Mercurial > hg > Aquinas

<!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD XHTML 1.0 Transitional//EN"
    "http://www.w3.org/TR/xhtml1/DTD/xhtml1-transitional.dtd">
<html lang="LA" xmlns="http://www.w3.org/1999/xhtml" xml:lang="LA">
<head>
<meta name="generator" content=
"HTML Tidy for Cygwin (vers 25 March 2009), see www.w3.org" />
<meta http-equiv="Content-Type" content=
"text/html; charset=us-ascii" />
<meta http-equiv="Content-Style-Type" content="text/css" />
<meta http-equiv="Content-Script-Type" content="text/javascript" />
<meta name="keywords" content=
"Thomas de Aquino, Super Evangelium S. Ioannis lectura, pr., Corpus Thomisticum" />
<meta name="language" content="Latin" />
<meta name="security" content="public" />
<meta name="owner" content="ealarcon@unav.es" />
<meta name="author" content="Enrique Alarc&oacute;n" />
<meta name="abstract" content=
"Thomas de Aquino, Super Evangelium S. Ioannis lectura, pr." />
<link rel="stylesheet" media="screen" href="vscreen.css" type=
"text/css" />
<link rel="stylesheet" media="print" href="vprint.css" type=
"text/css" />
<title>Thomas de Aquino, Super Evangelium S. Ioannis lectura,
pr.</title>
</head>
<body>
<div class="tres"><a href="http://www.corpusthomisticum.org/">CORPUS THOMISTICUM</a></div>
<div class="uno">Sancti Thomae de Aquino</div>
<div class="uno">Super Evangelium S. Ioannis lectura</div>
<div class="dos">prooemium</div>
<br />
<div class="centro">
<table align="center" summary="Imago">
<tr>
<th><img src="icons/crux190.jpg" width="164" height="190" border=
"0" alt="Thomas de Aquino a Beato Angelico depictus" align=
"middle" /></th>
</tr>
</table>
<br />
<span class="tres">Textum Taurini 1952 editum<br />
ac automato translatum a Roberto Busa SJ in taenias
magneticas<br />
denuo recognovit Enrique Alarc&oacute;n atque instruxit<br />
<br /></span><br />
<hr />
<br />
<p><a href="iopera.html"><img src="icons/index.gif" width="19"
height="19" align="middle" border="0" alt=
"Ad indicem operum omnium Sancti Thomae" /></a> &nbsp; <a href=
"cih00n.html"><img src="icons/nota.gif" width="19" height="19"
align="middle" border="0" alt="nota ad textum" /></a> &nbsp;
<a href="cih01.html"><img src="icons/ageultra.gif" width="19"
height="19" align="middle" border="0" alt="age ultra" /></a></p>
<script language="JavaScript" type="text/javascript">
//<![CDATA[
<!--
// original code by Bill Trefzger 12/12/96; revised by Enrique Alarcon 12/9/2000
function go(){if(document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value !="none"){location=document.selecter.select1.options[document.selecter.select1.selectedIndex].value}}
document.write('<FORM NAME="selecter"><SELECT NAME="select1">');
document.write('<OPTION VALUE="none">INDEX');
document.write('<OPTION VALUE="none">------------------------------------------------');
document.write('<OPTION VALUE="index.html">Corpus Thomisticum');
document.write('<OPTION VALUE="iopera.html">Opera omnia');
document.write('<OPTION VALUE="zbiblia.html">Bibliographia Thomistica');
document.write('<OPTION VALUE="none">-------------------------------------------');
document.write('<OPTION VALUE="#87413">Super Io., pr. 1');
document.write('<OPTION VALUE="#87414">Super Io., pr. 2');
document.write('<OPTION VALUE="#87415">Super Io., pr. 3');
document.write('<OPTION VALUE="#87416">Super Io., pr. 4');
document.write('<OPTION VALUE="#87417">Super Io., pr. 5');
document.write('<OPTION VALUE="#87418">Super Io., pr. 6');
document.write('<\/SELECT>');
document.write('<BR><BR>');
document.write('<INPUT TYPE="button" VALUE="Agedum" ONCLICK="go()">');
document.write('<\/FORM>');
// -->
//]]>
</script><br />
<hr />
<br /></div>
<div class="G">Prooemium</div>
<p title="Super Io., pr. 1"><a name="87413"><span class=
"ref">[87413] Super Io., pr. 1</span></a> <i>Vidi dominum sedentem
super solium excelsum et elevatum, et plena erat omnis terra
maiestate eius, et ea quae sub ipso erant, replebant templum</i>.
Is. VI, 1. Verba proposita sunt contemplantis, et si capiantur
quasi ex ore Ioannis Evangelistae prolata, satis pertinent ad
declarationem huius Evangelii. Ut enim dicit Augustinus in libro de
consensu Evangelist., caeteri Evangelistae informant nos in eorum
Evangeliis quantum ad vitam activam; sed Ioannes in suo Evangelio
informat nos etiam quantum ad vitam contemplativam. In verbis autem
propositis describitur contemplatio Ioannis tripliciter, secundum
quod dominum Iesum est tripliciter contemplatus. Describitur autem
alta, ampla et perfecta. Alta quidem, quia <i>vidi dominum sedentem
super solium excelsum et elevatum</i>; ampla quidem, quia <i>plena
est omnis terra maiestate eius</i>; perfecta, quia <i>ea quae sub
ipso erant replebant templum</i>. Circa primum sciendum quod
altitudo et sublimitas contemplationis consistit maxime in
contemplatione et cognitione Dei; Is. XL, 26: <i>levate in excelso
oculos vestros, et videte quis fecit haec</i>. Tunc ergo homo
oculos contemplationis in excelso elevat, quando videt et
contemplatur ipsum rerum omnium creatorem. Quia ergo Ioannes
transcendit quicquid creatum est, scilicet ipsos montes, ipsos
caelos, ipsos Angelos, et pervenit ad ipsum creatorem omnium, ut
dicit Augustinus, manifestum est, quod contemplatio sua altissima
fuit; et ideo <i>vidi dominum</i>. Et quia, sicut ipse Ioannes
dicit: <i>haec dixit Isaias quando vidit gloriam eius</i>, scilicet
Christi, <i>et locutus est de eo</i>, ideo dominus sedens super
solium excelsum et elevatum, Christus est. In hac autem
contemplatione Ioannis circa verbum incarnatum quadruplex altitudo
designatur. Auctoritatis, unde dicit <i>vidi dominum</i>,
aeternitatis, cum dicit <i>sedentem</i>, dignitatis, seu
nobilitatis naturae, unde dicit <i>super solium excelsum</i>, et
incomprehensibilis veritatis, cum dicit <i>et elevatum</i>. Istis
enim quatuor modis antiqui philosophi ad Dei cognitionem
pervenerunt. Quidam enim per auctoritatem Dei in ipsius cognitionem
pervenerunt; et haec est via efficacissima. Videmus enim ea quae
sunt in rebus naturalibus, propter finem agere, et consequi utiles
et certos fines; et cum intellectu careant, se ipsa dirigere non
possunt, nisi ab aliquo dirigente per intellectum dirigantur et
moveantur. Et hinc est quod ipse motus rerum naturalium in finem
certum, indicat esse aliquid altius, quo naturales res diriguntur
in finem et gubernantur. Et ideo cum totus cursus naturae ordinate
in finem procedat et dirigatur, de necessitate oportet nos ponere
aliquid altius, quod dirigat ista et sicut dominus gubernet: et hic
est Deus. Et haec gubernandi auctoritas in verbo Dei demonstratur,
cum dicit <i>dominum</i>; unde in Ps. LXXXVIII, 10 dicitur: <i>tu
dominaris potestati maris; motum autem fluctuum eius tu
mitigas</i>; quasi dicat: tu es dominus et universa gubernas. Hanc
cognitionem manifestat Ioannes se habere de verbo, cum dicit: <i>in
propria venit</i>, scilicet in mundum; quia totus mundus est suus
proprius. Alii vero venerunt in cognitionem Dei ex eius
aeternitate. Viderunt enim quod quicquid est in rebus, est
mutabile; et quanto aliquid est nobilius in gradibus rerum, tanto
minus habet de mutabilitate: puta, inferiora corpora sunt secundum
substantiam et secundum locum mutabilia; corpora vero caelestia,
quae nobiliora sunt, secundum substantiam immutabilia sunt;
secundum autem locum tantum moventur. Secundum hoc ergo evidenter
colligi potest, quod primum principium omnium rerum, et supremum et
nobilius, sit immobile et aeternum. Et hanc aeternitatem verbi
propheta insinuat, cum dicit <i>sedentem</i>, idest absque omni
mutabilitate et aeternitate praesidentem; Ps. c. XLIV, 7: <i>sedes
tua, Deus, in saeculum saeculi</i>; Hebr. ult., 8: <i>Iesus
Christus heri et hodie, ipse et in saecula</i>. Hanc aeternitatem
Ioannes ostendit dicens: <i>in principio erat verbum</i>. Quidam
autem venerunt in cognitionem Dei ex dignitate ipsius Dei: et isti
fuerunt Platonici. Consideraverunt enim quod omne illud quod est
secundum participationem, reducitur ad aliquid quod sit illud per
suam essentiam, sicut ad primum et ad summum; sicut omnia ignita
per participationem reducuntur ad ignem, qui est per essentiam suam
talis. Cum ergo omnia quae sunt, participent esse, et sint per
participationem entia, necesse est esse aliquid in cacumine omnium
rerum, quod sit ipsum esse per suam essentiam, idest quod sua
essentia sit suum esse: et hoc est Deus, qui est sufficientissima,
et dignissima, et perfectissima causa totius esse, a quo omnia quae
sunt, participant esse. Et huius dignitas ostenditur, cum dicitur
<i>super solium excelsum</i>, quod, secundum Dionysium, ad divinam
naturam refertur; Ps. CXII, 4: <i>excelsus super omnes gentes
dominus</i>. Hanc dignitatem ostendit nobis Ioannes, cum dicit:
<i>et Deus erat verbum</i>, quasi: verbum erat Deus, ut ly verbum
ponatur ex parte suppositi, et Deus ex parte appositi. Quidam autem
venerunt in cognitionem Dei ex incomprehensibilitate veritatis.
Omnis enim veritas quam intellectus noster capere potest, finita
est; quia secundum Augustinum, omne quod scitur, scientis
comprehensione finitur, et si finitur, est determinatum et
particularizatum; et ideo necesse est primam et summam veritatem,
quae superat omnem intellectum, incomprehensibilem et infinitam
esse: et hoc est Deus. Unde in Ps. VIII, 2 dicitur: <i>elevata est
magnificentia tua super caelos</i>, idest super omnem intellectum
creatum, angelicum et humanum. Et hoc ideo, quia, ut dicit
apostolus, <i>lucem habitat inaccessibilem</i>, I Tim. ult. 16.
Huius autem incomprehensibilitas veritatis ostenditur nobis, cum
dicit <i>et elevatum</i>, scilicet super omnem cognitionem
intellectus creati. Et hanc incomprehensibilitatem insinuat nobis
Ioannes, cum dicit: <i>Deum nemo vidit unquam</i>. Sic ergo
contemplatio Ioannis alta fuit et quantum ad auctoritatem, et
quantum ad aeternitatem, et quantum ad dignitatem, et quantum ad
verbi incomprehensibilitatem, quam nobis in suo Evangelio tradidit
Ioannes. Fuit etiam ampla. Tunc enim contemplatio ampla est, quando
in causa potest aliquis considerare omnes effectus ipsius causae;
quando scilicet non solum essentiam causae, sed etiam virtutem
eius, secundum quam se ad multa diffundit, cognoscit. De qua
diffusione dicitur Eccli. XXV, 35: <i>qui implet quasi Phison
sapientiam, et quasi tigris in diebus novorum</i>; Ps. LXIV, 10:
<i>flumen Dei repletum est aquis</i>, quia divina sapientia
altitudinem habet quantum ad cognitionem omnium rerum; Sap. IX, 9:
<i>ab initio est tecum sapientia quae novit opera tua</i>. Quia
ergo Ioannes Evangelista elevatus in contemplationem naturae divini
verbi et essentiae est, cum dicit: <i>in principio erat verbum, et
verbum erat apud Deum</i>, statim virtutem ipsius verbi secundum
quod diffundit se ad omnia, nobis insinuat, cum dicit: <i>omnia per
ipsum facta sunt</i>. Ideo contemplatio sua ampla fuit. Et ideo in
auctoritate praemissa, postquam dixerat propheta <i>vidi dominum
sedentem</i>, subiungit de virtute eius <i>et plena erat omnis
terra maiestate eius</i>, idest tota plenitudo rerum et universi
est a maiestate eius, et virtute Dei, per quem omnia facta sunt, et
cuius lumine omnes homines venientes in hunc mundum illuminantur;
Ps. XXIII, 1: <i>domini est terra, et plenitudo eius</i>. Fuit
etiam contemplatio eius perfecta. Tunc enim contemplatio perfecta
est, quando contemplans perducitur et elevatur ad altitudinem rei
contemplatae: si enim remaneret in infimis, quantumcumque alta ipse
contemplaretur, non esset contemplatio perfecta. Ad hoc ergo quod
sit perfecta, oportet quod ascendat et consequatur ipsum finem rei
contemplatae, inhaerendo et assentiendo per affectum et intellectum
veritati contemplatae. Iob XXXVII, 16: <i>numquid nosti semitas
nubium</i>, idest contemplationes praedicantium, <i>quod perfectae
sint?</i> Inquantum firmiter per affectum et intellectum inhaerent
summae veritati contemplatae. Quia ergo Ioannes non solum docuit
quomodo Christus Iesus, verbum Dei, est Deus super omnia elevatus
et quomodo omnia per ipsum facta sunt, sed etiam quod per ipsum
sanctificamur, et ei per gratiam quam nobis infundit, inhaeremus,
dicit: <i>de plenitudine eius omnes accepimus gratiam pro
gratia</i>. Ideo apparet, quod sua contemplatio perfecta fuit. Et
haec perfectio ostenditur, cum subdit <i>et ea quae sub ipso erat,
replebant templum</i>. Nam, sicut dicitur I Cor. c. XI, 3, <i>caput
Christi Deus</i>. Quae ergo sub Christo sunt, sacramenta sunt
humanitatis, per quae fideles replentur plenitudine gratiae. Sic
ergo <i>ea quae sub ipso erant, replebant templum</i>, idest
fideles qui sunt templum Dei sanctum, sicut dicitur I Cor. III, 17
inquantum per ipsius sacramenta humanitatis, fideles Christi omnes
de plenitudine gratiae ipsius accipiunt. Fuit ergo Ioannis
contemplatio ampla, alta et perfecta. Sed notandum quod diversimode
diversae scientiae istos tres modos contemplationis sortiuntur.
Perfectionem namque contemplationis habet scientia moralis, quae
est de ultimo fine; plenitudinem autem scientia naturalis, quae res
a Deo procedentes considerat; altitudinem vero contemplationis
inter scientias physicas habet metaphysica. Sed Evangelium Ioannis,
quod divisim scientiae praedictae habent, totum simul continet, et
ideo est perfectissimum. Sic ergo ex praemissis colligitur materia
huius Evangelii; quia cum Evangelistae alii tractent principaliter
mysteria humanitatis Christi, Ioannes specialiter et praecipue
divinitatem Christi in Evangelio suo insinuat, ut supra dictum est:
nec tamen praetermisit mysteria humanitatis; quod ideo factum est,
quia postquam alii Evangelistae sua Evangelia scripserunt,
insurrexerunt haereses circa divinitatem Christi, quae erant quod
Christus erat purus homo, sicut Ebion et Cerinthus falso
opinabantur. Et ideo Ioannes Evangelista, qui veritatem divinitatis
verbi ab ipso fonte divini pectoris hauserat, ad preces fidelium,
Evangelium istud scripsit, in quo doctrinam de Christi divinitate
nobis tradidit, et omnes haereses confutavit. Patet ergo ordo
istius Evangelii ex verbis praemissis. Primo enim insinuat nobis
<i>dominum sedentem super solium excelsum et elevatum</i>, in prima
parte, cum dicit: <i>in principio erat verbum</i>. In secunda vero
parte insinuat quomodo <i>omnis terra plena est maiestate eius</i>,
cum dicit: <i>omnia per ipsum facta sunt</i>. In tertia parte
manifestat quomodo <i>ea quae sub ipso erant, replebant templum</i>
cum ipse dicit: <i>verbum caro factum est</i>. Patet etiam finis
huius Evangelii, qui est ut fideles templum Dei efficiantur, et
repleantur a maiestate Dei; unde et ipse Ioannes XX, 31: <i>haec
autem scripta sunt, ut credatis quia Iesus est Christus filius
Dei</i>. Patet etiam materia huius Evangelii, quae est cognitio
divinitas verbi. Patet ordo, patet et finis. Sequitur conditio
auctoris, qui quidem describitur in praemissis quantum ad quatuor:
quantum ad nomen, quantum ad virtutem, quantum ad figuram, et
quantum ad privilegium. Quantum ad nomen, quia Ioannes, qui huius
Evangelii auctor fuit, Ioannes autem interpretatur in quo est
gratia, quia secreta divinitatis videre non possunt nisi qui
gratiam Dei in se habent; unde I Cor. II, 11 dicitur: <i>quae sunt
Dei nemo cognovit, nisi spiritus Dei</i>. Ioannes ergo vidit
dominum sedentem, quantum ad virtutem, quia fuit virgo: talibus
enim competit videre dominum; Matth. c. V, 8: <i>beati mundo
corde</i>. Quantum ad figuram, quia Ioannes figuratur per aquilam.
Et hoc quia cum alii tres Evangelistae circa ea quae Christus in
carne est operatus, occupati, designentur per animalia, quae
gradiuntur in terra, scilicet per hominem, vitulum et leonem;
Ioannes vero, supra nebulam infirmitatis humanae sicut aquila
volans, lucem incommutabilis veritatis altissimis atque firmissimis
oculis cordis intuetur, atque ipsam deitatem domini nostri Iesu
Christi, qua patri aequalis est, intendens, eam in suo Evangelio,
quantum inter omnes sufficere credidit, studuit praecipue
commendare. Et de hoc volatu Ioannis dicitur Iob c. XXXIX, 27:
<i>numquid ad praeceptum tuum elevabitur aquila?</i> Idest Ioannes;
et infra: <i>oculi eius de longe prospiciunt</i>, quia scilicet
ipsum verbum Dei in sinu patris oculo mentis intuetur. Quantum ad
privilegium, quia inter caeteros discipulos domini Ioannes magis
fuit dilectus a Christo: <i>iste est enim discipulus ille quem
diligebat Iesus</i>, sicut ipsemet non exprimens nomen suum dixit;
et ideo, quia amicis revelantur secreta, ut dicitur ibid. XV, 15:
<i>vos autem dixi amicos, quia omnia quaecumque audivi a patre meo,
nota feci vobis</i>, secreta sua huic discipulo specialiter dilecto
specialiter commendavit. Unde Iob XXXVI, 32 dicitur:
<i>immanibus</i>, idest superbis, <i>abscondit lucem</i>, Christus
scilicet divinitatis suae veritatem, <i>et annuntiat de ea amico
suo</i>, scilicet Ioanni, <i>quod possessio eius sit</i> etc., quia
ipse est, qui lucem verbi incarnati excellentius videns, ipsam
nobis insinuat, dicens: <i>erat lux vera</i> et cetera. Patet ergo
materia, ordo, finis et auctor huius Evangelii beati Ioannis, quod
prae manibus habemus.</p>
<p title="Super Io., pr. 2"><a name="87414"><span class=
"ref">[87414] Super Io., pr. 2</span></a> In quo duo intendit
Hieronymus exprimere, scilicet auctorem Evangelii, et ostendere
quod ei scribere hoc Evangelium competebat. Dividitur ergo in duas
partes. Primo ergo describit Ioannem quantum ad vitam; secundo
quantum ad mortem, ibi <i>hic est Ioannes</i>. Circa primum duo
facit. Primo describit auctorem operis, quantum ad dona in vita
sibi collata; secundo ex illis ostendit idoneitatem ad Evangelium
conscribendum, ibi <i>denique manifestans in Evangelio</i>. Circa
primum duo facit. Primo ostendit praeconia auctoris; secundo
probat, ibi <i>cui virginitatis in hoc duplex testimonium datur in
Evangelio</i>. Describit enim auctorem quantum ad nomen, dicens
<i>hic est Ioannes</i>, in quo gratia; I Cor. XV, 10: <i>gratia Dei
sum id quod sum</i>. Secundo quantum ad officium, cum dicit
<i>Evangelista</i>; Is. XLI, 27: <i>primus ad Sion dicet: ecce
adsum, et Ierusalem Evangelistam dabo</i>. Tertio quantum ad
dignitatem, cum dicit <i>ex discipulis domini</i>; Is. LIV, 13:
<i>ponam universos filios tuos doctos a domino</i>. Quarto quantum
ad castitatis virtutem, cum dicit <i>qui virgo</i>. Quinto ab
electione <i>est electus a domino</i>; infra XV, 16: <i>non vos me
elegistis</i>. Sexto a modo vocationis, cum dicit, quod <i>de
nuptis vocavit</i>, ab illis scilicet nuptiis ad quas est invitatus
Iesus cum discipulis suis, ubi mutavit aquam in vinum. Sed contra
est, quod dicitur Matth. c. VI, 21, quod vocatus est cum Iacobo
fratre suo de navi, non autem de nuptiis. Ad quod dicendum est quod
diversae fuerunt vocationes apostolorum. Primo enim vocati fuerunt
ad familiaritatem Christi, sed ultimo vocati ad discipulatum,
quando scilicet relictis omnibus, secuti sunt Iesum. Quod ergo
Hieronymus dicit, intelligendum est de prima vocatione, qua Ioannes
ad familiaritatem Christi de nuptiis est vocatus; quod vero
Matthaeus dicit, intelligendum est de ultima vocatione, qua de navi
vocavit cum Iacobo fratre suo, quando scilicet relictis omnibus,
secutus est Christum.</p>
<p title="Super Io., pr. 3"><a name="87415"><span class=
"ref">[87415] Super Io., pr. 3</span></a> Consequenter cum dicit
<i>cui virginitatis in hoc duplex testimonium datur</i>, probat
praeconium virginitatis Ioannis duplici signo. Primo, signo maioris
dilectionis. Et quantum ad hoc dicit <i>cui</i>, scilicet Ioanni,
<i>in hoc</i>, scilicet Evangelio, <i>duplex testimonium
virginitatis datur in Evangelio</i>, idest ex verbis Evangelii,
sive quae continentur in Evangelio, <i>quod et prae caeteris
discipulis a Deo dilectus dicitur</i>; infra XXI, 24: <i>hic est
discipulus ille qui testimonium perhibet de his et scripsit
haec</i>. Causa autem huius specialis dilectionis fuit munditia,
quae ad dilectionem provocat, ut dicitur Prov. XXII, 11: <i>qui
diligit cordis munditiam propter gratiam labiorum, habebit amicum
regem</i>. Secundo probat idem signo commendationis matris, cum
dicit: <i>et huic</i>, scilicet Ioanni, <i>dominus</i>, scilicet
<i>in cruce pendens, matrem commendavit</i>, ut dicitur Io. XIX,
27, <i>ut virgo</i>, scilicet Ioannes, <i>virginem</i> matrem
congrue <i>servaret</i>.</p>
<p title="Super Io., pr. 4"><a name="87416"><span class=
"ref">[87416] Super Io., pr. 4</span></a> Deinde cum dicit
<i>denique manifestans in Evangelio</i>, etc. ostendit quod Ioanni
competebat Evangelium scribere; et hoc quantum ad quatuor. Primo
quantum ad principium Evangelii, quod incipit a verbo
incorruptibili, de quo non nisi incorruptum tractare oportuit. Et
quantum ad hoc dicit <i>denique manifestans</i>, scilicet Ioannes,
<i>in Evangelio, quod ipse erat incorruptibilis verbi opus
inchoans, solus verbum carnem factum esse, nec lumen a tenebris
comprehensum fuisse testatur</i>. Secundum quantum ad miraculorum
exordium. Incipit enim miraculorum ordinem texere a miraculo quod
Deus in nuptiis ostendit, quando scilicet aquam mutavit in vinum,
ut patet Io. II, 1-11, in quibus vinum nuptiarum defecit, vino
novo, scilicet virginitatis, restituto. Et quantum ad hoc dicit
<i>primum signum</i>, id est miraculum, <i>quod in nuptiis facit
dominus, ponens</i>, scilicet in principio aliorum miraculorum,
<i>ostendens quod ipse erat</i>, scilicet virgo, <i>ut legentibus
demonstraret quod ubi dominus invitatus sit, deficere vinum
nuptiarum</i>, idest coniugii delectatio, <i>debeat; et veteribus
immutatis</i>, idest antiqua aqua in novum vinum, <i>nova omnia
quae a Christo instituuntur, appareant</i>; quia scilicet homines
conversi ad Christum, debent exuere veterem et induere novum
hominem, ut dicitur Col. c. III, 10, et Apoc. XXI, 5: <i>dicit qui
sedebat in throno: ecce nova facio omnia</i>. Sed contra. Videtur
per hoc quod dicit, quod <i>ubi dominus invitatus est debeat
deficere vinum nuptiarum</i>, quod quicumque Deum amat, et diligit,
debet cessare a coniugio: non ergo licet uxorem ducere. Respondeo
dicendum quod homo invitatur a Deo dupliciter: quantum ad communem
gratiam et sic non est necesse deficere vinum nuptiarum; et quantum
ad speciale contemplationis fastigium: et sic oportet deficere
vinum nuptiarum. Cuius rationem apostolus assignat I Cor. VII, 34:
<i>quia mulier, quae nupta est, cogitat quomodo placeat viro</i>,
et ideo oportet quod ab actu contemplationis impediatur, <i>quae
autem nupta non est, cogitat quomodo placeat Christo</i>. Vel
dicendum quod diligentibus Deum, et habentibus ipsum per gratiam,
deficere debet vinum nuptiarum ab effectu vini, ut scilicet non
inebrientur delectatione carnali, quae tanta posset esse, et cum
tanta libidine exerceri, quod etiam in coniugatis esset peccatum
mortale. Tertio quantum ad ordinem descriptionis libri. Nam post
omnes alios libros sacrae Scripturae, hoc Evangelium est scriptum.
Cum enim canonica Scriptura incipiat a libro Genesis et terminetur
in Apocalypsim, Evangelium istud conscriptum fuit postquam Ioannes
revocatus est a Pathmos insula Asiae, ubi ad preces episcoporum
Asiae hoc scripsit Evangelium. Non tamen ordinatur ultimo, licet
ultimo scripserit. Ex quo congruentia scribendi Evangelium
ostenditur <i>ut cui in principio canonis</i>, idest sacrae
Scripturae, ubi dicitur: <i>in principio creavit Deus caelum et
terram, incorruptibile principium praenotatur in Genesi ei etiam
incorruptibilis finis per virginem in Apocalypsi redderetur</i>,
quantum ad ordinem librorum, non quantum ad ordinem Scripturae.</p>
<p title="Super Io., pr. 5"><a name="87417"><span class=
"ref">[87417] Super Io., pr. 5</span></a> Deinde cum dicit <i>et
hic est Ioannes</i>, describitur auctorem: et circa hoc duo facit.
Primo ponit praeconia suae laudis quantum ad mortem; secundo
concludit ex his congruentiam ordinis huius Evangelii, ibi <i>tamen
post omnes Evangelium scripsit</i>. Privilegium autem mortis
admirabile et speciale est, quia nullum dolorem sensit in morte; et
hoc Deo faciente, ut qui a corruptione carnis extitit penitus
alienus, esset a dolore mortis extraneus.</p>
<p title="Super Io., pr. 6"><a name="87418"><span class=
"ref">[87418] Super Io., pr. 6</span></a> Congruentiam auctoris ad
fidem ostendit, dicens <i>tamen post omnes Evangelium scripsit</i>.
In libris sacrae Scripturae duplex ordo consideratur, unus scilicet
temporis quo scripti fuerunt, et alius dispositionis, quo in Biblia
ordinantur.</p>
<div class="centro"><br />
<p><a href="iopera.html"><img src="icons/index.gif" width="19"
height="19" align="middle" border="0" alt=
"Ad indicem operum omnium Sancti Thomae" /></a> &nbsp; <a href=
"cih01.html"><img src="icons/ageultra.gif" width="19" height="19"
align="middle" border="0" alt="age ultra" /></a></p>
<br />
<hr />
<br />
<address>&copy; 2006 Fundaci&oacute;n Tom&aacute;s de Aquino quoad
hanc editionem<br />
Iura omnia asservantur<br />
OCLC nr. <a href="http://worldcatlibraries.org/wcpa/oclc/49644264"
style="text-decoration=none">49644264</a></address>
</div>
</body>
</html>
author	ht
date	Tue, 01 Dec 2009 20:58:09 +0000
parents	b56c501d878e
children