span class="ref">[47684] IIIª q. 18 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod in Christo non sint duae voluntates, una divina et alia humana. Voluntas enim est primum movens et imperans in unoquoque volente. Sed in Christo primum movens et imperans fuit voluntas divina, quia omnia humana in Christo movebantur secundum voluntatem divinam. Ergo videtur quod in Christo non fuerit nisi una voluntas, scilicet divina.</p><p title="III q. 18 a. 1 arg. 2"><a name="47685"><span class="ref">[47685] IIIª q. 18 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, instrumentum non movetur propria voluntate, sed voluntate moventis. Sed natura humana in Christo fuit instrumentum divinitatis eius. Ergo natura humana in Christo non movebatur propria voluntate, sed divina.</p><p title="III q. 18 a. 1 arg. 3"><a name="47686"><span class="ref">[47686] IIIª q. 18 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, illud solum multiplicatur in Christo quod pertinet ad naturam. Voluntas autem non videtur ad naturam pertinere, quia ea quae sunt naturalia, sunt ex necessitate; quod autem est voluntarium, non est necessarium. Ergo voluntas est una tantum in Christo.</p><p title="III q. 18 a. 1 arg. 4"><a name="47687"><span class="ref">[47687] IIIª q. 18 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, Damascenus dicit, in III libro, quod <i>aliqualiter velle non est naturae, sed nostrae intelligentiae</i> scilicet personalis. Sed omnis voluntas est aliqualis voluntas, quia <i>non est in genere quod non est in aliqua eius specie</i>. Ergo omnis voluntas ad personam pertinet. Sed in Christo fuit tantum et est una persona. Ergo in Christo est tantum una voluntas.</p><p title="III q. 18 a. 1 s. c."><a name="47688"><span class="ref">[47688] IIIª q. 18 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dominus dicit, Luc. XXII, <i>pater, si vis, transfer calicem istum a me. Veruntamen non mea voluntas, sed tua fiat</i>. Quod inducens Ambrosius, in libro ad Gratianum imperatorem, dicit, <i>sicut susceperat voluntatem meam, suscepit tristitiam meam</i>. Et, super Lucam, dicit, <i>voluntatem suam ad hominem retulit, patris, ad divinitatem. Voluntas enim hominis est temporalis, voluntas divinitatis aeterna</i>.</p><p title="III q. 18 a. 1 co."><a name="47689"><span class="ref">[47689] IIIª q. 18 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod quidam posuerunt in Christo esse unam solam voluntatem, sed ad hoc ponendum diversimode moti esse videntur. Apollinaris enim non posuit animam intellectualem in Christo, sed quod verbum esset loco animae, vel etiam loco intellectus. Unde, cum voluntas sit in ratione, ut philosophus dicit, in III de anima, sequebatur quod in Christo non esset voluntas humana, et ita in eo non esset nisi una voluntas. Et similiter Eutyches, et omnes qui posuerunt unam naturam compositam in Christo, cogebantur ponere unam voluntatem in eo. Nestorius etiam, qui posuit unionem Dei et hominis esse factam solum secundum affectum et voluntatem, posuit unam voluntatem in Christo. Postmodum vero Macarius Antiochenus patriarcha, et Cyrus Alexandrinus, et Sergius Constantinopolitanus, et quidam eorum sequaces, posuerunt in Christo unam voluntatem, quamvis ponerent duas naturas in Christo secundum hypostasim unitas, quia opinabantur quod humana natura in Christo nunquam movebatur proprio motu, sed solum secundum quod erat mota a divinitate, ut patet in epistola synodica Agathonis Papae. Et ideo in sexta synodo, apud Constantinopolim celebrata, determinatum est oportere dici quod in Christo sint duae voluntates, ubi sic legitur, <i>iuxta quod olim prophetae de Christo, et ipse nos erudivit, et sanctorum patrum nobis tradidit symbolum, duas voluntates naturales in eo, et duas naturales operationes praedicamus</i>. Et hoc necessarium fuit dici. Manifestum est enim quod filius Dei assumpsit humanam naturam perfectam, ut supra ostensum est. Ad perfectionem autem humanae naturae pertinet voluntas, quae est naturalis eius potentia, sicut et intellectus, ut patet ex his quae in prima parte dicta sunt. Unde necesse est dicere quod filius Dei humanam voluntatem assumpserit in natura humana. Per assumptionem autem humanae naturae nullam diminutionem passus est filius Dei in his quae pertinent ad divinam naturam, cui competit voluntatem habere, ut in prima parte habitum est. Unde necesse est dicere quod in Christo sint duae voluntates, una scilicet divina et alia humana.</p><p title="III q. 18 a. 1 ad 1"><a name="47690"><span class="ref">[47690] IIIª q. 18 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod quidquid fuit in humana natura Christi, movebatur nutu divinae voluntatis, non tamen sequitur quod in Christo non fuerit motus voluntatis proprius naturae humanae. Quia etiam aliorum sanctorum piae voluntates moventur secundum voluntatem Dei, <i>quae operatur in eis et velle et perficere</i>, ut dicitur Philipp. II. Licet enim voluntas non possit interius moveri ab aliqua creatura, interius tamen movetur a Deo, ut in prima parte dictum est. Et sic etiam Christus secundum voluntatem humanam sequebatur voluntatem divinam, secundum illud Psalmi, <i>ut facerem voluntatem tuam, Deus meus, volui</i>. Unde Augustinus dicit, contra Maximinum, <i>ubi dixit filius patri, non quod ego volo, sed quod tu vis, quid te adiuvat quod tua verba subiungis, et dicis, ostendit vere suam voluntatem subiectam suo genitori, quasi nos negemus hominis voluntatem voluntati Dei debere esse subiectam?</i></p><p title="III q. 18 a. 1 ad 2"><a name="47691"><span class="ref">[47691] IIIª q. 18 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod proprium est instrumenti quod moveatur a principali agente, diversimode tamen, secundum proprietatem naturae ipsius. Nam instrumentum inanimatum, sicut securis aut serra, movetur ab artifice per motum solum corporalem. Instrumentum vero animatum anima sensibili movetur per appetitum sensitivum, sicut equus a sessore. Instrumentum vero animatum anima rationali movetur per voluntatem eius, sicut per imperium domini movetur servus ad aliquid agendum, qui quidem servus est sicut instrumentum animatum, ut philosophus dicit, in I Politic. Sic ergo natura humana in Christo fuit instrumentum divinitatis ut moveretur per propriam voluntatem.</p><p title="III q. 18 a. 1 ad 3"><a name="47692"><span class="ref">[47692] IIIª q. 18 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ipsa potentia voluntatis est naturalis, et consequitur naturam ex necessitate. Sed motus vel actus potentiae, qui etiam voluntas dicitur, quandoque quidem est naturalis et necessarius, puta respectu felicitatis; quandoque autem ex libero arbitrio rationis proveniens, et non necessarius neque naturalis; sicut patet ex his quae in secunda parte dicta sunt. Et tamen etiam ipsa ratio, quae est principium huius motus, est naturalis. Et ideo, praeter voluntatem divinam, oportet in Christo ponere voluntatem humanam, non solum prout est potentia naturalis, aut prout est motus naturalis, sed etiam prout est motus rationalis.</p><p title="III q. 18 a. 1 ad 4"><a name="47693"><span class="ref">[47693] IIIª q. 18 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod per hoc quod dicitur aliqualiter velle, designatur determinatus modus volendi. Determinatus autem modus ponitur circa ipsam rem cuius est modus. Unde, cum voluntas pertineat ad naturam, ipsum etiam quod est aliqualiter velle, pertinet ad naturam, non secundum quod est absolute considerata, sed secundum quod est in tali hypostasi. Unde etiam voluntas humana Christi habuit quendam determinatum modum ex eo quod fuit in hypostasi divina, ut scilicet moveretur semper secundum nutum divinae voluntatis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="III q. 18 a. 2 arg. 1"><a name="47694"><span class="ref">[47694] IIIª q. 18 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod in Christo non fuerit aliqua voluntas sensualitatis, praeter rationis voluntatem. Dicit enim philosophus, in III de anima, quod <i>voluntas in ratione est, in sensitivo autem appetitu est irascibilis et concupiscibilis</i>. Sed sensualitas significat appetitum sensitivum. Ergo non fuit in Christo voluntas sensualitatis.</p><p title="III q. 18 a. 2 arg. 2"><a name="47695"><span class="ref">[47695] IIIª q. 18 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, secundum Augustinum, XII de Trin., sensualitas significatur per serpentem. Sed nihil serpentinum fuit in Christo, habuit enim similitudinem animalis venenosi sine veneno, ut dicit Augustinus, super illud Ioan. III, <i>sicut exaltavit Moyses serpentem in deserto</i>. Ergo in Christo non fuit voluntas sensualitatis.</p><p title="III q. 18 a. 2 arg. 3"><a name="47696"><span class="ref">[47696] IIIª q. 18 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, voluntas sequitur naturam, ut dictum est. Sed in Christo non fuit nisi una natura praeter divinam. Ergo in Christo non fuit nisi una voluntas humana.</p><p title="III q. 18 a. 2 s. c."><a name="47697"><span class="ref">[47697] IIIª q. 18 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ambrosius dicit, in II ad Gratianum imperatorem, <i>mea est voluntas quam suam dixit, quia, ut homo, suscepit tristitiam meam</i>, ex quo datur intelligi quod tristitia pertineat ad humanam voluntatem in Christo. Sed tristitia pertinet ad sensualitatem, ut in secunda parte habitum est. Ergo videtur quod in Christo sit voluntas sensualitatis, praeter voluntatem rationis.</p><p title="III q. 18 a. 2 co."><a name="47698"><span class="ref">[47698] IIIª q. 18 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, filius Dei humanam naturam assumpsit cum omnibus quae pertinent ad perfectionem ipsius naturae. In humana autem natura includitur etiam natura animalis, sicut in specie includitur genus. Unde oportet quod filius Dei cum humana natura assumpserit etiam ea quae pertinent ad perfectionem naturae animalis. Inter quae est appetitus sensitivus, qui sensualitas dicitur. Et ideo oportet dicere quod in Christo fuit sensualis appetitus, sive sensualitas. Sciendum est autem quod sensualitas, sive sensualis appetitus, inquantum est natus obedire rationi, dicitur rationale per participationem, ut patet per philosophum, in I Ethic. Et quia voluntas est in ratione, ut dictum est, pari ratione potest dici quod sensualitas sit voluntas per participationem.</p><p title="III q. 18 a. 2 ad 1"><a name="47699"><span class="ref">[47699] IIIª q. 18 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod ratio illa procedit de voluntate essentialiter dicta, quae non est nisi in parte intellectiva. Sed voluntas participative dicta potest esse in parte sensitiva, inquantum obedit rationi.</p><p title="III q. 18 a. 2 ad 2"><a name="47700"><span class="ref">[47700] IIIª q. 18 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod sensualitas significatur per serpentem, non quantum ad naturam sensualitatis, quam Christus assumpsit, sed quantum ad corruptionem fomitis, quae in Christo non fuit.</p><p title="III q. 18 a. 2 ad 3"><a name="47701"><span class="ref">[47701] IIIª q. 18 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, <i>ubi est unum propter alterum, ibi tantum unum esse videtur</i>, sicut superficies, quae est visibilis per colorem, est unum visibile cum colore. Et similiter, quia sensualitas non dicitur voluntas nisi quia participat voluntatem rationis, sicut est una natura humana in Christo, ita etiam ponitur una voluntas humana in Christo.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="III q. 18 a. 3 arg. 1"><a name="47702"><span class="ref">[47702] IIIª q. 18 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod in Christo fuerunt duae voluntates quantum ad rationem. Dicit enim Damascenus, in II libro, quod duplex est hominis voluntas, naturalis, quae vocatur thelesis; et rationalis, quae vocatur bulesis. Sed Christus in humana natura habuit quidquid ad perfectionem humanae naturae pertinet. Ergo utraque praedictarum voluntatum fuit in Christo.</p><p title="III q. 18 a. 3 arg. 2"><a name="47703"><span class="ref">[47703] IIIª q. 18 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, vis appetitiva diversificatur in homine secundum diversitatem virtutis apprehensivae, et ideo, secundum differentiam sensus et intellectus, diversificatur in homine appetitus sensitivus et intellectivus. Sed similiter quantum ad apprehensionem hominis ponitur differentia rationis et intellectus, quorum utrumque fuit in Christo. Ergo fuit in eo duplex voluntas, una intellectualis, et alia rationalis.</p><p title="III q. 18 a. 3 arg. 3"><a name="47704"><span class="ref">[47704] IIIª q. 18 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, a quibusdam ponitur in Christo voluntas pietatis. Quae non potest poni nisi ex parte rationis. Ergo in Christo ex parte rationis sunt plures voluntates.</p><p title="III q. 18 a. 3 s. c."><a name="47705"><span class="ref">[47705] IIIª q. 18 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod in quolibet ordine est unum primum movens. Sed voluntas est primum movens in genere humanorum actuum. Ergo in uno homine non est nisi una voluntas proprie dicta, quae est voluntas rationis. Christus autem est unus homo. Ergo in Christo est tantum una voluntas humana.</p><p title="III q. 18 a. 3 co."><a name="47706"><span class="ref">[47706] IIIª q. 18 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, voluntas quandoque accipitur pro potentia, et quandoque pro actu. Si ergo voluntas accipiatur pro actu, sic oportet in Christo ex parte rationis ponere duas voluntates, idest, duas species actuum voluntatis. Voluntas enim, ut in secunda parte dictum est, et est finis, et est eorum quae sunt ad finem, et alio modo fertur in utrumque. Nam in finem fertur simpliciter et absolute, sicut in id quod est secundum se bonum, in id autem quod est ad finem, fertur cum quadam comparatione, secundum quod habet bonitatem ex ordine ad aliud. Et ideo alterius rationis est actus voluntatis secundum quod fertur in aliquid secundum se volitum, ut sanitas, quod a Damasceno vocatur thelesis, idest simplex voluntas, et a magistris vocatur voluntas ut natura, et alterius rationis est actus voluntatis secundum quod fertur in aliquid quod est volitum solum ex ordine ad alterum, sicut est sumptio medicinae, quem quidem voluntatis actum Damascenus vocat bulesim, idest consiliativam voluntatem, a magistris autem vocatur voluntas ut ratio. Haec autem diversitas actus non diversificat potentiam, quia uterque actus attenditur ad unam rationem communem obiecti, quod est bonum. Et ideo dicendum est quod, si loquamur de potentia voluntatis, in Christo est una sola voluntas humana essentialiter et non participative dicta. Si vero loquamur de voluntate quae est actus, sic distinguitur in Christo voluntas quae est ut natura, quae dicitur thelesis; et voluntas ut ratio, quae dicitur bulesis.</p><p title="III q. 18 a. 3 ad 1"><a name="47707"><span class="ref">[47707] IIIª q. 18 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod illae voluntates non diversificantur secundum potentiam, sed solum secundum differentiam actus, ut dictum est.</p><p title="III q. 18 a. 3 ad 2"><a name="47708"><span class="ref">[47708] IIIª q. 18 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod etiam intellectus et ratio non sunt diversae potentiae, ut in prima parte dictum est.</p><p title="III q. 18 a. 3 ad 3"><a name="47709"><span class="ref">[47709] IIIª q. 18 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod voluntas pietatis non videtur esse aliud quam voluntas quae consideratur ut natura, inquantum scilicet refugit alienum malum absolute consideratum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="III q. 18 a. 4 arg. 1"><a name="47710"><span class="ref">[47710] IIIª q. 18 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod in Christo non fuerit liberum arbitrium. Dicit enim Damascenus, in III libro, gnomen autem (idest sententiam, vel mentem, vel cogitationem) et proaeresin (idest electionem) <i>in domino dicere impossibile est, si proprie loqui volumus</i>. Maxime autem in his quae sunt fidei est proprie loquendum. Ergo in Christo non fuit electio. Et per consequens nec liberum arbitrium, cuius actus est electio.</p><p title="III q. 18 a. 4 arg. 2"><a name="47711"><span class="ref">[47711] IIIª q. 18 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in III Ethic., quod electio est appetitus praeconsiliati. Sed consilium non videtur fuisse in Christo, quia non consiliamur de quibus certi sumus; Christus autem certitudinem habuit de omnibus. Ergo in Christo non fuit electio. Et sic, nec liberum arbitrium.</p><p title="III q. 18 a. 4 arg. 3"><a name="47712"><span class="ref">[47712] IIIª q. 18 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, liberum arbitrium se habet ad utrumque. Sed voluntas Christi fuit determinata ad bonum, quia non potuit peccare, sicut supra dictum est. Ergo in Christo non fuit liberum arbitrium.</p><p title="III q. 18 a. 4 s. c."><a name="47713"><span class="ref">[47713] IIIª q. 18 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Isaiae VII, <i>butyrum et mel comedet, ut sciat reprobare malum et eligere bonum</i>, quod est actus liberi arbitrii. Ergo in Christo fuit liberum arbitrium.</p><p title="III q. 18 a. 4 co."><a name="47714"><span class="ref">[47714] IIIª q. 18 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, in Christo fuit duplex actus voluntatis, unus quidem quo eius voluntas ferebatur in aliquid sicut secundum se volitum, quod pertinet ad rationem finis; alius autem secundum quem eius voluntas ferebatur in aliquid per ordinem ad aliud, quod pertinet ad rationem eius quod est ad finem. Differt autem, ut philosophus dicit, in III Ethic., electio a voluntate in hoc, quod voluntas, per se loquendo, est ipsius finis; electio autem eorum quae sunt ad finem. Et sic simplex voluntas est idem quod voluntas ut natura, electio autem est idem quod voluntas ut ratio, et est proprius actus liberi arbitrii, ut in prima parte dictum est. Et ideo, cum in Christo ponatur voluntas ut ratio, necesse est ibi ponere electionem, et per consequens liberum arbitrium, cuius actus est electio, ut in prima parte habitum est.</p><p title="III q. 18 a. 4 ad 1"><a name="47715"><span class="ref">[47715] IIIª q. 18 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Damascenus excludit a Christo electionem secundum quod intelligit in nomine electionis importari dubitationem. Sed tamen dubitatio non est de necessitate electionis, quia etiam Deo competit eligere, secundum illud Ephes. I, <i>elegit nos in ipso ante mundi constitutionem</i>; cum tamen in Deo nulla sit dubitatio. Accidit autem dubitatio electioni, inquantum est in natura ignorante. Et idem dicendum est de aliis de quibus fit mentio in auctoritate praedicta.</p><p title="III q. 18 a. 4 ad 2"><a name="47716"><span class="ref">[47716] IIIª q. 18 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod electio praesupponit consilium, non tamen sequitur ex consilio nisi iam determinato per iudicium; illud enim quod iudicamus agendum post inquisitionem consilii, eligimus, ut dicitur in III Ethic. Et ideo, si aliquid iudicetur ut agendum absque dubitatione et inquisitione praecedente, hoc sufficit ad electionem. Et sic patet quod dubitatio, sive inquisitio, non per se pertinet ad electionem, sed solum secundum quod est in natura ignorante.</p><p title="III q. 18 a. 4 ad 3"><a name="47717"><span class="ref">[47717] IIIª q. 18 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod voluntas Christi, licet sit determinata ad bonum, non tamen est determinata ad hoc vel illud bonum. Et ideo pertinebat ad Christum eligere per liberum arbitrium confirmatum in bono, sicut ad beatos.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="III q. 18 a. 5 arg. 1"><a name="47718"><span class="ref">[47718] IIIª q. 18 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod voluntas humana in Christo non voluerit aliud quam quod Deus vult. Dicitur enim in Psalmo, ex persona Christi, <i>ut facerem voluntatem tuam, Deus meus, volui</i>. Sed ille qui vult voluntatem alicuius facere, vult quod ille vult. Ergo videtur quod voluntas humana Christi nihil aliud voluerit quam voluntas ipsius divina.</p><p title="III q. 18 a. 5 arg. 2"><a name="47719"><span class="ref">[47719] IIIª q. 18 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, anima Christi habuit perfectissimam caritatem, quae etiam comprehensionem nostrae scientiae excedit, secundum illud Ephes. III, <i>supereminentem scientiae caritatem Christi</i>. Sed caritatis est facere quod homo idem velit quod Deus, unde et philosophus, in IX Ethic., dicit quod unum de amicabilibus est eadem velle et eligere. Ergo voluntas humana in Christo nihil aliud voluit quam divina.</p><p title="III q. 18 a. 5 arg. 3"><a name="47720"><span class="ref">[47720] IIIª q. 18 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, Christus fuit verus comprehensor. Sed sancti qui sunt comprehensores in patria, nihil aliud volunt quam quod Deus vult. Alioquin, non essent beati, quia non haberent quidquid vellent, beatus enim est qui habet quidquid vult et nihil mali vult, ut dicit Augustinus, in libro de Trin. Ergo Christus nihil aliud voluit secundum voluntatem humanam quam quod voluit voluntas divina.</p><p title="III q. 18 a. 5 s. c."><a name="47721"><span class="ref">[47721] IIIª q. 18 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, contra Maximinum, <i>in hoc quod Christus ait, non quod ego volo, sed quod tu, aliud se ostendit voluisse quam pater. Quod nisi humano corde non posset, cum infirmitatem nostram in suum, non divinum, sed humanum transfiguraret affectum</i>.</p><p title="III q. 18 a. 5 co."><a name="47722"><span class="ref">[47722] IIIª q. 18 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod sicut dictum est, in Christo secundum humanam naturam ponitur multiplex voluntas, scilicet voluntas sensualitatis, quae participative voluntas dicitur; et voluntas rationalis, sive consideretur per modum naturae, sive per modum rationis. Dictum est autem supra quod, ex quadam dispensatione, filius Dei, ante suam passionem, permittebat carni agere et pati quae sunt ei propria. Et similiter permittebat omnibus viribus animae agere quae propria. Manifestum est autem quod voluntas sensualitatis refugit naturaliter dolores sensibiles et corporis laesionem. Similiter etiam voluntas ut natura repudiat ea quae naturae sunt contraria, et quae sunt secundum se mala, puta mortem et alia huiusmodi. Haec tamen quandoque voluntas per modum rationis eligere potest ex ordine ad finem, sicut etiam in aliquo puro homine sensualitas eius, et etiam voluntas absolute considerata, refugit ustionem, quam voluntas secundum rationem elegit propter finem sanitatis. Voluntas autem Dei erat ut Christus dolores et passiones et mortem pateretur, non quod ista essent a Deo volita secundum se, sed ex ordine ad finem humanae salutis. Unde patet quod Christus, secundum voluntatem sensualitatis, et secundum voluntatem rationis quae consideratur per modum naturae, aliud poterat velle quam Deus. Sed secundum voluntatem quae est per modum rationis, semper idem volebat quod Deus. Quod patet ex hoc ipso quod dicit, <i>non sicut ego volo, sed sicut tu</i>. Volebat enim, secundum rationis voluntatem, divinam voluntatem impleri, quamvis aliud dicat se velle secundum aliam eius voluntatem.</p><p title="III q. 18 a. 5 ad 1"><a name="47723"><span class="ref">[47723] IIIª q. 18 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Christus volebat ut voluntas patris impleretur, non autem secundum voluntatem sensualitatis cuius motus non se extendit usque ad voluntatem Dei; neque per voluntatem quae consideratur per modum naturae, quae fertur in aliqua obiecta absolute considerata, et non in ordine ad divinam voluntatem.</p><p title="III q. 18 a. 5 ad 2"><a name="47724"><span class="ref">[47724] IIIª q. 18 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod conformitas voluntatis humanae ad voluntatem divinam attenditur secundum voluntatem rationis, secundum quam etiam voluntates amicorum concordant, inquantum scilicet ratio considerat aliquod volitum in ordine ad voluntatem amici.</p><p title="III q. 18 a. 5 ad 3"><a name="47725"><span class="ref">[47725] IIIª q. 18 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod Christus simul fuit comprehensor et viator, inquantum scilicet per mentem fruebatur Deo, et habebat carnem passibilem. Et ideo ex parte carnis passibilis poterat in eo aliquid accidere quod repugnaret naturali voluntati ipsius, et etiam appetitui sensitivo.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="III q. 18 a. 6 arg. 1"><a name="47726"><span class="ref">[47726] IIIª q. 18 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod in Christo fuerit contrarietas voluntatum. Contrarietas enim voluntatum attenditur secundum contrarietatem obiectorum, sicut et contrarietas motuum attenditur secundum contrarietatem terminorum, ut patet per philosophum, in V Physic. Sed Christus secundum diversas voluntates contraria volebat, nam secundum voluntatem divinam volebat mortem, quam refugiebat secundum voluntatem humanam. Unde Athanasius dicit, in libro adversus Apollinarium, <i>quando Christus dixit, pater si possibile est, transeat a me calix iste, et tamen non mea, sed tua voluntas fiat, et iterum, spiritus promptus est, caro autem infirma, duas voluntates hic ostendit, humanam, quae propter infirmitatem carnis refugiebat passionem; et divinam eius, promptam ad passionem</i>. Ergo in Christo fuit contrarietas voluntatum.</p><p title="III q. 18 a. 6 arg. 2"><a name="47727"><span class="ref">[47727] IIIª q. 18 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, Galat. V dicitur quod <i>caro concupiscit adversus spiritum, et spiritus adversus carnem</i>. Est igitur contrarietas voluntatum quando spiritus concupiscit unum, et caro aliud. Sed hoc fuit in Christo, nam per voluntatem caritatis, quam spiritus sanctus in eius mente faciebat, volebat passionem, secundum illud Isaiae LIII, <i>oblatus est quia ipse voluit</i>; secundum autem carnem, passionem refugiebat. Ergo erat in eo contrarietas voluntatum.</p><p title="III q. 18 a. 6 arg. 3"><a name="47728"><span class="ref">[47728] IIIª q. 18 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, Luc. XXII dicitur quod, <i>factus in agonia, prolixius orabat</i>. Sed agonia videtur importare quandam impugnationem animi in contraria tendentis. Ergo videtur quod in Christo fuerit contrarietas voluntatis.</p><p title="III q. 18 a. 6 s. c."><a name="47729"><span class="ref">[47729] IIIª q. 18 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod in determinatione sextae synodi dicitur, <i>praedicamus duas naturales voluntates, non contrarias, iuxta quod impii asserunt haeretici; sed sequentem humanam eius voluntatem, et non resistentem vel reluctantem, sed potius subiectam divinae eius atque omnipotenti voluntati</i>.</p><p title="III q. 18 a. 6 co."><a name="47730"><span class="ref">[47730] IIIª q. 18 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod contrarietas non potest esse nisi oppositio attendatur in eodem et secundum idem. Si autem secundum diversa, et in diversis existat diversitas, non sufficit hoc ad rationem contrarietatis, sicut nec ad rationem contradictionis, puta quod homo sit pulcher aut sanus secundum manum, et non secundum pedem. Ad hoc igitur quod sit contrarietas voluntatum in aliquo, requiritur, primo quidem, quod secundum idem attendatur diversitas voluntatum. Si enim unius voluntas sit de aliquo fiendo secundum quandam rationem universalem, et alterius voluntas sit de eodem non fiendo secundum quandam rationem particularem, non est omnino contrarietas voluntatum. Puta, si rex vult suspendi latronem in bonum reipublicae, et aliquis eius consanguineus velit eum non suspendi propter amorem privatum, non erit contrarietas voluntatis, nisi forte se in tantum extendat voluntas boni privati ut bonum publicum velit impedire ut conservetur bonum privatum; tunc enim secundum idem attenderetur repugnantia voluntatum. Secundo autem requiritur ad contrarietatem voluntatis, quod sit circa eandem voluntatem. Si enim homo vult unum secundum appetitum intellectus, et aliud secundum appetitum sensitivum, non est hic aliqua contrarietas, nisi forte appetitus sensitivus in tantum praevaleat quod vel immutet vel saltem retardet appetitum rationis; sic enim iam ad ipsam voluntatem rationis perveniet aliquid de motu contrario appetitus sensitivi. Sic igitur dicendum est quod, licet voluntas naturalis et voluntas sensualitatis in Christo aliquid aliud voluerit quam divina voluntas et voluntas rationis ipsius, non tamen fuit ibi aliqua contrarietas voluntatum. Primo quidem, quia neque voluntas eius naturalis, neque voluntas sensualitatis, repudiabat illam rationem secundum quam divina voluntas, et voluntas rationis humanae in Christo, passionem volebant. Volebat enim voluntas absoluta in Christo salutem humani generis, sed eius non erat velle hoc in ordine ad aliud. Motus autem sensualitatis ad hoc se extendere non valebat. Secundo, quia neque voluntas divina, neque voluntas rationis in Christo, impediebatur aut retardabatur per voluntatem naturalem, aut per appetitum sensualitatis. Similiter autem nec e converso voluntas divina, vel voluntas rationis in Christo, refugiebat aut retardabat motum voluntatis naturalis humanae, et motum sensualitatis in Christo. Placebat enim Christo secundum voluntatem divinam, et secundum voluntatem rationis, ut voluntas naturalis in ipso et voluntas sensualitatis secundum ordinem suae naturae moverentur. Unde patet quod in Christo nulla fuerit repugnantia vel contrarietas voluntatum.</p><p title="III q. 18 a. 6 ad 1"><a name="47731"><span class="ref">[47731] IIIª q. 18 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod hoc ipsum quod aliqua voluntas humana in Christo aliud volebat quam eius voluntas divina, procedebat ex ipsa voluntate divina, cuius beneplacito natura humana propriis motibus movebatur in Christo, ut Damascenus dicit.</p><p title="III q. 18 a. 6 ad 2"><a name="47732"><span class="ref">[47732] IIIª q. 18 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod in nobis per concupiscentiam carnis impeditur aut retardatur concupiscentia spiritus, quod in Christo non fuit. Et ideo in Christo non fuit contrarietas carnis ad spiritum, sicut in nobis.</p><p title="III q. 18 a. 6 ad 3"><a name="47733"><span class="ref">[47733] IIIª q. 18 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod agonia non fuit in Christo quantum ad partem animae rationalem, secundum quod importat concertationem voluntatum ex diversitate rationum procedentem, puta cum aliquis secundum quod ratio considerat unum, vult hoc, et secundum quod considerat aliud, vult contrarium. Hoc enim contingit propter debilitatem rationis, quae non potest diiudicare quid sit simpliciter melius. Quod in Christo non fuit, quia per suam rationem iudicabat simpliciter esse melius quod per eius passionem impleretur voluntas divina circa salutem generis humani. Fuit tamen in Christo agonia quantum ad partem sensitivam, secundum quod importat timorem infortunii imminentis, ut dicit Damascenus, in III libro.</p></div></div><div class="q" id="q19"><h2>Quaestio 19</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="III q. 19 pr."><a name="47734"><span class="ref">[47734] IIIª q. 19 pr.</span></a> Deinde considerandum est de unitate operationis Christi. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum in Christo sit una operatio divinitatis et humanitatis, vel plures. Secundo, utrum in Christo sint plures operationes secundum humanam naturam. Tertio, utrum Christus secundum humanam operationem aliquid sibi meruerit. Quarto, utrum per eam aliquid meruerit nobis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="III q. 19 a. 1 arg. 1"><a name="47735"><span class="ref">[47735] IIIª q. 19 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod in Christo sit tantum una operatio divinitatis et humanitatis. Dicit enim Dionysius, II cap. de Div. Nom., <i>discreta autem est benignissima circa nos Dei operatio per hoc quod, secundum nos, ex nobis, integre vereque humanatum est verbum quod est supra substantiam, et operari et pati quaecumque humanae eius divinaeque operationi congruunt</i>, ubi unam operationem nominat humanam et divinam, quae in Graeco dicitur theandrica, idest deivirilis. Videtur igitur esse una operatio composita in Christo.</p><p title="III q. 19 a. 1 arg. 2"><a name="47736"><span class="ref">[47736] IIIª q. 19 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, principalis agentis et instrumenti est una sola operatio. Sed humana natura in Christo fuit instrumentum divinae, ut supra dictum est. Ergo eadem operatio est divinae et humanae naturae in Christo.</p><p title="III q. 19 a. 1 arg. 3"><a name="47737"><span class="ref">[47737] IIIª q. 19 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, cum in Christo duae naturae in una hypostasi vel persona sint, necesse est unum et idem esse quod pertinet ad hypostasim vel personam. Sed operatio pertinet ad hypostasim vel personam, nihil enim operatur nisi suppositum subsistens; unde et, secundum philosophum, actus sunt singularium. Ergo in Christo est una et eadem operatio divinitatis et humanitatis.</p><p title="III q. 19 a. 1 arg. 4"><a name="47738"><span class="ref">[47738] IIIª q. 19 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, sicuti esse est hypostasis subsistentis, ita etiam et operari. Sed propter unitatem hypostasis est in Christo unum esse, ut supra dictum est. Ergo et propter eandem unitatem est in Christo una operatio.</p><p title="III q. 19 a. 1 arg. 5"><a name="47739"><span class="ref">[47739] IIIª q. 19 a. 1 arg. 5</span></a> Praeterea, ubi est unum operatum, ibi est una operatio. Sed idem operatum erat divinitatis et humanitatis, sicut sanatio leprosi, vel suscitatio mortui. Ergo videtur quod in Christo sit una tantum operatio divinitatis et humanitatis.</p><p title="III q. 19 a. 1 s. c."><a name="47740"><span class="ref">[47740] IIIª q. 19 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ambrosius, in II libro ad Gratianum imperatorem, dicit, <i>quem ad modum eadem operatio diversae est potestatis? Nunquid sic potest minor quemadmodum maior operari? Aut una operatio potest esse ubi diversa est substantia?</i></p><p title="III q. 19 a. 1 co."><a name="47741"><span class="ref">[47741] IIIª q. 19 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, haeretici qui posuerunt in Christo unam voluntatem, posuerunt etiam in ipso unam operationem. Et ut eorum opinio erronea melius intelligatur, considerandum est quod, ubicumque sunt plura agentia ordinata, inferius movetur a superiori, sicut in homine corpus movetur ab anima, et inferiores vires a ratione. Sic igitur actiones et motus inferioris principii sunt magis operata quaedam quam operationes, id autem quod pertinet ad supremum principium, est proprie operatio. Puta si dicamus in homine quod ambulare, quod est pedum, et palpare, quod est manuum, sunt quaedam hominis operata, quorum unum operatur anima per pedes, aliud per manus, et quia est eadem anima operans per utrumque, ex parte ipsius operantis, quod est primum principium movens, est una et indifferens operatio; ex parte autem ipsorum operatorum differentia invenitur. Sicut autem in homine puro corpus movetur ab anima, et appetitus sensitivus a rationali, ita in domino Iesu Christo humana natura movebatur et regebatur a divina. Et ideo dicebant quod eadem est operatio et indifferens ex parte ipsius divinitatis operantis sunt tamen diversa operata, inquantum scilicet divinitas Christi aliud agebat per seipsam, sicut quod <i>portabat omnia verbo virtutis suae</i>; aliud autem per naturam humanam, sicut quod corporaliter ambulabat. Unde in sexta synodo inducuntur verba Severi haeretici sic dicentis, <i>ea quae agebantur et operabantur ab uno Christo, multum differunt. Quaedam enim sunt Deo decibilia, quaedam humana. Veluti, corporaliter vadere super terram profecto humanum est, cruribus vero vexatis, et ambulare super terram penitus non valentibus, sanum gressum donare Deo decibile est. Sed unum, scilicet incarnatum verbum, hoc et illud operatum est et nequaquam hoc quidem huius, hoc vero huius est naturae. Neque, eo quod diversa sunt operamenta, ideo duas operatrices naturas atque formas iuste definiemus</i>. Sed in hoc decipiebantur. Quia actio eius quod movetur ab altero, est duplex, una quidem quam habet secundum propriam formam; alia autem quam habet secundum quod movetur ab alio. Sicut securis operatio secundum propriam formam est incisio, secundum autem quod movetur ab artifice, operatio eius est facere scamnum. Operatio igitur quae est alicuius rei secundum suam formam, est propria eius; nec pertinet ad moventem, nisi secundum quod utitur huiusmodi re ad suam operationem, sicut calefacere est propria operatio ignis; non autem fabri, nisi quatenus utitur igne ad calefaciendum ferrum. Sed illa operatio quae est rei solum secundum quod movetur ab alio, non est alia praeter operationem moventis ipsum, sicut facere scamnum non est seorsum operatio securis ab operatione artificis. Et ideo, ubicumque movens et motum habent diversas formas seu virtutes operativas, ibi oportet quod sit alia propria operatio moventis, et alia propria operatio moti, licet motum participet operationem moventis, et movens utatur operatione moti, et sic utrumque agit cum communione alterius. Sic igitur in Christo humana natura habet propriam formam et virtutem per quam operatur et similiter divina. Unde et humana natura habet propriam operationem distinctam ab operatione divina, et e converso. Et tamen divina natura utitur operatione naturae humanae sicut operatione sui instrumenti, et similiter humana natura participat operationem divinae naturae, sicut instrumentum participat operationem principalis agentis. Et hoc est quod dicit Leo Papa, in epistola ad Flavianum agit utraque forma, scilicet tam natura divina quam humana in Christo, <i>cum alterius communione, quod proprium est, verbo scilicet operante quod verbi est, et carne exequente quod carnis est</i>. Si vero esset una tantum operatio divinitatis et humanitatis in Christo, oporteret dicere vel quod humana natura non haberet propriam formam et virtutem (de divina enim hoc dici est impossibile), ex quo sequeretur quod in Christo esset tantum divina operatio, vel oporteret dicere quod ex virtute divina et humana esset conflata in Christo una virtus. Quorum utrumque est impossibile, nam per primum horum ponitur natura humana in Christo esse imperfecta; per secundum vero ponitur confusio naturarum. Et ideo rationabiliter in sexta synodo haec opinio est condemnata, in cuius determinatione dicitur, <i>duas naturales operationes indivise, inconvertibiliter, inconfuse, inseparabiliter, in eodem domino Iesu Christo, vero Deo nostro, glorificamus</i>, hoc est, divinam operationem et humanam.</p><p title="III q. 19 a. 1 ad 1"><a name="47742"><span class="ref">[47742] IIIª q. 19 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Dionysius ponit in Christo operationem theandricam, idest divinamvirilem, vel divinamhumanam, non per aliquam confusionem operationum seu virtutum utriusque naturae, sed per hoc quod divina operatio eius utitur humana eius operatione, et humana operatio participat virtutem divinae operationis. Unde, sicut ipse dicit in quadam epistola, <i>super hominem operabatur ea quae sunt hominis, quod monstrat virgo supernaturaliter concipiens, et aqua terrenorum pedum sustinens gravitatem</i>. Manifestum est enim quod concipi est humanae naturae, similiter et ambulare, sed utrumque fuit in Christo supernaturaliter. Et similiter divina operabatur humanitus, sicut cum sanavit leprosum tangendo. Unde in eadem epistola subdit, <i>sed, Deo homine facto, nova quadam Dei et hominis operatione</i>. Quod autem intelligat duas esse operationes in Christo, unam divinae naturae, aliam autem humanae, patet ex his quae dicit in II cap. de Div. Nom., ubi dicit quod his, quae pertinent ad humanam eius operationem, <i>pater et spiritus sanctus nulla ratione communicant, nisi quis dixerit secundum benignissimam et misericordem voluntatem</i>, inquantum scilicet pater et spiritus sanctus ex sua misericordia voluerunt Christum agere et pati humana. Addit autem, <i>et omnem sublimissimam et ineffabilem Dei operationem quam operatus est secundum nos factus incommutabilis eo quod Deus et Dei verbum</i>. Sic igitur patet quod alia est eius operatio humana, in qua pater et spiritus sanctus non communicant nisi secundum acceptationem misericordiae suae, et alia est eius operatio inquantum est Dei verbum, in qua communicant pater et spiritus sanctus.</p><p title="III q. 19 a. 1 ad 2"><a name="47743"><span class="ref">[47743] IIIª q. 19 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod instrumentum dicitur aliquid ex eo quod movetur a principali agente, quod tamen, praeter hoc, potest habere propriam operationem secundum suam formam, ut de igne dictum est. Sic igitur actio instrumenti inquantum est instrumentum, non est alia ab actione principalis agentis, potest tamen habere aliam operationem prout est res quaedam. Sic igitur operatio quae est humanae naturae in Christo, inquantum est instrumentum divinitatis, non est alia ab operatione divinitatis, non enim est alia salvatio qua salvat humanitas Christi, et divinitas eius. Habet tamen humana natura in Christo, inquantum est natura quaedam, quandam propriam operationem praeter divinam, ut dictum est.</p><p title="III q. 19 a. 1 ad 3"><a name="47744"><span class="ref">[47744] IIIª q. 19 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod operari est hypostasis subsistentis, sed secundum formam et naturam, a qua operatio speciem recipit. Et ideo a diversitate formarum seu naturarum est diversa species operationum, sed ab unitate hypostasis est unitas secundum numerum quantum ad operationem speciei. Sicut ignis habet duas operationes specie differentes, scilicet illuminare et calefacere, secundum differentiam lucis et caloris, et tamen est una numero illuminatio ignis semel illuminantis. Et similiter in Christo oportet quod sint duae operationes specie differentes, secundum eius duas naturas, quaelibet tamen operationum est una numero in Christo, semel facta, sicut una ambulatio et una sanatio.</p><p title="III q. 19 a. 1 ad 4"><a name="47745"><span class="ref">[47745] IIIª q. 19 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod esse et operari est personae a natura, aliter tamen et aliter. Nam esse pertinet ad ipsam constitutionem personae, et sic quantum ad hoc se habet in ratione termini. Et ideo unitas personae requirit unitatem ipsius esse completi et personalis. Sed operatio est quidam effectus personae secundum aliquam formam vel naturam. Unde pluralitas operationum non praeiudicat unitati personali.</p><p title="III q. 19 a. 1 ad 5"><a name="47746"><span class="ref">[47746] IIIª q. 19 a. 1 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod aliud est proprium operatum operationis divinae, et operationis humanae in Christo, sicut operatum proprium divinae operationis est sanatio leprosi, operatum autem proprium humanae naturae est eius contactus. Concurrunt tamen ambae operationes ad unum operatum secundum quod una natura agit cum communione alterius, ut dictum est.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="III q. 19 a. 2 arg. 1"><a name="47747"><span class="ref">[47747] IIIª q. 19 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod in Christo sint plures humanae operationes. Christus enim, inquantum homo, communicat cum plantis in natura nutritiva, cum animalibus autem in natura sensitiva, cum Angelis vero in natura intellectiva, sicut et ceteri homines. Sed alia est operatio plantae inquantum est planta, et alia animalis inquantum est animal. Ergo Christus, inquantum est homo, habet plures operationes.</p><p title="III q. 19 a. 2 arg. 2"><a name="47748"><span class="ref">[47748] IIIª q. 19 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, potentiae et habitus distinguuntur secundum actus. Sed in anima Christi fuerunt diversae potentiae et diversi habitus. Ergo diversae operationes.</p><p title="III q. 19 a. 2 arg. 3"><a name="47749"><span class="ref">[47749] IIIª q. 19 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, instrumenta debent esse proportionata operationibus. Corpus autem humanum habet diversa membra differentia secundum formam. Ergo diversis operationibus accommodata. Sunt igitur in Christo diversae operationes secundum humanam naturam.</p><p title="III q. 19 a. 2 s. c."><a name="47750"><span class="ref">[47750] IIIª q. 19 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Damascenus dicit, in III libro, <i>operatio sequitur naturam</i>. Sed in Christo est tantum una humana natura. Ergo in Christo fuit tantum una operatio humana.</p><p title="III q. 19 a. 2 co."><a name="47751"><span class="ref">[47751] IIIª q. 19 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, quia homo est id quod est secundum rationem, illa operatio dicitur esse simpliciter humana quae a ratione procedit per voluntatem, quae est rationis appetitus. Si qua autem operatio est in homine quae non procedit a ratione et voluntate, non est simpliciter operatio humana, sed convenit homini secundum aliquam partem humanae naturae, quandoque quidem secundum ipsam naturam elementi corporalis, sicut ferri deorsum; quandoque vero secundum virtutem animae vegetabilis, sicut nutriri et augeri; quandoque vero secundum partem sensitivam, sicut videre et audire, imaginari et memorari, concupiscere et irasci. Inter quas operationes est differentia. Nam operationes animae sensitivae sunt aliqualiter obedientes rationi, et ideo sunt aliqualiter rationales et humanae, inquantum scilicet obediunt rationi, ut patet per philosophum, in I Ethic. Operationes vero quae sequuntur animam vegetabilem, vel etiam naturam elementalis corporis, non subiiciuntur rationi, unde nullo modo sunt rationales, nec humanae simpliciter, sed solum secundum partem humanae naturae. Dictum est autem supra quod quando agens inferius agit per propriam formam, tunc est alia operatio inferioris agentis et superioris, quando vero agens inferius non agit nisi secundum quod est motum a superiori agente, tunc est eadem operatio superioris agentis et inferioris. Sic igitur in quocumque homine puro alia est operatio elementalis et animae vegetabilis ab operatione voluntatis, quae est proprie humana. Similiter etiam operatio animae sensitivae quantum ad id quod non movetur a ratione, sed quantum ad id quod movetur a ratione, est eadem operatio partis sensitivae et rationalis. Ipsius autem animae rationalis est una operatio, si attendamus ad ipsum principium operationis, quod est ratio vel voluntas, diversificatur autem secundum respectum ad diversa obiecta; quam quidem diversitatem aliqui appellaverunt diversitatem operatorum, magis quam operationum, iudicantes de unitate operationis solum ex parte operativi principii; sic enim nunc quaeritur de unitate vel pluralitate operationum in Christo. Sic igitur in quolibet puro homine est tantum una operatio quae proprie humana dicitur, praeter quam tamen sunt in homine puro quaedam aliae operationes, quae non sunt proprie humanae, sicut dictum est. Sed in homine Iesu Christo nullus erat motus sensitivae partis qui non esset ordinatus a ratione. Ipsae etiam operationes naturales et corporales aliqualiter ad eius voluntatem pertinebant, inquantum voluntatis eius erat <i>ut caro eius ageret et pateretur quae sunt sibi propria</i>, ut dictum est supra. Et ideo multo magis est una operatio in Christo quam in quocumque alio homine.</p><p title="III q. 19 a. 2 ad 1"><a name="47752"><span class="ref">[47752] IIIª q. 19 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod operatio partis sensitivae et nutritivae non est proprie humana, sicut dictum est. Et tamen in Christo huiusmodi operationes fuerunt magis humanae quam in aliis.</p><p title="III q. 19 a. 2 ad 2"><a name="47753"><span class="ref">[47753] IIIª q. 19 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod potentiae et habitus diversificantur per comparationem ad obiecta, et ideo diversitas operationum hoc modo respondet diversis potentiis et habitibus sicut etiam respondet diversis obiectis. Talem autem diversitatem operationum non intendimus excludere ab humanitate Christi, sicut nec eam quae est secundum aliud tempus, sed solum illam quae est secundum primum principium activum, ut dictum est.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="III q. 19 a. 3 arg. 1"><a name="47754"><span class="ref">[47754] IIIª q. 19 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod actio humana Christi non potuit ei esse meritoria. Christus enim ante mortem fuit comprehensor, sicut et modo est. Sed comprehensoris non est mereri, caritas enim comprehensoris pertinet ad praemium beatitudinis, cum secundum eam attendatur fruitio; unde non videtur esse principium merendi, cum non sit idem meritum et praemium. Ergo Christus ante passionem non merebatur, sicut nec modo meretur.</p><p title="III q. 19 a. 3 arg. 2"><a name="47755"><span class="ref">[47755] IIIª q. 19 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, nullus meretur id quod est sibi debitum. Sed ex hoc quod Christus est filius Dei per naturam, debetur sibi hereditas aeterna, quam alii homines per bona opera merentur. Non ergo Christus aliquid sibi mereri potuit, qui a principio fuit filius Dei.</p><p title="III q. 19 a. 3 arg. 3"><a name="47756"><span class="ref">[47756] IIIª q. 19 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, quicumque habet id quod est principale, non proprie meretur id quod ex illo habito sequitur. Sed Christus habuit gloriam animae, ex qua secundum communem ordinem sequitur gloria corporis, ut Augustinus dicit, in epistola ad Dioscorum, in Christo tamen dispensative factum est quod gloria animae non derivaretur ad corpus. Non ergo Christus meruit gloriam corporis.</p><p title="III q. 19 a. 3 arg. 4"><a name="47757"><span class="ref">[47757] IIIª q. 19 a. 3 arg. 4</span></a> Praeterea, manifestatio excellentiae Christi non est bonum ipsius Christi, sed eorum qui eum cognoscunt, unde et pro praemio promittitur dilectoribus Christi ut eis manifestetur, secundum illud Ioan. XIV, <i>si quis diligit me, diligetur a patre meo, et ego diligam eum, et manifestabo ei meipsum</i>. Ergo Christus non meruit manifestationem suae altitudinis.</p><p title="III q. 19 a. 3 s. c."><a name="47758"><span class="ref">[47758] IIIª q. 19 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, Philipp. II, <i>factus est obediens usque ad mortem, propter quod et Deus exaltavit illum</i>. Meruit ergo obediendo suam exaltationem, et ita aliquid sibi meruit.</p><p title="III q. 19 a. 3 co."><a name="47759"><span class="ref">[47759] IIIª q. 19 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod habere aliquod bonum per se est nobilius quam habere illud per aliud, semper enim causa quae est per se, potior est ea quae est per aliud, ut dicitur in VIII Physic. Hoc autem dicitur aliquis habere per seipsum, cuius est sibi aliquo modo causa. Prima autem causa omnium bonorum nostrorum per auctoritatem est Deus, et per hunc modum nulla creatura habet aliquid boni per seipsam, secundum illud I Cor. IV, <i>quid habes quod non accepisti?</i> Potest tamen secundario aliquis esse causa sibi alicuius boni habendi, inquantum scilicet in hoc ipso Deo cooperatur. Et sic ille qui habet aliquid per meritum proprium, habet quodammodo illud per seipsum. Unde nobilius habetur id quod habetur per meritum quam id quod habetur sine merito. Quia autem omnis perfectio et nobilitas Christo est attribuenda, consequens est quod ipse per meritum habuit illud quod alii per meritum habent, nisi sit tale quid cuius carentia magis dignitati Christi et perfectioni praeiudicet quam per meritum accrescat. Unde nec gratiam, nec scientiam, nec beatitudinem animae, nec divinitatem meruit, quia, cum meritum non sit nisi eius quod nondum habetur, oportet quod Christus aliquando istis caruisset; quibus carere magis diminuit dignitatem Christi quam augeat meritum. Sed gloria corporis, vel si quid aliud huiusmodi est, minus est quam dignitas merendi, quae pertinet ad virtutem caritatis. Et ideo dicendum est quod Christus gloriam corporis, et ea quae pertinent ad exteriorem eius excellentiam, sicut est ascensio, veneratio, et alia huiusmodi, habuit per meritum. Et sic patet quod aliquid sibi mereri potuit.</p><p title="III q. 19 a. 3 ad 1"><a name="47760"><span class="ref">[47760] IIIª q. 19 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod fruitio, quae est actus caritatis, pertinet ad gloriam animae, quam Christus non meruit. Et ideo, si per caritatem aliquid meruit, non sequitur quod idem sit meritum et praemium. Nec tamen per caritatem meruit inquantum erat caritas comprehensoris, sed inquantum erat viatoris, nam ipse fuit simul viator et comprehensor, ut supra habitum est. Et ideo, quia nunc non est viator, non est in statu merendi.</p><p title="III q. 19 a. 3 ad 2"><a name="47761"><span class="ref">[47761] IIIª q. 19 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Christo, secundum quod est Deus et Dei filius per naturam, debetur gloria divina et dominium omnium sicut primo et supremo domino. Nihilominus tamen debetur ei gloria sicut homini beato, quam quantum ad aliquid debuit habere sine merito, et quantum ad aliquid cum merito, ut ex supra dictis patet.</p><p title="III q. 19 a. 3 ad 3"><a name="47762"><span class="ref">[47762] IIIª q. 19 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod redundantia gloriae ex anima ad corpus est ex divina ordinatione secundum congruentiam humanorum meritorum, ut scilicet, sicut homo meretur per actum animae quem exercet in corpore, ita etiam remuneretur per gloriam animae redundantem ad corpus. Et propter hoc non solum gloria animae, sed etiam gloria corporis cadit sub merito, secundum illud Rom. VIII, <i>vivificabit mortalia corpora nostra, propter inhabitantem spiritum eius in nobis</i>. Et ita potuit cadere sub merito Christi.</p><p title="III q. 19 a. 3 ad 4"><a name="47763"><span class="ref">[47763] IIIª q. 19 a. 3 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod manifestatio excellentiae Christi pertinet ad bonum eius secundum esse quod habet in notitia aliorum, quamvis principalius pertineat ad bonum eorum qui eum cognoscunt secundum esse quod habent in seipsis. Sed hoc ipsum refertur ad Christum, inquantum sunt eius membra.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="III q. 19 a. 4 arg. 1"><a name="47764"><span class="ref">[47764] IIIª q. 19 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod Christus aliis mereri non potuit. Dicitur enim Ezech. XVIII, <i>anima quae peccaverit ipsa morietur</i>. Ergo, pari ratione, anima quae meretur ipsa remunerabitur. Non est ergo possibile quod Christus aliis meruerit.</p><p title="III q. 19 a. 4 arg. 2"><a name="47765"><span class="ref">[47765] IIIª q. 19 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, de plenitudine gratiae Christi omnes accipiunt, ut dicitur Ioan. I. Sed alii homines, habentes gratiam Christi, non possunt aliis mereri, dicitur enim Ezech. XIV quod, <i>si fuerint in civitate Noe, Daniel et Iob, filium et filiam non liberabunt, sed ipsi iustitia sua liberabunt animas suas</i>. Ergo nec Christus potuit aliquid nobis mereri.</p><p title="III q. 19 a. 4 arg. 3"><a name="47766"><span class="ref">[47766] IIIª q. 19 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, merces quam quis meretur, debetur secundum iustitiam, et non secundum gratiam, ut patet Rom. IV. Si ergo Christus meruit salutem nostram, sequitur quod salus nostra non sit ex gratia Dei, sed ex iustitia, et quod iniuste agat cum eis quos non salvat, cum meritum Christi ad omnes se extendat.</p><p title="III q. 19 a. 4 s. c."><a name="47767"><span class="ref">[47767] IIIª q. 19 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Rom. V, <i>sicut per unius delictum in omnes homines in condemnationem, sic et per unius iustitiam in omnes homines in iustificationem vitae</i>. Sed demeritum Adae derivatur ad condemnationem aliorum. Ergo multo magis meritum Christi ad alios derivatur.</p><p title="III q. 19 a. 4 co."><a name="47768"><span class="ref">[47768] IIIª q. 19 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, in Christo non solum fuit gratia sicut in quodam homine singulari, sed sicut in capite totius Ecclesiae, cui omnes uniuntur sicut capiti membra, ex quibus constituitur mystice una persona. Et exinde est quod meritum Christi se extendit ad alios, inquantum sunt membra eius, sicut etiam in uno homine actio capitis aliqualiter pertinet ad omnia membra eius, quia non solum sibi sentit, sed omnibus membris.</p><p title="III q. 19 a. 4 ad 1"><a name="47769"><span class="ref">[47769] IIIª q. 19 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod peccatum singularis personae non nocet nisi sibi ipsi. Sed peccatum Adae, qui constitutus est a Deo principium totius naturae, ad alios per carnis propagationem derivatur. Et similiter meritum Christi, qui est a Deo constitutus caput omnium hominum quantum ad gratiam, se extendit ad omnia eius membra.</p><p title="III q. 19 a. 4 ad 2"><a name="47770"><span class="ref">[47770] IIIª q. 19 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod alii de plenitudine Christi accipiunt, non quidem fontem gratiae, sed quandam particularem gratiam. Et ideo non oportet quod alii homines possint aliis mereri, sicut Christus.</p><p title="III q. 19 a. 4 ad 3"><a name="47771"><span class="ref">[47771] IIIª q. 19 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut peccatum Adae non derivatur ad alios nisi per carnalem generationem, ita meritum Christi non derivatur ad alios nisi per regenerationem spiritualem, quae fit in Baptismo, per quam Christo incorporamur, secundum illud Galat. III, <i>omnes quotquot in Christo baptizati estis, Christum induistis</i>. Et hoc ipsum est gratiae, quod homini conceditur regenerari in Christo. Et sic salus hominis est ex gratia.</p></div></div><div class="q" id="q20"><h2>Quaestio 20</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="III q. 20 pr."><a name="47772"><span class="ref">[47772] IIIª q. 20 pr.</span></a> Deinde considerandum est de his quae conveniunt Christo per comparationem ad patrem. Quorum quaedam dicuntur de ipso secundum habitudinem ipsius ad patrem, puta quod est ei subiectus; quod ipsum oravit; quod ei in sacerdotio ministravit. Quaedam vero dicuntur, vel dici possunt, secundum habitudinem patris ad ipsum, puta, si pater eum adoptasset; et quod eum praedestinavit. Primo igitur considerandum est de subiectione Christi ad patrem; secundo, de eius oratione; tertio, de ipsius sacerdotio; quarto, de adoptione, an ei conveniat; quinto, de eius praedestinatione. Circa primum quaeruntur duo. Primo, utrum Christus sit subiectus patri. Secundo, utrum sit subiectus sibi ipsi.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="III q. 20 a. 1 arg. 1"><a name="47773"><span class="ref">[47773] IIIª q. 20 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod non sit dicendum Christum esse subiectum patri. Omne enim quod subiicitur Deo patri, est creatura, quia, ut dicitur in libro de Ecclesiast. Dogmat., <i>in Trinitate nihil est serviens neque subiectum</i>. Sed non est simpliciter dicendum quod Christus sit creatura, ut supra dictum est. Ergo etiam non est simpliciter dicendum quod Christus sit Deo patri subiectus.</p><p title="III q. 20 a. 1 arg. 2"><a name="47774"><span class="ref">[47774] IIIª q. 20 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, ex hoc dicitur aliquid Deo subiectum, quod est eius dominio serviens. Sed humanae naturae in Christo non potest attribui servitus, dicit enim Damascenus, in III libro, <i>sciendum quod neque servam ipsam</i>, humanam scilicet naturam Christi, <i>dicere possumus. Servitutis enim et dominationis nomen non naturae sunt cognitiones, sed eorum quae ad aliquid, quemadmodum paternitatis et filiationis</i>. Ergo Christus secundum humanam naturam non est subiectus Deo patri.</p><p title="III q. 20 a. 1 arg. 3"><a name="47775"><span class="ref">[47775] IIIª q. 20 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, I Cor. XV dicitur, <i>cum autem subiecta fuerint illi omnia, tunc ipse filius subiectus erit illi qui sibi subiecit omnia</i>. Sed, sicut dicitur Heb. II, <i>nunc necdum videmus ei subiecta omnia</i>. Ergo nondum ipse est subiectus patri, qui ei subiecit omnia.</p><p title="III q. 20 a. 1 s. c."><a name="47776"><span class="ref">[47776] IIIª q. 20 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Ioan. XIV, <i>pater maior me est</i>. Et Augustinus dicit, in I de Trin., <i>non immerito Scriptura utrumque dicit, aequalem patri filium; et patrem maiorem filio. Illud enim propter formam Dei, hoc autem propter formam servi, sine ulla confusione intelligitur</i>. Sed minor est subiectus maiori. Ergo Christus, secundum formam servi, est patri subiectus.</p><p title="III q. 20 a. 1 co."><a name="47777"><span class="ref">[47777] IIIª q. 20 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod cuilibet habenti aliquam naturam conveniunt ea quae sunt propria illius naturae. Natura autem humana ex sui conditione habet triplicem subiectionem ad Deum. Unam quidem secundum gradum bonitatis, prout scilicet natura divina est ipsa essentia bonitatis, ut patet per Dionysium, I cap. de Div. Nom.; natura autem creata habet quandam participationem divinae bonitatis, quasi radiis illius bonitatis subiecta. Secundo, humana natura subiicitur Deo quantum ad Dei potestatem, prout scilicet humana natura, sicut et quaelibet creatura, subiacet operationi divinae dispositionis. Tertio modo, specialiter humana natura Deo subiicitur per proprium suum actum, inquantum scilicet propria voluntate obedit mandatis eius. Et hanc triplicem subiectionem ad patrem Christus de seipso confitetur. Primam quidem, Matth. XIX, <i>quid me interrogas de bono? Unus est bonus Deus</i>. Ubi Hieronymus dicit quod, <i>quia eum magistrum vocaverat bonum, et non Deum vel Dei filium confessus erat, dixit quamvis sanctum hominem in comparatione Dei non esse bonum</i>. Per quod dedit intelligere quod ipse, secundum humanam naturam, non pertingebat ad gradum bonitatis divinae. Et quia <i>in his quae non mole magna sunt, idem est esse maius quod melius</i>, ut Augustinus dicit, in VI de Trin.; ex hac ratione pater dicitur maior Christo secundum humanam naturam. Secunda autem subiectio Christo attribuitur, inquantum omnia quae circa humanitatem Christi acta sunt, divina dispositione gesta creduntur. Unde dicit Dionysius, IV cap. Cael. Hier., quod <i>Christus subiicitur Dei patris ordinationibus</i>. Et haec est subiectio servitutis, secundum quod omnis creatura Deo servit, eius ordinationi subiecta, secundum illud Sap. XVI, <i>creatura tibi factori deserviens</i>. Et secundum hoc etiam filius Dei, Philipp. II, dicitur <i>formam servi accipiens</i>. Tertiam etiam subiectionem attribuit sibi ipsi, Ioan. VIII, dicens, <i>quae placita sunt ei, facio semper</i>. Et haec est subiectio obedientiae. Unde dicitur Philipp. II quod <i>factus est obediens patri usque ad mortem</i>.</p><p title="III q. 20 a. 1 ad 1"><a name="47778"><span class="ref">[47778] IIIª q. 20 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, sicut non est simpliciter intelligendum quod Christus sit creatura, sed solum secundum humanam naturam, sive apponatur ei determinatio sive non, ut supra dictum est; ita etiam non est simpliciter intelligendum quod Christus sit subiectus patri, sed solum secundum humanam naturam, etiam si haec determinatio non apponatur. Quam tamen convenientius est apponere, ad evitandum errorem Arii, qui posuit filium minorem patre.</p><p title="III q. 20 a. 1 ad 2"><a name="47779"><span class="ref">[47779] IIIª q. 20 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod relatio servitutis et dominii fundatur super actione et passione, inquantum scilicet servi est moveri a domino secundum imperium. Agere autem non attribuitur naturae sicut agenti, sed personae, actus enim suppositorum sunt et singularium, secundum philosophum. Attribuitur tamen actio naturae sicut ei secundum quam persona vel hypostasis agit. Et ideo, quamvis non proprie dicatur quod natura sit domina vel serva, potest tamen proprie dici quod aliqua hypostasis vel persona sit domina vel serva secundum hanc vel illam naturam. Et secundum hoc, nihil prohibet Christum dicere patri subiectum, vel servum, secundum humanam naturam.</p><p title="III q. 20 a. 1 ad 3"><a name="47780"><span class="ref">[47780] IIIª q. 20 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut Augustinus dicit, in I de Trin., <i>tunc Christus tradet regnum Deo et patri, quando iustos, in quibus nunc regnat per fidem, perducturus est ad speciem</i>, ut scilicet videant ipsam essentiam communem patri et filio. Et tunc totaliter erit patri subiectus non solum in se, sed etiam in membris suis, per plenam participationem divinae bonitatis. Tunc etiam omnia erunt plene ei subiecta per finalem impletionem suae voluntatis de eis. Licet etiam modo sint omnia ei subiecta quantum ad potestatem, secundum illud Matth. ult., <i>data est mihi omnis potestas in caelo et in terra,</i> et cetera.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="III q. 20 a. 2 arg. 1"><a name="47781"><span class="ref">[47781] IIIª q. 20 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod Christus non sit sibi ipsi subiectus. Dicit enim Cyrillus, in epistola synodica, quam scilicet synodus Ephesina recepit, neque, inquit, ipse Christus sibi servus est neque dominus. <i>Fatuum enim est, magis autem et impium, ita dicere vel sapere</i>. Et hoc etiam asseruit Damascenus, in III libro, dicens, <i>unum enim ens Christus non potest servus esse sui ipsius et dominus</i>. Sed intantum dicitur servus patris Christus, inquantum est ei subiectus. Ergo Christus non est subiectus sibi ipsi.</p><p title="III q. 20 a. 2 arg. 2"><a name="47782"><span class="ref">[47782] IIIª q. 20 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, servus refertur ad dominum. Sed relatio non est alicuius ad seipsum, unde et Hilarius dicit, in libro de Trin., quod <i>nihil est sibi simile aut aequale</i>. Ergo Christus non potest dici servus sui ipsius. Et per consequens, nec sibi esse subiectus.</p><p title="III q. 20 a. 2 arg. 3"><a name="47783"><span class="ref">[47783] IIIª q. 20 a. 2 arg. 3</span></a> <i>Praeterea, sicut anima rationalis et caro unus est homo, ita Deus et homo unus est Christus</i>, ut Athanasius dicit. Sed homo non dicitur subiectus sibi ipsi, vel servus sui ipsius, aut maior seipso, propter hoc quod corpus eius subiectum est animae. Ergo neque Christus dicitur subiectus sibi ipsi propter hoc quod eius humanitas subiecta est divinitati ipsius.</p><p title="III q. 20 a. 2 s. c. 1"><a name="47784"><span class="ref">[47784] IIIª q. 20 a. 2 s. c. 1</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in I de Trin., <i>veritas ostendit, secundum istum modum</i>, quo scilicet pater maior est Christo secundum humanam naturam, <i>etiam seipso minorem filium</i>.</p><p title="III q. 20 a. 2 s. c. 2"><a name="47785"><span class="ref">[47785] IIIª q. 20 a. 2 s. c. 2</span></a> Praeterea, sicut ipse argumentatur ibidem, sic accepta est a filio Dei forma servi ut non amitteretur forma Dei. Sed secundum formam Dei quae est communis patri et filio, pater est filio maior secundum humanam naturam. Ergo etiam filius maior est seipso secundum humanam naturam.</p><p title="III q. 20 a. 2 s. c. 3"><a name="47786"><span class="ref">[47786] IIIª q. 20 a. 2 s. c. 3</span></a> Praeterea, Christus, secundum humanam naturam, est servus Dei patris secundum illud Ioan. XX, <i>ascendo ad patrem meum et patrem vestrum, Deum meum et Deum vestrum</i>. Sed quicumque est servus patris, est servus filii, alioquin non omnia quae sunt patris essent filii. Ergo Christus est servus sui ipsius, et sibi subditus.</p><p title="III q. 20 a. 2 co."><a name="47787"><span class="ref">[47787] IIIª q. 20 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, esse dominum et servum attribuitur personae vel hypostasi secundum aliquam naturam. Cum ergo Christus dicitur esse dominus vel servus sui ipsius, vel quod verbum Dei est dominus hominis Christi, hoc potest intelligi dupliciter. Uno modo, ut intelligatur hoc esse dictum ratione alterius hypostasis vel personae, quasi alia sit persona verbi Dei dominantis, et alia hominis servientis, quod pertinet ad haeresim Nestorii. Unde in condemnatione Nestorii dicitur in synodo Ephesina, <i>si quis dicit Deum vel dominum esse Christi ex Deo patre verbum, et non eundem magis confitetur simul Deum et hominem, utpote verbo carne facto, secundum Scripturas, anathema sit</i>. Et hoc modo negatur a Cyrillo et Damasceno. Et sub eodem sensu negandum est Christum esse minorem seipso, vel esse sibi ipsi subiectum. Alio modo potest intelligi secundum diversitatem naturarum in una persona vel hypostasi. Et sic dicere possumus, secundum unam earum, in qua cum patre convenit, simul eum cum patre praeesse et dominari, secundum vero alteram naturam, in qua nobiscum convenit, ipsum subesse et servire. Et secundum hunc modum dicit Augustinus filium esse seipso minorem. Sciendum tamen quod, cum hoc nomen Christus sit nomen personae, sicut et hoc nomen filius, illa per se et absolute possunt dici de Christo quae conveniunt ei ratione suae personae, quae est aeterna, et maxime huiusmodi relationes, quae magis proprie videntur ad personam vel hypostasim pertinere. Sed ea quae conveniunt sibi secundum humanam naturam, sunt ei potius attribuenda cum determinatione. Ut videlicet dicamus Christum simpliciter esse maximum, et dominum, et praesidentem, quod autem sit subiectus, vel servus, vel minor, est ei attribuendum cum determinatione, scilicet, secundum humanam naturam.</p><p title="III q. 20 a. 2 ad 1"><a name="47788"><span class="ref">[47788] IIIª q. 20 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Cyrillus et Damascenus negant Christum esse dominum sui ipsius, secundum quod per hoc importatur pluralitas suppositorum, quae requiritur ad hoc quod aliquis simpliciter sit dominus alicuius.</p><p title="III q. 20 a. 2 ad 2"><a name="47789"><span class="ref">[47789] IIIª q. 20 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod simpliciter quidem oportet esse alium dominum et alium servum, potest tamen aliqua ratio dominii et servitutis servari prout idem est dominus sui ipsius secundum aliud et aliud.</p><p title="III q. 20 a. 2 ad 3"><a name="47790"><span class="ref">[47790] IIIª q. 20 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, propter diversas partes hominis, quarum una est superior et alia inferior, dicit etiam philosophus, in V Ethic., quod <i>iustitia hominis est ad seipsum</i>, inquantum irascibilis et concupiscibilis obediunt rationi. Secundum etiam hunc modum unus homo potest dici sibi subiectus et serviens, secundum diversas sui partes.</p><p title="III q. 20 a. 2 ad 4"><a name="47791"><span class="ref">[47791] IIIª q. 20 a. 2 ad 4</span></a> Ad alia autem argumenta patet responsio ex dictis. Nam Augustinus asserit filium seipso minorem, vel sibi subiectum, secundum humanam naturam, non secundum diversitatem suppositorum.</p></div></div><div class="q" id="q21"><h2>Quaestio 21</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="III q. 21 pr."><a name="47792"><span class="ref">[47792] IIIª q. 21 pr.</span></a> Deinde considerandum est de oratione Christi. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum Christo conveniat orare. Secundo, utrum conveniat sibi secundum suam sensualitatem. Tertio, utrum conveniat sibi orare pro seipso, an tantum pro aliis. Quarto, utrum omnis oratio eius sit exaudita.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="III q. 21 a. 1 arg. 1"><a name="47793"><span class="ref">[47793] IIIª q. 21 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod Christo non competat orare. Nam, sicut dicit Damascenus, <i>oratio est petitio decentium a Deo</i>. Sed, cum Christus omnia facere posset, non videtur ei convenire quod aliquid ab aliquo peteret. Ergo videtur quod Christo non conveniat orare.</p><p title="III q. 21 a. 1 arg. 2"><a name="47794"><span class="ref">[47794] IIIª q. 21 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, non oportet orando petere illud quod aliquis scit pro certo esse futurum, sicut non oramus quod sol oriatur cras. Neque etiam est conveniens quod aliquis orando petat quod scit nullo modo esse futurum. Sed Christus sciebat circa omnia quid esset futurum. Ergo non conveniebat ei aliquid orando petere.</p><p title="III q. 21 a. 1 arg. 3"><a name="47795"><span class="ref">[47795] IIIª q. 21 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, Damascenus dicit, in III libro, quod <i>oratio est ascensus intellectus in Deum</i>. Sed intellectus Christi non indigebat ascensione in Deum, quia semper intellectus eius erat Deo coniunctus, non solum secundum unionem hypostasis, sed etiam secundum fruitionem beatitudinis. Ergo Christo non conveniebat orare.</p><p title="III q. 21 a. 1 s. c."><a name="47796"><span class="ref">[47796] IIIª q. 21 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Luc. VI, <i>factum est in illis diebus, exiit in montem orare, et erat pernoctans in oratione Dei</i>.</p><p title="III q. 21 a. 1 co."><a name="47797"><span class="ref">[47797] IIIª q. 21 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est in secunda parte, oratio est quaedam explicatio propriae voluntatis apud Deum, ut eam impleat. Si igitur in Christo esset una tantum voluntas, scilicet divina, nullo modo sibi competeret orare, quia voluntas divina per seipsam est effectiva eorum quae vult, secundum illud Psalmi, <i>omnia quaecumque voluit dominus fecit</i>. Sed quia in Christo est alia voluntas divina et alia humana; et voluntas humana non est per seipsam efficax ad implendum ea quae vult, nisi per virtutem divinam, inde est quod Christo, secundum quod est homo et humanam voluntatem habens, competit orare.</p><p title="III q. 21 a. 1 ad 1"><a name="47798"><span class="ref">[47798] IIIª q. 21 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Christus poterat perficere omnia quae volebat secundum quod Deus, non autem secundum quod homo, quia, secundum quod homo, non habuit omnipotentiam, ut supra habitum est. Nihilominus tamen, idem ipse Deus existens et homo, voluit ad patrem orationem porrigere, non quasi ipse esset impotens, sed propter nostram instructionem. Primo quidem, ut ostenderet se esse a patre. Unde ipse dicit, Ioan. XI, propter populum qui circumstat dixi, scilicet verba orationis, <i>ut credant quia tu me misisti</i>. Unde Hilarius, in X de Trin., dicit, <i>non prece eguit, nobis oravit, ne filius ignoraretur</i>. Secundo, ut nobis exemplum daret. Unde Ambrosius dicit, super Luc., <i>noli insidiatrices aperire aures, ut putes filium Dei quasi infirmum rogare, ut impetret quod implere non possit. Potestatis enim auctor, obedientiae magister, ad praecepta virtutis suo nos informat exemplo</i>. Unde et Augustinus dicit, super Ioan., <i>poterat dominus in forma servi, si hoc opus esset, orare silentio. Sed ita se patri voluit exhibere precatorem, ut meminisset nostrum se esse doctorem</i>.</p><p title="III q. 21 a. 1 ad 2"><a name="47799"><span class="ref">[47799] IIIª q. 21 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, inter alia quae Christus scivit futura, scivit quaedam esse fienda propter suam orationem. Et huiusmodi non inconvenienter a Deo petiit.</p><p title="III q. 21 a. 1 ad 3"><a name="47800"><span class="ref">[47800] IIIª q. 21 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ascensio nihil est aliud quam motus in id quod est sursum. Motus autem, ut dicitur in III de anima, dupliciter dicitur. Uno modo, proprie, secundum quod importat exitum de potentia in actum, prout est actus imperfecti. Et sic ascendere competit ei quod est potentia sursum et non actu. Et hoc modo, ut Damascenus dicit, in III libro, <i>intellectus humanus Christi non eget ascensione in Deum, cum sit semper Deo unitus et secundum esse personale, et secundum beatam contemplationem</i>. Alio modo dicitur motus actus perfecti, idest existentis in actu, sicut intelligere et sentire dicuntur quidam motus. Et hoc modo intellectus Christi semper ascendit in Deum, quia semper contemplatur ipsum ut supra se existentem.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="III q. 21 a. 2 arg. 1"><a name="47801"><span class="ref">[47801] IIIª q. 21 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod Christo conveniat orare secundum suam sensualitatem. Dicitur enim in Psalmo, ex persona Christi, <i>cor meum et caro mea exultaverunt in Deum vivum</i>. Sed sensualitas dicitur appetitus carnis. Ergo Christi sensualitas potuit ascendere in Deum vivum exultando, et pari ratione, orando.</p><p title="III q. 21 a. 2 arg. 2"><a name="47802"><span class="ref">[47802] IIIª q. 21 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, eius videtur esse orare cuius est desiderare illud quod petitur. Sed Christus petivit aliquid quod desideravit sensualitas, cum dixit, <i>transeat a me calix iste</i>, ut habetur Matth. XXVI. Ergo sensualitas Christi oravit.</p><p title="III q. 21 a. 2 arg. 3"><a name="47803"><span class="ref">[47803] IIIª q. 21 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, magis est uniri Deo in persona quam ascendere in Deum per orationem. Sed sensualitas fuit assumpta a Deo in unitate personae, sicut et quaelibet pars humanae naturae. Ergo multo magis potuit ascendere in Deum orando.</p><p title="III q. 21 a. 2 s. c."><a name="47804"><span class="ref">[47804] IIIª q. 21 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Philipp. II dicitur quod filius Dei, secundum naturam quam assumpsit, est in similitudinem hominum factus. Sed alii homines non orant secundum sensualitatem. Ergo nec Christus oravit secundum sensualitatem.</p><p title="III q. 21 a. 2 co."><a name="47805"><span class="ref">[47805] IIIª q. 21 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod orare secundum sensualitatem potest dupliciter intelligi. Uno modo, sic quod oratio sit actus sensualitatis. Et hoc modo Christus secundum sensualitatem non oravit. Quia eius sensualitas eiusdem naturae et speciei fuit in Christo et in nobis. In nobis autem non potest orare, duplici ratione. Primo quidem, quia motus sensualitatis non potest sensualia transcendere, et ideo non potest in Deum ascendere, quod requiritur ad orationem. Secundo, quia oratio importat quandam ordinationem, prout aliquis desiderat aliquid quasi a Deo implendum, et hoc est solius rationis. Unde oratio est actus rationis, ut in secunda parte habitum est. Alio modo potest dici aliquis orare secundum sensualitatem, quia scilicet eius ratio orando Deo proposuit quod erat in appetitu sensualitatis ipsius. Et secundum hoc, Christus oravit secundum sensualitatem, inquantum scilicet eius oratio exprimebat sensualitatis affectum, tanquam sensualitatis advocata. Et hoc, ut nos de tribus instrueret. Primo, ut ostenderet se veram humanam naturam assumpsisse, cum omnibus naturalibus affectibus. Secundo, ut ostenderet quod homini licet, secundum naturalem affectum, aliquid velle quod Deus non vult. Tertio, ut ostendat quod proprium affectum debet homo divinae voluntati subiicere. Unde Augustinus dicit, in Enchirid., <i>sic Christus, hominem gerens, ostendit privatam quandam hominis voluntatem, cum dicit, transeat a me calix iste. Haec enim erat humana voluntas, proprium aliquid, et tanquam privatum, volens. Sed quia rectum vult esse hominem, et ad Deum dirigi, subdit, veruntamen non sicut ego volo, sed sicut tu, ac si dicat, vide te in me, quia potes aliquid proprium velle, etsi Deus aliud velit</i>.</p><p title="III q. 21 a. 2 ad 1"><a name="47806"><span class="ref">[47806] IIIª q. 21 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod caro exultat in Deum vivum, non per actum carnis ascendentem in Deum, sed per redundantiam a corde in carnem, inquantum appetitus sensitivus sequitur motum appetitus rationalis.</p><p title="III q. 21 a. 2 ad 2"><a name="47807"><span class="ref">[47807] IIIª q. 21 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, licet sensualitas hoc voluerit quod ratio petebat, hoc tamen orando petere non erat sensualitatis, sed rationis, ut dictum est.</p><p title="III q. 21 a. 2 ad 3"><a name="47808"><span class="ref">[47808] IIIª q. 21 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod unio in persona est secundum esse personale, quod pertinet ad quamlibet partem humanae naturae. Sed ascensio orationis est per actum qui non convenit nisi rationi, ut dictum est. Unde non est similis ratio.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="III q. 21 a. 3 arg. 1"><a name="47809"><span class="ref">[47809] IIIª q. 21 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod Christo non fuerit conveniens pro se orare. Dicit enim Hilarius, in X de Trin., <i>cum sibi non proficeret deprecationis sermo, ad profectum tamen fidei nostrae loquebatur</i>. Sic ergo videtur quod Christus non sibi, sed nobis oraverit.</p><p title="III q. 21 a. 3 arg. 2"><a name="47810"><span class="ref">[47810] IIIª q. 21 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, nullus orat nisi pro eo quod vult, quia, sicut dictum est oratio est quaedam explicatio voluntatis per Deum implendae. Sed Christus volebat pati ea quae patiebatur, dicit enim Augustinus, XXVI contra Faustum, <i>homo plerumque, etsi nolit, contristatur; etsi nolit, dormit; etsi nolit, esurit aut sitit. Ille autem</i>, scilicet Christus, <i>omnia ista habuit quia voluit</i>. Ergo ei non competebat pro seipso orare.</p><p title="III q. 21 a. 3 arg. 3"><a name="47811"><span class="ref">[47811] IIIª q. 21 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, Cyprianus dicit, in libro de oratione dominica, <i>pacis et unitatis magister noluit sigillatim et privatim precem fieri, ut quis, dum precatur, pro se tantum precetur</i>. Sed Christus illud implevit quod docuit secundum illud Act. I, <i>coepit Iesus facere et docere</i>. Ergo Christus nunquam pro se solo oravit.</p><p title="III q. 21 a. 3 s. c."><a name="47812"><span class="ref">[47812] IIIª q. 21 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod ipse dominus orando dicit, Ioan. XVII, <i>clarifica filium tuum</i>.</p><p title="III q. 21 a. 3 co."><a name="47813"><span class="ref">[47813] IIIª q. 21 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod Christus pro se oravit dupliciter. Uno modo, exprimendo affectum sensualitatis, ut supra dictum est; vel etiam voluntatis simplicis, quae consideratur ut natura; sicut cum oravit a se calicem passionis transferri. Alio modo, exprimendo affectum voluntatis deliberatae, quae consideratur ut ratio, sicut cum petiit gloriam resurrectionis. Et hoc rationabiliter. Sicut enim dictum est, Christus ad hoc uti voluit oratione ad patrem, ut nobis daret exemplum orandi; et ut ostenderet patrem suum esse auctorem a quo et aeternaliter processit secundum divinam naturam, et secundum humanam naturam ab eo habet quidquid boni habet. Sicut autem in humana natura quaedam bona habebat a patre iam percepta, ita etiam expectabat ab eo quaedam bona nondum habita, sed percipienda. Et ideo, sicut pro bonis iam perceptis in humana natura gratias agebat patri, recognoscendo eum auctorem, ut patet Matth. XXVI et Ioan. XI, ita etiam, ut patrem auctorem recognosceret, ab eo orando petebat quae sibi deerant secundum humanam naturam, puta gloriam corporis et alia huiusmodi. Et in hoc etiam nobis dedit exemplum ut de perceptis muneribus gratias agamus, et nondum habita orando postulemus.</p><p title="III q. 21 a. 3 ad 1"><a name="47814"><span class="ref">[47814] IIIª q. 21 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Hilarius loquitur quantum ad orationem vocalem, quae non erat ei necessaria propter ipsum, sed solum propter nos. Unde signanter dicit quod <i>sibi non proficiebat deprecationis sermo. Si enim desiderium pauperum exaudit dominus</i>, ut in Psalmo dicitur, multo magis sola voluntas Christi habet vim orationis apud patrem. Unde ipse dicebat, Ioan. XI, <i>ego sciebam quia semper me audis, sed propter populum qui circumstat dixi, ut credant quia tu me misisti</i>.</p><p title="III q. 21 a. 3 ad 2"><a name="47815"><span class="ref">[47815] IIIª q. 21 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Christus volebat quidem pati illa quae patiebatur, pro tempore illo, sed nihilominus volebat ut, post passionem, gloriam corporis consequeretur, quam nondum habebat. Quam quidem gloriam expectabat a patre sicut ab auctore. Et ideo convenienter ab eo ipsam petebat.</p><p title="III q. 21 a. 3 ad 3"><a name="47816"><span class="ref">[47816] IIIª q. 21 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod ipsa gloria quam Christus orando sibi petebat, pertinebat ad salutem aliorum, secundum illud Rom. IV, <i>resurrexit propter iustificationem nostram</i>. Et ideo illa etiam oratio quam pro se faciebat, erat quodammodo pro aliis. Sicut et quicumque homo aliquod bonum a Deo postulat ut utatur illo ad utilitatem aliorum, non sibi soli, sed etiam aliis orat.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="III q. 21 a. 4 arg. 1"><a name="47817"><span class="ref">[47817] IIIª q. 21 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod Christi oratio non fuerit semper exaudita. Petiit enim a se removeri calicem passionis, ut patet Matth. XXVI, qui tamen ab eo non fuit translatus. Ergo videtur quod non omnis eius oratio fuerit exaudita.</p><p title="III q. 21 a. 4 arg. 2"><a name="47818"><span class="ref">[47818] IIIª q. 21 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, ipse oravit ut peccatum suis crucifixoribus ignosceretur, ut patet Luc. XXIII. Non tamen omnibus fuit illud peccatum dimissum, nam Iudaei fuerunt pro illo peccato puniti. Ergo videtur quod non omnis eius oratio fuerit exaudita.</p><p title="III q. 21 a. 4 arg. 3"><a name="47819"><span class="ref">[47819] IIIª q. 21 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, dominus oravit pro his qui erant credituri per verbum apostolorum in ipsum, ut omnes in eo unum essent, et ut pervenirent ad hoc quod essent cum ipso. Sed non omnes ad hoc perveniunt. Ergo non omnis eius oratio est exaudita.</p><p title="III q. 21 a. 4 arg. 4"><a name="47820"><span class="ref">[47820] IIIª q. 21 a. 4 arg. 4</span></a> Praeterea, in Psalmo dicitur, in persona Christi, <i>clamabo per diem, et non exaudies</i>. Non igitur omnis eius oratio est exaudita.</p><p title="III q. 21 a. 4 s. c."><a name="47821"><span class="ref">[47821] IIIª q. 21 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, Heb. V, <i>cum clamore valido et lacrymis offerens, exauditus est pro sua reverentia</i>.</p><p title="III q. 21 a. 4 co."><a name="47822"><span class="ref">[47822] IIIª q. 21 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, oratio est quodammodo interpretativa voluntatis humanae. Tunc ergo alicuius orantis exauditur oratio, quando eius voluntas adimpletur. Voluntas autem simpliciter hominis est voluntas rationis, hoc enim absolute volumus quod secundum deliberatam rationem volumus. Illud autem quod volumus secundum motum sensualitatis, vel etiam secundum motum voluntatis simplicis, quae consideratur ut natura, non simpliciter volumus, sed secundum quid, scilicet, si aliud non obsistat quod per deliberationem rationis invenitur. Unde talis voluntas magis est dicenda velleitas quam absoluta voluntas, quia scilicet homo hoc vellet si aliud non obsisteret. Secundum autem voluntatem rationis, Christus nihil aliud voluit nisi quod scivit Deum velle. Et ideo omnis absoluta voluntas Christi, etiam humana, fuit impleta, quia fuit Deo conformis, et per consequens, omnis eius oratio fuit exaudita. Nam et secundum hoc aliorum orationes adimplentur, quod sunt eorum voluntates Deo conformes, secundum illud Rom. VIII, qui autem scrutatur corda, scit, idest, approbat, quid desideret spiritus, idest, quid faciat sanctos desiderare, quoniam secundum Deum, idest, secundum conformitatem divinae voluntatis, postulat pro sanctis.</p><p title="III q. 21 a. 4 ad 1"><a name="47823"><span class="ref">[47823] IIIª q. 21 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod illa petitio de translatione calicis diversimode a sanctis exponitur. Hilarius enim, super Matth., dicit, <i>quod autem ut a se transeat rogat, non ut ipse praetereatur orat, sed ut in alterum id quod a se transit excedat. Atque ideo pro his orat qui passuri post se erant, ut sit sensus, quomodo a me bibitur calix passionis, ita ab aliis bibatur, sine spei diffidentia, sine sensu doloris, sine metu mortis</i>. Vel, secundum Hieronymum, <i>signanter dicit, calix iste, hoc est, populi Iudaeorum, qui excusationem ignorantiae habere non potest, si me occiderit, habens legem et prophetas, qui me vaticinantur</i>. Vel, secundum Dionysium Alexandrinum, <i>quod dicit, transfer calicem istum a me, non hoc est, non adveniat mihi, nisi enim advenerit, transferri non poterit. Sed, sicut quod praeterit nec intactum est nec permanens, sic salvator leviter invadentem tentationem flagitat pelli</i>. Ambrosius autem et Origenes et Chrysostomus dicunt quod petiit quasi homo naturali voluntate mortem recusans. Sic igitur, si intelligatur quod petierit per hoc alios martyres suae passionis imitatores fieri, secundum Hilarium; vel si petiit quod timor bibendi calicis eum non perturbaret; vel quod mors eum non detineret, omnino impletum est quod petivit. Si vero intelligitur petiisse quod non biberet calicem passionis et mortis; vel quod non biberet ipsum a Iudaeis, non quidem est factum quod petiit, quia ratio, quae petitionem proposuit, non volebat ut hoc impleretur; sed, ad instructionem nostram, volebat declarare nobis suam voluntatem naturalem, et sensualitatis motum, quam, sicut homo, habebat.</p><p title="III q. 21 a. 4 ad 2"><a name="47824"><span class="ref">[47824] IIIª q. 21 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod dominus non oravit pro omnibus crucifixoribus, neque etiam pro omnibus qui erant credituri in eum, sed pro his solum qui erant praedestinati ut per ipsum vitam consequerentur aeternam.</p><p title="III q. 21 a. 4 ad 3"><a name="47825"><span class="ref">[47825] IIIª q. 21 a. 4 ad 3</span></a> Unde patet etiam responsio ad tertium.</p><p title="III q. 21 a. 4 ad 4"><a name="47826"><span class="ref">[47826] IIIª q. 21 a. 4 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod, cum dicit, <i>clamabo et non exaudies</i>, intelligendum est quantum ad affectum sensualitatis, quae mortem refugiebat. Exauditur tamen quantum ad affectum rationis, ut dictum est.</p></div></div><div class="q" id="q22"><h2>Quaestio 22</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="III q. 22 pr."><a name="47827"><span class="ref">[47827] IIIª q. 22 pr.</span></a> Deinde considerandum est de sacerdotio Christi. Et circa hoc quaeruntur sex. Primo, utrum conveniat Christo esse sacerdotem. Secundo, de hostia huius sacerdotis. Tertio, de effectu huius sacerdotii. Quarto, utrum effectus sacerdotii eius pertineat ad ipsum, vel solum ad alios. Quinto, de aeternitate sacerdotii eius. Sexto, utrum debeat dici sacerdos secundum ordinem Melchisedech.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="III q. 22 a. 1 arg. 1"><a name="47828"><span class="ref">[47828] IIIª q. 22 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod Christo non conveniat esse sacerdotem. Sacerdos enim est minor Angelo, unde dicitur Zach. III, <i>ostendit mihi Deus sacerdotem magnum stantem coram Angelo domini</i>. Sed Christus est maior Angelis, secundum illud Heb. I, <i>tanto melior Angelis effectus, quanto differentius prae illis nomen hereditavit</i>. Ergo Christo non convenit esse sacerdotem.</p><p title="III q. 22 a. 1 arg. 2"><a name="47829"><span class="ref">[47829] IIIª q. 22 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, ea quae fuerunt in veteri testamento, fuerunt figurae Christi, secundum illud Coloss. II, <i>quae sunt umbra futurorum, corpus autem Christi</i>. Sed Christus non traxit carnis originem ex sacerdotibus veteris legis, dicit enim apostolus, Heb. VII, <i>manifestum est quod ex Iuda ortus sit dominus noster, in qua tribu nihil de sacerdotibus Moyses locutus est</i>. Ergo Christo non convenit esse sacerdotem.</p><p title="III q. 22 a. 1 arg. 3"><a name="47830"><span class="ref">[47830] IIIª q. 22 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, in veteri lege, quae est figura Christi, non est idem legislator et sacerdos, unde dicit dominus ad Moysen, legislatorem, Exod. XXVIII, <i>applica Aaron, fratrem tuum, ut sacerdotio fungatur mihi</i>. Christus autem est lator novae legis, secundum illud Ierem. XXXI, <i>dabo leges meas in cordibus eorum</i>. Ergo Christo non convenit esse sacerdotem.</p><p title="III q. 22 a. 1 s. c."><a name="47831"><span class="ref">[47831] IIIª q. 22 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Heb. IV, <i>habemus pontificem qui penetravit caelum, Iesum, filium Dei</i>.</p><p title="III q. 22 a. 1 co."><a name="47832"><span class="ref">[47832] IIIª q. 22 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod proprium officium sacerdotis est esse mediatorem inter Deum et populum, inquantum scilicet divina populo tradit, unde sacerdos dicitur quasi sacra dans, secundum illud Malach. II, <i>legem requirent ex ore eius</i>, scilicet sacerdotis; et iterum inquantum preces populi Deo offert, et pro eorum peccatis Deo aliqualiter satisfacit; unde apostolus dicit, Heb. V, <i>omnis pontifex ex hominibus assumptus, pro hominibus constituitur in his quae sunt ad Deum, ut offerat dona et sacrificia pro peccatis</i>. Hoc autem maxime convenit Christo. Nam per ipsum dona hominibus sunt collata, secundum illud II Pet. I, <i>per quem, scilicet Christum, maxima et pretiosa nobis promissa donavit, ut per haec efficiamini divinae consortes naturae</i>. Ipse etiam humanum genus Deo reconciliavit, secundum illud Coloss. I, <i>in ipso, scilicet Christo, complacuit omnem plenitudinem inhabitare, et per eum reconciliare omnia</i>. Unde Christo maxime convenit esse sacerdotem.</p><p title="III q. 22 a. 1 ad 1"><a name="47833"><span class="ref">[47833] IIIª q. 22 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod potestas hierarchica convenit quidem Angelis, inquantum et ipsi sunt medii inter Deum et hominem, ut patet per Dionysium, in libro Cael. Hier., ita quod ipse sacerdos, inquantum est medius inter Deum et populum, Angeli nomen habet, secundum illud Malach. II, <i>Angelus domini exercituum est</i>. Christus autem maior Angelis fuit, non solum secundum divinitatem, sed etiam secundum humanitatem, inquantum habuit plenitudinem gratiae et gloriae. Unde etiam excellentiori modo hierarchicam seu sacerdotalem potestatem prae Angelis habuit, ita etiam quod ipsi Angeli fuerunt ministri sacerdotii eius, secundum illud Matth. IV, <i>accesserunt Angeli et ministrabant ei</i>. Secundum tamen passibilitatem, modico ab Angelis minoratus est, ut apostolus dicit, Heb. II. Et secundum hoc conformis fuit hominibus viatoribus in sacerdotio constitutis.</p><p title="III q. 22 a. 1 ad 2"><a name="47834"><span class="ref">[47834] IIIª q. 22 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, sicut dicit Damascenus, in III libro, <i>quod in omnibus est simile, idem utique erit, et non exemplum</i>. Quia igitur sacerdotium veteris legis erat figura sacerdotii Christi, noluit Christus nasci de stirpe figuralium sacerdotum, ut ostenderetur non esse omnino idem sacerdotium, sed differre sicut verum a figurali.</p><p title="III q. 22 a. 1 ad 3"><a name="47835"><span class="ref">[47835] IIIª q. 22 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut supra dictum est, alii homines particulatim habent quasdam gratias, sed Christus, tanquam omnium caput, habet perfectionem omnium gratiarum. Et ideo, quantum ad alios pertinet, alius est legislator, et alius sacerdos, et alius rex, sed haec omnia concurrunt in Christo, tanquam in fonte omnium gratiarum. Unde dicitur Isaiae XXXIII, <i>dominus iudex noster, dominus legifer noster, dominus rex noster, ipse veniet et salvabit nos</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="III q. 22 a. 2 arg. 1"><a name="47836"><span class="ref">[47836] IIIª q. 22 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod ipse Christus non fuit simul sacerdos et hostia. Sacerdotis enim est hostiam occidere. Sed Christus non seipsum occidit. Ergo ipse non fuit simul sacerdos et hostia.</p><p title="III q. 22 a. 2 arg. 2"><a name="47837"><span class="ref">[47837] IIIª q. 22 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, sacerdotium Christi magis est simile sacerdotio Iudaeorum, quod erat a Deo institutum, quam sacerdotio gentilium, quo Daemones colebantur. In veteri autem lege nunquam homo in sacrificium offerebatur, quod maxime reprehenditur in sacrificiis gentilium, secundum illud Psalmi, <i>effuderunt sanguinem innocentem filiorum suorum et filiarum suarum, quas sacrificaverunt sculptilibus Chanaan</i>. Ergo in sacerdotio Christi non debuit esse ipse homo Christus hostia.</p><p title="III q. 22 a. 2 arg. 3"><a name="47838"><span class="ref">[47838] IIIª q. 22 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, omnis hostia, ex hoc quod Deo offertur, Deo sanctificatur. Sed ipsa Christi humanitas a principio fuit sanctificata et Deo coniuncta. Ergo non convenienter potest dici quod Christus, secundum quod homo, fuerit hostia.</p><p title="III q. 22 a. 2 s. c."><a name="47839"><span class="ref">[47839] IIIª q. 22 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, Ephes. V, <i>Christus dilexit nos, et tradidit semetipsum pro nobis oblationem et hostiam Deo in odorem suavitatis</i>.</p><p title="III q. 22 a. 2 co."><a name="47840"><span class="ref">[47840] IIIª q. 22 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dicit Augustinus, in X de Civ. Dei, <i>omne sacrificium visibile invisibilis sacrificii est sacramentum, idest sacrum signum</i>. Est autem invisibile sacrificium quo homo spiritum suum offert Deo, secundum illud Psalmi; <i>sacrificium Deo spiritus contribulatus</i>. Et ideo omne illud quod Deo exhibetur ad hoc quod spiritus hominis feratur in Deum, potest dici sacrificium. Indiget igitur homo sacrificio propter tria. Uno quidem modo, ad remissionem peccati, per quod a Deo avertitur. Et ideo dicit apostolus, Heb. V, quod ad sacerdotem pertinet ut offerat dona et sacrificia pro peccatis. Secundo, ut homo in statu gratiae conservetur, semper Deo inhaerens, in quo eius pax et salus consistit. Unde et in veteri lege immolabatur hostia pacifica pro offerentium salute, ut habetur Levit. III. Tertio, ad hoc quod spiritus hominis perfecte Deo uniatur, quod maxime erit in gloria. Unde et in veteri lege offerebatur holocaustum, quasi totum incensum, ut dicitur Levit. I. Haec autem per humanitatem Christi nobis provenerunt. Nam primo quidem, nostra peccata deleta sunt, secundum illud Rom. IV, <i>traditus est propter delicta nostra</i>. Secundo, gratiam nos salvantem per ipsum accepimus, secundum illud Heb. V, <i>factus est omnibus obtemperantibus sibi causa salutis aeternae</i>. Tertio, per ipsum perfectionem gloriae adepti sumus, secundum illud Heb. X, <i>habemus fiduciam per sanguinem eius in introitum sanctorum</i>, scilicet in gloriam caelestem. Et ideo ipse Christus, inquantum homo, non solum fuit sacerdos, sed etiam hostia perfecta, simul existens hostia pro peccato, et hostia pacificorum, et holocaustum.</p><p title="III q. 22 a. 2 ad 1"><a name="47841"><span class="ref">[47841] IIIª q. 22 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Christus non se occidit, sed seipsum voluntarie morti exposuit, secundum illud Isaiae LIII, <i>oblatus est quia ipse voluit</i>. Et ideo dicitur seipsum obtulisse.</p><p title="III q. 22 a. 2 ad 2"><a name="47842"><span class="ref">[47842] IIIª q. 22 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Christi hominis occisio potest ad duplicem voluntatem comparari. Uno modo, ad voluntatem occidentium. Et sic non habuit rationem hostiae, non enim dicuntur occisores Christi hostiam Deo obtulisse, sed graviter deliquisse. Et huius peccati similitudinem gerebant impia gentilium sacrificia, quibus homines idolis immolabant. Alio modo potest considerari occisio Christi per comparationem ad voluntatem patientis, qui voluntarie se obtulit passioni. Et ex hac parte habet rationem hostiae. In quo non convenit cum sacrificiis gentilium.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="III q. 22 a. 3 arg. 1"><a name="47843"><span class="ref">[47843] IIIª q. 22 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod effectus sacerdotii Christi non sit expiatio peccatorum. Solius enim Dei est peccata delere, secundum illud Isaiae XLIII, <i>ego sum qui deleo iniquitates tuas propter me</i>. Sed Christus non est sacerdos secundum quod Deus, sed secundum quod homo. Ergo sacerdotium Christi non est expiativum peccatorum.</p><p title="III q. 22 a. 3 arg. 2"><a name="47844"><span class="ref">[47844] IIIª q. 22 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, apostolus dicit, Heb. X, quod <i>hostiae veteris testamenti non potuerunt perfectos facere, alioquin cessassent offerri, eo quod nullam haberent conscientiam peccati cultores sufficienter semel mundati; sed in ipsis commemoratio peccatorum per singulos annos fit</i>. Sed similiter sub sacerdotio Christi fit commemoratio peccatorum, cum dicitur, <i>dimitte nobis debita nostra</i>, Matth. VI. Offertur etiam continue sacrificium in Ecclesia, unde ibidem dicitur, <i>panem nostrum quotidianum da nobis hodie</i>. Ergo per sacerdotium Christi non expiantur peccata.</p><p title="III q. 22 a. 3 arg. 3"><a name="47845"><span class="ref">[47845] IIIª q. 22 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, pro peccato in veteri lege maxime immolabatur hircus pro peccato principis, vel capra pro peccato alicuius de populo, vel vitulus pro peccato sacerdotis, ut patet Levit. IV. Sed Christus nulli horum comparatur, sed agno, secundum illud Ierem. XI <i>ego quasi agnus mansuetus qui portatur ad victimam</i>. Ergo videtur quod eius sacerdotium non sit expiativum peccatorum.</p><p title="III q. 22 a. 3 s. c."><a name="47846"><span class="ref">[47846] IIIª q. 22 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicit apostolus, Heb. IX, <i>sanguis Christi, qui per spiritum sanctum seipsum obtulit immaculatum Deo, emundabit conscientias nostras ab operibus mortuis, ad serviendum Deo viventi</i>. Opera autem mortua dicuntur peccata. Ergo sacerdotium Christi habet virtutem emundandi peccata.</p><p title="III q. 22 a. 3 co."><a name="47847"><span class="ref">[47847] IIIª q. 22 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod ad perfectam peccatorum emundationem duo requiruntur, secundum quod duo sunt in peccato, scilicet macula culpae, et reatus poenae. Macula quidem culpae deletur per gratiam, qua cor peccatoris in Deum convertitur, reatus autem poenae totaliter tollitur per hoc quod homo Deo satisfacit. Utrumque autem horum efficit sacerdotium Christi. Nam virtute ipsius gratia nobis datur, qua corda nostra convertuntur ad Deum, secundum illud Rom. III, <i>iustificati gratis per gratiam ipsius, per redemptionem quae est in Christo Iesu, quem proposuit Deus propitiatorem per fidem in sanguine ipsius</i>. Ipse etiam pro nobis plenarie satisfecit, inquantum <i>ipse languores nostros tulit, et dolores nostros ipse portavit</i>. Unde patet quod Christi sacerdotium habet vim plenam expiandi peccata.</p><p title="III q. 22 a. 3 ad 1"><a name="47848"><span class="ref">[47848] IIIª q. 22 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, licet Christus non fuerit sacerdos secundum quod Deus, sed secundum quod homo, unus tamen et idem fuit sacerdos et Deus. Unde in synodo Ephesina legitur, <i>si quis pontificem nostrum et apostolum fieri dicit non ipsum ex Deo verbum, sed quasi alterum praeter ipsum specialiter hominem ex muliere, anathema sit</i>. Et ideo, inquantum eius humanitas operabatur in virtute divinitatis, illud sacrificium erat efficacissimum ad delenda peccata. Propter quod Augustinus dicit, in IV de Trin., <i>ut, quoniam quatuor considerantur in omni sacrificio, cui offeratur, a quo offeratur, quid offeratur, pro quibus offeratur; idem ipse unus verusque mediator, per sacrificium pacis reconcilians nos Deo, unum cum illo maneret cui offerebat, unum in se faceret pro quibus offerebat, unus ipse esset qui offerebat, et quod offerebat</i>.</p><p title="III q. 22 a. 3 ad 2"><a name="47849"><span class="ref">[47849] IIIª q. 22 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod peccata non commemorantur in nova lege propter inefficaciam sacerdotii Christi, quasi per ipsum non sufficienter expientur peccata, sed commemorantur quantum ad illos scilicet qui vel eius sacrificii nolunt esse participes, sicut sunt infideles, pro quorum peccatis oramus, ut convertantur; vel etiam quantum ad illos qui, post participationem huius sacrificii, ab eo deviant qualitercumque peccando. Sacrificium autem quod quotidie in Ecclesia offertur, non est aliud a sacrificio quod ipse Christus obtulit, sed eius commemoratio. Unde Augustinus dicit, in X de Civ. Dei, <i>sacerdos ipse Christus offerens, ipse et oblatio, cuius rei sacramentum quotidianum esse voluit Ecclesiae sacrificium</i>.</p><p title="III q. 22 a. 3 ad 3"><a name="47850"><span class="ref">[47850] IIIª q. 22 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut Origenes dicit, super Ioan., licet diversa animalia in lege offerrentur, quotidianum tamen sacrificium, quod offerebatur mane et vespere, erat agnus, ut habetur Num. XXVIII. Unde significabatur quod oblatio agni, idest Christi, esset sacrificium consummativum omnium aliorum. Et ideo Ioan. I dicitur, <i>ecce agnus Dei, ecce qui tollit peccata mundi</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="III q. 22 a. 4 arg. 1"><a name="47851"><span class="ref">[47851] IIIª q. 22 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod effectus sacerdotii Christi non solum pertinuerit ad alios, sed etiam ad ipsum. Ad officium enim sacerdotis pertinet pro populo orare, secundum illud II Machab. I, <i>orationem faciebant sacerdotes dum consummaretur sacrificium</i>. Sed Christus non solum pro aliis oravit, sed etiam pro seipso, secundum quod supra dictum est, et sicut expresse dicitur, Heb. V, quod <i>in diebus carnis suae preces supplicationesque ad eum qui possit illum salvum facere a morte, cum clamore valido et lacrimis obtulit</i>. Ergo sacerdotium Christi habuit non solum in aliis, sed etiam in seipso effectum.</p><p title="III q. 22 a. 4 arg. 2"><a name="47852"><span class="ref">[47852] IIIª q. 22 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, Christus obtulit seipsum sacrificium in sua passione. Sed per passionem suam non solum aliis meruit, sed etiam sibi, ut supra habitum est. Ergo sacerdotium Christi non solum habuit effectum in aliis, sed etiam in seipso.</p><p title="III q. 22 a. 4 arg. 3"><a name="47853"><span class="ref">[47853] IIIª q. 22 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, sacerdotium veteris legis fuit figura sacerdotii Christi. Sed sacerdos veteris legis non solum pro aliis, sed etiam pro seipso sacrificium offerebat, dicitur enim Levit. XVI, quod <i>pontifex ingreditur sanctuarium ut roget pro se, et pro domo sua, et pro universo coetu filiorum Israel</i>. Ergo etiam sacerdotium Christi non solum in aliis, sed in seipso effectum habuit.</p><p title="III q. 22 a. 4 s. c."><a name="47854"><span class="ref">[47854] IIIª q. 22 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod in Ephesina synodo legitur, <i>si quis dicit Christum pro se obtulisse oblationem, et non magis pro nobis solum (nec enim indiguit sacrificio qui peccatum nescit), anathema sit</i>. Sed in sacrificio offerendo potissime sacerdotis consistit officium. Ergo sacerdotium Christi non habuit effectum in ipso Christo.</p><p title="III q. 22 a. 4 co."><a name="47855"><span class="ref">[47855] IIIª q. 22 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, sacerdos constituitur medius inter Deum et populum. Ille autem indiget medio ad Deum qui per seipsum accedere ad Deum non potest, et talis sacerdotio subiicitur, effectum sacerdotii participans. Hoc autem Christo non competit, dicit enim apostolus, Heb. VII, <i>accedens per seipsum ad Deum, semper vivens, ad interpellandum pro nobis</i>. Et ideo Christo non competit effectum sacerdotii in se suscipere, sed potius ipsum aliis communicare. Primum enim agens in quolibet genere ita est influens quod non est recipiens in genere illo, sicut sol illuminat sed non illuminatur, et ignis calefacit sed non calefit. Christus autem est fons totius sacerdotii, nam sacerdos legalis erat figura ipsius; sacerdos autem novae legis in persona ipsius operatur, secundum illud II Cor. II, <i>nam et ego, quod donavi, si quid donavi, propter vos, in persona Christi</i>. Et ideo non competit Christo effectum sacerdotii suscipere.</p><p title="III q. 22 a. 4 ad 1"><a name="47856"><span class="ref">[47856] IIIª q. 22 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod oratio, etsi conveniat sacerdotibus, non tamen est eorum officio propria, cuilibet enim convenit et pro se et pro aliis orare, secundum illud Iac. ult., <i>orate pro invicem, ut salvemini</i>. Et sic posset dici quod oratio qua Christus pro se oravit, non erat actus sacerdotii eius. Sed haec responsio videtur excludi per hoc quod apostolus, Heb. V, cum dixisset, <i>tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech</i>, subdit, <i>qui in diebus carnis suae preces</i> etc., ut supra, et ita videtur quod oratio qua Christus oravit, ad eius sacerdotium pertineat. Et ideo oportet dicere quod alii sacerdotes effectum sacerdotii sui participant, non inquantum sacerdotes, sed inquantum peccatores, ut infra dicetur. Christus autem, simpliciter loquendo, peccatum non habuit, habuit tamen similitudinem peccati in carne, ut dicitur Rom. VIII. Et ideo non simpliciter dicendum est quod ipse effectum sacerdotii participaverit, sed secundum quid, scilicet secundum passibilitatem carnis. Unde signanter dicit, <i>qui possit illum salvum facere a morte</i>.</p><p title="III q. 22 a. 4 ad 2"><a name="47857"><span class="ref">[47857] IIIª q. 22 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod in oblatione sacrificii cuiuscumque sacerdotis duo possunt considerari, scilicet ipsum sacrificium oblatum, et devotio offerentis. Proprius autem effectus sacerdotii est id quod sequitur ex ipso sacrificio. Christus autem consecutus est per suam passionem, non quasi ex vi sacrificii, quod offertur per modum satisfactionis, sed ex ipsa devotione qua, secundum caritatem, passionem humiliter sustinuit.</p><p title="III q. 22 a. 4 ad 3"><a name="47858"><span class="ref">[47858] IIIª q. 22 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod figura non potest adaequare veritatem. Unde sacerdos figuralis veteris legis non poterat ad hanc perfectionem attingere ut sacrificio satisfactorio non indigeret. Sed Christus non indiguit. Unde non est similis ratio de utroque. Et hoc est quod apostolus dicit, <i>lex homines constituit sacerdotes infirmitatem habentes, sermo autem iurisiurandi, qui post legem est, filium in aeternum perfectum</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="III q. 22 a. 5 arg. 1"><a name="47859"><span class="ref">[47859] IIIª q. 22 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod sacerdotium Christi non permaneat in aeternum. Quia, ut dictum est, illi soli effectu sacerdotii indigent qui habent infirmitatem peccati quae per sacerdotis sacrificium expiari potest. Sed hoc non erit in aeternum. Quia in sanctis nulla erit infirmitas, secundum illud Isaiae LX, <i>populus tuus omnes iusti</i>, peccatorum autem infirmitas inexpiabilis erit, quia <i>in Inferno nulla est redemptio</i>. Ergo sacerdotium Christi non est in aeternum.</p><p title="III q. 22 a. 5 arg. 2"><a name="47860"><span class="ref">[47860] IIIª q. 22 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, sacerdotium Christi maxime manifestatum est in eius passione et morte, quando <i>per proprium sanguinem introivit in sancta</i>, ut dicitur Heb. IX. Sed passio et mors Christi non erit in aeternum, ut dicitur Rom. VI, <i>Christus resurgens a mortuis iam non moritur</i>. Ergo sacerdotium Christi non est in aeternum.</p><p title="III q. 22 a. 5 arg. 3"><a name="47861"><span class="ref">[47861] IIIª q. 22 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, Christus est sacerdos non secundum quod Deus, sed secundum quod homo. Sed Christus quandoque non fuit homo scilicet in triduo mortis. Ergo sacerdotium Christi non est in aeternum.</p><p title="III q. 22 a. 5 s. c."><a name="47862"><span class="ref">[47862] IIIª q. 22 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur in Psalmo, <i>tu es sacerdos in aeternum</i>.</p><p title="III q. 22 a. 5 co."><a name="47863"><span class="ref">[47863] IIIª q. 22 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod in officio sacerdotis duo possunt considerari, primo quidem ipsa oblatio sacrificii; secundo, ipsa sacrificii consummatio, quae quidem consistit in hoc quod illi pro quibus sacrificium offertur finem sacrificii consequuntur. Finis autem sacrificii quod Christus obtulit, non fuerunt bona temporalia, sed aeterna, quae per eius mortem adipiscimur, unde dicitur, Heb. IX, quod <i>Christus est assistens pontifex futurorum bonorum</i>, ratione cuius Christi sacerdotium dicitur esse aeternum. Et haec quidem consummatio sacrificii Christi praefigurabatur in hoc ipso quod pontifex legalis semel in anno cum sanguine hirci et vituli intrabat in sancta sanctorum, ut dicitur Levit. XVI, cum tamen hircum et vitulum non immolaret in sancta sanctorum, sed extra. Similiter Christus in sancta sanctorum idest in ipsum caelum intravit et nobis viam paravit intrandi per virtutem sanguinis sui, quem pro nobis in terra effudit.</p><p title="III q. 22 a. 5 ad 1"><a name="47864"><span class="ref">[47864] IIIª q. 22 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod sancti qui erunt in patria, non indigebunt ulterius expiari per sacerdotium Christi, sed, expiati iam, indigebunt consummari per ipsum Christum, a quo gloria eorum dependet, ut dicitur, Apoc. XXI, quod claritas Dei illuminat illam, scilicet civitatem sanctorum, et lucerna eius est agnus.</p><p title="III q. 22 a. 5 ad 2"><a name="47865"><span class="ref">[47865] IIIª q. 22 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, licet passio et mors Christi de cetero non sit iteranda, tamen virtus illius hostiae permanet in aeternum, quia ut dicitur Heb. X, <i>una oblatione consummavit in aeternum sanctificatos</i>.</p><p title="III q. 22 a. 5 ad 3"><a name="47866"><span class="ref">[47866] IIIª q. 22 a. 5 ad 3</span></a> Per quod etiam patet responsio ad tertium. Unitas autem huius oblationis figurabatur in lege per hoc quod semel in anno legalis pontifex cum solemni oblatione sanguinis intrabat in sancta, ut dicitur Levit. XVI. Sed deficiebat figura a veritate in hoc, quod illa hostia non habebat sempiternam virtutem, et ideo annuatim illae hostiae reiterabantur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="III q. 22 a. 6 arg. 1"><a name="47867"><span class="ref">[47867] IIIª q. 22 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod sacerdotium Christi non fuerit secundum ordinem Melchisedech. Christus enim est fons totius sacerdotii tanquam principalis sacerdos. Sed illud quod est principale, non sequitur ordinem aliorum, sed alia sequuntur ordinem ipsius. Ergo Christus non debet dici sacerdos secundum ordinem Melchisedech.</p><p title="III q. 22 a. 6 arg. 2"><a name="47868"><span class="ref">[47868] IIIª q. 22 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, sacerdotium veteris legis propinquius fuit sacerdotio Christi quam sacerdotium quod fuit ante legem. Sed sacramenta tanto expressius significabant Christum, quanto propinquiora fuerunt Christo, ut patet ex his quae in secunda parte dicta sunt. Ergo sacerdotium Christi magis debet denominari secundum sacerdotium legale quam secundum sacerdotium Melchisedech, quod fuit ante legem.</p><p title="III q. 22 a. 6 arg. 3"><a name="47869"><span class="ref">[47869] IIIª q. 22 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, Heb. VII dicitur, <i>quod est rex pacis; sine patre sine matre sine genealogia; neque initium dierum neque finem vitae habens</i>, quae quidem conveniunt soli filio Dei. Ergo non debet dici Christus sacerdos secundum ordinem Melchisedech tanquam cuiusdam alterius, sed secundum ordinem sui ipsius.</p><p title="III q. 22 a. 6 s. c."><a name="47870"><span class="ref">[47870] IIIª q. 22 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur in Psalmo, <i>tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech</i>.</p><p title="III q. 22 a. 6 co."><a name="47871"><span class="ref">[47871] IIIª q. 22 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod sicut, supra dictum est, legale sacerdotium fuit figura sacerdotii Christi, non quidem quasi adaequans veritatem, sed multum ab ea deficiens, tum quia sacerdotium legale non mundabat peccata; tum etiam quia non erat aeternum, sicut sacerdotium Christi. Ipsa autem excellentia sacerdotii Christi ad sacerdotium leviticum fuit figurata in sacerdotio Melchisedech, qui ab Abraham decimas sumpsit, in cuius lumbis decimatus est quodammodo ipse sacerdos legalis. Et ideo sacerdotium Christi dicitur esse secundum ordinem Melchisedech, propter excellentiam veri sacerdotii ad figurale sacerdotium legis.</p><p title="III q. 22 a. 6 ad 1"><a name="47872"><span class="ref">[47872] IIIª q. 22 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Christus non dicitur esse secundum ordinem Melchisedech quasi principalioris sacerdotis, sed quasi praefigurantis excellentiam sacerdotii Christi ad sacerdotium leviticum.</p><p title="III q. 22 a. 6 ad 2"><a name="47873"><span class="ref">[47873] IIIª q. 22 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod in sacerdotio Christi duo possunt considerari, scilicet ipsa oblatio Christi, et participatio eius. Quantum autem ad ipsam oblationem, expressius figurabat sacerdotium Christi sacerdotium legale per sanguinis effusionem, quam sacerdotium Melchisedech in quo sanguis non effundebatur. Sed quantum ad participationem huius sacrificii et eius effectum, in quo praecipue attenditur excellentia sacerdotii Christi ad sacerdotium legale, expressius praefigurabatur per sacerdotium Melchisedech, qui offerebat panem et vinum, significantia, ut dicit Augustinus ecclesiasticam unitatem, quam constituit participatio sacrificii Christi. Unde etiam in nova lege verum Christi sacrificium communicatur fidelibus sub specie panis et vini.</p><p title="III q. 22 a. 6 ad 3"><a name="47874"><span class="ref">[47874] IIIª q. 22 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod Melchisedech dictus est sine patre et sine matre et sine genealogia, et quod non habet initium dierum neque finem non quia ista non habuit, sed quia in Scriptura sacra ista de eo non leguntur. Et per hoc ipsum, ut apostolus ibidem dicit, assimilatus est filio Dei, qui in terris est sine patre, et in caelis sine matre et sine genealogia, secundum illud Isaiae LIII, <i>generationem eius quis enarrabit?</i> Et secundum divinitatem neque principium neque finem habet dierum.</p></div></div><div class="q" id="q23"><h2>Quaestio 23</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="III q. 23 pr."><a name="47875"><span class="ref">[47875] IIIª q. 23 pr.</span></a> Deinde considerandum est an adoptio Christo conveniat. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum Deo conveniat filios adoptare. Secundo, utrum hoc conveniat soli Deo patri. Tertio, utrum sit proprium hominum adoptari in filios Dei. Quarto, utrum Christus possit dici filius adoptivus.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="III q. 23 a. 1 arg. 1"><a name="47876"><span class="ref">[47876] IIIª q. 23 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod Deo non conveniat filios adoptare. Nullus enim adoptat nisi extraneam personam in filium, secundum quod iuristae dicunt. Sed nulla persona est extranea Deo, qui est omnium creator. Ergo videtur quod Deo non conveniat adoptare.</p><p title="III q. 23 a. 1 arg. 2"><a name="47877"><span class="ref">[47877] IIIª q. 23 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, adoptatio videtur esse introducta in defectu filiationis naturalis. Sed in Deo invenitur naturalis filiatio, ut in prima parte habitum est. Ergo non convenit Deo filios adoptare.</p><p title="III q. 23 a. 1 arg. 3"><a name="47878"><span class="ref">[47878] IIIª q. 23 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, ad hoc aliquis adoptatur ut in hereditate adoptantis succedat. Sed in hereditate Dei non videtur aliquis posse succedere, quia ipse nunquam decedit. Ergo Deo non competit adoptare.</p><p title="III q. 23 a. 1 s. c."><a name="47879"><span class="ref">[47879] IIIª q. 23 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Ephes. I, <i>praedestinavit nos in adoptionem filiorum Dei</i>. Sed praedestinatio Dei non est irrita. Ergo Deus aliquos sibi adoptat in filios.</p><p title="III q. 23 a. 1 co."><a name="47880"><span class="ref">[47880] IIIª q. 23 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod aliquis homo adoptat alium sibi in filium inquantum ex sua bonitate admittit eum ad participationem suae hereditatis. Deus autem est infinitae bonitatis, ex qua contingit quod ad participationem bonorum suas creaturas admittit et praecipue rationales creaturas, quae, inquantum sunt ad imaginem Dei factae, sunt capaces beatitudinis divinae. Quae quidem consistit in fruitione Dei, per quam etiam ipse Deus beatus est et per seipsum dives, inquantum scilicet seipso fruitur. Hoc autem dicitur hereditas alicuius ex quo ipse est dives. Et ideo, inquantum Deus ex sua bonitate admittit homines ad beatitudinis hereditatem, dicitur eos adoptare. Hoc autem plus habet adoptatio divina quam humana, quod Deus hominem quem adoptat idoneum facit, per gratiae munus, ad hereditatem caelestem percipiendam, homo autem non facit idoneum eum quem adoptat, sed potius eum iam idoneum eligit adoptando.</p><p title="III q. 23 a. 1 ad 1"><a name="47881"><span class="ref">[47881] IIIª q. 23 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod homo, in sua natura consideratus, non est extraneus a Deo quantum ad bona naturalia quae recipit, est tamen extraneus quantum ad bona gratiae et gloriae. Et secundum hoc adoptatur.</p><p title="III q. 23 a. 1 ad 2"><a name="47882"><span class="ref">[47882] IIIª q. 23 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod hominis est operari ad supplendam suam indigentiam, non autem Dei, cui convenit operari ad communicandam suae perfectionis abundantiam. Et ideo, sicut per actum creationis communicatur bonitas divina omnibus creaturis secundum quandam similitudinem, ita per actum adoptionis communicatur similitudo naturalis filiationis hominibus, secundum illud Rom. VIII, <i>quos praescivit conformes fieri imaginis filii sui</i>.</p><p title="III q. 23 a. 1 ad 3"><a name="47883"><span class="ref">[47883] IIIª q. 23 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod bona spiritualia possunt simul a pluribus possideri, non autem bona corporalia. Et ideo hereditatem corporalem nullus potest percipere nisi succedens decedenti, hereditatem autem spiritualem simul omnes ex integro percipiunt, sine detrimento patris semper viventis. Quamvis posset dici quod Deus decedit secundum quod est in nobis per fidem, ut incipiat in nobis esse per speciem, sicut Glossa dicit, Rom. VIII, super illud, <i>si filii, et heredes</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="III q. 23 a. 2 arg. 1"><a name="47884"><span class="ref">[47884] IIIª q. 23 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod adoptare non conveniat toti Trinitati. Adoptatio enim dicitur in divinis ad similitudinem rerum humanarum. Sed in rebus humanis soli illi convenit adoptare qui potest filios generare, quod in divinis convenit soli patri. Ergo in divinis solus pater potest adoptare.</p><p title="III q. 23 a. 2 arg. 2"><a name="47885"><span class="ref">[47885] IIIª q. 23 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, homines per adoptionem efficiuntur fratres Christi, secundum illud Rom. VIII, <i>ut sit ipse primogenitus in multis fratribus</i>. Fratres autem dicuntur qui sunt filii unius patris, unde et dominus dicit, Ioan. XX, <i>ascendo ad patrem meum et patrem vestrum</i>. Ergo solus pater Christi habet filios adoptivos.</p><p title="III q. 23 a. 2 arg. 3"><a name="47886"><span class="ref">[47886] IIIª q. 23 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, Galat. IV dicitur, <i>misit Deus filium suum, ut adoptionem filiorum Dei reciperemus. Quoniam autem estis filii Dei, misit Deus spiritum filii sui in corda vestra, clamantem, abba, pater</i>. Ergo eius est adoptare cuius est filium et spiritum sanctum habere. Sed hoc est solius personae patris. Ergo adoptare convenit soli personae patris.</p><p title="III q. 23 a. 2 s. c."><a name="47887"><span class="ref">[47887] IIIª q. 23 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra, eius est adoptare nos in filios quem nos patrem possumus nominare, unde dicitur Rom. VIII, <i>accepistis spiritum adoptionis filiorum, in quo clamamus, abba, pater</i>. Sed cum Deo dicimus, pater noster, hoc pertinet ad totam Trinitatem, sicut et cetera nomina quae dicuntur de Deo relative ad creaturam, ut in prima parte habitum est. Ergo adoptare convenit toti Trinitati.</p><p title="III q. 23 a. 2 co."><a name="47888"><span class="ref">[47888] IIIª q. 23 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod haec est differentia inter filium Dei adoptivum et filium Dei naturalem, quod filius Dei naturalis est genitus non factus, filius autem adoptivus est factus, secundum illud Ioan. I, <i>dedit eis potestatem filios Dei fieri</i>. Dicitur tamen quandoque filius adoptivus esse genitus, propter spiritualem regenerationem, quae est gratuita, non naturalis, unde dicitur Iac. I, <i>voluntarie genuit nos verbo veritatis</i>. Quamvis autem generare in divinis sit proprium personae patris, tamen facere quemcumque effectum in creaturis est commune toti Trinitati, propter unitatem naturae, quia, ubi est una natura, oportet quod ibi sit una virtus et una operatio; unde dominus dicit, Ioan. V, <i>quaecumque facit pater, haec et filius similiter facit</i>. Et ideo homines adoptare in filios Dei convenit toti Trinitati.</p><p title="III q. 23 a. 2 ad 1"><a name="47889"><span class="ref">[47889] IIIª q. 23 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod omnes personae humanae non sunt unius naturae secundum numerum, ut oporteat unam esse omnium operationem et unum effectum, sicut accidit in divinis. Et ideo quantum ad hoc non est possibile attendi similitudinem utrobique.</p><p title="III q. 23 a. 2 ad 2"><a name="47890"><span class="ref">[47890] IIIª q. 23 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod nos per adoptionem efficimur fratres Christi quasi eundem patrem habentes cum ipso, qui tamen alio modo est pater Christi, et alio modo est pater noster. Unde signanter dominus, Ioan. XX, seorsum dixit, patrem meum, et seorsum dixit, patrem vestrum. Est enim pater Christi naturaliter generando, quod est proprium sibi, est autem noster voluntarie aliquid faciendo, quod est commune sibi et filio et spiritui sancto. Et ideo Christus non est filius totius Trinitatis, sicut nos.</p><p title="III q. 23 a. 2 ad 3"><a name="47891"><span class="ref">[47891] IIIª q. 23 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut dictum est, filiatio adoptiva est quaedam similitudo filiationis aeternae, sicut omnia quae in tempore facta sunt, similitudines quaedam sunt eorum quae ab aeterno fuerunt. Assimilatur autem homo splendori aeterni filii per gratiae claritatem, quae attribuitur spiritui sancto. Et ideo adoptatio, licet sit communis toti Trinitati, appropriatur tamen patri ut auctori, filio ut exemplari, spiritui sancto ut imprimenti in nobis huius similitudinem exemplaris.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="III q. 23 a. 3 arg. 1"><a name="47892"><span class="ref">[47892] IIIª q. 23 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod adoptari non sit proprium rationalis creaturae. Non enim Deus pater creaturae rationalis dicitur nisi per adoptionem. Dicitur autem pater creaturae etiam irrationalis, secundum illud Iob XXXVIII, <i>quis est pluviae pater? Aut quis genuit stillas roris?</i> Ergo adoptari non est proprium rationalis naturae.</p><p title="III q. 23 a. 3 arg. 2"><a name="47893"><span class="ref">[47893] IIIª q. 23 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, per adoptionem dicuntur aliqui filii Dei. Sed esse filios Dei in Scriptura proprie videtur attribui Angelis, secundum illud Iob I, <i>quadam autem die, cum assisterent filii Dei coram domino</i>. Ergo non est proprium rationalis creaturae adoptari.</p><p title="III q. 23 a. 3 arg. 3"><a name="47894"><span class="ref">[47894] IIIª q. 23 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, quod est proprium alicui naturae, convenit omnibus habentibus naturam illam, sicut risibile convenit omnibus hominibus. Sed adoptari non convenit omni rationali naturae. Ergo adoptari non est proprium rationalis naturae.</p><p title="III q. 23 a. 3 s. c."><a name="47895"><span class="ref">[47895] IIIª q. 23 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod filii adoptati sunt heredes Dei, ut patet Rom. VIII. Sed talis hereditas convenit soli creaturae rationali. Ergo proprium rationalis creaturae est adoptari.</p><p title="III q. 23 a. 3 co."><a name="47896"><span class="ref">[47896] IIIª q. 23 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, filiatio adoptionis est quaedam similitudo filiationis naturalis. Filius autem Dei naturaliter procedit a patre ut verbum intellectuale, unum cum ipso patre existens. Huic ergo verbo tripliciter potest aliquid assimilari. Uno quidem modo, secundum rationem formae, non autem secundum intellectualitatem ipsius, sicut forma domus exterius constitutae assimilatur verbo mentali artificis secundum speciem formae, non autem secundum intelligibilitatem, quia forma domus in materia non est intelligibilis, sicut erat in mente artificis. Et hoc modo verbo aeterno assimilatur quaelibet creatura, cum sit facta per verbum. Secundo assimilatur creatura verbo, non solum quantum ad rationem formae, sed etiam quantum ad intellectualitatem ipsius, sicut scientia quae fit in mente discipuli, assimilatur verbo quod est in mente magistri. Et hoc modo creatura rationalis, etiam secundum suam naturam, assimilatur verbo Dei. Tertio modo, assimilatur creatura verbo aeterno secundum unitatem quam habet ad patrem, quod quidem fit per gratiam et caritatem, unde dominus orat, Ioan. XVII, <i>sint unum in nobis, sicut et nos unum sumus</i>. Et talis assimilatio perficit rationem adoptionis, quia sic assimilatis debetur hereditas aeterna. Unde manifestum est quod adoptari convenit soli creaturae rationali, non tamen omni, sed solum habenti caritatem. Quae <i>est diffusa in cordibus nostris per spiritum sanctum</i>, ut dicitur Rom. V. Et ideo, Rom. VIII, spiritus sanctus dicitur spiritus adoptionis filiorum.</p><p title="III q. 23 a. 3 ad 1"><a name="47897"><span class="ref">[47897] IIIª q. 23 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Deus dicitur pater creaturae irrationalis, non proprie per adoptionem, sed per creationem, secundum primam participationem similitudinis.</p><p title="III q. 23 a. 3 ad 2"><a name="47898"><span class="ref">[47898] IIIª q. 23 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Angeli dicuntur filii Dei filiatione adoptionis, non quia ipsis primo conveniat, sed quia ipsi primo adoptionem filiorum receperunt.</p><p title="III q. 23 a. 3 ad 3"><a name="47899"><span class="ref">[47899] IIIª q. 23 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod adoptio non est proprium consequens naturam, sed consequens gratiam, cuius natura rationalis est capax. Et ideo non oportet quod omni rationali creaturae conveniat, sed quod omnis rationalis creatura sit capax adoptionis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="III q. 23 a. 4 arg. 1"><a name="47900"><span class="ref">[47900] IIIª q. 23 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod Christus, secundum quod homo sit filius Dei adoptivus. Dicit enim Hilarius, de Christo loquens, <i>potestatis dignitas non amittitur dum carnis humanitas adoptatur</i>. Ergo Christus, secundum quod homo, est filius adoptivus.</p><p title="III q. 23 a. 4 arg. 2"><a name="47901"><span class="ref">[47901] IIIª q. 23 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, Augustinus dicit, in libro de Praedest. Sanct., quod <i>eadem gratia ille homo est Christus, qua gratia ab initio fidei quicumque homo est Christianus</i>. Sed alii homines sunt Christiani per gratiam adoptionis. Ergo et ille homo est Christus per adoptionem. Et ita videtur esse filius adoptivus.</p><p title="III q. 23 a. 4 arg. 3"><a name="47902"><span class="ref">[47902] IIIª q. 23 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, Christus, secundum quod homo, est servus. Sed dignius est esse filium adoptivum quam servum. Ergo multo magis Christus, secundum quod homo, est filius adoptivus.</p><p title="III q. 23 a. 4 s. c."><a name="47903"><span class="ref">[47903] IIIª q. 23 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Ambrosius dicit, in libro de Incarnat., <i>adoptivum filium non dicimus filium esse natura, sed eum dicimus natura esse filium qui verus est filius</i>. Christus autem verus et naturalis est filius Dei, secundum illud I Ioan. ult., <i>ut simus in vero filio eius, Iesu Christo</i>. Ergo Christus, secundum quod homo, non est filius adoptivus.</p><p title="III q. 23 a. 4 co."><a name="47904"><span class="ref">[47904] IIIª q. 23 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod filiatio proprie convenit hypostasi vel personae, non autem naturae, unde in prima parte dictum est quod filiatio est proprietas personalis. In Christo autem non est alia persona vel hypostasis quam increata, cui convenit esse filium per naturam. Dictum est autem supra quod filiatio adoptionis est participata similitudo filiationis naturalis. Non autem dicitur aliquid participative quod per se dicitur. Et ideo Christus, qui est filius Dei naturalis, nullo modo potest dici filius adoptivus. Secundum autem illos qui ponunt in Christo duas personas, vel duas hypostases, seu duo supposita, nihil rationabiliter prohibet Christum hominem dici filium adoptivum.</p><p title="III q. 23 a. 4 ad 1"><a name="47905"><span class="ref">[47905] IIIª q. 23 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, sicut filiatio non proprie convenit naturae, ita nec adoptio. Et ideo, cum dicitur quod carnis humanitas adoptatur, impropria est locutio, et accipitur ibi adoptio pro unione humanae naturae ad personam filii.</p><p title="III q. 23 a. 4 ad 2"><a name="47906"><span class="ref">[47906] IIIª q. 23 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod similitudo illa Augustini est intelligenda quantum ad principium, quia scilicet, sicut sine meritis habet quilibet homo ut sit Christianus, ita ille homo sine meritis habuit ut esset Christus. Est tamen differentia quantum ad terminum, quia scilicet Christus per gratiam unionis est filius naturalis; alius autem per gratiam habitualem est filius adoptivus. Gratia autem habitualis in Christo non facit de nonfilio filium adoptivum, sed est quidam effectus filiationis in anima Christi, secundum illud Ioan. I, <i>vidimus gloriam eius quasi unigeniti a patre, plenum gratiae et veritatis</i>.</p><p title="III q. 23 a. 4 ad 3"><a name="47907"><span class="ref">[47907] IIIª q. 23 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod esse creaturam, et etiam servitus vel subiectio ad Deum, non solum respicit personam, sed etiam naturam, quod non potest dici de filiatione. Et ideo non est similis ratio.</p></div></div><div class="q" id="q24"><h2>Quaestio 24</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="III q. 24 pr."><a name="47908"><span class="ref">[47908] IIIª q. 24 pr.</span></a> Deinde considerandum est de praedestinatione Christi. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, utrum sit praedestinatus. Secundo, utrum sit praedestinatus secundum quod homo. Tertio, utrum eius praedestinatio sit exemplar praedestinationis nostrae. Quarto, utrum sit causa praedestinationis nostrae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="III q. 24 a. 1 arg. 1"><a name="47909"><span class="ref">[47909] IIIª q. 24 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod Christo non conveniat praedestinatum esse. Terminus enim cuiuslibet praedestinationis videtur esse adoptio filiorum, secundum illud Ephes. I, <i>praedestinavit nos in adoptionem filiorum</i>. Sed Christo non convenit esse filium adoptivum, ut dictum est. Ergo Christo non convenit praedestinatum esse.</p><p title="III q. 24 a. 1 arg. 2"><a name="47910"><span class="ref">[47910] IIIª q. 24 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, in Christo duo est considerare, scilicet naturam humanam, et personam. Sed non potest dici quod Christus est praedestinatus ratione naturae humanae, quia haec est falsa, humana natura est filius Dei. Similiter etiam neque ratione personae, quia illa persona non habet ex gratia quod sit filius Dei, sed ex natura; praedestinatio autem est eorum quae sunt ex gratia, ut in prima parte dictum est. Ergo Christus non est praedestinatus filius Dei.</p><p title="III q. 24 a. 1 arg. 3"><a name="47911"><span class="ref">[47911] IIIª q. 24 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut illud quod est factum non semper fuit, ita et illud quod fuit praedestinatum, eo quod praedestinatio antecessionem quandam importat. Sed, quia Christus semper fuit Deus et filius Dei, non proprie dicitur quod homo ille sit factus filius Dei. Ergo, pari ratione, non debet dici quod Christus sit praedestinatus filius Dei.</p><p title="III q. 24 a. 1 s. c."><a name="47912"><span class="ref">[47912] IIIª q. 24 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, Rom. I, de Christo loquens, <i>qui praedestinatus est filius Dei in virtute</i>.</p><p title="III q. 24 a. 1 co."><a name="47913"><span class="ref">[47913] IIIª q. 24 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut patet ex his quae in prima parte dicta sunt, praedestinatio, proprie accepta, est quaedam divina praeordinatio ab aeterno de his quae per gratiam Dei sunt fienda in tempore. Est autem hoc in tempore factum per gratiam unionis a Deo, ut homo esset Deus et Deus esset homo. Nec potest dici quod Deus ab aeterno non praeordinaverit hoc se facturum in tempore, quia sequeretur quod divinae menti aliquid accideret de novo. Et oportet dicere quod ipsa unio naturarum in persona Christi cadat sub aeterna Dei praedestinatione. Et ratione huius Christus dicitur esse praedestinatus.</p><p title="III q. 24 a. 1 ad 1"><a name="47914"><span class="ref">[47914] IIIª q. 24 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod apostolus ibi loquitur de praedestinatione qua nos praedestinamur ut simus filii adoptivi. Sicut autem Christus singulari modo prae aliis est Dei filius naturalis, ita quodam singulari modo est praedestinatus.</p><p title="III q. 24 a. 1 ad 2"><a name="47915"><span class="ref">[47915] IIIª q. 24 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, sicut dicit Glossa Rom. I, quidam dixerunt praedestinationem illam intelligendam esse de natura, non de persona, quia scilicet humanae naturae facta est haec gratia ut uniretur filio Dei in unitate personae. Sed secundum hoc locutio apostoli est impropria, propter duo. Primo quidem, ratione communi. Non enim dicimus naturam alicuius praedestinari, sed personam, quia praedestinari est dirigi in salutem, quod quidem est suppositi agentis propter beatitudinis finem. Secundo, ratione speciali. Quia esse filium Dei non convenit humanae naturae, est enim haec falsa, natura humana est filius Dei. Nisi forte quis velit sic exponere, extorta expositione, qui praedestinatus est filius Dei in virtute, idest, praedestinatum est ut humana natura uniretur filio Dei in persona. Relinquitur ergo quod praedestinatio attribuatur personae Christi, non quidem secundum se, vel secundum quod subsistit in divina natura; sed secundum quod subsistit in humana natura. Unde, cum praedixisset apostolus, <i>qui factus est ei ex semine David secundum carnem</i>, subiunxit, <i>qui praedestinatus est filius Dei in virtute</i>, ut daret intelligere quod, secundum hoc quod est factus ex semine David secundum carnem, est praedestinatus filius Dei in virtute. Quamvis enim sit naturale illi personae secundum se consideratae quod sit filius Dei in virtute, non tamen est ei naturale secundum naturam humanam, secundum quam hoc sibi competit per gratiam unionis.</p><p title="III q. 24 a. 1 ad 3"><a name="47916"><span class="ref">[47916] IIIª q. 24 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod Origenes, super epistolam ad Rom., dicit hanc esse litteram apostoli, qui destinatus est filius Dei in virtute, ita quod non designetur aliqua antecessio. Et sic nihil habet difficultatis. Alii vero antecessionem quae designatur in hoc participio praedestinatus, referunt, non ad id quod est esse filius Dei, sed ad eius manifestationem, secundum illum consuetum modum loquendi in Scripturis quo res dicuntur fieri quando innotescunt, ut sit sensus quod Christus praedestinatus est manifestari filius Dei. Sed sic non proprie praedestinatio accipitur. Nam aliquis dicitur proprie praedestinari secundum quod dirigitur in finem beatitudinis. Beatitudo autem Christi non dependet ex nostra cognitione. Et ideo melius dicendum est quod illa antecessio quam importat hoc participium praedestinatus, non refertur ad personam secundum seipsam, sed ratione humanae naturae, quia scilicet persona illa etsi ab aeterno fuerit filius Dei, hoc tamen non fuit semper, quod subsistens in natura humana fuerit filius Dei. Unde dicit Augustinus, in libro de Praedest. Sanct., <i>praedestinatus est Iesus ut qui futurus erat secundum carnem filius David, esset tamen in virtute filius Dei</i>. Et est considerandum quod, licet hoc participium praedestinatus importet antecessionem, sicut et hoc participium factus, aliter tamen et aliter. Nam fieri pertinet ad ipsam rem secundum quod in se est, praedestinari autem pertinet ad aliquem secundum quod est in apprehensione alicuius praeordinantis. Id autem quod subest alicui formae vel naturae secundum rem, potest apprehendi vel prout est sub forma illa, vel etiam absolute. Et quia absolute non convenit personae Christi quod incoeperit esse filius Dei, convenit autem ei secundum quod intelligitur vel apprehenditur ut in natura humana existens, quia scilicet hoc aliquando incoepit esse quod in natura humana existens esset filius Dei, ideo magis est haec vera, Christus est praedestinatus filius Dei, quam ista, Christus est factus filius Dei.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="III q. 24 a. 2 arg. 1"><a name="47917"><span class="ref">[47917] IIIª q. 24 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod haec sit falsa, Christus, secundum quod homo, est praedestinatus esse filius Dei. Hoc enim est unusquisque secundum aliquod tempus quod est praedestinatus esse, eo quod praedestinatio Dei non fallitur. Si ergo Christus, secundum quod homo, est praedestinatus filius Dei, videtur sequi quod sit filius Dei secundum quod homo. Hoc autem est falsum. Ergo et primum.</p><p title="III q. 24 a. 2 arg. 2"><a name="47918"><span class="ref">[47918] IIIª q. 24 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, illud quod convenit Christo secundum quod homo, convenit cuilibet homini, eo quod ipse est unius speciei cum aliis hominibus. Si ergo Christus, secundum quod homo, est praedestinatus esse filius Dei, sequetur quod cuilibet homini hoc conveniat. Hoc autem est falsum. Ergo et primum.</p><p title="III q. 24 a. 2 arg. 3"><a name="47919"><span class="ref">[47919] IIIª q. 24 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, hoc ab aeterno praedestinatur quod est aliquando fiendum in tempore. Sed magis est haec vera, filius Dei factus est homo, quam ista, homo factus est filius Dei. Ergo magis est haec vera, Christus, secundum quod filius Dei, est praedestinatus esse homo, quam e converso, Christus, secundum quod homo, praedestinatus est esse filius Dei.</p><p title="III q. 24 a. 2 s. c."><a name="47920"><span class="ref">[47920] IIIª q. 24 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicit Augustinus, in libro de Praedest. Sanct., <i>ipsum dominum gloriae, inquantum homo factus est Dei filius, praedestinatum esse dicimus</i>.</p><p title="III q. 24 a. 2 co."><a name="47921"><span class="ref">[47921] IIIª q. 24 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod in praedestinatione duo possunt considerari. Unum quidem ex parte ipsius praedestinationis aeternae, et secundum hoc importat antecessionem quandam respectu eius quod sub praedestinatione cadit. Alio modo potest considerari secundum effectum temporalem, qui quidem est aliquod gratuitum Dei donum. Dicendum est ergo quod secundum utrumque istorum attribuitur praedestinatio Christo ratione solius humanae naturae, nam humana natura non semper fuit verbo unita; et ei etiam per gratiam hoc est collatum, ut filio Dei in persona uniretur. Et ideo solum ratione naturae humanae praedestinatio competit Christo. Unde Augustinus dicit, in libro de Praedest. Sanct., <i>praedestinata est ista humanae naturae tanta et tam celsa et summa subvectio, ut quo attolleretur altius non haberet</i>. Hoc autem dicimus convenire alicui secundum quod homo, quod convenit ei ratione humanae naturae. Et ideo dicendum est quod Christus, secundum quod homo, est praedestinatus esse filius Dei.</p><p title="III q. 24 a. 2 ad 1"><a name="47922"><span class="ref">[47922] IIIª q. 24 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, cum dicitur, Christus, secundum quod homo, est praedestinatus esse filius Dei, haec determinatio secundum quod homo potest referri ad actum significatum per participium dupliciter. Uno modo, ex parte eius quod materialiter cadit sub praedestinatione. Et hoc modo est falsa. Est enim sensus quod praedestinatum sit ut Christus, secundum quod homo, sit filius Dei. Et in hoc sensu procedit obiectio. Alio modo, potest referri ad ipsam propriam rationem actus, prout scilicet praedestinatio importat in sui ratione antecessionem et effectum gratuitum. Et hoc modo convenit Christo praedestinatio ratione humanae naturae, ut dictum est. Et secundum hoc dicitur praedestinatus secundum quod homo.</p><p title="III q. 24 a. 2 ad 2"><a name="47923"><span class="ref">[47923] IIIª q. 24 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod aliquid potest convenire alicui homini ratione humanae naturae dupliciter. Uno modo, sic quod humana natura sit causa illius, sicut esse risibile convenit Socrati ratione humanae naturae, ex cuius principiis causatur. Et hoc modo praedestinatio non convenit nec Christo nec alteri homini ratione humanae naturae. Et in hoc sensu procedit obiectio. Alio modo dicitur aliquid convenire alicui ratione humanae naturae, cuius humana natura est susceptiva. Et sic dicimus Christum esse praedestinatum ratione humanae naturae, quia praedestinatio refertur ad exaltationem humanae naturae in ipso, sicut dictum est.</p><p title="III q. 24 a. 2 ad 3"><a name="47924"><span class="ref">[47924] IIIª q. 24 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut Augustinus dicit, in libro de Praedest. Sanct., <i>ipsa est illa ineffabiliter facta hominis a Deo verbo susceptio singularis, ut filius hominis simul propter susceptum hominem, et filius Dei propter suscipientem unigenitum Deum, veraciter et proprie diceretur</i>. Et ideo, quia illa susceptio sub praedestinatione cadit tanquam gratuita, utrumque potest dici, quod et filius Dei praedestinatus sit esse homo, et filius hominis praedestinatus sit esse filius Dei. Quia tamen gratia non est facta filio Dei ut esset homo, sed potius humanae naturae ut filio Dei uniretur, magis proprie potest dici quod Christus, secundum quod homo, est praedestinatus esse filius Dei, quam quod Christus, secundum quod filius Dei, sit praedestinatus esse homo.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="III q. 24 a. 3 arg. 1"><a name="47925"><span class="ref">[47925] IIIª q. 24 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod Christi praedestinatio non sit exemplar nostrae praedestinationis. Exemplar enim praeexistit exemplato. Nihil autem praeexistit aeterno. Cum ergo praedestinatio nostra sit aeterna, videtur quod praedestinatio Christi non sit exemplar nostrae praedestinationis.</p><p title="III q. 24 a. 3 arg. 2"><a name="47926"><span class="ref">[47926] IIIª q. 24 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, exemplar ducit in cognitionem exemplati. Sed non oportuit quod Deus duceretur in cognitionem nostrae praedestinationis ex aliquo alio, cum dicatur Rom. VIII, <i>quos praescivit, hos et praedestinavit</i>. Ergo praedestinatio Christi non est exemplar nostrae praedestinationis.</p><p title="III q. 24 a. 3 arg. 3"><a name="47927"><span class="ref">[47927] IIIª q. 24 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, exemplar est conforme exemplato. Sed alterius rationis videtur esse praedestinatio Christi quam praedestinatio nostra, quia nos praedestinamur in filios adoptivos, Christus autem est praedestinatus filius Dei in virtute, ut dicitur Rom. I. Ergo eius praedestinatio non est exemplar nostrae praedestinationis.</p><p title="III q. 24 a. 3 s. c."><a name="47928"><span class="ref">[47928] IIIª q. 24 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicit Augustinus, in libro de Praedest. Sanct., <i>est praeclarissimum lumen praedestinationis et gratiae ipse salvator, ipse mediator Dei et hominum, homo Christus Iesus</i>. Dicitur autem lumen praedestinationis et gratiae inquantum per eius praedestinationem et gratiam manifestatur nostra praedestinatio, quod videtur ad rationem exemplaris pertinere. Ergo praedestinatio Christi est exemplar nostrae praedestinationis.</p><p title="III q. 24 a. 3 co."><a name="47929"><span class="ref">[47929] IIIª q. 24 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod praedestinatio dupliciter potest considerari. Uno modo, secundum ipsum actum praedestinantis. Et sic praedestinatio Christi non potest dici exemplar nostrae praedestinationis, uno enim modo, et eodem actu aeterno, praedestinavit Deus nos et Christum. Alio modo potest praedestinatio considerari secundum id ad quod aliquis praedestinatur, quod est praedestinationis terminus et effectus. Et secundum hoc praedestinatio Christi est exemplar nostrae praedestinationis. Et hoc dupliciter. Primo quidem, quantum ad bonum ad quod praedestinamur. Ipse enim praedestinatus est ad hoc quod esset Dei filius naturalis, nos autem praedestinamur ad filiationem adoptionis, quae est quaedam participata similitudo filiationis naturalis. Unde dicitur Rom. VIII, <i>quos praescivit, hos et praedestinavit conformes fieri imaginis filii eius</i>. Alio modo, quantum ad modum consequendi istud bonum, quod est per gratiam. Quod quidem in Christo est manifestissimum, quia natura humana in ipso, nullis suis praecedentibus meritis, unita est filio Dei. <i>Et de plenitudine gratiae eius nos omnes accepimus</i>, ut dicitur Ioan. I.</p><p title="III q. 24 a. 3 ad 1"><a name="47930"><span class="ref">[47930] IIIª q. 24 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum, quod illa ratio procedit ex parte ipsius actus praedestinantis.</p><p title="III q. 24 a. 3 ad 2"><a name="47931"><span class="ref">[47931] IIIª q. 24 a. 3 ad 2</span></a> Et similiter dicendum ad secundum.</p><p title="III q. 24 a. 3 ad 3"><a name="47932"><span class="ref">[47932] IIIª q. 24 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod non est necessarium quod exemplatum exemplari quantum ad omnia conformetur, sed sufficit quod aliqualiter exemplatum imitetur suum exemplar.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="III q. 24 a. 4 arg. 1"><a name="47933"><span class="ref">[47933] IIIª q. 24 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod praedestinatio Christi non sit causa nostrae praedestinationis. Aeternum enim non habet causam. Sed praedestinatio nostra est aeterna. Ergo praedestinatio Christi non est causa nostrae praedestinationis.</p><p title="III q. 24 a. 4 arg. 2"><a name="47934"><span class="ref">[47934] IIIª q. 24 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, illud quod dependet ex simplici Dei voluntate, non habet aliam causam nisi Dei voluntatem. Sed praedestinatio nostra ex simplici voluntate Dei dependet, dicitur enim Ephes. I, <i>praedestinati secundum propositum eius, qui omnia operatur secundum consilium voluntatis suae</i>. Ergo praedestinatio Christi non est causa nostrae praedestinationis.</p><p title="III q. 24 a. 4 arg. 3"><a name="47935"><span class="ref">[47935] IIIª q. 24 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, remota causa, removetur effectus. Sed, remota praedestinatione Christi, non removetur nostra praedestinatio, quia etiam si filius Dei non incarnaretur, erat alius modus possibilis nostrae salutis, ut Augustinus dicit, in libro de Trin. Praedestinatio ergo Christi non est causa nostrae praedestinationis.</p><p title="III q. 24 a. 4 s. c."><a name="47936"><span class="ref">[47936] IIIª q. 24 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur Ephes. I, <i>praedestinavit nos in adoptionem filiorum per Iesum Christum</i>.</p><p title="III q. 24 a. 4 co."><a name="47937"><span class="ref">[47937] IIIª q. 24 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, si consideretur praedestinatio secundum ipsum praedestinationis actum, praedestinatio Christi non est causa praedestinationis nostrae, cum uno et eodem actu Deus praedestinaverit Christum et nos. Si autem consideretur praedestinatio secundum terminum praedestinationis, sic praedestinatio Christi est causa nostrae praedestinationis, sic enim Deus praeordinavit nostram salutem, ab aeterno praedestinando, ut per Iesum Christum compleretur. Sub praedestinatione enim aeterna non solum cadit id quod est fiendum in tempore, sed etiam modus et ordo secundum quod est complendum ex tempore.</p><p title="III q. 24 a. 4 ad 1"><a name="47938"><span class="ref">[47938] IIIª q. 24 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo et secundum dicendum quod rationes illae procedunt de praedestinatione secundum praedestinationis actum.</p><p title="III q. 24 a. 4 ad 3"><a name="47939"><span class="ref">[47939] IIIª q. 24 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, si Christus non fuisset incarnandus, Deus praeordinasset homines salvari per aliam causam. Sed quia praeordinavit incarnationem Christi, simul cum hoc praeordinavit ut esset causa nostrae salutis.</p></div></div><div class="q" id="q25"><h2>Quaestio 25</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="III q. 25 pr."><a name="47940"><span class="ref">[47940] IIIª q. 25 pr.</span></a> Deinde considerandum est de his quae pertinent ad Christum in comparatione ad nos. Et primo, de adoratione Christi, qua scilicet nos eum adoramus; secundo, de hoc quod est mediator noster ad Deum. Circa primum quaeruntur sex. Primo, utrum una et eadem adoratione sit adoranda divinitas Christi et eius humanitas. Secundo, utrum caro eius sit adoranda adoratione latriae. Tertio, utrum adoratio latriae sit exhibenda imagini Christi. Quarto, utrum sit exhibenda cruci Christi. Quinto, utrum sit exhibenda matri eius. Sexto, de adoratione reliquiarum sanctorum.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="III q. 25 a. 1 arg. 1"><a name="47941"><span class="ref">[47941] IIIª q. 25 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod non eadem adoratione adoranda sit humanitas Christi et eius divinitas. Divinitas enim Christi est adoranda, quae est communis patri et filio, unde dicitur Ioan. V, <i>omnes honorificent filium sicut honorificant patrem</i>. Sed humanitas Christi non est communis ei et patri. Ergo non eadem adoratione adoranda est humanitas Christi et eius divinitas.</p><p title="III q. 25 a. 1 arg. 2"><a name="47942"><span class="ref">[47942] IIIª q. 25 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, honor est proprie praemium virtutis, ut philosophus dicit, in IV Ethic. Meretur autem virtus praemium suum per actum. Cum igitur in Christo sit alia operatio divinae et humanae naturae, ut supra habitum est, videtur quod alio honore sit adoranda humanitas Christi, et alio eius divinitas.</p><p title="III q. 25 a. 1 arg. 3"><a name="47943"><span class="ref">[47943] IIIª q. 25 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, anima Christi, si non esset verbo unita, esset veneranda propter excellentiam sapientiae et gratiae quam habet. Sed nihil dignitatis est ei subtractum per hoc quod est unita verbo. Ergo natura humana est quadam propria veneratione adoranda, praeter venerationem quae exhibetur divinitati ipsius.</p><p title="III q. 25 a. 1 s. c."><a name="47944"><span class="ref">[47944] IIIª q. 25 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod in capitulis quintae synodi sic legitur, <i>si quis in duabus naturis adorari dicit Christum, ex quo duae adorationes introducuntur, sed non una adoratione Deum verbum incarnatum cum propria ipsius carne adorat, sicut ab initio Dei Ecclesiae traditum est, talis anathema sit</i>.</p><p title="III q. 25 a. 1 co."><a name="47945"><span class="ref">[47945] IIIª q. 25 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod in eo qui honoratur, duo possumus considerare, scilicet eum cui honor exhibetur, et causam honoris. Proprie autem honor exhibetur toti rei subsistenti, non enim dicimus quod manus hominis honoretur, sed quod homo honoretur. Et si quandoque contingat quod dicatur honorari manus vel pes alicuius, hoc non dicitur ea ratione quod huiusmodi partes secundum se honorentur, sed quia in istis partibus honoratur totum. Per quem etiam modum aliquis homo potest honorari in aliquo exteriori, puta in veste, aut in imagine, aut in nuntio. Causa autem honoris est id ex quo ille qui honoratur habet aliquam excellentiam, nam honor est reverentia alicui exhibita propter sui excellentiam, ut in secunda parte dictum est. Et ideo, si in uno homine sunt plures causae honoris, puta praelatio, scientia et virtus, erit quidem illius hominis unus honor ex parte eius qui honoratur, plures tamen secundum causas honoris, homo enim est qui honoratur et propter scientiam, et propter virtutem. Cum igitur in Christo una sit tantum persona divinae et humanae naturae, et etiam una hypostasis et unum suppositum, est quidem una eius adoratio et unus honor ex parte eius qui adoratur, sed ex parte causae qua honoratur, possunt dici esse plures adorationes, ut scilicet alio honore honoretur propter sapientiam increatam, et propter sapientiam creatam. Si autem ponerentur in Christo plures personae seu hypostases, sequeretur quod simpliciter essent plures adorationes. Et hoc est quod in synodis reprobatur. Dicitur enim in capitulis Cyrilli, <i>si quis audet dicere assumptum hominem coadorari oportere Deo verbo, quasi alterum alteri, et non magis una adoratione honorificat Emmanuelem, secundum quod factum est caro verbum, anathema sit</i>.</p><p title="III q. 25 a. 1 ad 1"><a name="47946"><span class="ref">[47946] IIIª q. 25 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod in Trinitate sunt tres qui honorantur, sed una est causa honoris. In mysterio autem incarnationis est e converso. Et ideo alio modo est unus honor Trinitatis, et alio modo est unus honor Christi.</p><p title="III q. 25 a. 1 ad 2"><a name="47947"><span class="ref">[47947] IIIª q. 25 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod operatio non est quae honoratur, sed est ratio honoris. Et ideo per hoc quod in Christo sunt duae operationes, non ostenditur quod sint duae adorationes, sed quod sint duae adorationis causae.</p><p title="III q. 25 a. 1 ad 3"><a name="47948"><span class="ref">[47948] IIIª q. 25 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod anima Christi, si non esset unita Dei verbo esset id quod est principalissimum in homine illo. Et ideo sibi praecipue deberetur honor, quia homo est quod est potissimum in eo. Sed quia anima Christi est unita personae digniori, illi personae praecipue debetur honor cui anima Christi unitur. Nec per hoc tamen diminuitur dignitas animae Christi, sed augetur ut supra dictum est.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="III q. 25 a. 2 arg. 1"><a name="47949"><span class="ref">[47949] IIIª q. 25 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod humanitas Christi non sit adoranda adoratione latriae. Quia super illud Psalmi, <i>adorate scabellum pedum eius quoniam sanctum est</i>, dicit Glossa, <i>caro a verbo Dei assumpta sine impietate adoratur a nobis, quia nemo spiritualiter carnem eius manducat nisi prius adoret; non illa dico adoratione quae latria est, quae soli creatori debetur</i>. Caro autem est pars humanitatis. Ergo humanitas Christi non est adoranda adoratione latriae.</p><p title="III q. 25 a. 2 arg. 2"><a name="47950"><span class="ref">[47950] IIIª q. 25 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, cultus latriae nulli creaturae debetur, ex hoc enim reprobantur gentiles quod coluerunt et servierunt creaturae, ut dicitur Rom. I. Sed humanitas Christi est creatura. Ergo non est adoranda adoratione latriae.</p><p title="III q. 25 a. 2 arg. 3"><a name="47951"><span class="ref">[47951] IIIª q. 25 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, adoratio latriae debetur Deo in recognitionem maximi dominii, secundum illud Deut. VI, <i>dominum Deum tuum adorabis, et illi soli servies</i>. Sed Christus, secundum quod homo, est minor patre. Ergo humanitas eius non est adoratione latriae adoranda.</p><p title="III q. 25 a. 2 s. c."><a name="47952"><span class="ref">[47952] IIIª q. 25 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Damascenus dicit, in IV libro, <i>adoratur autem caro Christi, incarnato Deo verbo, non propter seipsam, sed propter unitum ei secundum hypostasim verbum Dei</i>. Et super illud Psalmi, <i>adorate scabellum pedum eius</i>, dicit Glossa, <i>qui adorat corpus Christi, non terram intuetur, sed illum potius cuius scabellum est, in cuius honore scabellum adorat</i>. Sed verbum incarnatum adoratur adoratione latriae. Ergo etiam corpus eius, sive eius humanitas.</p><p title="III q. 25 a. 2 co."><a name="47953"><span class="ref">[47953] IIIª q. 25 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, honor adorationis debetur hypostasi subsistenti, tamen ratio honoris potest esse aliquid non subsistens, propter quod honoratur persona cui illud inest. Adoratio igitur humanitatis Christi dupliciter potest intelligi. Uno modo, ut sit eius sicut rei adoratae. Et sic adorare carnem Christi nihil est aliud quam adorare verbum Dei incarnatum, sicut adorare vestem regis nihil est aliud quam adorare regem vestitum. Et secundum hoc, adoratio humanitatis Christi est adoratio latriae. Alio modo potest intelligi adoratio humanitatis Christi quae fit ratione humanitatis Christi perfectae omni munere gratiarum. Et sic adoratio humanitatis Christi non est adoratio latriae, sed adoratio duliae. Ita scilicet quod una et eadem persona Christi adoretur adoratione latriae propter suam divinitatem et adoratione duliae propter perfectionem humanitatis. Nec hoc est inconveniens. Quia ipsi Deo patri debetur honor latriae propter divinitatem, et honor duliae propter dominium quo creaturas gubernat. Unde super illud Psalmi, <i>domine Deus meus in te speravi</i>, dicit Glossa, <i>domine omnium per potentiam, cui debetur dulia. Deus omnium per creationem, cui debetur latria</i>.</p><p title="III q. 25 a. 2 ad 1"><a name="47954"><span class="ref">[47954] IIIª q. 25 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod Glossa illa non est sic intelligenda quasi seorsum adoretur caro Christi ab eius divinitate, hoc enim posset contingere solum hoc modo, si esset alia hypostasis Dei et hominis. Sed quia, ut dicit Damascenus, <i>si dividas subtilibus intelligentiis quod videtur ab eo quod intelligitur, inadorabilis est ut creatura</i>, scilicet adoratione latriae. Et tunc sic intellectae ut separatae a Dei verbo, debetur sibi adoratio duliae, non cuiuscumque, puta quae communiter exhibetur aliis creaturis; sed quadam excellentiori, quam hyperduliam vocant.</p><p title="III q. 25 a. 2 ad 2"><a name="47955"><span class="ref">[47955] IIIª q. 25 a. 2 ad 2</span></a> Et per hoc etiam patet responsio ad secundum et tertium. Quia adoratio latriae non exhibetur humanitati Christi ratione sui ipsius, sed ratione divinitatis cui unitur, secundum quam Christus non est minor patre.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="III q. 25 a. 3 arg. 1"><a name="47956"><span class="ref">[47956] IIIª q. 25 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod imago Christi non sit adoranda adoratione latriae. Dicitur enim Exod. XX, <i>non facies tibi sculptile, neque omnem similitudinem</i>. Sed nulla adoratio est facienda contra Dei praeceptum. Ergo imago Christi non est adoranda adoratione latriae.</p><p title="III q. 25 a. 3 arg. 2"><a name="47957"><span class="ref">[47957] IIIª q. 25 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, operibus gentilium non debemus communicare, ut apostolus dicit, Ephes. V. Sed gentiles de hoc praecipue inculpantur, quia <i>commutaverunt gloriam incorruptibilis Dei in similitudinem imaginis corruptibilis hominis</i>, ut dicitur Rom. I. Ergo imago Christi non est adoranda adoratione latriae.</p><p title="III q. 25 a. 3 arg. 3"><a name="47958"><span class="ref">[47958] IIIª q. 25 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, Christo debetur adoratio latriae ratione divinitatis, non ratione humanitatis. Sed imagini divinitatis eius, quae animae rationali est impressa, non debetur adoratio latriae. Ergo multo minus imagini corporali, quae repraesentat humanitatem ipsius Christi.</p><p title="III q. 25 a. 3 arg. 4"><a name="47959"><span class="ref">[47959] IIIª q. 25 a. 3 arg. 4</span></a> Praeterea, nihil videtur in cultu divino faciendum nisi quod est a Deo institutum, unde et apostolus, I Cor. XI, traditurus doctrinam de sacrificio Ecclesiae, dicit, <i>ego accepi a domino quod et tradidi vobis</i>. Sed nulla traditio in Scriptura invenitur de adorandis imaginibus. Ergo imago Christi non est adoratione latriae adoranda.</p><p title="III q. 25 a. 3 s. c."><a name="47960"><span class="ref">[47960] IIIª q. 25 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Damascenus inducit Basilium dicentem, imaginis honor ad prototypum pervenit, idest exemplar. Sed ipsum exemplar, scilicet Christus, est adorandus adoratione latriae. Ergo et eius imago.</p><p title="III q. 25 a. 3 co."><a name="47961"><span class="ref">[47961] IIIª q. 25 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut philosophus dicit, in libro de Mem. et Remin., duplex est motus animae in imaginem, unus quidem in imaginem ipsam secundum quod est res quaedam; alio modo, in imaginem inquantum est imago alterius. Et inter hos motus est haec differentia, quia primus motus, quo quis movetur in imaginem prout est res quaedam, est alius a motu qui est in rem, secundus autem motus, qui est in imaginem inquantum est imago, est unus et idem cum illo qui est in rem. Sic igitur dicendum est quod imagini Christi inquantum est res quaedam, puta lignum sculptum vel pictum, nulla reverentia exhibetur, quia reverentia debetur non nisi rationali naturae. Relinquitur ergo quod exhibeatur ei reverentia solum inquantum est imago. Et sic sequitur quod eadem reverentia exhibeatur imagini Christi et ipsi Christo. Cum igitur Christus adoretur adoratione latriae, consequens est quod eius imago sit adoratione latriae adoranda.</p><p title="III q. 25 a. 3 ad 1"><a name="47962"><span class="ref">[47962] IIIª q. 25 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod non prohibetur illo praecepto facere quamcumque sculpturam vel similitudinem, sed facere ad adorandum, unde subdit <i>non adorabis ea neque coles</i>. Et quia, sicut dictum est, idem est motus in imaginem et in rem, eo modo prohibetur adoratio quo prohibetur adoratio rei cuius est imago. Unde ibi intelligitur prohiberi adoratio imaginum quas gentiles faciebant in venerationem deorum suorum, idest Daemonum, ideoque praemittitur, <i>non habebis deos alienos coram me</i>. Ipsi autem Deo vero, cum sit incorporeus, nulla imago corporalis poterat poni, quia, ut Damascenus dicit, <i>insipientiae summae est et impietatis figurare quod est divinum</i>. Sed quia in novo testamento Deus factus est homo, potest in sua imagine corporali adorari.</p><p title="III q. 25 a. 3 ad 2"><a name="47963"><span class="ref">[47963] IIIª q. 25 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod apostolus prohibet communicare operibus infructuosis gentilium, communicare autem eorum utilibus operibus apostolus non prohibet. Adoratio autem imaginum est inter infructuosa opera computanda quantum ad duo. Primo quidem, quantum ad hoc quod quidam eorum adorabant ipsas imagines ut res quasdam, credentes in eis aliquid numinis esse, propter responsa quae Daemones in eis dabant, et alios mirabiles huiusmodi effectus. Secundo, propter res quarum erant imagines, statuebant enim imagines aliquibus creaturis, quas in eis veneratione latriae venerabantur. Nos autem adoramus adoratione latriae imaginem Christi, qui est verus Deus, non propter ipsam imaginem, sed propter rem cuius imago est, ut dictum est.</p><p title="III q. 25 a. 3 ad 3"><a name="47964"><span class="ref">[47964] IIIª q. 25 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod creaturae rationali debetur reverentia propter seipsam. Et ideo, si creaturae rationali, in qua est imago, exhiberetur adoratio latriae posset esse erroris occasio, ut scilicet motus adorantis in homine sisteret inquantum est res quaedam, et non ferretur in Deum, cuius est imago. Quod non potest contingere de imagine sculpta vel picta in materia insensibili.</p><p title="III q. 25 a. 3 ad 4"><a name="47965"><span class="ref">[47965] IIIª q. 25 a. 3 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod apostoli, familiari instinctu spiritus sancti, quaedam Ecclesiis tradiderunt servanda quae non reliquerunt in scriptis, sed in observatione Ecclesiae per successionem fidelium sunt ordinata. Unde ipse dicit, II Thess. II, state, et tenete traditiones quas didicistis, sive per sermonem, scilicet ab ore prolatum, sive per epistolam, scilicet scripto transmissam. Et inter huiusmodi traditiones est imaginum Christi adoratio. Unde et beatus Lucas dicitur depinxisse imaginem Christi, quae Romae habetur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="III q. 25 a. 4 arg. 1"><a name="47966"><span class="ref">[47966] IIIª q. 25 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod crux Christi non sit adoranda adoratione latriae. Nullus enim pius filius veneratur contumeliam patris sui, puta flagellum quo flagellatus est, vel lignum in quo erat suspensus, sed magis illud abhorret. Christus autem in ligno crucis est opprobriosissimam mortem passus, secundum illud Sap. II, <i>morte turpissima condemnemus eum</i>. Ergo non debemus crucem venerari, sed magis abhorrere.</p><p title="III q. 25 a. 4 arg. 2"><a name="47967"><span class="ref">[47967] IIIª q. 25 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, humanitas Christi adoratione latriae adoratur inquantum est unita filio Dei in persona. Quod de cruce dici non potest. Ergo crux Christi non est adoranda adoratione latriae.</p><p title="III q. 25 a. 4 arg. 3"><a name="47968"><span class="ref">[47968] IIIª q. 25 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, sicut crux Christi fuit instrumentum passionis eius et mortis, ita etiam et multa alia, puta clavi, corona et lancea, quibus tamen non exhibemus latriae cultum. Ergo videtur quod crux Christi non sit adoratione latriae adoranda.</p><p title="III q. 25 a. 4 s. c."><a name="47969"><span class="ref">[47969] IIIª q. 25 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra, illi exhibemus adorationem latriae in quo ponimus spem salutis. Sed in cruce Christi ponimus spem, cantat enim Ecclesia, <i>o crux, ave, spes unica, hoc passionis tempore, auge piis iustitiam, reisque dona veniam</i>. Ergo crux Christi est adoranda adoratione latriae.</p><p title="III q. 25 a. 4 co."><a name="47970"><span class="ref">[47970] IIIª q. 25 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, honor seu reverentia non debetur nisi rationali creaturae, creaturae autem insensibili non debetur honor vel reverentia nisi ratione naturae rationalis. Et hoc dupliciter, uno modo, inquantum repraesentat naturam rationalem; alio modo, inquantum ei quocumque modo coniungitur. Primo modo consueverunt homines venerari regis imaginem, secundo modo, eius vestimentum. Utrumque autem venerantur homines eadem veneratione qua venerantur et regem. Si ergo loquamur de ipsa cruce in qua Christus crucifixus est, utroque modo est a nobis veneranda, uno modo scilicet inquantum repraesentat nobis figuram Christi extensi in ea; alio modo, ex contactu ad membra Christi, et ex hoc quod eius sanguine est perfusa. Unde utroque modo adoratur eadem adoratione cum Christo, scilicet adoratione latriae. Et propter hoc etiam crucem alloquimur et deprecamur, quasi ipsum crucifixum. Si vero loquamur de effigie crucis Christi in quacumque alia materia, puta lapidis vel ligni, argenti vel auri, sic veneramur crucem tantum ut imaginem Christi, quam veneramur adoratione latriae, ut supra dictum est.</p><p title="III q. 25 a. 4 ad 1"><a name="47971"><span class="ref">[47971] IIIª q. 25 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod in cruce Christi, quantum ad opinionem vel intentionem infidelium, consideratur opprobrium Christi, sed quantum ad effectum nostrae salutis, consideratur virtus divina ipsius, qua de hostibus triumphavit, secundum illud Coloss. II, <i>ipsum tulit de medio, affigens illud cruci, et spolians principatus et potestates, traduxit confidenter, palam triumphans illos in semetipso</i>. Et ideo dicit apostolus, I Cor. I, <i>verbum crucis pereuntibus quidem stultitia est, his autem qui salvi fiunt, idest nobis, virtus Dei est</i>.</p><p title="III q. 25 a. 4 ad 2"><a name="47972"><span class="ref">[47972] IIIª q. 25 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod crux Christi, licet non fuerit unita verbo Dei in persona, fuit tamen ei unita aliquo alio modo, scilicet per repraesentationem et contactum. Et hac sola ratione exhibetur ei reverentia.</p><p title="III q. 25 a. 4 ad 3"><a name="47973"><span class="ref">[47973] IIIª q. 25 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, quantum ad rationem contactus membrorum Christi, adoramus non solum crucem, sed etiam omnia quae sunt Christi. Unde Damascenus dicit, in IV libro, <i>pretiosum lignum, ut sanctificatum contactu sancti corporis et sanguinis, decenter adorandum; clavos, indumenta, lanceam; et sacra eius tabernacula</i>. Ista tamen non repraesentant imaginem Christi, sicut crux, quae dicitur signum filii hominis, quod apparebit in caelo, ut dicitur Matth. XXIV. Ideoque mulieribus dixit Angelus, <i>Iesum quaeritis Nazarenum crucifixum</i>, non dixit, lanceatum, sed, crucifixum. Et inde est quod imaginem crucis Christi veneramur in quacumque materia, non autem imaginem clavorum, vel quorumcumque huiusmodi.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 5</h3><p title="III q. 25 a. 5 arg. 1"><a name="47974"><span class="ref">[47974] IIIª q. 25 a. 5 arg. 1</span></a> Ad quintum sic proceditur. Videtur quod mater Dei sit adoranda adoratione latriae. Videtur enim idem honor exhibendus esse matri regis et regi, unde dicitur III Reg. II quod <i>positus est thronus matri regis, quae sedit ad dexteram eius</i>. Et Augustinus dicit, in sermone de Assumpt., <i>thronum Dei, thalamum domini caeli, atque tabernaculum Christi, dignum est ibi esse ubi est ipse</i>. Sed Christus adoratur adoratione latriae. Ergo et mater eius.</p><p title="III q. 25 a. 5 arg. 2"><a name="47975"><span class="ref">[47975] IIIª q. 25 a. 5 arg. 2</span></a> Praeterea, Damascenus dicit, in IV libro, quod honor matris refertur ad filium. Sed filius adoratur adoratione latriae. Ergo et mater.</p><p title="III q. 25 a. 5 arg. 3"><a name="47976"><span class="ref">[47976] IIIª q. 25 a. 5 arg. 3</span></a> Praeterea, coniunctior est Christo mater eius quam crux. Sed crux adoratur adoratione latriae. Ergo et mater eadem adoratione est adoranda.</p><p title="III q. 25 a. 5 s. c."><a name="47977"><span class="ref">[47977] IIIª q. 25 a. 5 s. c.</span></a> Sed contra est quod mater Dei est pura creatura. Non ergo ei debetur adoratio latriae.</p><p title="III q. 25 a. 5 co."><a name="47978"><span class="ref">[47978] IIIª q. 25 a. 5 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, quia latria soli Deo debetur, non debetur creaturae prout creaturam secundum se veneramur. Licet autem creaturae insensibiles non sint capaces venerationis secundum seipsas, creatura tamen rationalis est capax venerationis secundum seipsam. Et ideo nulli purae creaturae rationali debetur cultus latriae. Cum ergo beata virgo sit pure creatura rationalis, non debetur ei adoratio latriae, sed solum veneratio duliae, eminentius tamen quam ceteris creaturis, inquantum ipsa est mater Dei. Et ideo dicitur quod debetur ei, non qualiscumque dulia, sed hyperdulia.</p><p title="III q. 25 a. 5 ad 1"><a name="47979"><span class="ref">[47979] IIIª q. 25 a. 5 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod matri regis non debetur aequalis honor honori qui debetur regi. Debetur tamen ei quidam honor consimilis, ratione cuiusdam excellentiae. Et hoc significant auctoritates inductae.</p><p title="III q. 25 a. 5 ad 2"><a name="47980"><span class="ref">[47980] IIIª q. 25 a. 5 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod honor matris refertur ad filium, quia ipsa mater est propter filium honoranda. Non tamen eo modo quo honor imaginis refertur ad exemplar, quia ipsa imago, prout in se consideratur ut res quaedam, nullo modo est veneranda.</p><p title="III q. 25 a. 5 ad 3"><a name="47981"><span class="ref">[47981] IIIª q. 25 a. 5 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod crux, prout ipsa in se consideratur, ut dictum est, non est capax honoris. Sed beata virgo est secundum seipsam capax venerationis. Et ideo non est similis ratio.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 6</h3><p title="III q. 25 a. 6 arg. 1"><a name="47982"><span class="ref">[47982] IIIª q. 25 a. 6 arg. 1</span></a> Ad sextum sic proceditur. Videtur quod sanctorum reliquiae nullo modo sint adorandae. Non enim est aliquid faciendum quod possit esse erroris occasio. Sed adorare mortuorum reliquias videtur ad errorem gentilium pertinere, qui mortuis hominibus honorificentiam impendebant. Ergo non sunt sanctorum reliquiae honorandae.</p><p title="III q. 25 a. 6 arg. 2"><a name="47983"><span class="ref">[47983] IIIª q. 25 a. 6 arg. 2</span></a> Praeterea, stultum videtur rem insensibilem venerari. Sed sanctorum reliquiae sunt insensibiles. Ergo stultum est eas venerari.</p><p title="III q. 25 a. 6 arg. 3"><a name="47984"><span class="ref">[47984] IIIª q. 25 a. 6 arg. 3</span></a> Praeterea, corpus mortuum non est eiusdem speciei cum corpore vivo, et per consequens non videtur esse numero idem. Ergo videtur quod post mortem alicuius sancti, corpus eius non sit adorandum.</p><p title="III q. 25 a. 6 s. c."><a name="47985"><span class="ref">[47985] IIIª q. 25 a. 6 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur in libro de Ecclesiast. Dogmat., <i>sanctorum corpora, et praecipue beatorum martyrum reliquias, ac si Christi membra, sincerissime adoranda</i> (scilicet, credimus). Et postea subdit, <i>si quis contra hanc sententiam velit esse, non Christianus, sed Eunomianus et Vigilantius creditur</i>.</p><p title="III q. 25 a. 6 co."><a name="47986"><span class="ref">[47986] IIIª q. 25 a. 6 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut Augustinus dicit, in libro de Civ. Dei, <i>si paterna vestis et anulus, ac si quid huiusmodi est, tanto carius est posteris quanto erga parentes est maior affectus, nullo modo ipsa spernenda sunt corpora, quae utique multo familiarius atque coniunctius quam quaelibet indumenta gestamus, haec enim ad ipsam naturam hominis pertinent</i>. Ex quo patet quod qui habet affectum ad aliquem, etiam ipsa quae de ipso post mortem relinquuntur veneratur, non solum corpus aut partes corporis eius, sed etiam aliqua exteriora, puta vestes et similia. Manifestum est autem quod sanctos Dei in veneratione debemus habere, tanquam membra Christi, Dei filios et amicos, et intercessores, nostros. Et ideo eorum reliquias qualescumque honore congruo in eorum memoriam venerari debemus, et praecipue eorum corpora, quae fuerunt templum spiritus sancti, et organa spiritus sancti in eis habitantis et operantis, et sunt corpori Christi configuranda per gloriam resurrectionis. Unde et ipse Deus huiusmodi reliquias convenienter honorat, in eorum praesentia miracula faciendo.</p><p title="III q. 25 a. 6 ad 1"><a name="47987"><span class="ref">[47987] IIIª q. 25 a. 6 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod haec fuit ratio Vigilantii, cuius verba introducit Hieronymus in libro quem contra eum scripsit, dicentis, <i>prope ritum gentilium videmus sub praetextu religionis introductum, pulvisculum nescio quem in modico vasculo, pretioso linteamine circumdatum, osculantes adorant</i>. Contra quem Hieronymus dicit, in epistola ad Riparium, <i>nos, non dico martyrum reliquias, sed nec solem nec lunam nec Angelos adoramus</i>, scilicet adoratione latriae. <i>Honoramus autem reliquias martyrum, ut eum cuius sunt martyres adoremus, honoramus servos, ut honor servorum redundet ad dominum</i>. Sic ergo honorando reliquias sanctorum non incidimus in errorem gentilium, qui cultum latriae mortuis hominibus exhibebant.</p><p title="III q. 25 a. 6 ad 2"><a name="47988"><span class="ref">[47988] IIIª q. 25 a. 6 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod corpus insensibile non adoramus propter seipsum, sed propter animam, quae ei fuit unita, quae nunc fruitur Deo; et propter Deum, cuius fuerunt ministri.</p><p title="III q. 25 a. 6 ad 3"><a name="47989"><span class="ref">[47989] IIIª q. 25 a. 6 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod corpus mortuum alicuius sancti non est idem numero quod primo fuerit dum viveret, propter diversitatem formae, quae est anima, est tamen idem identitate materiae, quae est iterum suae formae unienda.</p></div></div><div class="q" id="q26"><h2>Quaestio 26</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="III q. 26 pr."><a name="47990"><span class="ref">[47990] IIIª q. 26 pr.</span></a> Deinde considerandum est de hoc quod Christus dicitur mediator Dei et hominum. Et circa hoc quaeruntur duo. Primo, utrum esse mediatorem Dei et hominum sit proprium Christo. Secundo, utrum hoc conveniat ei secundum humanam naturam.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="III q. 26 a. 1 arg. 1"><a name="47991"><span class="ref">[47991] IIIª q. 26 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod esse mediatorem Dei et hominum non sit proprium Christo. Sacerdos enim et propheta videtur esse mediator inter Deum et homines, secundum illud Deut. V, <i>ego illo tempore sequester et medius fui inter vos et Deum</i>. Sed esse prophetam et sacerdotem non est proprium Christo. Ergo nec etiam esse mediatorem.</p><p title="III q. 26 a. 1 arg. 2"><a name="47992"><span class="ref">[47992] IIIª q. 26 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, illud quod convenit Angelis bonis et malis, non potest dici esse proprium Christo. Sed esse medium inter Deum et homines convenit Angelis bonis, ut dicit Dionysius, IV cap. de Div. Nom. Convenit etiam Angelis malis, idest Daemonibus, habent enim quaedam communia cum Deo, scilicet immortalitatem; quaedam autem habent communia cum hominibus, scilicet quod sunt animo passivi, et per consequens miseri; ut patet per Augustinum, in Lib. IX de Civ. Dei. Ergo esse mediatorem Dei et hominum non est proprium Christo.</p><p title="III q. 26 a. 1 arg. 3"><a name="47993"><span class="ref">[47993] IIIª q. 26 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, ad officium mediatoris pertinet interpellare ad unum eorum inter quos est mediator, pro altero. Sed spiritus sanctus, sicut dicitur Rom. VIII, <i>interpellat pro nobis ad Deum gemitibus inenarrabilibus</i>. Ergo spiritus sanctus est mediator inter Deum et homines. Ergo non est proprium Christo.</p><p title="III q. 26 a. 1 s. c."><a name="47994"><span class="ref">[47994] IIIª q. 26 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur I Tim. II, <i>unus est mediator Dei et hominum, homo Christus Iesus</i>.</p><p title="III q. 26 a. 1 co."><a name="47995"><span class="ref">[47995] IIIª q. 26 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod mediatoris officium proprie est coniungere eos inter quos est mediator, nam extrema uniuntur in medio. Unire autem homines Deo perfective quidem convenit Christo, per quem homines reconciliantur Deo, secundum illud II Cor. V, <i>Deus erat in Christo mundum reconcilians sibi</i>. Et ideo solus Christus est perfectus Dei et hominum mediator, inquantum per suam mortem humanum genus Deo reconciliavit. Unde, cum apostolus dixisset, <i>mediator Dei et hominum homo Christus Iesus</i>, subiunxit, <i>qui dedit semetipsum redemptionem pro omnibus</i>. Nihil tamen prohibet aliquos alios secundum quid dici mediatores inter Deum et hominem, prout scilicet cooperantur ad unionem hominum cum Deo dispositive vel ministerialiter.</p><p title="III q. 26 a. 1 ad 1"><a name="47996"><span class="ref">[47996] IIIª q. 26 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod prophetae et sacerdotes veteris legis dicti sunt mediatores inter Deum et homines dispositive et ministerialiter, inquantum scilicet praenuntiabant et praefigurabant verum et perfectum Dei et hominum mediatorem. Sacerdotes vero novae legis possunt dici mediatores Dei et hominum inquantum sunt ministri veri mediatoris, vice ipsius salutaria sacramenta hominibus exhibentes.</p><p title="III q. 26 a. 1 ad 2"><a name="47997"><span class="ref">[47997] IIIª q. 26 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Angeli boni, ut Augustinus dicit, in IX de Civ. Dei, non recte possunt dici mediatores inter Deum et homines. <i>Cum enim utrumque habeant cum Deo, et beatitudinem et immortalitatem, nihil autem horum cum hominibus miseris et mortalibus, quomodo non potius remoti sunt ab hominibus, Deoque coniuncti, quam inter utrosque medii constituti?</i> Dionysius tamen dicit eos esse medios, quia, secundum gradum naturae, sunt infra Deum et supra homines constituti. Et mediatoris officium exercent, non quidem principaliter et perfective, sed ministerialiter et dispositive, unde Matth. IV dicitur quod accesserunt Angeli et ministrabant ei, scilicet Christo. Daemones autem habent quidem cum Deo immortalitatem, cum hominibus vero miseriam. <i>Ad hoc ergo se interponit medius Daemon immortalis et miser, ut ad immortalitatem beatam transire non sinat</i>, sed perducat ad miseriam immortalem. Unde est sicut <i>malus medius, qui separat amicos</i>. Christus autem habuit cum Deo communem beatitudinem, cum hominibus autem mortalitatem. Et ideo <i>ad hoc se interposuit medium ut, mortalitate transacta, ex mortuis faceret immortales, quod in se resurgendo monstravit; et ex miseris beatos efficeret, unde nunquam ipse discessit</i>. Et ideo ipse est bonus mediator, qui reconciliat inimicos.</p><p title="III q. 26 a. 1 ad 3"><a name="47998"><span class="ref">[47998] IIIª q. 26 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod spiritus sanctus, cum sit per omnia Deo aequalis, non potest dici medius vel mediator inter Deum et homines, sed solus Christus, qui, licet secundum divinitatem aequalis sit patri, tamen secundum humanitatem minor est patre, ut dictum est. Unde, super illud Galat. III, <i>Christus est mediator</i>, dicit Glossa, <i>non pater vel spiritus sanctus</i>. Dicitur autem spiritus sanctus interpellare pro nobis, quia ipse interpellare nos facit.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="III q. 26 a. 2 arg. 1"><a name="47999"><span class="ref">[47999] IIIª q. 26 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod Christus non sit mediator Dei et hominum secundum quod homo. Dicit enim Augustinus, in libro contra Felicianum, <i>una est Christi persona, ne sit non unus Christus, non una substantia; ne, mediatoris dispensatione submota, aut Dei tantum aut hominis dicatur filius</i>. Sed non est Dei et hominis filius secundum quod homo, sed simul secundum quod Deus et homo. Ergo neque dicendum est quod sit mediator Dei et hominum solum secundum quod homo.</p><p title="III q. 26 a. 2 arg. 2"><a name="48000"><span class="ref">[48000] IIIª q. 26 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, sicut Christus, inquantum est Deus, convenit cum patre et spiritu sancto, ita, inquantum est homo, convenit cum hominibus. Sed propter hoc quod, inquantum est Deus, convenit cum patre et spiritu sancto, non potest dici mediator inquantum est Deus, quia super illud I Tim. II, <i>mediator Dei et hominum</i>, dicit Glossa, <i>inquantum est verbum, non medius est, quia aequalis est Deo, et Deus apud Deum, et simul unus Deus</i>. Ergo nec etiam inquantum homo, potest dici mediator, propter convenientiam quam cum hominibus habet.</p><p title="III q. 26 a. 2 arg. 3"><a name="48001"><span class="ref">[48001] IIIª q. 26 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, Christus dicitur mediator inquantum reconciliavit nos Deo, quod quidem fecit auferendo peccatum, quod nos separabat a Deo. Sed auferre peccatum convenit Christo non inquantum est homo, sed inquantum est Deus. Ergo Christus, inquantum est homo, non est mediator, sed inquantum est Deus.</p><p title="III q. 26 a. 2 s. c."><a name="48002"><span class="ref">[48002] IIIª q. 26 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in Lib. IX, de Civ. Dei, <i>non ob hoc est mediator Christus, quia est verbum. Maxime quippe immortale et maxime beatum verbum longe a mortalibus miseris. Sed mediator est secundum quod homo</i>.</p><p title="III q. 26 a. 2 co."><a name="48003"><span class="ref">[48003] IIIª q. 26 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod in mediatore duo possumus considerare, primo quidem, rationem medii; secundo, officium coniungendi. Est autem de ratione medii quod distet ab utroque extremorum, coniungit autem mediator per hoc quod ea quae unius sunt, defert ad alterum. Neutrum autem horum potest convenire Christo secundum quod Deus, sed solum secundum quod homo. Nam secundum quod Deus, non differt a patre et spiritu sancto in natura et potestate dominii, nec etiam pater et spiritus sanctus aliquid habent quod non sit filii, ut sic possit id quod est patris vel spiritus sancti, quasi quod est aliorum, ad alios deferre. Sed utrumque convenit ei inquantum est homo. Quia, secundum quod est homo, distat et a Deo in natura, et ab hominibus in dignitate et gratiae et gloriae. Inquantum etiam est homo, competit ei coniungere homines Deo, praecepta et dona hominibus exhibendo, et pro hominibus ad Deum satisfaciendo et interpellando. Et ideo verissime dicitur mediator secundum quod homo.</p><p title="III q. 26 a. 2 ad 1"><a name="48004"><span class="ref">[48004] IIIª q. 26 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, si subtrahatur divina natura a Christo, subtrahitur per consequens ab eo singularis plenitudo gratiarum, quae convenit ei inquantum est unigenitus a patre, ut dicitur Ioan. I. Ex qua quidem plenitudine habet ut sit super omnes homines constitutus, et propinquius ad Deum accedens.</p><p title="III q. 26 a. 2 ad 2"><a name="48005"><span class="ref">[48005] IIIª q. 26 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod Christus, secundum quod Deus, est per omnia aequalis patri. Sed etiam in humana natura excedit alios homines. Et ideo, secundum quod homo, potest esse mediator, non autem secundum quod Deus.</p><p title="III q. 26 a. 2 ad 3"><a name="48006"><span class="ref">[48006] IIIª q. 26 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, licet auctoritative peccatum auferre conveniat Christo secundum quod est Deus, tamen satisfacere pro peccato humani generis convenit ei secundum quod homo. Et secundum hoc dicitur Dei et hominum mediator.</p></div></div><div class="centro"><br/> <p><a href="sth4002.html"><img alt="age retro" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageretro.gif"/></a> <a href="sth4027.html"><img alt="age ultra" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageultra.gif"/></a></p> <br/> <hr/> <br/> <address>© 2006 Fundación Tomás de Aquino quoad hanc editionem<br/> Iura omnia asservantur<br/> OCLC nr. <a style="text-decoration=none" href="http://worldcatlibraries.org/wcpa/oclc/49644264">49644264</a></address> </div></body> </html>