Mercurial > hg > Aquinas
view summa/latin/sth3144.html @ 53:d777cc3962f2
div-wrapped
| author | ht |
|---|---|
| date | Mon, 28 Dec 2009 13:00:58 +0000 |
| parents | 544e12f679ad |
| children |
line wrap: on
line source
<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?> <!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN" "file:///c:/cygwin/usr/local/share/lib/xml/xhtml1-transitional.dtd"> <html xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml" xml:lang="LA" lang="LA"> <head> <meta content="HTML Tidy for Windows (vers 1st February 2005), see www.w3.org" name="generator"/> <meta content="text/html; charset=us-ascii" http-equiv="Content-Type"/> <meta content="text/css" http-equiv="Content-Style-Type"/> <meta content="text/javascript" http-equiv="Content-Script-Type"/> <meta content="Thomas de Aquino, Summa Theologiae, Corpus Thomisticum" name="keywords"/> <meta content="Latin" name="language"/> <meta content="public" name="security"/> <meta content="ealarcon@unav.es" name="owner"/> <meta content="Enrique Alarcón" name="author"/> <meta content="" name="abstract"/> <link type="text/css" href="vscreen.css" media="screen" rel="stylesheet"/> <link type="text/css" href="vprint.css" media="print" rel="stylesheet"/> <title>Thomas de Aquino, Summa Theologiae, IIª-IIae q. 144-145</title> </head> <body><a href="http://www.corpusthomisticum.org/"/><div class="tres">CORPUS THOMISTICUM</div><div class="uno">Sancti Thomae de Aquino</div><div class="uno">Summa Theologiae</div><div class="dos">secunda pars secundae partis a quaestione CXLIV ad CXLV</div><div class="centro"> <table summary="Imago" align="center"> <tr> <th><img align="middle" alt="Thomas de Aquino a Filippino Lippi depictus (Cappella Carafa, S. Maria sopra Minerva, Roma)" border="0" height="190" width="275" src="icons/fugit190.jpg"/></th> </tr> </table> <br/> <span class="tres">Textum Leoninum Romae 1899 editum<br/> ac automato translatum a Roberto Busa SJ in taenias magneticas<br/> denuo recognovit Enrique Alarcón atque instruxit<br/> <br/></span><br/> <hr/> <br/> <p><a href="sth3143.html"><img alt="age retro" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageretro.gif"/></a> <a href="sth3146.html"><img alt="age ultra" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageultra.gif"/></a></p> <script type="text/javascript" language="JavaScript"> // <!-- // original code by Bill Trefzger 12/12/96; revised by Enrique Alarcon 12/9/2000 function go(){if(document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value !="none"){location=document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value}} document.write('<FORM NAME="selecter"><SELECT NAME="select1">'); document.write('<OPTION VALUE="none">INDEX'); document.write('<OPTION VALUE="none">------------------------------------------------'); document.write('<OPTION VALUE="index.html">Corpus Thomisticum'); document.write('<OPTION VALUE="iopera.html">Opera omnia'); document.write('<OPTION VALUE="zbiblia.html">Bibliographia Thomistica'); document.write('<OPTION VALUE="none">------------------------------------------------'); document.write('<OPTION VALUE="#44724">II&ordf;-IIae, q. 144 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#44725">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44726">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44727">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44728">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#44729">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 arg. 5'); document.write('<OPTION VALUE="#44730">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#44731">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#44732">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44733">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44734">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44735">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#44736">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 1 ad 5'); document.write('<OPTION VALUE="#44737">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44738">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44739">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44740">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 2 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#44741">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#44742">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#44743">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44744">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44745">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44746">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 2 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#44747">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44748">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44749">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44750">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 3 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#44751">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#44752">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#44753">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44754">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44755">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44756">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 3 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#44757">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44758">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44759">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44760">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 4 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#44761">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#44762">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#44763">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44764">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44765">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 4 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44766">II&ordf;-IIae, q. 144 a. 4 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#44767">II&ordf;-IIae, q. 145 pr.'); document.write('<OPTION VALUE="#44768">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 1 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44769">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 1 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44770">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 1 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44771">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 1 arg. 4'); document.write('<OPTION VALUE="#44772">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 1 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#44773">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 1 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#44774">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 1 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44775">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 1 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44776">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 1 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44777">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 1 ad 4'); document.write('<OPTION VALUE="#44778">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 2 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44779">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 2 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44780">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 2 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44781">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 2 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#44782">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 2 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#44783">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 2 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44784">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 2 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44785">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 2 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44786">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 3 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44787">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 3 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44788">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 3 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44789">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 3 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#44790">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 3 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#44791">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 3 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44792">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 3 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44793">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 3 ad 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44794">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 4 arg. 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44795">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 4 arg. 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44796">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 4 arg. 3'); document.write('<OPTION VALUE="#44797">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 4 s. c.'); document.write('<OPTION VALUE="#44798">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 4 co.'); document.write('<OPTION VALUE="#44799">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 4 ad 1'); document.write('<OPTION VALUE="#44800">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 4 ad 2'); document.write('<OPTION VALUE="#44801">II&ordf;-IIae, q. 145 a. 4 ad 3'); document.write('<\/SELECT>'); document.write('<BR><BR>'); document.write('<INPUT TYPE="button" VALUE="Agedum" ONCLICK="go()">'); document.write('<\/FORM>'); // --> // </script><br/> <hr/> <br/></div><div class="q" id="q144"><h2>Quaestio 144</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 144 pr."><a name="44724"><span class="ref">[44724] IIª-IIae, q. 144 pr.</span></a> Deinde considerandum est de partibus temperantiae in speciali. Et primo, de partibus quasi integralibus, quae sunt verecundia et honestas. Circa verecundiam autem quaeruntur quatuor. Primo, utrum verecundia sit virtus. Secundo, de quibus sit verecundia. Tertio, a quibus homo verecundetur. Quarto, quorum sit verecundari.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 144 a. 1 arg. 1"><a name="44725"><span class="ref">[44725] IIª-IIae, q. 144 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod verecundia sit virtus. <i>Esse enim in medio secundum determinationem rationis est proprium virtutis</i>, ut patet ex definitione virtutis quae ponitur in II Ethic. Sed verecundia consistit in tali medio, ut patet per philosophum, in II Ethic. Ergo verecundia est virtus.</p><p title="II-II q. 144 a. 1 arg. 2"><a name="44726"><span class="ref">[44726] IIª-IIae, q. 144 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, omne laudabile vel est virtus, vel ad virtutem pertinet. Sed verecundia est quiddam laudabile. Non est autem pars alicuius virtutis. Non enim est pars prudentiae, quia non est in ratione, sed in appetitu. Neque etiam est pars iustitiae, quia verecundia passionem quandam importat, iustitia autem non est circa passiones. Similiter etiam non est pars fortitudinis, quia ad fortitudinem pertinet persistere et aggredi, ad verecundiam autem refugere aliquid. Neque etiam est pars temperantiae, quia temperantia est circa concupiscentias, verecundia autem est timor quidam, ut patet per philosophum, in IV Ethic., et per Damascenum, in II libro. Ergo relinquitur quod verecundia sit virtus.</p><p title="II-II q. 144 a. 1 arg. 3"><a name="44727"><span class="ref">[44727] IIª-IIae, q. 144 a. 1 arg. 3</span></a> Praeterea, honestum cum virtute convertitur, ut patet per Tullium, in I de Offic. Sed verecundia est quaedam pars honestatis, dicit enim Ambrosius, in I de Offic., quod <i>verecundia socia ac familiaris est mentis placiditati, proterviam fugitans, ab omni luxu aliena, sobrietatem diligit, et honestatem fovet, et decorem requirit</i>. Ergo verecundia est virtus.</p><p title="II-II q. 144 a. 1 arg. 4"><a name="44728"><span class="ref">[44728] IIª-IIae, q. 144 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, omne vitium opponitur alicui virtuti. Sed quaedam vitia opponuntur verecundiae, scilicet inverecundia et inordinatus stupor. Ergo verecundia est virtus.</p><p title="II-II q. 144 a. 1 arg. 5"><a name="44729"><span class="ref">[44729] IIª-IIae, q. 144 a. 1 arg. 5</span></a> <i>Praeterea, ex actibus similes habitus generantur</i>, ut dicitur in II Ethic. Sed verecundia importat actum laudabilem. Ergo ex multis talibus actibus causatur habitus. Sed habitus laudabilium operum est virtus, ut patet per philosophum, in I Ethic. Ergo verecundia est virtus.</p><p title="II-II q. 144 a. 1 s. c."><a name="44730"><span class="ref">[44730] IIª-IIae, q. 144 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus, in II et IV Ethic., dicit verecundiam non esse virtutem.</p><p title="II-II q. 144 a. 1 co."><a name="44731"><span class="ref">[44731] IIª-IIae, q. 144 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod virtus dupliciter accipitur, proprie scilicet, et communiter. Proprie quidem virtus perfectio quaedam est, ut dicitur in VII Physic. Et ideo omne illud quod repugnat perfectioni, etiam si sit bonum, deficit a ratione virtutis. Verecundia autem repugnat perfectioni. Est enim timor alicuius turpis, quod scilicet est exprobrabile, unde Damascenus dicit quod verecundia est timor de turpi actu. Sicut autem spes est de bono possibili et arduo, ita etiam timor est de malo possibili et arduo, ut supra habitum est, cum de passionibus ageretur. Ille autem qui est perfectus secundum habitum virtutis, non apprehendit aliquod exprobrabile et turpe ad faciendum ut possibile et arduum, idest difficile ad vitandum, neque etiam actu facit aliquid turpe, unde opprobrium timeat. Unde verecundia, proprie loquendo, non est virtus, deficit enim a perfectione virtutis. Communiter autem virtus dicitur omne quod est bonum et laudabile in humanis actibus vel passionibus. Et secundum hoc, verecundia quandoque dicitur virtus, cum sit quaedam laudabilis passio.</p><p title="II-II q. 144 a. 1 ad 1"><a name="44732"><span class="ref">[44732] IIª-IIae, q. 144 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod esse in medio non sufficit ad rationem virtutis, quamvis sit una particula posita in virtutis definitione, sed requiritur ulterius quod sit habitus electivus, idest ex electione operans. Verecundia autem non nominat habitum, sed passionem. Neque motus eius est ex electione, sed ex impetu quodam passionis. Unde deficit a ratione virtutis.</p><p title="II-II q. 144 a. 1 ad 2"><a name="44733"><span class="ref">[44733] IIª-IIae, q. 144 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, sicut dictum est, verecundia est timor turpitudinis et exprobrationis. Dictum est autem supra quod vitium intemperantiae est turpissimum et maxime exprobrabile. Et ideo verecundia principalius pertinet ad temperantiam quam ad aliquam aliam virtutem, ratione motivi, quod est turpe, non autem secundum speciem passionis, quae est timor. Secundum tamen quod vitia aliis virtutibus opposita sunt turpia et exprobrabilia, potest etiam verecundia ad alias virtutes pertinere.</p><p title="II-II q. 144 a. 1 ad 3"><a name="44734"><span class="ref">[44734] IIª-IIae, q. 144 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod verecundia fovet honestatem removendo ea quae sunt honestati contraria, non ita quod pertingat ad perfectam rationem honestatis.</p><p title="II-II q. 144 a. 1 ad 4"><a name="44735"><span class="ref">[44735] IIª-IIae, q. 144 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod quilibet defectus causat vitium, non autem quodlibet bonum sufficit ad rationem virtutis. Et ideo non oportet quod omne illud cui directe opponitur vitium, sit virtus. Quamvis omne vitium opponatur alicui virtuti secundum suam originem. Et sic inverecundia, inquantum provenit ex nimio amore turpitudinum, opponitur temperantiae.</p><p title="II-II q. 144 a. 1 ad 5"><a name="44736"><span class="ref">[44736] IIª-IIae, q. 144 a. 1 ad 5</span></a> Ad quintum dicendum quod ex multoties verecundari causatur habitus virtutis acquisitae per quam aliquis turpia vitet, de quibus est verecundia, non autem ut aliquis ulterius verecundetur. Sed ex illo habitu virtutis acquisitae sic se habet aliquis quod magis verecundaretur si materia verecundiae adesset.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 144 a. 2 arg. 1"><a name="44737"><span class="ref">[44737] IIª-IIae, q. 144 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod verecundia non sit de turpi actu. Dicit enim philosophus, in IV Ethic., quod verecundia est timor ingloriationis. Sed quandoque illi qui nihil turpe operantur, ingloriationem sustinent, secundum illud Psalmi, <i>propter te sustinui opprobrium, operuit confusio faciem meam</i>. Ergo verecundia non est proprie de turpi actu.</p><p title="II-II q. 144 a. 2 arg. 2"><a name="44738"><span class="ref">[44738] IIª-IIae, q. 144 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, illa solum videntur esse turpia quae habent rationem peccati. Sed de quibusdam homo verecundatur quae non sunt peccata, puta si aliquis exerceat servilia opera. Ergo videtur quod verecundia non sit proprie de turpi actu.</p><p title="II-II q. 144 a. 2 arg. 3"><a name="44739"><span class="ref">[44739] IIª-IIae, q. 144 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, operationes virtutum non sunt turpes, sed pulcherrimae, ut dicitur in I Ethic. Sed quandoque aliqui verecundantur aliqua opera virtutis facere, ut dicitur Luc. IX, <i>qui erubuerit me et meos sermones, hunc filius hominis erubescet</i>, et cetera. Ergo verecundia non est de turpi actu.</p><p title="II-II q. 144 a. 2 arg. 4"><a name="44740"><span class="ref">[44740] IIª-IIae, q. 144 a. 2 arg. 4</span></a> Praeterea, si verecundia proprie esset de turpi actu, oporteret quod de magis turpibus homo magis verecundaretur. Sed quandoque homo plus verecundatur de his quae sunt minus peccata, cum tamen de gravissimis quibusdam peccatis glorientur, secundum illud Psalmi, <i>quid gloriaris in malitia?</i> Ergo verecundia non proprie est de turpi actu.</p><p title="II-II q. 144 a. 2 s. c."><a name="44741"><span class="ref">[44741] IIª-IIae, q. 144 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod Damascenus dicit, in II libro, et Gregorius Nyssenus, quod <i>verecundia est timor in turpi actu, vel in turpi perpetrato</i>.</p><p title="II-II q. 144 a. 2 co."><a name="44742"><span class="ref">[44742] IIª-IIae, q. 144 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, cum de passione timoris ageretur, timor proprie est de malo arduo, quod scilicet difficile vitatur. Est autem duplex turpitudo. Una quidem vitiosa, quae scilicet consistit in deformitate actus voluntarii. Et haec, proprie loquendo, non habet rationem mali ardui, quod enim in sola voluntate consistit, non videtur esse arduum et elevatum supra hominis potestatem, et propter hoc non apprehenditur sub ratione terribilis. Et propter hoc philosophus dicit, in II Rhet., quod horum malorum non est timor. Alia autem est turpitudo quasi poenalis, quae quidem consistit in vituperatione alicuius, sicut quaedam claritas gloriae consistit in honoratione alicuius. Et quia huiusmodi vituperium habet rationem mali ardui, sicut honor habet rationem boni ardui; verecundia, quae est timor turpitudinis, primo et principaliter respicit vituperium seu opprobrium. Et quia vituperium proprie debetur vitio, sicut honor virtuti, ideo etiam ex consequenti verecundia respicit turpitudinem vitiosam. Unde, sicut philosophus dicit, in II Rhet., minus homo verecundatur de defectibus qui non ex eius culpa proveniunt. Respicit autem verecundia culpam dupliciter. Uno modo, ut aliquis desinat vitiosa agere, propter timorem vituperii. Alio modo, ut homo in turpibus quae agit vitet publicos conspectus, propter timorem vituperii. Quorum primum, secundum Gregorium Nyssenum, pertinet ad erubescentiam, secundum ad verecundiam, unde ipse dicit quod <i>qui verecundatur, occultat se in his quae agit, qui vero erubescit, timet incidere in ingloriationem</i>.</p><p title="II-II q. 144 a. 2 ad 1"><a name="44743"><span class="ref">[44743] IIª-IIae, q. 144 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod verecundia proprie respicit ingloriationem secundum quod debetur culpae, quae est defectus voluntarius. Unde philosophus dicit, in II Rhet., quod <i>omnia illa homo magis verecundatur quorum ipse est causa</i>. Opprobria autem quae inferuntur alicui propter virtutem, virtuosus quidem contemnit, quia indigne sibi irrogantur, sicut de magnanimis philosophus dicit, in IV Ethic.; et de apostolis dicitur Act. V, quod <i>ibant apostoli gaudentes a conspectu Concilii, quoniam digni habiti sunt pro nomine Iesu contumeliam pati</i>. Ex imperfectione autem virtutis contingit quod aliquis verecundetur de opprobriis quae sibi inferuntur propter virtutem, quia quanto aliquis est magis virtuosus, tanto magis contemnit exteriora bona vel mala. Unde dicitur Isaiae li, <i>noli timere opprobrium hominum</i>.</p><p title="II-II q. 144 a. 2 ad 2"><a name="44744"><span class="ref">[44744] IIª-IIae, q. 144 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod sicut honor, ut supra habitum est, quamvis non debeatur vere nisi soli virtuti, respicit tamen quandam excellentiam; ita etiam vituperium, quamvis debeatur proprie soli culpae, respicit tamen, ad minus secundum opinionem hominum, quemcumque defectum. Et ideo de paupertate et ignobilitate et servitute, et aliis huiusmodi, aliquis verecundatur.</p><p title="II-II q. 144 a. 2 ad 3"><a name="44745"><span class="ref">[44745] IIª-IIae, q. 144 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod de operibus virtuosis in se consideratis non est verecundia. Contingit tamen per accidens quod aliquis de eis verecundetur, vel inquantum habentur ut vitiosa secundum hominum opinionem; vel inquantum homo refugit in operibus virtutis notam de praesumptione, aut etiam de simulatione.</p><p title="II-II q. 144 a. 2 ad 4"><a name="44746"><span class="ref">[44746] IIª-IIae, q. 144 a. 2 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod quandoque contingit aliqua graviora peccata minus esse verecundabilia, vel quia habent minus de ratione turpitudinis, sicut peccata spiritualia quam carnalia, vel quia in quodam excessu temporalis boni se habent, sicut magis verecundatur homo de timiditate quam de audacia, et de furto quam de rapina, propter quandam speciem potestatis. Et simile est in aliis.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 144 a. 3 arg. 1"><a name="44747"><span class="ref">[44747] IIª-IIae, q. 144 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod homo non magis verecundetur a personis coniunctis. Dicitur enim in II Rhet. quod <i>homines magis erubescunt ab illis a quibus volunt in admiratione haberi</i>. Sed hoc maxime appetit homo a melioribus, qui quandoque non sunt magis coniuncti. Ergo homo non magis erubescit de magis coniunctis.</p><p title="II-II q. 144 a. 3 arg. 2"><a name="44748"><span class="ref">[44748] IIª-IIae, q. 144 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, illi videntur esse magis coniuncti qui sunt similium operum. Sed homo non erubescit de suo peccato ab his quos scit simili peccato subiacere, quia sicut dicitur in II Rhet., <i>quae quis ipse facit, haec proximis non vetat</i>. Ergo homo non magis verecundatur a maxime coniunctis.</p><p title="II-II q. 144 a. 3 arg. 3"><a name="44749"><span class="ref">[44749] IIª-IIae, q. 144 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in II Rhet., quod <i>homo magis verecundatur ab his qui propalant multis quod sciunt, sicut sunt irrisores et fabularum fictores</i>. Sed illi qui sunt magis coniuncti non solent vitia propalare. Ergo ab eis non maxime est verecundandum.</p><p title="II-II q. 144 a. 3 arg. 4"><a name="44750"><span class="ref">[44750] IIª-IIae, q. 144 a. 3 arg. 4</span></a> Praeterea, philosophus, ibidem, dicit quod <i>homines maxime verecundantur ab eis inter quos in nullo defecerunt; et ab eis a quibus primo aliquid postulant; et quorum nunc primo volunt esse amici</i>. Huiusmodi autem sunt minus coniuncti. Ergo non magis verecundatur homo de magis coniunctis.</p><p title="II-II q. 144 a. 3 s. c."><a name="44751"><span class="ref">[44751] IIª-IIae, q. 144 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod dicitur in II Rhet., quod <i>eos qui semper aderunt, homines magis erubescunt</i>.</p><p title="II-II q. 144 a. 3 co."><a name="44752"><span class="ref">[44752] IIª-IIae, q. 144 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, cum vituperium opponatur honori, sicut honor importat testimonium quoddam de excellentia alicuius, et praecipue quae est secundum virtutem; ita etiam opprobrium, cuius timor est verecundia, importat testimonium de defectu alicuius, et praecipue secundum aliquam culpam. Et ideo quanto testimonium alicuius reputatur maioris ponderis, tanto ab eo aliquis magis verecundatur. Potest autem testimonium aliquod maioris ponderis reputari vel propter eius certitudinem veritatis vel propter effectum. Certitudo autem veritatis adest testimonio alicuius propter duo. Uno quidem modo, propter rectitudinem iudicii, sicut patet de sapientibus et virtuosis, a quibus homo et magis desiderat honorari, et magis verecundatur. Unde a pueris et bestiis nullus verecundatur, propter defectum recti iudicii qui est in eis. Alio modo, propter cognitionem eorum de quibus est testimonium, quia unusquisque bene iudicat quae cognoscit. Et sic magis verecundamur a personis coniunctis, quae magis facta nostra considerant. A peregrinis autem et omnino ignotis, ad quos facta nostra non perveniunt, nullo modo verecundamur. Ex effectu autem est aliquod testimonium magni ponderis propter iuvamentum vel nocumentum ab eo proveniens. Et ideo magis desiderant homines honorari ab his qui possunt eos iuvare, et magis verecundantur ab eis qui possunt nocere. Et inde est etiam quod, quantum ad aliquid, magis verecundamur a personis coniunctis, cum quibus semper sumus conversaturi, quasi ex hoc nobis perpetuum proveniat detrimentum. Quod autem provenit a peregrinis et transeuntibus, quasi cito pertransit.</p><p title="II-II q. 144 a. 3 ad 1"><a name="44753"><span class="ref">[44753] IIª-IIae, q. 144 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod similis ratio est propter quam verecundamur de melioribus, et de magis coniunctis. Quia sicut meliorum testimonium reputatur magis efficax propter universalem cognitionem quam habent de rebus, et immutabilem sententiam a veritate; ita etiam familiarium personarum testimonium videtur magis efficax propter hoc quia magis cognoscunt particularia quae circa nos sunt.</p><p title="II-II q. 144 a. 3 ad 2"><a name="44754"><span class="ref">[44754] IIª-IIae, q. 144 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod testimonium eorum qui sunt nobis coniuncti in similitudine peccati, non reformidamus, quia non aestimamus quod defectum nostrum apprehendant ut aliquid turpe.</p><p title="II-II q. 144 a. 3 ad 3"><a name="44755"><span class="ref">[44755] IIª-IIae, q. 144 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod a propalantibus verecundamur propter nocumentum inde proveniens, quod est diffamatio apud multos.</p><p title="II-II q. 144 a. 3 ad 4"><a name="44756"><span class="ref">[44756] IIª-IIae, q. 144 a. 3 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod etiam ab illis inter quos nihil mali fecimus, magis verecundamur, propter nocumentum sequens, quia scilicet per hoc amittimus bonam opinionem quam de nobis habebant. Et etiam quia contraria, iuxta se posita, maiora videntur, unde cum aliquis subito de aliquo quem bonum aestimavit, aliquid turpe percipit, apprehendit hoc ut turpius. Ab illis autem a quibus aliquid de novo postulamus, vel quorum nunc primo volumus esse amici, magis verecundamur, propter nocumentum inde proveniens, quod est impedimentum implendae petitionis et amicitiae consummandae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 144 a. 4 arg. 1"><a name="44757"><span class="ref">[44757] IIª-IIae, q. 144 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod etiam in virtuosis hominibus possit esse verecundia. Contrariorum enim contrarii sunt effectus. Sed illi qui sunt superabundantis malitiae non verecundantur, secundum illud Ierem. III, <i>species meretricis facta est tibi, nescisti erubescere</i>. Ergo illi qui sunt virtuosi magis verecundantur.</p><p title="II-II q. 144 a. 4 arg. 2"><a name="44758"><span class="ref">[44758] IIª-IIae, q. 144 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, philosophus dicit, in II Rhet., quod <i>homines non solum erubescunt vitia, sed etiam signa vitiorum</i>. Quae quidem contingit etiam esse in virtuosis. Ergo in virtuosis potest esse verecundia.</p><p title="II-II q. 144 a. 4 arg. 3"><a name="44759"><span class="ref">[44759] IIª-IIae, q. 144 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, verecundia est timor ingloriationis. Sed contingit aliquos virtuosos ingloriosos esse, puta si falso infamantur, vel etiam indigne opprobria patiantur. Ergo verecundia potest esse in homine virtuoso.</p><p title="II-II q. 144 a. 4 arg. 4"><a name="44760"><span class="ref">[44760] IIª-IIae, q. 144 a. 4 arg. 4</span></a> Praeterea, verecundia est pars temperantiae, ut dictum est. Pars autem non separatur a toto. Cum igitur temperantia sit in homine virtuoso, videtur quod etiam verecundia.</p><p title="II-II q. 144 a. 4 s. c."><a name="44761"><span class="ref">[44761] IIª-IIae, q. 144 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod philosophus dicit, in IV Ethic., quod <i>verecundia non est hominis studiosi</i>.</p><p title="II-II q. 144 a. 4 co."><a name="44762"><span class="ref">[44762] IIª-IIae, q. 144 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut dictum est, verecundia est timor alicuius turpitudinis. Quod autem aliquod malum non timeatur, potest duplici ratione contingere, uno modo, quia non aestimatur ut malum; alio modo, quia non aestimatur ut possibile, vel ut difficile vitari. Et secundum hoc, verecundia in aliquo deficit dupliciter. Uno modo, quia ea quae sunt erubescibilia, non apprehenduntur ut turpia. Et hoc modo carent verecundia homines in peccatis profundati, quibus sua peccata non displicent, sed magis de eis gloriantur. Alio modo, quia non apprehendunt turpitudinem ut possibilem sibi, vel quasi non facile vitabilem. Et hoc modo senes et virtuosi verecundia carent. Sunt tamen sic dispositi ut, si in eis esset aliquid turpe, de hoc verecundarentur, unde philosophus dicit, in IV Ethic., quod <i>verecundia est ex suppositione studiosi</i>.</p><p title="II-II q. 144 a. 4 ad 1"><a name="44763"><span class="ref">[44763] IIª-IIae, q. 144 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod defectus verecundiae contingit in pessimis et optimis viris ex diversis causis, ut dictum est. Invenitur autem in his qui mediocriter se habent, secundum quod est in eis aliquid de amore boni, et tamen non totaliter sunt immunes a malo.</p><p title="II-II q. 144 a. 4 ad 2"><a name="44764"><span class="ref">[44764] IIª-IIae, q. 144 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod ad virtuosum pertinet non solum vitare vitia, sed etiam ea quae habent speciem vitiorum, secundum illud I ad Thess. V, <i>ab omni specie mala abstinete vos</i>. Et philosophus dicit, in IV Ethic., quod vitanda sunt virtuoso tam ea quae sunt mala secundum veritatem, quam ea quae sunt mala secundum opinionem.</p><p title="II-II q. 144 a. 4 ad 3"><a name="44765"><span class="ref">[44765] IIª-IIae, q. 144 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod infamationes et opprobria virtuosus, ut dictum est, contemnit, quasi ea quibus ipse non est dignus. Et ideo de his nemo multum verecundatur. Est tamen aliquis motus verecundiae praeveniens rationem, sicut et ceterarum passionum.</p><p title="II-II q. 144 a. 4 ad 4"><a name="44766"><span class="ref">[44766] IIª-IIae, q. 144 a. 4 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod verecundia non est pars temperantiae quasi intrans essentiam eius, sed quasi dispositive se habens ad ipsam. Unde Ambrosius dicit, in I de Offic., quod <i>verecundia iacit prima temperantiae fundamenta</i>, inquantum scilicet incutit horrorem turpitudinis.</p></div></div><div class="q" id="q145"><h2>Quaestio 145</h2><div class="p"><h3>Prooemium</h3><p title="II-II q. 145 pr."><a name="44767"><span class="ref">[44767] IIª-IIae, q. 145 pr.</span></a> Deinde considerandum est de honestate. Et circa hoc quaeruntur quatuor. Primo, quomodo honestum se habeat ad virtutem. Secundo, quomodo se habeat ad decorem. Tertio, quomodo se habeat ad utile et delectabile. Quarto, utrum honestas sit pars temperantiae.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 1</h3><p title="II-II q. 145 a. 1 arg. 1"><a name="44768"><span class="ref">[44768] IIª-IIae, q. 145 a. 1 arg. 1</span></a> Ad primum sic proceditur. Videtur quod honestum non sit idem virtuti. Dicit enim Tullius, in sua rhetorica honestum esse quod propter se petitur. Virtus autem non petitur propter seipsam, sed propter felicitatem, dicit enim philosophus, in I Ethic., quod felicitas est praemium virtutis et finis. Ergo honestum non est idem virtuti.</p><p title="II-II q. 145 a. 1 arg. 2"><a name="44769"><span class="ref">[44769] IIª-IIae, q. 145 a. 1 arg. 2</span></a> Praeterea, secundum Isidorum, honestas dicitur quasi honoris status. Sed multis aliis debetur honor quam virtuti, nam virtuti proprie debetur laus, ut dicitur in I Ethic. Ergo honestas non est idem virtuti.</p><p title="II-II q. 145 a. 1 arg. 3"><a name="44770"><span class="ref">[44770] IIª-IIae, q. 145 a. 1 arg. 3</span></a> <i>Praeterea, principale virtutis consistit in interiori electione</i>, ut philosophus dicit, in VIII Ethic. Honestas autem magis videtur ad exteriorem conversationem pertinere, secundum illud I ad Cor. XIV, <i>omnia honeste et secundum ordinem fiant in vobis</i>. Ergo honestas non est idem virtuti.</p><p title="II-II q. 145 a. 1 arg. 4"><a name="44771"><span class="ref">[44771] IIª-IIae, q. 145 a. 1 arg. 4</span></a> Praeterea, honestas videtur consistere in exterioribus divitiis, secundum illud Eccli. XI, <i>bona et mala, vita et mors, utraque a Deo sunt</i>. Sed in exterioribus divitiis non consistit virtus. Ergo honestas non est idem virtuti.</p><p title="II-II q. 145 a. 1 s. c."><a name="44772"><span class="ref">[44772] IIª-IIae, q. 145 a. 1 s. c.</span></a> Sed contra est quod Tullius, in I de Offic. et in II Rhet., dividit honestum in quatuor virtutes principales, in quas etiam dividitur virtus. Ergo honestum est idem virtuti.</p><p title="II-II q. 145 a. 1 co."><a name="44773"><span class="ref">[44773] IIª-IIae, q. 145 a. 1 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut Isidorus dicit, honestas dicitur quasi honoris status. Unde ex hoc videtur aliquid dici honestum, quod est honore dignum. Honor autem, ut supra dictum est, excellentiae debetur. Excellentia autem hominis maxime consideratur secundum virtutem, quia est dispositio perfecti ad optimum, ut dicitur in VII Physic. Et ideo honestum, proprie loquendo, in idem refertur cum virtute.</p><p title="II-II q. 145 a. 1 ad 1"><a name="44774"><span class="ref">[44774] IIª-IIae, q. 145 a. 1 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod, sicut philosophus dicit, in I Ethic., eorum quae propter se appetuntur, quaedam appetuntur solum propter se, et nunquam propter aliud, sicut felicitas, quae est ultimus finis. Quaedam vero appetuntur et propter se, inquantum habent in seipsis aliquam rationem bonitatis, etiam si nihil aliud boni per ea nobis accideret, et tamen sunt appetibilia propter aliud, inquantum scilicet perducunt nos in aliquod bonum perfectius. Et hoc modo virtutes sunt propter se appetendae. Unde Tullius dicit, in II Rhet., quod <i>quiddam est quod sua vi nos allicit, et sua dignitate trahit</i>, ut virtus, veritas, scientia. Et hoc sufficit ad rationem honesti.</p><p title="II-II q. 145 a. 1 ad 2"><a name="44775"><span class="ref">[44775] IIª-IIae, q. 145 a. 1 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod eorum quae honorantur praeter virtutem, aliquid est virtute excellentius, scilicet Deus et beatitudo. Et huiusmodi non sunt ita nobis per experientiam nota sicut virtutes, secundum quas quotidie operamur. Et ideo virtus magis sibi vindicat nomen honesti. Alia vero, quae sunt infra virtutem, honorantur inquantum coadiuvant ad operationem virtutis, sicut nobilitas, potentia et divitiae. Ut enim philosophus dicit, in IV Ethic., huiusmodi <i>honorantur a quibusdam, sed secundum veritatem, solus bonus est honorandus</i>. Bonus autem est aliquis secundum virtutem. Et ideo virtuti quidem debetur laus, secundum quod est appetibilis propter aliud, honor autem, prout est appetibilis propter seipsam. Et secundum hoc habet rationem honesti.</p><p title="II-II q. 145 a. 1 ad 3"><a name="44776"><span class="ref">[44776] IIª-IIae, q. 145 a. 1 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod, sicut dictum est, honestum importat debitum honoris. Honor autem est contestatio quaedam de excellentia alicuius, ut supra dictum est. Testimonium autem non profertur nisi de rebus notis. Interior autem electio non innotescit homini nisi per exteriores actus. Et ideo exterior conversatio habet rationem honesti secundum quod est demonstrativa interioris rectitudinis. Et propter hoc, radicaliter honestas consistit in interiori electione, significative autem in exteriori conversatione.</p><p title="II-II q. 145 a. 1 ad 4"><a name="44777"><span class="ref">[44777] IIª-IIae, q. 145 a. 1 ad 4</span></a> Ad quartum dicendum quod quia secundum vulgarem opinionem excellentia divitiarum facit hominem dignum honore, inde est quod quandoque nomen honestatis ad exteriorem prosperitatem transfertur.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 2</h3><p title="II-II q. 145 a. 2 arg. 1"><a name="44778"><span class="ref">[44778] IIª-IIae, q. 145 a. 2 arg. 1</span></a> Ad secundum sic proceditur. Videtur quod honestum non sit idem quod decorum. Ratio enim honesti sumitur ex appetitu, nam honestum est quod per se appetitur. Sed decorum magis respicit aspectum, cui placet. Ergo decorum non est idem quod honestum.</p><p title="II-II q. 145 a. 2 arg. 2"><a name="44779"><span class="ref">[44779] IIª-IIae, q. 145 a. 2 arg. 2</span></a> Praeterea, decor quandam claritatem requirit, quae pertinet ad rationem gloriae. Honestum autem respicit honorem. Cum igitur honor et gloria differant, ut supra dictum est, videtur quod etiam honestum differat a decoro.</p><p title="II-II q. 145 a. 2 arg. 3"><a name="44780"><span class="ref">[44780] IIª-IIae, q. 145 a. 2 arg. 3</span></a> Praeterea, honestum est idem virtuti, ut supra dictum est. Sed aliquis decor contrariatur virtuti, unde dicitur Ezech. XVI, <i>habens fiduciam in pulchritudine tua, fornicata es in nomine tuo</i>. Ergo honestum non est idem decoro.</p><p title="II-II q. 145 a. 2 s. c."><a name="44781"><span class="ref">[44781] IIª-IIae, q. 145 a. 2 s. c.</span></a> Sed contra est quod apostolus dicit, I ad Cor. XII, <i>quae inhonesta sunt nostra, abundantiorem honestatem habent, honesta autem nostra nullius egent</i>. Vocat autem ibi inhonesta, membra turpia; honesta autem, membra pulchra. Ergo honestum et decorum idem esse videntur.</p><p title="II-II q. 145 a. 2 co."><a name="44782"><span class="ref">[44782] IIª-IIae, q. 145 a. 2 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut accipi potest ex verbis Dionysii, IV cap. de Div. Nom., ad rationem pulchri, sive decori, concurrit et claritas et debita proportio, dicit enim quod <i>Deus dicitur pulcher sicut universorum consonantiae et claritatis causa</i>. Unde pulchritudo corporis in hoc consistit quod homo habeat membra corporis bene proportionata, cum quadam debiti coloris claritate. Et similiter pulchritudo spiritualis in hoc consistit quod conversatio hominis, sive actio eius, sit bene proportionata secundum spiritualem rationis claritatem. Hoc autem pertinet ad rationem honesti, quod diximus idem esse virtuti, quae secundum rationem moderatur omnes res humanas. Et ideo honestum est idem spirituali decori. Unde Augustinus dicit, in libro octogintatrium quaest., <i>honestatem voco intelligibilem pulchritudinem, quam spiritualem nos proprie dicimus</i>. Et postea subdit quod <i>sunt multa pulchra visibilia, quae minus proprie honesta appellantur</i>.</p><p title="II-II q. 145 a. 2 ad 1"><a name="44783"><span class="ref">[44783] IIª-IIae, q. 145 a. 2 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod obiectum movens appetitum est bonum apprehensum. Quod autem in ipsa apprehensione apparet decorum, accipitur ut conveniens et bonum, et ideo dicit Dionysius, IV cap. de Div. Nom., quod <i>omnibus est pulchrum et bonum amabile</i>. Unde et ipsum honestum, secundum quod habet spiritualem decorem, appetibile redditur. Unde et Tullius dicit, in I de Offic., <i>formam ipsam, et tanquam faciem honesti vides, quae si oculis cerneretur, mirabiles amores, ut ait Plato, excitaret sapientiae</i>.</p><p title="II-II q. 145 a. 2 ad 2"><a name="44784"><span class="ref">[44784] IIª-IIae, q. 145 a. 2 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod, sicut supra dictum est, gloria est effectus honoris, ex hoc enim quod aliquis honoratur vel laudatur, redditur clarus in oculis aliorum. Et ideo, sicut idem est honorificum et gloriosum, ita etiam idem est honestum et decorum.</p><p title="II-II q. 145 a. 2 ad 3"><a name="44785"><span class="ref">[44785] IIª-IIae, q. 145 a. 2 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod obiectio illa procedit de pulchritudine corporali. Quamvis possit dici quod etiam propter pulchritudinem spiritualem aliquis spiritualiter fornicatur, inquantum de ipsa honestate superbit, secundum illud Ezech. XXVIII, <i>elevatum est cor tuum in decore tuo, perdidisti sapientiam tuam in decore tuo</i>.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 3</h3><p title="II-II q. 145 a. 3 arg. 1"><a name="44786"><span class="ref">[44786] IIª-IIae, q. 145 a. 3 arg. 1</span></a> Ad tertium sic proceditur. Videtur quod honestum non differat ab utili et delectabili. Dicitur enim honestum quod propter se appetitur. Sed delectatio propter se appetitur, <i>ridiculum enim videtur quaerere propter quid aliquis velit delectari</i>, ut philosophus dicit, in X Ethic. Ergo honestum non differt a delectabili.</p><p title="II-II q. 145 a. 3 arg. 2"><a name="44787"><span class="ref">[44787] IIª-IIae, q. 145 a. 3 arg. 2</span></a> Praeterea, divitiae sub bono utili continentur, dicit enim Tullius, in II Rhet., <i>est aliquid non propter suam vim et naturam, sed propter fructum et utilitatem petendum, quod pecunia est</i>. Sed divitiae habent rationem honestatis, dicitur enim Eccli. XI, paupertas et honestas (idest divitiae) a Deo sunt; et XIII, pondus super se tollit qui honestiori (idest ditiori) se communicat. Ergo honestum non differt ab utili.</p><p title="II-II q. 145 a. 3 arg. 3"><a name="44788"><span class="ref">[44788] IIª-IIae, q. 145 a. 3 arg. 3</span></a> Praeterea, Tullius probat, in libro de Offic., quod nihil potest esse utile quod non sit honestum. Et hoc idem habetur per Ambrosium, in libro de Offic. Ergo utile non differt ab honesto.</p><p title="II-II q. 145 a. 3 s. c."><a name="44789"><span class="ref">[44789] IIª-IIae, q. 145 a. 3 s. c.</span></a> Sed contra est quod Augustinus dicit, in libro octogintatrium quaest., <i>honestum dicitur quod propter seipsum petendum est, utile autem quod ad aliquid aliud referendum est</i>.</p><p title="II-II q. 145 a. 3 co."><a name="44790"><span class="ref">[44790] IIª-IIae, q. 145 a. 3 co.</span></a> Respondeo dicendum quod honestum concurrit in idem subiectum cum utili et delectabili, a quibus tamen differt ratione. Dicitur enim aliquid honestum, sicut dictum est, inquantum habet quendam decorem ex ordinatione rationis. Hoc autem quod est secundum rationem ordinatum, est naturaliter conveniens homini. Unumquodque autem naturaliter delectatur in suo convenienti. Et ideo honestum est naturaliter homini delectabile, sicut de operatione virtutis philosophus probat, in I Ethic. Non tamen omne delectabile est honestum, quia potest etiam aliquid esse conveniens secundum sensum, non secundum rationem; sed hoc delectabile est praeter hominis rationem, quae perficit naturam ipsius. Ipsa etiam virtus, quae secundum se honesta est, refertur ad aliud sicut ad finem, scilicet ad felicitatem. Et secundum hoc, idem subiecto est et honestum et utile et delectabile, sed ratione differunt. Nam honestum dicitur secundum quod aliquid habet quandam excellentiam dignam honore propter spiritualem pulchritudinem; delectabile autem, inquantum quietat appetitum; utile autem, inquantum refertur ad aliud. In pluribus tamen est delectabile quam utile et honestum, quia omne utile et honestum est aliqualiter delectabile, sed non convertitur, ut dicitur in II Ethic.</p><p title="II-II q. 145 a. 3 ad 1"><a name="44791"><span class="ref">[44791] IIª-IIae, q. 145 a. 3 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod honestum dicitur quod propter se appetitur appetitu rationali, qui tendit in id quod est conveniens rationi. Delectabile autem propter se appetitur appetitu sensitivo.</p><p title="II-II q. 145 a. 3 ad 2"><a name="44792"><span class="ref">[44792] IIª-IIae, q. 145 a. 3 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod divitiae vocantur nomine honestatis secundum opinionem multorum, qui divitias honorant, vel inquantum ordinantur organice ad actus virtutum, ut dictum est.</p><p title="II-II q. 145 a. 3 ad 3"><a name="44793"><span class="ref">[44793] IIª-IIae, q. 145 a. 3 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod intentio Tullii et Ambrosii dicere est quod nihil potest esse simpliciter et vere utile quod repugnat honestati, quia oportet quod repugnet ultimo fini hominis, quod est bonum secundum rationem, quamvis forte possit esse utile secundum quid, respectu alicuius finis particularis. Non autem intendunt dicere quod omne utile, in se consideratum, pertingat ad rationem honesti.</p></div><div class="a"><h3>Articulus 4</h3><p title="II-II q. 145 a. 4 arg. 1"><a name="44794"><span class="ref">[44794] IIª-IIae, q. 145 a. 4 arg. 1</span></a> Ad quartum sic proceditur. Videtur quod honestas non debeat poni pars temperantiae. Non enim est possibile quod idem, respectu eiusdem, sit pars et totum. Sed temperantia est pars honesti, ut Tullius dicit, in II Rhet. Ergo honestas non est pars temperantiae.</p><p title="II-II q. 145 a. 4 arg. 2"><a name="44795"><span class="ref">[44795] IIª-IIae, q. 145 a. 4 arg. 2</span></a> Praeterea, III Esdrae dicitur quod <i>vinum praecordia facit honesta</i>. Sed usus vini, praecipue superfluus, de quo ibi loqui videtur, magis pertinet ad intemperantiam quam ad temperantiam. Ergo honestas non est pars temperantiae.</p><p title="II-II q. 145 a. 4 arg. 3"><a name="44796"><span class="ref">[44796] IIª-IIae, q. 145 a. 4 arg. 3</span></a> Praeterea, honestum dicitur quod est honore dignum. Sed iusti et fortes maxime honorantur, ut dicit philosophus, in I Rhet. Ergo honestas non pertinet ad temperantiam, sed magis ad iustitiam vel fortitudinem. Unde et Eleazarus dixit, ut dicitur II Machab. VI, <i>fortiter pro gravissimis ac sanctissimis legibus honesta morte perfungor</i>.</p><p title="II-II q. 145 a. 4 s. c."><a name="44797"><span class="ref">[44797] IIª-IIae, q. 145 a. 4 s. c.</span></a> Sed contra est quod Macrobius honestatem ponit partem temperantiae. Ambrosius etiam, in I de Offic., temperantiae specialiter honestatem attribuit.</p><p title="II-II q. 145 a. 4 co."><a name="44798"><span class="ref">[44798] IIª-IIae, q. 145 a. 4 co.</span></a> Respondeo dicendum quod, sicut supra dictum est, honestas est quaedam spiritualis pulchritudo. Pulchro autem opponitur turpe. Opposita autem maxime se invicem manifestant. Et ideo ad temperantiam specialiter honestas pertinere videtur, quae id quod est homini turpissimum et indecentissimum repellit, scilicet brutales voluptates. Unde et in ipso nomine temperantiae maxime intelligitur bonum rationis, cuius est moderari et temperare concupiscentias pravas. Sic igitur honestas, prout speciali quadam ratione temperantiae attribuitur, ponitur pars eius non quidem subiectiva, vel sicut virtus adiuncta, sed pars integralis ipsius, sicut quaedam eius conditio.</p><p title="II-II q. 145 a. 4 ad 1"><a name="44799"><span class="ref">[44799] IIª-IIae, q. 145 a. 4 ad 1</span></a> Ad primum ergo dicendum quod temperantia ponitur pars subiectiva honesti prout sumitur in sua communitate. Sic autem non ponitur temperantiae pars.</p><p title="II-II q. 145 a. 4 ad 2"><a name="44800"><span class="ref">[44800] IIª-IIae, q. 145 a. 4 ad 2</span></a> Ad secundum dicendum quod vinum in ebriis facit praecordia honesta secundum eorum reputationem, quia videtur eis quod sint magni et honorandi.</p><p title="II-II q. 145 a. 4 ad 3"><a name="44801"><span class="ref">[44801] IIª-IIae, q. 145 a. 4 ad 3</span></a> Ad tertium dicendum quod iustitiae et fortitudini debetur maior honor quam temperantiae propter maioris boni excellentiam. Sed temperantiae debetur maior honor propter cohibitionem vitiorum magis exprobrabilium, ut ex dictis patet. Et sic honestas magis attribuitur temperantiae, secundum regulam apostoli, I ad Cor. XII, quod <i>inhonesta nostra maiorem habent honestatem</i>, scilicet removentem quod inhonestum est.</p></div></div><div class="centro"><br/> <p><a href="sth3143.html"><img alt="age retro" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageretro.gif"/></a> <a href="sth3146.html"><img alt="age ultra" border="0" align="middle" height="19" width="19" src="icons/ageultra.gif"/></a></p> <br/> <hr/> <br/> <address>© 2006 Fundación Tomás de Aquino quoad hanc editionem<br/> Iura omnia asservantur<br/> OCLC nr. <a style="text-decoration=none" href="http://worldcatlibraries.org/wcpa/oclc/49644264">49644264</a></address> </div></body> </html>